Opinions

Filmpje met veel tempo en ontwikkelingen, maar nogal wat zaken en de afwerking gingen me tegenstaan; de piepkreetjes van dat meisje, Melissa die als Superwoman overal doorheen banjert en iedereen bemoedert als een legkip, een orkest dat echt geen moment stil is, een paar flauwe slomo's.. had wat dat betreft zo uit Hollywood kunnen komen.

Pluspunten vind ik de mooie bergplaatjes in het begin, de onderhandelingsscene en dat de vaart erin blijft. Verder is het niet indrukwekkend, ondanks de verschijning van Melissa George
waarbij die vriend van 'r gelijk had: ze waren beter af geweest als ze niet tussenbeide waren gekomen.

Vertige, ook een bergfilm (met spannendere klimscenes maar die niet zo best uitmondt in een horror) beviel me beter.

Prima thrillertje inderdaad, zoals wel meer in het Nature strikes back genre, minimalistisch en effectief. Het koppeltje speelt overtuigend, een kerel die aan zichzelf denkt en een vrouw die er zo snel mogelijk vandaan wilt met alle fricties van dien. Uit het leven gegrepen..

Ondertussen wordt de sfeer steeds iets mysterieuzer omdat er geen logica achter de voorvallen ligt en er weinig tegen te ondernemen valt. De dreiging dringt zich stapsgewijs steeds meer op, wat nog het mooist verbeeld wordt door het busje en de zeekoe die een tegengestelde weg afleggen. Mooi gedaan.

Best indrukwekkend, wat een doortrapt, manipulatief mens die Hindley. Ik kende deze zaak niet goed en daarom is het jammer dat de intro met het radio-interview al laat doorschemeren dat Longford een "fout" heeft gemaakt, terwijl ik de indruk had dat de film tot het einde onduidelijk wilde laten wie er liegt: Hindley of haar vriend.

Dat lag dus iets teveel voor de hand maar het blijft gelukkig alsnog twijfelachtig en boeiend. De film gaat ook over vergevingsgezindheid en lijkt een soort voorvechter van katholicisme te zijn - zeker gezien de laatste scènes - met Longford die bijna Gandhi-achtige trekjes krijgt maar het gaat net niet over het randje. Prima tv-film die (zoals wel vaker) vooral plot-gedreven is maar audiovisueel karig.

Fijne film, die Steve Evets is geknipt voor deze rol met z'n verloren uitstraling dat hij het allemaal niet meer onder controle heeft: de problematische thuissituatie en het gestuntel richting z'n ex, maar toch ook omringd door vrienden en collega's die het beste met 'm voorhebben. Best aandoenlijk en de (aparte) rol van Cantona is even wennen in het begin maar pakt daarna goed uit. Een persoonlijk drama met een verlichtende komische noot, goede balans. Het enige minpunt vind ik richting het einde wanneer ze het huis bestormen met z'n allen, iets teveel over-the-top, ondanks dat het wel grappig (net als veel andere dingetjes en uitspraken in de film).

Nu onderhand voor iets van de 3e keer gezien en er begonnen wat dingen tegen te staan. Het positieve kantelpunt van de film kwam eigenlijk pas na een uur of twee met de mijn. Dat grote beest, de demoon en de trappen-scene zijn geweldig, mooie settings maar maken niet alles goed. De lange intro vond ik slaapverwekkend en er zijn onnoemelijk veel dialogen met semi-poëtische / cryptische zinnen

(waarin de sprekers als in een soap tegenover elkaar staan en in beeld worden gebracht). Viel me allemaal opeens flink tegen, het zijn blijkbaar vooral de veldslag- en bestormingsscenes en de creatures die me bevallen van de LotR-triologie (waarvan er in de andere delen meer zijn, alhoewel ook in deel 2 omringd door ellenlang geleuter). De Orcs blijven bruut, soort kleine Predators.

Vind deze toch wel de beste van de reeks, heeft relatief de meeste vaart en spektakel met die enorme veldslagen, trollen, forten en belegeringen. Het is allemaal ook een stukje grimmiger en duisterder, bijvoorbeeld het dodenleger (dat in gevecht dan weer teleurstelt omdat het als een vage cgi-zwerm over de Orcs heen rolt).

Gelukkig is er niet zó'n langdradig gedoe tussendoor als in de eerste twee delen al blijf ik die intermezzo's over de soap-achtige liefdeslijntjes en heroïek irritant vinden, vooral tussen Aragorn en die elvenvrouw. Maar het viel mee dat de elven hier niet (onbedoeld) lachwekkend overkomen en Smeagol ziet er ook wat soepeler uit, verreweg het meest interessante personage. Een nadeel is het slot met al die plukken extra eindes erachteraan, alsof het bier al doodgeslagen en lauw is en je het moet opdrinken in tien lange slokken. Desondanks is The Return of the King een op momenten indrukwekkend laatste deel.

Btw, hoe wreed de Orcs er ook uitzien, één-op-één vechten kunnen ze amper, vond het ook wat gemakkelijk dat ze elkaar in die toren opeens allemaal afgeslacht hadden. Kreeg bijna medelijden met ze

Lekker markant geheel met veel invloeden van oude (witch)films en een satanisch / psychedelisch mixje. Het is alleen onevenwichtig; de ene keer rustig en sfeervol (vrijwel alle scenes in het huis en met de drie dames), de andere keer is het me te theatraal zoals de opening en het einde. Beetje zoals de rare witte-paard-scene in Halloween II.

De soundtrack is prima; die muziekplaat (op de piano deed 'ie me denken aan het deuntje van Eyes Wide Shut) maar ook een nummer van The Velvet Underground die goed past bij het 'trippy' karakter. De ingetogen scenes zijn niet echt des Zombies maar gek genoeg vind ik die wel het best. Zou haast zeggen dat hij eens een gooi moet doen naar een volledig klassieke slow burn film. Maar goed ik blijf The Devil's Rejects, verre van zo'n film, z'n magnus opum vinden (en ook niet vreemd dat-ie dat niet snel meer overtreft).

WO I "heeft" wel wat aansprekends: die bajonetten, de korte afstandsgevechten en de typsiche helmen en uniformen. Deze film brengt het fraai in beeld. Mooie grijs- en groentinten en het rood dat er telkens uitspringt. De beste scenes vind ik die met de lichtkogels en de vlammenwerpers.

Het verhaal is vrij eenvoudig en mist eigenlijk de dramatiek om onder je huid te kruipen; het is een wat platte registratie van het harde geweld. Beetje cliché achtig ingevuld ook met die Amerikaanse gasten.

Toch een film die me positief verrast heeft.

Wat een fantastische Lynch-ervaring blijft dit toch. De grens tussen verbeelding en werkelijkheid kun je uiteindelijk voor jezelf leggen. Aan de ene kant is dat jammer, want dan heb je niet het 'álles is duidelijk'-gevoel. Aan de andere kant hoeft het van mij ook niet zo. Voor Fred zal het ook niet veel anders zijn, dat hij opeens beseft hoe alles haarfijn in elkaar zit...

Los van het mysterie is het een mooi verfilmde reis door zijn psychotische geest: obscuur, erotisch en vreemd, met goed getimede rustmomenten. Rustige settings en beelden, en dan weer vage flitsen en actie. Er wordt ook weer lekker weinig gesproken. En dan natuurlijk nog met de mooie score zoals vaker aangegeven: van jazz tot Rammstein, al naar gelang de gemoedstoestand. Super.

Ohja, en de Mystery Man natuurlijk..:

Leuk Er zijn wel veel verhaallijntjes die wat onsamenhangend overkomen maar ze zorgen voor de nodige zoetheid en humor, de tijd vliegt eigenlijk voorbij.

Vooral de rockstar met z'n vergane glorie en het subplotje rond de Portugese huishoudster vind ik grappig en de soundtrack mag er ook zijn. Soms heeft het iets te lijden onder wat humorloze stukken maar goed, prima film.

Een klein feestje deze film

Heb me eigenlijk geen seconde verveeld. Het verhaal stelt geen reet voor en is nogal ridicuul maar het heeft wel een gezonde dosis spanning en hardheid. Het lijkt inderdaad op Mum & Dad maar dit is wat grauwer, hoewel ook duidelijk met een knipoog. Soms te geforceerd weird maar het is leuk gefilmd, lekker zware soundtrack en je hebt zowaar te doen met het slachtoffer hoe ongeloofwaardig ook.

Zelfs 'over the top' toevoegingen zoals de verwilderde jongens in de kelder neem je voor lief omdat het weer zorgt voor verrassing en uitzichtloosheid. Alleen van het subplotje van z'n vriend en die rockbitch zie ik het nut niet zo, maar ook dat is vermakelijk om te volgen, lekker ongewoon.

Het einde vond ik wat abrupt en weinig memorabels, maar overall zijn er amper irritatiefactoren. Hoe de zoveelste psycho-family-update van grondlegger
The Texas Chainsaw Massacre toch nog boeiend gebracht kan worden.

Het stevent een lange tijd af op een soort semi-hippe Lock, Stock,.. look-a-like met 'grappige' gangsters en spits bedoelde one liners: and now the job that was not supposed to look like a job is beginning to look very much... like a job
Nou ja imdb hebben ze er netjes mee gehaald.

Camerawerk is wel mooi en de ontknoping is gelukkig goed. Je weet dat er iets aan de hand is met Slevin maar op het einde sta je even te kijken hoe het nou precies zit, leuk bedacht. Jammer alleen dat de film niet ophield bij de ontrafeling maar nog nasukkelt met een kogelvrijvest voor Liu ... hm.

Sowieso een nogal vermoeiend personage, die Liu, met dat snelle praten en de jolige opmerkingen. Ook al een reden om haar vooral geen vest te geven.
Zie d'r dan liever als master bitch in Kill Bill.