Opinions

Vrij deprimerende film in een gelikt jasje: een mooie, spaarzame soundtrack en het camara- en beeldwerk steken goed in elkaar, zorgen voor aardig wat sfeer met soms opvallende felle kleuren. Vooral de scene - lange take - in de discotheek mag er zijn, erg strak.

Verhaaltechnisch vind ik het wat minder zoals wel meer films van Iñárritu; bepaalde verhaallijnen lijken er een beetje bij te hangen waardoor het nogal fragmentarisch is. Het maakt de emotionele binding, die er zeker is met de charismatische Bardem, iets minder sterk. Het is juist z'n einde in relatie tot zijn kinderen die aangrijpend is.

Alhoewel ook de dood van de Chinezen een indrukkend moment is, niet eens zozeer vanwege de gebeurtenis als wel de manier waarop het verbeeld wordt: met een langdurige pijnlijke stilte. Het is ook prettig dat er over het algemeen niet voor 'standaard'-toestanden gekozen is. Bijvoorbeeld geen partner die worstelt met (alleen) een drugs- of drankprobleem maar met een psychische stoornis.

Goede film dus, waarbij de verhaalstructuur de impact een beetje in de weg zit. En ik zie pas nu dat de film een lange speelduur heeft, niets van gemerkt tijdens het kijken.

Redelijke knuppel-film. Tenminste het eerste deel blijft overeind dankzij een paar goede knok- en knuppel-scenes, daar tussendoor wil de film niet echt los komen en audiovisueel blijft het ook wat op de vlakte. Er is een vrij realistische insteek (wat indirect ook blijkt uit de 'interviews' met Byung-du) maar het had toch wel wat meer pit mogen hebben.

Zo vind ik de hoofdpersoon bijvoorbeeld ook niet echt denderend maar ongeveer het laatste halfuur wordt het een stuk beter en het einde is zelfs verrassend - althans ik zag het niet aankomen - waardoor je alsnog een tevreden gevoel overhoudt.

PS die zing/karaoke-scenes

Lekker sfeertje hangt er rondom Poe in z'n neerwaartse drank-spiraal: beetje mysterieus, onheilspellend en zwartkomisch tegelijkertijd, precies goed. Combs acteert prima en Stuart Gordon en co geven de film weer een mooie look mee; leuke camerastandpunten, de belichting springt in het oog en het (schaarse) rode bloed steekt fel uit boven de donkere toonzetting gedurende de hele film.

De bijl dwars door dat schattige koppie is ook zo'n voltreffer wat betreft contrasten. Het beeld dat ze op de grond ligt en nog met haar hoofd licht beweegt had wel nét iets langer moeten duren, maar de warrige beslissingen van Poe die daarop (blijven) volgen maken het weer goed.

Prachtige horror. Zie wel overeenkomsten met giallo: gestileerde moorden, de onbekende dader, een bevreemdende score en goed kleurgebruik. Mooie setting met de gedoseerde kerstverlichting en een pluim voor het camerawerk: rustig bewegende verplaatsingen door het huis en op het laatst ook het foefje vanuit het huis naar buiten.

Ook het shot van Jess op bed is eenvoudig maar effectief: het duurt zenuwslopend lang en het is muisstil, om vervolgens weg te glijden door het huis. Prima spanningsopbouw, mede door de creepy telefoontjes.

Acteerwerk is eigenlijk niet eens zo slecht, de meiden vind ik erg overtuigend spelen, alleen de huisbewaarster valt uit de toon maar ala. En jammer dat de gebeurtenissen op het politiebureau de boel onderbreken.

Veel moderne slashers mogen een voorbeeld nemen aan Black Christmas, ik zie liever sfeer dan alleen goedkope gore en schrikeffecten. Wel grappig om te zien dat slashers nog steeds vaak dezelfde elementen hebben: toespelingen op sex, vloeken en minachting van gezag als tekenen van losbandigheid. Ook in Black Christmas ligt het er dik bovenop. In dit geval komt zelfs nog abortus aan bod.

Een pestfilm die aardig wegkijkt.

Black Death is een soort geschiedenis-avonturen-drama. De pest en het feit dat de mensen vroeger dat als iets van hogerhand zagen, hadden nare consequenties, wat hier wordt weergegeven in een paar grove (suggestieve) scenes.

Het sfeertje van de middeleeuwen en de dampende moerassen is goed neergezet, ziet er mooi uit. De film verveelt nergens maar het is het allemaal net-niet, het had in potentie aangrijpend of spannend kunnen zijn maar helaas.

De hobbelende beelden bij gevechten zijn trouwens irritant, snap niet waarom dat foefje in films zo vaak gebruikt moet worden behalve dat het zogenaamd de kijker moet meesleuren. Vind het eerder een zwakte-bod: ziet de actie er anders niet goed uit?

Wel goed dat er geen belerend religieus sausje over je heen wordt gesmeerd, althans niet meer dan hoe er vroeger tegenaan werd gekeken. Zou wel anders geweest zijn als het van Amerikaanse makelij was gok ik zo.

Krappe 3* (vind Christopher Smith er helaas met elke film iets op achteruit gaan.)

Geslaagde en mooi gefilmde oorlogsactie met de nadruk op actie (aan kogels geen gebrek); what you see is what you get. Die gasten zijn natuurlijk ook maar met één ding bezig en dat is vechten en overleven, wat ze volgens mij ook zelf aangeven (no time for politics).

Er zitten nog best spannende scenes tussen, vooral vanwege die onbekende stad en cultuur, niemand te vertrouwen, overal potentiële dreiging waardoor elk sluipwandelingetje gevaarlijk overkomt. Bij het neerstorten zou je ook echt níet in hun schoenen willen staan. Goed gedaan ook met die Arabische/Afrikaanse muziek tussendoor om het vreemde te benadrukken (helaas ook wel dat typische Zimmer bombastische erbij).

Na een tijdje had ik er wel een beetje genoeg van, zelfs de actie werd wat monotoon. De oorlogsclicheetjes dat een Amerikaan nooit in een keer dood gaat (maar uitgebreid de tijd krijgt om de laatste adem uit te blazen liefst met fotootje in de hand) en de vijand meteen neerklapt bij elke kogelpenetratie, schijnen er bij te horen. Maar oké..

Ruim 3,5*

ps die kogelregens van die helikopters, best bruut..

Gelukkig zijn ze bij Black Mirror weer teruggekeerd naar de zwartgallige insteek, na het tegenvallende vierde seizoen. Bandersnatch heeft een fijn sfeertje en is lekker fatalistisch. Leuk ook hoe het meta-concept van ‘pac man in een doolhof’ is uitgewerkt door dat ventje zelf in een doolhof rond te laten dolen door middel van de controlling.

Een nogal saaiig eerste uur waarin ik alleen kon genieten van de Deneuve-achtige vertolking van Nina (zie dat er meer moesten denken aan Repulsion / Polanski), hoewel achteraf gezien een rustige opmaat richting het einde, maar da's achteraf. Het gehobbel van de camera vlak achter haar aan begon ook wat vervelend te worden, gelukkig zorgen de spiegels nog voor een paar leuke camera-trucjes (ook in de eerste helft van de film).

Maar vanaf de disco-scene slaat de film voor mij positief om. Het begin van een goede climax, de steeds grotere verstikking voor Nina. Geen toeval ook dat er vrijwel alleen maar (benauwende) binnen-scenes zijn.

Fataal perfectionisme in de balletwereld, vind het niet eens zo'n geweldig aansprekend onderwerp maar wel groots uitgevoerd. Beetje vergelijkbaar met de worstelende mannen film: het is maar net hoe je het brengt. De setting van fragiele danseresjes staat loodrecht op de psychische aftakeling die hard in beeld wordt gebracht (en dus rauw op je dak valt). Best indrukwekkend hoe de klassieke muziek steeds nadrukkelijker de 'metamorfose' begeleidt. Black Swan biedt ook aardig wat ruimte voor interpretatie en mede daarom voor herhaling vatbaar. En vanwege de ballerina's.

Gaaf beest, weinig screentime zoals het hoort en een indrukwekkend optreden. De locatie is ideaal met dat smerige ondoorzichtige water en leuk in beeld gebracht, inclusief wat sfeerbepalende close ups van insectjes. Op momenten is het zelfs redelijk spannend en een tikkeltje onvoorspelbaar - de zwangere vrouw die toch niet overleeft. Mooi no-nonsense filmpje dat recht doet aan het loerende karakter van krokodillen.

Aan het einde wordt het wel wat eentonig daar in die bomen, misschien had de eerste aanval iets langer op zich moeten laten wachten. Hier en daar lijkt de krokodil ook niet even geloofwaardig te handelen, maar het blijft een kansloze situatie. Hoe dan ook is het een stuk oprechter dan enkele andere 'gevangen op een plek'-films zoals het sentimentele Frozen. Zal wel te maken hebben met het land van herkomst..

Wat een fantastische film, de sfeer in de bios was echt te snijden. Donker bos, vage geluiden en een paar doodsbange mensen in een tentje, meer had je niet nodig.

Vind dit echt een topfilm. Ten eerste de handheld-camera (oke niet de allereerste film daarmee, maar is er wel bekend mee geworden), de belevingswaarde schiet omhoog.

Daarnaast wekken de makers alleen maar de suggestie dat er iets engs is, geniaal. Iemand bang maken met niets. En wat ik ook waardeer: normale mensen in de film, geen superknappe actrices of gelikte acteurs, gewoon mensen die uit je dagelijkse leven kunnen komen.

De hype rond de film, als zou het een echte documentaire zijn, heeft flink meegeholpen. Met dat in het achterhoofd hebben ze ook het effect bereikt alsof het werkelijk gebeurd kon zijn (dus handheld camera, normale mensen). Acteerwerk ook fantastisch, je hoort bijna de angst in hun stemmen. Wat heb je nog meer nodig aan overtuiging/geloofwaardigheid..

De scene dat die gozer in de hoek van het huisje stond was ook vreemd. Niets te zien, en toch eng. Heerlijke suspense.

Prima thriller met een heerlijk spannende climax. De Coens laten in hun debuut al zien dat ze goed om weten te gaan met muziek en vooral het weglaten ervan om de spanning op te bouwen. De film ademt ook die typisch rustige sfeer uit.

Het plot en de misverstanden zijn leuk om te volgen en McDormand stelt wederom niet teleur. Het verhaal moet even op gang komen, maar dat wordt halverwege goed gemaakt. Geen topfilm, maar wel leuk om gezien te hebben.

Films die (deels) over filmmaken gaan hebben bijna altijd een streepje voor valt me op en deze mag er ook zijn (filmnerds ) Gave opening, ongelukscene en een aardig grote-stadssfeertje hangt er, mede dankzij het primaire-kleurgebruik en de belichting. Gedurende de hele film is het beeldwerk best mooi en afwisselend, of het nou om een uil op de voorgrond gaat of de constant ronddraaiende camera in Jacks werkruimte waarbij steeds meer filmspoelen gaan draaien.

Het hele reconstructie-gebeuren is boeiend maar los van Jacks zoektocht kakt het helaas wat in halverwege. Vind de vertolking van Sally en Burke vrij plastisch en de relatie tussen Sally en Jack komt van begin af aan niet natuurlijk over. Ook het spanningsaspect van de film werkt niet optimaal, misschien omdat ik Lithgow maar moeilijk los kan zien van z'n opvallende sitcom-rol. Gelukkig zijn de eindscenes weer erg sterk en heeft de film als tijdsdocument meer in huis dan de standaard-misdaadthriller.

Geweldige soundtrack en fraaie setting, de twee dingen die me het meest zullen bijblijven van Blue Velvet. Sterk staaltje sfeerschepping weer van Lynch.

Toch heb ik me niet helemaal vermaakt. Zo'n beetje halverwege wordt het sloom en kan ik er met moeite in blijven. Misschien heeft het ook te maken met de overacting van de twee dames wat me behoorlijk tegen begon te staan. En de plotontwikkeling is wel erg euhm.. onbestemd.

Het mysterieuze karakter doet soms ook een beetje geforceerd aan; wat bizar gedoe in het appartement, een raar dansje, maar op de een of andere manier werkt het allemaal niet genoeg voor me. Wel weer aardig wat symboliek, zoals de insecten, het in- en uitzoomen op het oor etc.

Het schijnbaar zorgeloze huis-tuin-en-keuken-sfeertje tussendoor is prachtig. En een scene vond ik behoorlijk creepy, het moment dat Hopper als de goedgeklede man in het trappenhuis omhoog kijkt en naar boven loopt. Toen zat er gelijk weer goed in. En de soundtrack natuurlijk... ik val in herhaling maar dat is het wel waard.

Ideaal materiaal voor een docu: genie vs. gek, doorslaande paranoïa en dan ook de tijdsgeest van de Koude Oorlog en 9/11. Alhoewel ik jaren geleden een soortgelijke documentaire over z'n levenswandel zag toen-ie nog leefde en deze bracht eigenlijk weinig extra's. Wel interessant is de stelling dat relatief veel schaakgrootmeesters in de geestelijke knoop raken zoals Dreiecke hierboven ook ergens aangeeft. Wat is precies de relatie daartussen: is het spel op een of andere manier oorzaak, gevolg (zijn genieën met een aanleg voor ziekte al eerder geneigd te gaan schaken) of zorgt het voor een versnelling van dat soort aandoeningen (en welke)? Kan ook toeval zijn maar dat lijkt me sterk, had gehoopt daar meer van te zien. Desondanks boeiend, vooral ook toen-ie zelf in IJsland (kort) werd bezocht met een camera.

Vind het juist een kracht van de film dat het buiten beeld is. Neem de moord op de zangeres: in een mooi gekadreerd beeld loopt ze zingend onder een poort door de duisternis in. De zwarte doods-koets volgt en verdwijnt ook uit beeld waarna de onschuldige zang plots ophoudt; iets wat je verwacht maar toch wat bang voor bent. Machtig gedaan, denk zelfs dat het expliciet tonen van de moorden afbreuk zou doen aan de sfeer omdat het knullig of onrealistisch zou overkomen gezien de ouderdom van de film.

Een ander voorbeeld is de confrontatie tussen Gray en Macfarlane waarin we op het eind van dat gevecht alleen een worsteling van schaduwen zien en het eventjes de vraag is wie uiteindelijk het onderspit heeft gedolven.
Ook een prima scene, sowieso is de relatie tussen die twee personages sterk uiteengezet. Vooral hun dialoog in de pub wanneer ze ook in de spiegel kijken is klasse en onderstreept het thema dat mensen met goede bedoelingen (medische wetenschap, met zo'n lief meisje als de ultiem mogelijke verpersoonlijking daarvan) te ver kunnen gaan.

Gray daarentegen is zowat de personificatie van de duivel: z'n mimiek, het in z'n macht hebben van mensen, het gemak waarmee hij het vetrouwen van het kind wint (dat ironisch genoeg gebaat is bij zijn criminele handelingen, alsof ze dat beseft want zo vriendelijk oogt hij niet). Een rotsvast personage dat je in hedendaagse horrors amper meer tegenkomt. Denk je aanvankelijk dat Macfarlane een bot figuur is dat boven alles en iedereen staat, kom je voor een verrassing te staan zodra hij voor de eerste keer samen is met Gray en hij gaandeweg steeds meer nietig, afhankelijk en bang is.

Helaas voor hem is hij al zo verwikkeld in de zaken van Gray dat hen beiden de poorten naar de hel staan te wachten zoals zijn vrouw zegt, wat ook wel blijkt uit het fraaie einde. De vraag die zich dan oproept (en onbeantwoord blijft) is in hoeverre Fettes eenzelfde lot staat te wachten of dat hij ermee wegkomt.

Komen daar nog de sfeervolle 'Schotse' locaties bij en The Body Snatcher vind ik zonder twijfel een boeiende klassieke horror, ondanks dat het soms wat klucht-achtig overkomt.

Gave, solide film; goed geacteerd, een onvoorspelbaar verloop van het verhaal, vrij realistisch overkomend (mede dankzij een beperkte soundtrack/score), behoorlijk hard naarmate het vordert en toch ook aangrijpend. Vind het best indrukwekkend wat er gebeurt met de vader en de dove jongen omdat beiden het niet verdienen en ik stond er van te kijken dat er ook echt terroristen langskwamen, leek me een leugentje.

Bij deze scène was de toelichtende flashback niet nodig, bij een of twee andere dingen eerder in de film had het wel zinvol geweest omdat die me niet duidelijk waren vanwege de vrij ongebruikelijke vertelstructuur. Maar dat kan ook komen omdat het me dan iets te snel ging, en het mag de pret niet veel drukken. Vind deze stukken beter dan de tegenvallende Oldboy, misschien die ooit nog maar eens een keer zien.

Prima docu die doet wat Chiel1971 zegt hierboven. Moet zeggen dat het gezin wel erg veel de schijn tegen zich heeft dankzij de hobby's van de zoon en het feit dat ze als eerste op die plek waren. Kan daarom ergens begrijpen dat de politie en het OM in een soort tunnelvisie terecht komen, zeker als anderen ook nog eens tegen je getuigen (met valse verklaringen of zelfs van familie zonder dat ze erbij waren, pf lekker is dat..). Geinige montage trouwens met die auto, mijn eerste spontane gedachte was ook dat het gezin zichzelf een cadeautje gaf haha (en als het zo was, ja, wat dan nog eigenlijk). Mooi foefje om te laten zien hoe mensen te snel kunnen (ver)oordelen.

Damn wat een aaneenschakeling van cliches en kopies van eerdere films, vreselijk. Niet eng, niet spannend, niet origineel, tenenkrommend irritant, zoals wel meer rip offs van Silence of the Lambs.

Inderdaad, moest ik ook aan denken

Erg genoten van Bone Tomahawk en heb spijt dat ik hem niet op IFFR heb gezien, wat wel de bedoeling was. Maar goed. De rust, de Western-setting en de redelijk gewelddadige climax waar je zo lang (maar zeker niet vervelend) naar toe leeft; mooi uitgevoerd allemaal. En zelfs bij die climax en dreiging van bizarre figuren, blijven de personages onorthodox rustig , vooral die oudere man. Gaaf filmpje met een eigen smoel.

Films die me zo snel te binnen schieten met een soortgelijke combinatie van 'horror' en western-achtige locaties, zijn Ravenous en Dead Birds. Veel meer zullen er denk ik niet zijn.

Fijne film met mooie lange shots (ook nog eens van binnen- naar buitenplekken en vice versa), soundtrack, kleurrijke beelden en al die personages (Rahad ). Het fall-gebeuren met begeleidende muziektonen kwam trouwens behoorlijk heftig over omdat het verder allemaal zó zorgeloos en voortvarend was. Alleen het omslagpunt bij Diggler was wel erg abrupt en echt in- of meeleven zit er niet in, eerder dat je alles aan je voorbij ziet trekken, maar dan wel op een relaxte manier. Mooi gemaakte drama/komedie.

Een van de slechtste horrors die ik heb gezien. De Blair Witch zou zich omdraaien in d'r graf, als ze die had.

Eens met Mug (bijna dezelfde recensie tegelijkertijd , het is het allemaal net niet. In het begin stoorde ik me mateloos aan Dafoe, daarna wordt hij echt over-the-top en is het wel grappig/apart. Het foefje van eerst de politie het verhaal laten doen en vervolgens de actie, is leuk voor de eerste of tweede keer, daarna heb je het ook wel gezien.

Sommige actiescenes zelf zijn gelukkig nog wel goed, zoals die bij de peepshow. Voor de rest probeert het allemaal veel te grappig en smooth te zijn, maar het slaagt het er voor mij meestal niet in. Zoals het per ongeluk doodschieten (á la Pulp Fiction) van de kat, het geruzie in die koker boven de kamer met de Russische maffia, de domme agenten, het introduceren van de gangsters met een still en een kort stukje tekst, dat hele Rocco personage, de zogenaamde stonede vriendinnetjes, etc.
Zwaar overgewaardeerd imo, maar wel vermakelijk.

Waanzinnig goede film, Das Boot.

Je ruikt bijna de omstandigheden. De ingevette torpedo's, de pompende drijfstangen van de diesels, de loeihete machinekamer, de Tiefenmesser die de diepte onverbiddelijk weergeeft, het zenuwslopende echogeluid, de krapte waarin die kerels zich begeven, en passant is er natuurlijk nog een oorlogje uit te vechten.

De degelijkheid en technische kunde druipen er dan ook vanaf. Tja Duitsers heh.. Prachtige shots ook van het dok en de haven in het begin en aan het einde.

En wat een genot om nergens heroïek te behappen (zoals in dat aftrekseltje U-571) of eenzijdigheid; gewoon een stel vakkundige mannen die zich op een van de gevaarlijkste plekken ter wereld begeven, met constante dreiging van de vijand, overdruk, zuurstofgebrek, inzinkingen, ziektes.

Slim gedaan ook door werkelijk alles vanuit het perspectief van de mannen weer te geven; je weet net zo weinig als de commandant, afhankelijk van de boot en de skills van z'n personeel. Hoe vaak zie je de vijand nu eigenlijk, niet meer dan een paar keer, maar het is genoeg.

Het acteerwerk steekt er nog het meest bovenuit, geweldige gezichtsuitdrukkingen van angst en hoop. De scene van het diner is wat dat betreft nog het mooist; de ontmoeting van de officieren met de hoge pief uit de ivoren toren, twee werelden mijlenver uit elkaar.

Eigenlijk heb ik niets aan te merken behalve de ietwat eentonige muziek (hoe mooi die ook is). Verder is het een oorlogsfilm die op alle vlakken slaagt met een sterk einde. Net aan 5*.

Kein geloel, Das Boot.

Borat vind ik verreweg de beste personage van Cohen. Die blik in de ogen van de mensen die hij in de maling neemt is echt onbetaalbaar. Of het nou deels in scene is gezet of niet, ge-wel-dig!

De kleding van Borat, z'n accent, die kop, echt treffend! Bij sommige scenes heb ik echt krom gelegen. Soms is het irritant (dat gedoe in het busje telkens en gedwee over Pamela), maar toch, kan natuurlijk niet anderhalf uur op hoog niveau liggen.

De racistische en homofobe grappen zijn slechts luchtig vanwege zijn onnozelheid. Politieke correctheid? Weg ermee haha! Borat houdt bepaalde mensen een spiegel voor (die werkelijk zo denken als Borat), alleen zullen ze het zelf wel niet doorhebben.

Díe mensen te kak zetten vind ik eigenlijk nog treffender dan hoe een aantal Amerikanen voor lul worden gezet. Sommigen zijn zelfs gewoon van goede wil, zoals het stel waar ze overnachten, en de mensen bij het diner (hoewel die wel erg nep-geïnteresseerd zijn). Hun plaatsvervangende schaamte is wel briljant.

Cohen is een meester in typetjes, heeft ballen van staal en weet zelfs luchtig een boodschapje over te brengen. Volkslied is natuurlijk een mooie parodie op de trotsheid in volksliederen:

Kazakhstan home of Tinshein swimming pool, it's length thirty meter and width six meter,

Filtration system a marvel to behold, It remove 80 percent of human solid waste.

Een aantal geslaagde duistere scenes zoals de intro en het kat- en muisspel in het hotel, het is allemaal wel oké om te volgen. Het duurt alleen vrij lang voordat het op gang komt en het scenario werkt soms niet mee; een kwartier voor tijd heb je al een goed idee hoe het afloopt. De twee charismatische bad guys (die kale en die Papa) leggen te makkelijk en iets te snel het loodje waardoor de film uit-kwakkelt met een weinig-boeiend gevecht.

Sektes en offeringen.. had het meer pakkend verwacht (kan me een aflevering van Breaking Bad herinneren over Mexicaans sekte-achtig gedoe rondom drugs en die is vele malen spannender en mysterieuzer). Redelijk filmpje uiteindelijk dat niet lang zal blijven hangen (ondanks de poster).

Mooie film over onwetendheid en verkeerde voorlichting. Het perspectief van kinderen is een goede troef, erg effectief om de onmenselijkheid over te brengen. Het niet kunnen of willen uitleggen aan kinderen zegt al genoeg, net als het feit dat propagandafilms noodzakelijk waren.

De beste scènes zijn dan ook met de twee jongetjes waar je telkens naar uitkijkt en waarvan er meer hadden mogen zijn. Best aangrijpend.. Wel ergerlijk dat er (uiteraard weer..) clichés en uitvergrotingen van Duitse personages zijn. En terzijde: bestaan er (behalve Der Untergang) oorlogsfilms waarin Duitsers als mensen worden neergezet, of sterker nog, films vanuit het perspectief van moffen die - desnoods onvrijwillig - aan het front vechten? Zou wel eens wat anders zijn..

The Boy in the Stripes Pyamas is verder een kwestie van je historisch besef uitschakelen en je mee laten gaan met de metafoor die de film moet voorstellen. Toch was iets meer realisme beter geweest, bijvoorbeeld geen uitvergrote personages, en gewoon de authentieke taal. Dit Brits geleuter met termen als "Herr Kommandant" tussendoor is kneuterig en kan eigenlijk niet meer in de filmwereld anno 2008.

Het onderwerp is ook vrij makkelijk "scoren" op emotie, maar deze film weet me te raken en daar gaat het uiteindelijk om. Prettig ook dat de climax niet tot in den treure wordt uitgesteld.

3,5* - 4*

Briljante film, wat een ultiem gore-spektakel
Liters bloed en maffe zombies: Wansmaak met hoofdletter w dat als een dolle tot het einde doorgaat. Ook fantastische special effects (niet te vergelijken met de moderne de SE van nu) en make-up. De scenes met (flauwe) humor zijn er ook teveel om op te noemen, alleen al het oor en hoe de verpleegster eten krijgt en alles met de baby en zo nog tientallen andere.

die hond die tegen de muur aan wordt geslingerd Had hem nog niet eerder gezien, leuk vervolg op het geniale Re-Animator, al tipt het er bij lange na niet aan en voelt een beetje als been-there-done-that aan. Maar West blijft een gaaf personage met dat rare hoofd en die grote bril van 'm en de adaptatie van het Psycho-theme past er (weer) perfect bij.

Er zitten een paar leuke gore-effecten in alleen de uiteindelijke Bride valt tegen als moment suprême, had nog wel wat gestoorder/seksueler gemogen. Nee gemoeten.. Naar het einde wordt het ook iets te rommelig met dat gespring tussen de locaties en al die personages, maar vermakelijk is het zeker. Bungelt een beetje tussen 3 - 3,5.

Mooi, mistig (bos)sfeertje inderdaad, rustig camerawerk en de hoofdrolspeelster heeft een lekker ongrijpbare uitstraling maar toch schort er iets aan. Ze vervalt me te snel in de sleur van de groep en alhoewel de paar surrealistische uitstapjes aardig geschoten zijn, komt het wat krampachtig 'poëtisch' over (het zwemmen bijvoorbeeld). Daarbij gedragen ze zich zo vaak atypisch dat ik met geen van hen kon meeleven. Dubbel gevoel heb ik er dus bij maar het voordeel van de twijfel dankzij de look and feel/sound.

Best een grappige film. Zellweger doet het erg leuk en staat ook wat dichterbij de 'werkelijkheid' met haar strubbelingen, een soort anti-heldin Grappiger dan die beauty-queens die je doorgaans ziet in dit soort films.