Opinions

Op een matig begin na (dat gevecht bij de cellen..) een heel degelijke film: camerawerk, plot, soundtrack, personages, hier en daar een verrassinkje in het verhaal, etc. Allemaal weinig op aan te merken maar vind het tegelijkertijd ook weinig bijzonder op al die aspecten, er zal me niet veel van bijblijven.

Schitterend.. Wat een mooie combinatie van fantasy en oorlog. Van het ene op het andere moment word je geworpen vanuit een sprookjesachtige beleving in de harde oorlogsrealiteit, maar beide werelden zijn van een grauwe en betoverende matheid. Alleen de soldaten, burgers en creaturen zijn smetteloos helder en springen eruit, super.

Het sprookje zelf, de wereld die Ofelia als toevlucht voor zichzelf en de baby creëert contrasteert mooi met de hardheid van de oorlog en wordt bij iedere opdracht steeds fraaier. De kikker is al aardig, de bleke man is een geniaal en bizar schepsel, en de laatste opdracht laat je met kippenvel achter terwijl het kinderliedje rustig speelt, een subliem einde dat het helemaal afmaakt.

Net als in El Espinazo del Diablo is er wel weer een heel vastomlijnd verschil tussen de goeden en de kwaden, erg plat en zwart-wit, maar in een sprookje kan ik me daar amper druk om maken, het hoort erbij. En passant krijg je nog wat lesjes mee (niet zomaar alle opdrachten uitvoeren -van de elfjes en de Faun bijvoorbeeld- ), maar ook dat misstaat niet in een sprookje en vormt zelfs de opstap naar het mooie einde.

El Laberinto del Fauno is dus te vergelijken met een Hollywood-fantasy, maar dan met een stuk minder bombastiek en melodramatiek, en met "oprechte" overtuigingskracht en een prachtige cinematografie.
Nou ja goed, het applaus op het einde was iets teveel van het goede.

Niet best... Lady Blood laat weinig heel van het eigenzinnige, bloederige en zwartkomische karakter van Baby Blood. Het personage van Yanka is lang niet zo onpeilbaar en boeiend als in Baby Blood.

Vind het maar broddelwerk; teveel personages / perspectieven draven op (in plaats van dat iemand de rode lijn vormt) met een oninteressant zijplot over een criminele bende. Het is doelloos, er is niet bepaald een spetterende climax waar naartoe wordt gewerkt zoals in Baby Blood, ook al sluit het begin aan op het einde van Baby Blood.

Sfeer is ver te zoeken, daarvoor is het ook nog eens te licht en 'clean' geschoten. Het ziet er soms wel aardig uit maar past er niet echt bij. De toevoeging van enkele stripclub-scenes zijn een mislukte poging om er nog iets obscuurs en erotisch van te maken. Tegen het einde denk je nog wel iets fraais voorgeschoteld te krijgen maar dan zwelt er misplaatste kerkmuziek aan, wat het meteen de das omdoet.

Slechts op momenten is het wat bloederig en hard, maar dat stelt niet zo veel voor gezien de huidige maatstaven, en natuurlijk ook gezien het bloedfestijn van het eerste deel. Ook al lijkt het in de geest van oudere horrors te zijn, mag het wat mij betreft niet in de schaduw staan. Dat Philippe Nahon zich hiervoor heeft laten lenen (in een bijrolletje)....

Knap gemaakte nepdocu met interviewtjes, homevideobeelden en foto's. Hoewel het er erg netjes uitziet, gaat het vrij snel erg vervelen en is het helaas niet eng of freaky, behalve één moment: de telefoonbeelden. Het mooiste vind ik dan nog de (soms versnelde) landschapsbeelden tussendoor die het mysterieus maken, mede door de score.

Pas na een uur heeft het plot een paar verrassende ontwikkelingen en krijg je de indruk dat er meer aan de hand is dan alleen de foto/videoverschijningen die je al zo vaak ziet op tv/internet en totaal niet bijzonder zijn. Zoals de rol van de buren (hebben zij haar vermoord?), de psychic (heeft hij een andere reden om haar sessies geheim te houden?), haar klasgenoten op kamp, haar vader wellicht, of heeft toch het broertje iets met haar dood te maken?, iemand lijkt iets te verbergen en m'n aandacht is er weer bij.

Ook door de gelijkenis met Twin Peaks (althans de naam Palmer en dat ze uit het water is gevist) verwachtte ik nog iets extra's. De ontknoping stelt echter teleur. Blijkbaar voorzag Alice haar eigen dood en zien zij en haar moeder elkaar in hun visioenen, en verschijnt ze toch wél echt op foto's, hmm., slapjes. Zo blijft het wel een mysterie, maar er had meer gedaan kunnen worden met de personen om haar heen.

Geweldig script!

Voor mij de eerste exorcisme-horror die van begin tot eind de ruimte biedt aan meerdere interpretaties: het meisje is gek, of het meisje is bezeten. Veel mensen gaan uit van dat laatste maar haast overal is een rationele verklaring voor te bedenken. Goed van de makers dat ze het uiteindelijk aan de kijker overlaten. En dat in een Amerikaanse film over exorcisme de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Die verbeeldingskracht lijkt sterk op The Blair Witch Project, net als de docu-stijl en het sfeertje van een geïsoleerde omgeving en vervallen houten huizen. De opbouw is prima door eerst de mening van Cotton over exorcismen uiteen te zetten. Of beter gezegd: het voor de gek houden van patienten met een goede bedoeling (genezing van iets waar ze zelf in geloven). Erg realistisch. Dat zou vervolgens als een kaartenhuis in elkaar storten als de boel dan alsnog zou eindigen met een te duidelijke demoon. Gelukkig gebeurt dat niet!

Jammergenoeg kent de film een paar minpunten. Hoewel de spanning halverwege in de lucht hangt, is die nooit echt zinderend, alleen het einde komt daarbij in de buurt maar dat duurt te kort. De meid is weliswaar lekker onvoorspelbaar en onpeilbaar, maar wanneer ze de crew aanvalt is dat toch niet zo eng als bedoeld. Wel geslaagd is wanneer ze enkele keren vanuit het niets opduikt en je geen idee hebt wat haar volgende actie zal zijn.

De ontknoping vind ik op het eerste gezicht teleurstellend. Het sekte-gedoe maakt het te afstandelijk en druk, bovendien is het te rommelig geschoten. Aan de andere kant is het einde erg doordacht. Knap zelfs...

Het is namelijk maar de vraag of het een 'echte' baby is met die onduidelijke beelden bij het vuur. De helft van de film gaat over misleiding van gelovigen door Cotton, dus waarom zou de sekteleider niet aan eenzelfde soort misleiding van volgelingen doen door een nepbaby met een brandbaar goedje in de vlammen te smijten?

Dat geeft de film een lading mee: mensen laten zich wijsmaken wat ze zelf willen geloven, zowel het geloof in een sekteleider als het geloof in exorcismen. En dat laatste geldt ook voor het publiek. Weliswaar is het aannemelijk dat ze bezeten is, maar minstens zo aannemelijk is dat ze psychisch ziek is.

De ingrediënten voor een trauma zijn namelijk aanwezig (moeder dood, mogelijk incest, sociaal isolement) en in de film notabene wordt uitgelegd dat mensen zich vastklampen aan God en de Duivel en vaak niet eens denken aan een geestesziekte. Ironisch dat dan alsnog veel kijkers daar ook niet van uitgaan, alsof de makers dat wilden bewijzen.. Subtiel gedaan.

Opvallend ook dat Cotton in de film gevaarlijke uitdrijvingen expliciet afkeurt en zichzelf beperkt tot onschuldige fake uitdrijvingen. Maar het zou kunnen dat juist zijn ritueel heeft geleid tot nog meer waanzin bij Nell. Dat maakt hem dan in feite net zo slecht als de exorcisten die hij veroordeelt.

En als het een echte baby is, wie is de vader? Hoe zit het precies met Caleb? Vreemde gozer en hij lijkt me de veroorzaker van alle ellende. Heeft hij de tekening gemaakt omdat hij bijvoorbeeld wraak wilde toen hij doorhad dat de exorcisme nep was?

Kortom veel onbeantwoorde vragen die in het voordeel van het thema werken. The Last Exorcism is geen rechttoe-rechtaan-horror maar heeft veel meer in huis. Zwaar ondergewaardeerd hier. Jammer dat de uitwerking soms te wensen overlaat en spanning niet in overvloed aanwezig is, want het script is ijzersterk door de verbeeldingskracht. Up yours, The Exorcism of Emily Rose!

En helaas alweer een slechte horror van Amerikaanse bodem (hoewel horror...), dat wordt een lang lijstje. Pas de laatste twintig minuten gaat het er heftig aan toe, maar dan is het meer een over-en-weer-vechtfilm met een paar ranzige stukjes, dan een horror. De moorden zijn wel redelijk bruut.

Daarvóór vind ik het niet echt om aan te zien, de cliches vliegen je om de oren. Lieftallig meisje wordt aangevallen door overdreven slecht neergezette Hollywood-bad-guys. Gelukkig kan ze goed zwemmen en dat wordt dan ook natuurlijk haar redding, en dat papa een dokter is komt ook goed uit.

De meeste scenes worden te lang uitgerekt zodat er geen vaart in de film zit, de verkrachtingsscene, en dat getreuzel in de keuken de hele tijd. De muziek eronder is ook vaak overdreven emotioneel, om nog maar eens extra te benadrukken dat het toch wel heel erg is wat er allemaal gebeurt.

Het einde is ook redelijk voorspelbaar en dus teleurstellend. En ze leefden nog lang en gelukkig. En dat Justin een goeie rakker is ligt er ook al zo dik bovenop.
Wat is dat toch met sommige Amerikaanse horrors, alles moet in hapklare brokjes worden aangeleverd. Geef mij maar liever de heftige Europese horrors van de afgelopen jaren, in plaats van de zoveelste remake zoals deze.

De allerlaatste scene is wel treffend, een slomo van de vier in een bootje met een suf pianomuziekje eronder, past goed bij een rtl-4 drama.
En het toppunt was nog wel dat de vader letterlijk de lucht in vloog toen ie werd bekogeld met... een stapel kleren.

Boven verwachting eigenlijk. De conservatieven worden wel erg simplistisch weergegeven maar aan de andere kant is het wel scherp dat de vijf liberals doorslaan in hun zelfverklaarde morele superioriteit en uiteindelijk onverdraagzamer zijn dan de gasten die ze daarvan betichten. Blijkt niet alleen uit de moorden natuurlijk maar ook dat er geen sprake is van fatsoenlijke discussies en/of volwaardige 'tegenstanders'. Alhoewel bij de laatste gast wel en dan is het meteen voorbij gheghe.

Niet echt supergrappig maar het is een leuk gevonden metafoortje en het boeit wel. Het zal ook altijd iets eigentijds blijven houden (de opvattingen van beide kampen, mensen voor Hitler uitmaken), behalve dan de oubollige soundtrack en matige beelden. Het plotje en de personages houden het net hoog genoeg, alhoewel het soms minder plat had gekund. Ruime 3*.

Helemaal mee eens, een totaal ongeloofwaardige film. Meeliften op het succes van Da Vinci Code (boek/onderwerp) en Tomb Raider (avontuur), maar superslecht verhaal, slecht acteren, en een vrouwelijke hoofdpersoon die alles heeft verpest voor me: een archeologe die alles kan en durft, uhum. Ik ga me dan zelfs ergeren aan onbenullige dingen zoals dat ze in een mega-appartement woont (onbetaalbaar voor zo'n baan). Wat een overdreven perfect voorgesteld persoon moet zij voorstellen, en dan nog die vreselijke propaganda op het einde. Met 1* ben ik nog erg gul.

Een trááááge film... heerlijk om erin mee te gaan omdat het goed is uitgevoerd met een sfeervolle, onheilspellende soundtrack, langdurende camerashots en een locatie die je niet op je gemak stelt. Die elementen maken het een horror en niet zozeer de inhoud die eerder drama is (in psychologisch opzicht althans, want plot-technisch gebeurt er amper iets).

Het is een soort struggle tussen wel of niet geloven in god met de bijbehorende opvattingen over leven na de dood, en de regisseur lijkt in het midden te laten wat nu uiteindelijk het "beste" is waardoor iedere kijker - van christelijk tot atheïstisch - er een eigen invulling aan kan geven, denk ik. Knap gedaan.

Vind het een opvallend filmpje en het is best gedurfd (in deze tijd) om het allemaal zo traag uiteen te zetten. Gelukkig is er ook niet teveel screentime voor fysieke narigheid in de vorm van het 'monster' of slechte cgi; past allemaal goed in deze aanpak die het op z'n tijd redelijk creepy maakt. En de voice over van z'n moeder met een soms trillende stem werkt inderdaad behoorlijk effectief.

Erg bijzondere film met fantastisch acteerwerk van de twee kinderen. Eng vind ik het niet, wel origineel en sprookjesachtig. Er is een kille omgeving en een 'steriele' sfeer. En dat komt het verhaal ten goede, omdat zo het drama van de kids centraal staat zonder opsmuk. Is ook weer eens een andere benadering van vampieren.

De film heeft veel trage en mooie shots. Daardoor komen de harde scenes extra goed aan, maar het maakt de film voor mij bij vlagen ook saai. Gelukkig zijn die harde scenes niet gauw te vergeten, zoals de zelfverminking en de val naar beneden, de zwembadscene uiteraard en de keren dat Eli de gekste verplaatsingen maakt.

Zeker, mij ook. Die duistere sfeer (ook in binnenscenes) maar vooral de intelligente crimineel met z'n one-man-fight tegen iets dat voor hem moreel of ethisch verwerpelijk is, die iedereen een stap voor blijft en de 'good guys' bijna overtuigt met z'n mening.

Als je alle ongeloofwaardigheden voorbijschuift (zowat de meeste die ik ooit heb gezien in een film ) is Law Abiding Citizen een strakke film. Snel, spannend, bruut (de rechter) en verrassend (Sarah gaat onverwacht dood, en ironisch genoeg was zij degene die ging twijfelen aan het systeem. Foxx trouwens ook.).

De film laat zo een afkeer zien van het handje-klap in rechtbanken, best een verademing tussen de meeste films met rechtbank-stories die daar geen vraagtekens bij zetten. Wat dat betreft is het jammer van het einde waar Clyde laten ontpoppen tot terrorist van Oklahoma-Bomber-achtige proporties.
Eerst was er voor hem nog een goede balans tussen maniac en iemand voor wie je sympathie kunt opbrengen vanwege de drijfveren, maar met deze finale slaat de weegschaal te ver door naar "slecht". Die tunnels en het Masterplan zijn echt too much, hoewel de symboliek wel geinig is: de hele zooi van binnenuit (de gevangenis en het stadhuis) opblazen, letterlijk een bom leggen onder het justitioneel systeem.

Had Law Abiding Citizen maar geëindigd met minder bombastiek en meer geloofwaardigheid, was het een topfilm geweest die meer recht had gedaan aan de serieuze toon (zoals Se7en).

Heerlijke film. De muziek, de setting, de personages, het verhaal; het steekt allemaal naadloos in elkaar en verveelt geen enkel moment. Natúúrlijk moet er weer een of ander Romeo and Juliet verhaaltje in verwerkt worden, maar vooruit.

Lekker frisse Engelse misdaadfilm. 'Foute' personages, goed acteerwerk, erg vlotte actie en af en toe wat humor om het niet te serieus te maken. Het concept van de verschillende verhaallijnen kan ik ook bij Layer Cake wel waarderen.

Boeiend thema. Cage speelt de rol perfect als je hem steeds verder weg ziet zakken in de shit, en toch (of beter gezegd: daardóór) een bepaalde charme en aantrekkingskracht op vrouwen heeft. Vrouwen vallen toch op vastberaden mannen met een doel in het leven? Zeker als ze wat charisma en een verhaal hebben.

De groeiende relatie met Shue is treffend. Hier en daar is het wat aangedikt, maar het werkt goed om je in te leven in zijn situatie. De sfeer draagt daar ook goed aan bij.

Wat betreft het alcoholgebruik, een zware alcoholist kan twee flessen sterke drank per dag wegtikken, kotst daarna z'n darmen omhoog, en gaat de volgende dag weer verder met een sterk glaasje ontbijt. Laat staan een alcoholist die zich ten doel stelt zich kapot te drinken in korte tijd, en de verspilling van drank die daarmee gepaard gaat. Dan krijg je een mooie collectie lege flessen.

Wat ik mis is meer het perspectief vanuit Cage wanneer die in staat van delirium is, je ziet het in mijn beleving teveel vanuit de derde persoon. Juist de 'eersterangsbeelden' van mensen in een roes (of een trip of psychose) kunnen ontzettend veel meerwaarde hebben. Denk bijvoorbeeld aan Fear and Loathing (totaal andere film, maar het gaat om het idee) die daar helemaal aan is opgehangen.

Toch zeker een film die ik voor een derde zal kijken als het op t.v. langskomt.

Aardige film. Komt best waarheidsgetrouw over, vooral vanwege het oog voor detail: een laagje water in de tank dat trilt door het gebulder, het gezoem van het vizier, de rookdampen, dat soort dingetjes. Mooi gedaan en die first person view helpt er ook goed bij. Slechts op spaarzame momenten zijn er muziekeffecten zonder te dik aan te willen zetten.

Visueel ziet het er ook mooi uit. Alleen het onderlinge gesteggel tussen de jongens vond ik vervelend worden. Al vanaf het begin zitten ze allemaal niet op hun gemak maar dat kon me niet raken. Kwam op mij over als te krampachtig laten zien dat ze er niet willen zijn en dat oorlog smerig is, niet al te wereldschokkend dus. Na een half uurtje zakt het daardoor wat in elkaar om tegen het einde gelukkig weer op te veren.

Wat een weergaloos personage die Wiesler, met zijn persoonlijke ommekeer die symbolisch is voor Die Wende, z'n gewetensbezwaren en beperkte klote-leventje. De film draait dan ook veel meer om hem dan om de schrijver en actrice, een goede keuze omdat anders (de romance tussen) die twee centraal zou(den) staan zoals vaak in films en de kans groot is dat het op te sentimentele soep zou uitdraaien.

Nu is het een behoorlijk aangrijpend verhaal over verraad, risico's nemen, carrière-belangen, de zinloosheid van bijna alles wat zich afspeelt (haar zelfmoord ai), en dat met de fascinerende achtergrond van (Stasi-)DDR. Het eerste uur had ik wat twijfels maar daarna ontvouwt het zich goed.

Mooie theme-muziek en het is kalm geschoten, misschien oogt het zelfs te clean omdat ik bij de DDR altijd groezelige beelden voor me zie. Vind het ook spannender en overtuigender dan bijvoorbeeld The Conversation die ik pas zag. Ik keek er alleen een tijdje tegenop om te gaan zien, met in m'n achterhoofd dat een andere hooggewaardeerde Duitse drama/thriller me ontzettend tegenviel (Das Experiment). Een flut-reden natuurlijk maar goed. Een nadeel is wel dat het net iets te lang doorgaat na de demotie van Wiesler.

Heb een nieuwe poster toegevoegd want die vorige was zo lelijk dat het de film eigenlijk geen eer aan deed. Het is namelijk best mooi geschoten in de besneeuwde stad en omgeving en er is veel oog voor detail. Ook aardige oorlogsscenes (in het begin) en beelden van de gure straten.

Ondanks het zware onderwerp van belegering en verhongering grijpt het echter nergens aan. Het springt veel te veel van de hak op de tak; het verhaal van Kate, Nina, de kinderen, het Duitse legerbevel, het Russische bevel, het skiën, etc. Echt téveel voor een film.

Goed meeleven met één persoon zit er niet in. Het kon me weinig schelen wat er met Kate zou gebeuren, beetje steriel geacteerd ook. Pas bij de hallucinatie en de trap is te merken dat ze lijdt onder de verhongering, het is verder niet aan 'r af te zien. Het einde is ook te afgeraffeld om een diepe indruk achter te laten en laat wel erg veel over aan de verbeelding m.b.t. bepaalde personen.

De muziek is soms wel aardig met wat Russische fragmenten, maar daarbuiten te vaak onnodig en vrij bombastisch aanwezig, haast Hollywoodsiaans.

Al met al dus tegenvallend, met een krappe 3* (vanwege de mooie beelden) ben ik erg gul.

Lekkere wegkijkfilm die geen moment verveelt. Relaxed camerawerk, gebruik van 'vale' kleuren (vooral mooi als ze buiten zijn) en een goede score die wel net iets te vaak aanwezig is om de momentjes te versterken. Reno en Oldman spelen prima en hebben sowieso geweldige personages, en Portman eigenlijk ook wel als bijdehandje.

Op de een of andere manier neem je het voor lief dat de film af en toe ongeloofwaardig en zoetsappig wordt, en dat de relatie tussen Leon en Mathilda voorspelbaar is. Het einde pakt dan ook niet zo dramatisch uit als bedoeld is, maar dan heb ik al wel ruim twee uur met plezier gekeken. Mooi nummer trouwens bij het einde, Shape of My Heart.

Prima remake, heeft me wel verrast. Het heeft dezelfde soort rustiek en korte geweldsuitbarstingen van het origineel en de wintserse setting is ervoor geknipt. Kalm camerawerk, de kinderen doen het prima, een paar mooi geschoten beelden alleen tipt het niet aan dat sfeertje van Låt den Rätte Komma In (waar de kinderen me meer aanspreken en bijvoorbeeld de zwembadscene net wat indrukwekkender is). Maar omdat het zo'n regelrechte kopie is (die goed uitgevoerd is) heeft het ook hetzelfde minpunt dat het af en toe te langslepend is.

Wat een mooie titel heeft deze film die me al een hele tijd aansprak maar die me ook een beetje op het verkeerde been heeft gezet. Dacht dat het zou gaan om de mogelijkheid dat Jessica bang zou worden gemaakt als een soort morbide confrontatie met haar eigen angsten maar dat blijkt niet het geval.

Waar het wel om draait is de twijfel tussen inbeelding en realiteit maar die kwam niet lekker over bij me, daarvoor lijkt het het allemaal teveel op dat laatste te wijzen. Het algemene sfeertje mag er wel zijn, inclusief een paar redelijk creepy momenten zoals bij het meer of de mooie scène wanneer ze door het gif loopt en ze drijfnat en verward de dode Woody aantreft op de trekker.

Maar over de hele linie vind ik het helaas niet pakkend genoeg. Denk wel dat de film z'n tijd aardig vooruit was met dit soort oude-huis-en-mysterie-onderwerpen (alhoewel het ook weer niet de eerste is), aan de andere kant komt het soms wat knullig over. 2,5 - 3*

Deed me denken aan Moeders Springen Niet van Flats en aan een uitzending van een vrouw met een zware vorm van tinnitus die euthanasie liet plegen. Moet een heftig lijden zijn waardoor je wilt stoppen met leven (zeker als je nog kinderen hebt). Deze docu brengt de euthanasie en de aanloop ernaartoe 'registrerend' en van dichtbij in beeld en is daardoor behoorlijk confronterend.

Persoonlijk ben ik vooral geïnteresseerd in de moeilijke grensgevallen (afwijzingen van euthanasie-aanvragen en het wel of niet voldoen aan de criteria), de zware taak voor de uitvoerende arts en onenigheid tussen deskundigen. Daar draait het hier niet helemaal om, had ik graag meer van gezien, maar evengoed aardig indrukwekkend. Zo ook kleine maar betekenisvolle momenten zoals de arts die even een sigaretje ging roken.

Geslaagde film! D'r was een tijd - lang geleden - dat ik bij een lift meteen aan deze film moest denken. Spanningsopbouw is prima en een lekker mysterieuze sfeer. Huub Stapel speelt de pannen van het dak en de kills zal ik ook niet meer vergeten.

Lekker grauw, deze nachtmerrie die het meisje moet doorstaan (mooi grietje trouwens). Geen standaard slachtwerk ofzo, maar de 'horror' bestaat grotendeels uit de sfeer die je moet ervaren: mistroostige plek, natuurbeelden die toch geen gevoel van vrijheid opwekken en een redelijk naargeestige score. Overigens vind ik het uitzicht vanuit de flat wel mooi.

Het bouwt subtiel op tot een climax, het gevoel dat "iets" staat te gebeuren wat ook nog gevoed wordt door historische beelden die in de context raadselachtig worden.

Jammer alleen dat een onderdeel van het einde een hoop verpest: de ''vriend' en z'n keltische maatjes alsof het een verkleedpartijtje is. Hm. Had liever gezien dat alles een surrealistische ervaring of inbeelding van Marie was, daar leek het soms op uit te draaien.

Het idee van een locatie die mensen tot waanzin drijft (zoals Marie en liefst ook haar vriend dan) vind ik meer beangstigend dan een zo duidelijke en knullig uitgewerkte link naar oude rituelen. Of ik moet de bedoeling gemist hebben van de laatste scene, maar dan blijft dat geitenkostuum alsnog misplaatst.

De seksscenes leken me trouwens eerst overbodig totdat het concept zich opdrong van dood en geboorte. En ze zagen er wel prettig uit, natuurlijk.
Moeilijk te beoorden, 3-3,5* vanwege de domper in enkele minuutjes tijd.

Vond Carell soms nep-houterig rondrennen maar het moment dat hij het podium opstapt en mee gaat dansen

Heb krom gelegen van het lachen, komt misschien ook omdat je net daarvoor met een rare mengelmoes van medelijden en walging naar de wedstrijd kijkt, daarna moet gniffelen om Olive en dan barst het los. Geweldige climax waar humor en thema bij elkaar komen.

Soms is het wat makkelijk scoren zoals met het busje, maar vaak ook wat subtieler - de succsvolle zakenpartner allerlei verwijten maken, en in het shot erna met een geleend brommertje weer wegtuffen gheghe of lekker straight forward zoals met de motoragent.

Grappig en aandoenlijk filmpje over competitiedrang en innerlijke schoonheid blabweh afgezaagd, maar het is mooi gedaan. En nooit overbodig in een land met dubieuze beauty contests, schijnt dat die meisjes in het echt ook zo daaraan deelnamen.

Gave film, met die sprookjesachtige/ongrijpbare setting en vibe, dan heb je al een flinke winst te pakken. Niet te vergelijken verder met A l'interieur, op een enkele verwonding na, maar da's tegenwoordig niets nieuws meer.

Wat me alleen dwars zit is de overgang van realiteit (zoektocht in huis door een stel gasten) naar surrealiteit. Beide als losstaand goed uitgevoerd, maar had liever ofwel het één doorlopend gezien ofwel het ander, nu is het een rare omschakeling zoals een Scooby Doo aflevering. De spanning werd daardoor ook minder vanaf het moment dat de ballerina's aanvielen. Vond bijvoorbeeld alleen al de shots van die oude vrouw en de zweem die om haar heen hing, meer freaky dan het hele tweede deel bij elkaar. (die vrouw deed me op dat moment ook eventjes aan Amer denken). Had nog meer in gezeten..

Thriller
Puur drama, en aangrijpend ook zo'n knul met z'n ouders, moet er niet aan denken... De eerste twintig minuten had ik wel moeite om erin te komen met die jongen, vond het nog niet overtuigend, maar zodra de eerste versnelde beelden kwamen en de aftakeling begon werd het beter en beter, zeker met de heerlijk snelle score erbij.

De combinatie van fast forward met stilte en piano was trouwens ook behoorlijk ongemakkelijk.. Alsof je rust in je kop hebt maar alles om je heen blijft rondtollen, geen grip meer.

Handig ook om vooraf al de afgetaaide Donald te zien en een idee te hebben van hoe het gaat aflopen, geeft bij voorbaat een naar gevoel dat met een paar dramatische scenes nog eens versterkt wordt (zoals bij de verzorging van z'n moeder).

De afwisselingen in tempo zijn slim om de gemoedstoestand over te brengen, maar het had van mij wel meer in één opgaande lijn naar het einde mogen toegaan. Nu ging het wat zachtjes uit en liet het geen indruk achter zoals tijdens de film. Beetje jammer ook dat Requiem for a Dream wel heel erg duidelijk naar voren komt om te shockeren (bepaalde inhoud bedoel ik dan, de gelijkenis met de vorm heb ik niks op tegen).

Maar goed, gewoon een strakke film met de juiste lengte, en het acteerwerk van Lloyd-Pack als Donald mag er ook zijn.

Mooi, die psychische neergang in een nostalgisch sfeertje. Polanski neemt de tijd om zijn karakter en zijn ervaringen goed neer te zetten. Erg goede score, niet alleen de muziek zoals tijdens het feestje, maar ook de geluidseffecten: het druppelen van de kraan, het tikken van de wekker, het gekraak van de kast, en meer geluiden die onschuldig zijn maar in deze film de paranoïde benadrukken.

Toch ontgaat mij de veel geroemde engheid. Ik vind het hooguit bevreemdend, en dat komt grotendeels door het acteerwerk van Polanski. Niet dat hij slecht speelt, maar ik zie in zijn gezicht te weinig waanzin, angst en paniek die je zou verwachten in zulke situaties, denk aan een Nicholson of Bale. En hoewel de opbouw goed is, komt de ommekeer (het omkleden tot vrouw, dat sowieso niet erg verrassend is) toch vrij abrupt, vreemd genoeg.

De paralellen met Rosemary’s Baby zijn ook duidelijk, maar dat is zeker niet erg. Ook dat is een film om rustig over je heen te laten komen en de tijd doet vergeten.

Daar zit wat in, ik had Lock Stock eerder gezien dan Snatch en vind Lock Stock misschien daarom net iets beter, de eerste kennismaking met verhaallijnen die grappig en bijna ingenieus samenkomen, schitterende Britse (Londense) accent, goeie muziek en snelle filmwerk. Topfilm!

4*

Redelijk goede film die de troef van één locatie goed uitspeelt en de aandacht weet vast te houden. Vind het wel erg vergezocht dat iemand z'n gezin, huis en baan, eigenlijk alles dus, op het spel zet om bij de bevalling van een volslagen onbekende vrouw te zijn.

Te geromantiseerd. Begrijp dat het met z'n nalatige vader te maken heeft maar dan nog, en helaas is de manier waarop die relatie verbeeld wordt dan ook nog eens vrij knullig. Desondanks aardig om eens gezien te hebben.

Topfilm, kan niet anders zeggen!! Voiceover was wennen in het begin, maar maakt de film authentiek en loodst je er door heen alsof je een spannend boek leest. Karakters en acteerwerk zijn erg sterk, script is geweldig, je wordt een paar keer flink op het verkeerde been gezet. De laatste plotwending is misschien wel wat teveel van het goede. En het accent is gewoon geweldig, voila. Vlaanderen roeleert, daar was ik al na Ex Drummer achter gekomen.

Dit is een film die het zonder een internationale sterrencast en peperdure specialeffects, volledig moet hebben van het verhaal, camerawerk, decor en het acteren en daarin volledig slaagt. Heerlijk zulke films, geen bombarie, maar pure spanning en 'who dunnit' op het scherpst van de snede.

Voor degenen die zulke 'psychologische/detective thrillers' kunnen waarderen, is Liar (uit 1997, ook wel bekend als Deceiver) een goede optie.

4,5* en die geef ik niet snel..