Opinions

Ja prima film weer uit de Zuid-Koreaanse filmfabriek van misdaad-thrillers. Ze lijken allemaal amper stoorfactoren te hebben en zo ook deze. Plot, personages, camerawerk, muzikale aankleding; het zit weer erg degelijk in elkaar. Sluit me aan bij m'n bovenbuurman, zij het dat ik het net iets minder vind.

Die audio die ze eraan gehangen hebben is weergaloos... De ene keer een dikke, langzame bass, dan een score met een iets hoger tempo en met gekreun erdoorheen gevlochten, of een hoge piep en richting het einde een langdurige monotone lage sound, echt super. Dat en de rustige, donkere sfeerschepping maken de film al bovengemiddeld.

Maar als er op momenten goed de tijd wordt genomen voor spanningsopbouw (zeker in het begin), is het in één klap weg met een schrikmoment. Ben er sowieso al geen fan van en als er dan ook nog mensen zijn die om het minste of geringste gaan gillen en giechelen.. Blijf het maar een goedkope tactiek vinden in die mate, doe mij maar lang-uitgesponnen scenes zonder zo'n klapstuk (zoals de kennismaking met The Mystery Man, de Ringu tv-scène, de Irréversible-mishandeling, The-Shining-badkamervrouw).

Denk trouwens dat hier en daar expliciete dingen (het opensnijden van de kelen en de onthoofdingen) de film en de impact ten goede zou zijn gekomen omdat het de laatste jaren zo pijnlijk realistisch kan ogen en omdat het zou passen in die gevonden 'realistische' 8mm-beelden. Nu is het wat halfbakken. Ook de verschijningen van de kinderen stelden me wat teleur, weinig vernieuwends waar ik stiekem toch wel op had gerekend. Dan was zelfs het zoontje in de verhuisdoos eventjes een stuk meer freaky en onverwacht. Het einde daarentegen vond ik nog wel geslaagd wanneer Mr. Boogie behoorlijk indruk maakt; de mythe is sowieso wel gaaf en blijft redelijk mysterieus.

Uiteindelijk dus toch weer niet zo'n horror van het niveau Martyrs, Blair Witch maar zeker waard om goed voor te gaan zitten met de geluids-knoppen en oren wijd open (en dus niet puur voor de jump scares). Vooral de bbq-auto-scène is ongemakkelijk.

Net als bij het eerste deel vind ik de geluidsband het beste van Sinister. Lekker duister en distorted. Verder is het vrij tam allemaal (verhaaltje, sfeer en spanning). De nieuwigheid is er vanaf denk ik, die gezellige familie-filmpjes in combinatie met het verhaal.

Heb je zo'n gave, sfeervolle intro met die boerderij en het kindergzang, verzandt het later in slap (tiener)gedoe, ontzettend jammer. Hoe de fuck komen ze erbij om íedereen in de film in die stad ABN te laten praten, tot aan de 'simpelste' agenten toe? Maar goed, een hap-slik-weg horrotje met een paar leuke verwijzingen naar Amsterdamned, verder niets wat zal blijven hangen.

Wat een saaie en trage film zeg. En toen het mannetje dan eindelijk zei 'I see dead people' was het voor mij de druppel, het ligt er te dik bovenop dat in dit soort bovennatuurlijke thrillers vrijwel altijd een lief klein jongetje - of beter nog een schattig meisje - speelt, waarschijnlijk vanwege het contrast tussen onschuld/eerlijkheid en enge dingen. En helaas volgde er na deze film nog tal van films die het concept van bovennatuurlijke ongein, overdreven plotwendingen en te dik aangezette schrikmomenten uitmolken (bv. The Others). Helaas niet voor mij weggelegd.

Aardige thriller. Maar zo jammer dat ze met dit thema en deze Louisiana-setting niet een veel betere sfeer hebben neergezet. Zie bijvoorbeeld Angel Heart; daar droop de voodoo-shit zowat m’n tv uit. Een gemiste kans, in plaats daarvan een hoop snelle cuts in het laatste deel.

Boeiende documentaire over skinheads, het ontstaan van de subcultuur (Ska, Oi!, ongeacht afkomst, voornamelijk a-politiek) en de substromingen die er uit voortkwamen. Tegenwoordig worden skins geassocieerd met alleen neo-nazi's die veel kenmerken overnamen, in feite niet correct dus.

Prima horror zeg, van de vrij lage IMDb-score begrijp ik niks. Zal wel te vaag zijn of te weinig gore hebben? Ik vind het juist een strak verhaal dat een tweede genre 'drama' wel zou rechtvaardigen bij de filmaanduiding. Het verleden van Kai en zijn gekmakende ervaringen bieden flink wat meer dan een hap-slik-weg horror.

Het begin is redelijk standaard maar wel goed uitgevoerd: spannend, goede score en een paar ongemakkelijke en rare scenes zoals de vinger breken van zijn dode moeder.

Daarna hangt er een vreemde sfeer. Bij vlagen doet de film zelfs Twin Peaks-achtig aan, vooral door de mooie beelden van het mistige bos en de watervallen, maar ook door de scenes in het hotel vanwege de ouderwetse muziek, het interieur en het vreemde gedrag van de medewerkster. Daar had ik wel meer van willen zien.

Er volgt een leuke verrassing dat zijn moeder ook Peter heeft ontvoerd en mishandeld. Of toch niet eigenlijk... Het zijn verzinsels, maar de schoenveters en het einde brengen een soort lichte twijfel met zich mee die past in zijn verknipte geest. Daardoor hou je je aandacht erbij en leef je mee met Kai die overigens erg goed geacteerd wordt.

Het gestommel in het donkere huis duurt soms wel te lang om de spanning op peil te houden en er zijn wat onlogische beslissingen van de locals. Maar dat kun je een horror amper kwalijk nemen.
Een krappe 4*

Op zich wel knap, zoveel slecht acteerwerk bij elkaar, ofwel ze kunnen het niet of ze staan een partij te overacteren waar The Nanny jaloers op is. Is het nou met een knipoog dan is het nog wel leuk, maar dit is allemaal nog serieus ook..

Toch kijkt het wel aardig weg vreemd genoeg. Die eerste moord (nou ja verwonding) is gaaf, van de kills daarna zie je helaas niets en is het rustig voortkabbelen naar de ontknoping. Duidelijk natuurlijk wie de dader is, maar dan die onthulling...

Het feit dat het een jongetje is is nog niet eens zo heel gek (hoewel..) maar juist de manier waarop het getoond wordt: die kop erbij en dat geluid, alsof je van je stoel moet vallen van angst en verbazing Best lachen maar dat was weer niet de opzet geloof ik.

Maar goed, het was allemaal wel redelijk uit te zitten.

Deze maar weer eens meegepikt op een kwart van de film (dus mij niet opgevallen..).

Erg geinige hillbilly-horror, beetje in de trant van Cabin Fever en Tremors. Vooral de uitspraken van Grant en de burgemeester zijn geweldig droog. En wat er in die schuur gebeurt

Wel jammer dat het wat wisselvallig wordt naar het einde toe.

Mooie film, maar niet meer dan dat. Het kleurgebruik, de muziek, de aandoenlijkheid van de kleine jongetjes, erg mooi om te volgen, maar niet meer dan dat, en 8 oscars vind ik echt overdreven. Vraag me echt af of de film hier ook 4 sterren had gekregen als die oscar(nominaties) er niet waren.

Het verhaal vind ik niet bijzonder (kansloos jongetje dat beroemd wordt). Wel inventief hoe de vragen van het spel je door het leven van Jamal laten leiden en heel oppervlakkig je het kastenstelsel laat zien. Maar emotioneel of meegesleept ben ik niet geworden. Misschien komt dat door de opzwepende muziek, de blije kleuren, en de platte personages. Vooral de slechteriken zijn overdreven slecht door hun simpelheid.

Spanning vind ik ver te zoeken, behalve de spanning die komt door het spel, maar dan kun je net zo goed iedere week naar Weekend Miljonairs kijken.

Daarom voor m ij niet meer dan 2,5 ster. De verhalen, filmtechnieken en muziekgebruik in willekeurige 'filmhuis-films' doen er niets voor onder.

Best oké. Een rustig gefilmd verhaal over een plaatselijke politie-agent die met zichzelf in de knoop zit en het niet meer kan overzien. Vind het wel treffend neergezet zo zwijgzaam en in zo'n kleine gemeenschap, maar over het algemeen is het te mager om onder de indruk te zijn. Bij de bezwerende reli/gospel-muziek onder de slomo's heb ik mixed feelings; de eerste keer vond ik het erg mooi, maar na de derde of vierde keer is het te nadrukkelijk aanwezig. Jammer ook van de (religieuze) zinnetjes die pontificaal op het scherm verschijnen; zie dan liever dat alleen de beelden voor zich spreken.

PS drama/misdaad vind ik een betere aanduiding dan misdaad/thriller.

Noord Britse accent?

Is toch echt een zwaar Londons accent, (Cockney). NoordBrits wordt bijvoorbeeld gesproken in de TV-serie The Royle Family.

En de Ierse zigeuners is weer een heel apart taaltje.

Een taaltje waarbij Brad Pitt voor mij totaal door de mand valt. Niet dat ik Gypsey versta, maar z'n accent komt echt gekunsteld naar voren. Viel me in de trailer van Ingloriuos Basterds helaas ook al op, accenten zijn niet z'n sterkste kant.. verder speelt ie natuurlijk wel fantastisch.

Leuk weetje:

Omdat Brad Pitt niet het Londonse accent onder de knie kreeg, mocht hij de rol van de onverstaanbare Pikey spelen. Brad Pitt is namelijk niet gevraagd voor die rol en de film, hij wilde zelf in Snatch spelen omdat hij Lock, Stock geweldig vond... Vind ik trouwens ook beter dan Snatch.

Het onverstaanbare Pikey-taaltje is trouwens bewust door Ritchie gedaan om geen kritiek te kunnen krijgen op slecht nagebootste accenten, wat wel het geval was bij Lock, stock.

De film Snatch:

een Brits juweeltje, heerlijk foute karakters (Brick Top is geweldig, en Boris the Blade natuurlijk, fantastisch met het Tetris-deuntje eronder,..), leuke samenloop van verhaallijnen, een verademing tussen de Hollywood-massa.

Scenes zijn ook onvergetelijk, en de kleine dingen die het hem doen. Zoals die dikke neger als hij uit znauto probeert te komen, dat gekraak van zn jas en dan die blik in de ogen van zn vrienden, kan ik helemaal dubbel om liggen

Aardige film, erg degelijk in beeld gebracht en geacteerd maar ook weer niet geniaal ofzo:

ben ik het wel mee eens.

Het verhaal van de jonge self made billionaires is interessant om te volgen (voor zover het nog niet bekend was), vooral dankzij de 'flashback'-structuur en de scherpe opmerkingen en dialogen maar het maakte - op een glimlach na - niets los bij me. Ik keek ernaar en zag het; een droge vertelling en registratie van de onderlinge strubbelingen. Niet dat het verveelde of slecht was maar de vele hoge scores verbazen me (er zal wel een causaal verband zijn met de mate van Facebook-gebruik).

Wat een gestoorde climax haha. En ook in de aanloop (die trouwens nog aardig mysterieus is), zitten een paar bizarre dingen zij het dan minder expliciet zoals de "wel-of-niet" ranzige relatie tussen de altijd stralende dochter en ouders, of de scène waarin hij z'n zus ziet douchen en hij vaag borsten op haar rug ziet

Met een 'boodschap' in films heb ik zelden iets, zo ook in deze, maar Society is wel een leuk tijdsdocument met een paar bizarre personages. Alleen de travestiet-achtige moeder van z'n vriendin hobbelt er irritant tussendoor.

Een niemendalletje, weinig horror, weinig drama en behoorlijk slaapverwekkend. Erg veel clichés, standaard-soundtrack en flashbacks, wat op zich niet erg is, maar het plot zelf is ook niet interessant dus blijft er weinig over.

Het enige geslaagde vind ik de beelden, niet hoogstaand maar het ziet er wel fraai uit. Alleen de geestverschijningen zijn slapjes, lijken wel zwartgeschilderde kartonnen platen. Had hem voor iets meer dan een euro en dat is het ongeveer ook wel waard..

De titel dekt de lading volledig: erg naargeestig en deprimerend. Niet zoals bijvoorbeeld Irréversible en Requiem for a Dream dat zijn op hun manier, maar veel eerder inhoudsloos en zelfs vrij vormloos, waar de twee eerder genoemde films juist uitblinken in visueel en muzikaal opzicht.

Nou ja, een paar shots zijn wel sterk, zoals de korrelige en flitsende beelden van bomen en het rustig kabbelende water. Daartussendoor zie je vrijwel alleen maar de emotieloze kop van Jean, vrouwonvriendelijkheid, depressieve personen en vaag en oninteressant gestommel.

Het is minimalisme ten top (wat natuurlijk de bedoeling zal zijn). De manier van filmen is weinig verheffend, en van audio is vrijwel geen sprake (behalve bijvoorbeeld het geluid van autobanden en andere geluiden die de personages zelf horen). De gebeurtenissen en karakters zijn zo plat als een dubbeltje en wekken werkelijk geen enkele emotie bij me op, het is al met al oersaai.

Pas na dik een uur kom je in een stroomversnelling als er meer personen worden geïntroduceerd op het feestje en bij die kerel thuis. De muziek is dan ook meteen super: Bela Lugosi's Dead van Bauhaus.

Eindelijk wat emotie.. en is het puike acteerwerk van vooral Elina Löwensohn (als Claire) zichtbaar. Jammergenoeg kakt de film later weer in en besloot ik een kwartier voor het einde zelf maar Bauhaus eronder af te spelen, wat zowaar veel meer sfeer schepte. Gelukkig is het einde wel weer van zichzelf (muzikaal) sfeervol door de shots van het Tourpubliek en auto's in de berm die het minimalisme weer eens onderstrepen.

Moeilijk een beoordeling aan te geven, 2,5* omdat ik toch wel een zwak heb voor de donkere en deprimerende kant. Ben ook al een tijdje benieuwd naar La Vie Nouvelle maar kan dat ding nergens vinden.

Ghe bizar.

Als je een beetje houdt van 'foute' drugsfilms of goedkope jaren zeventig exploitation-onzin zit je met deze goed, het is een mix ervan.

De film wisselt een goede trippy beleving af met saaie en sullige scenes, soms erg puberaal. Maar er zitten ook een paar mooie shots tussen, zoals wanneer Justin op Ray afloopt (vergezeld van een aardige score).

Af en toe is het wat amateuristisch (zoals het acteerwerk van sommigen) maar het heeft wel een "Rivella-een beetje vreemd maar wel lekker"-sfeertje. Dus reken niet op eng, spanning of supergoor. De korte speelduur maakt het prima behapbaar en het einde past er goed bij en kan verrassend zijn.

Knap filmpje weer van Anderson. Het is eerder psychologisch drama dan horror en een beetje een vreemde eend in de bijt van MoH, maar zeker niet de slechtste en vooral origineel. De soundeffecten zijn uiteraard goed maar ook de ondersteunende muziek.

Bauer zet overtuigend de rol neer van Larry en weet zelfs met zo'n korte tijdsduur best aangrijpend te zijn. Het einde voelt wel een beetje vreemd ongepast aan, al is het te zien als een metafoor. Sommige dingetjes zijn trouwens nog redelijk herkenbaar voor iemand met hyperacusis en tinnitus.

Haalt het net niet bij Deliverance om maar weer die vergelijking te maken, maar Southern Comfort is me toch ook altijd bijgebleven. Die zompige moerassen met treurige bomen vormen een erg mooie setting. De goede soundtrack en moerasgeluiden maken het helemaal af, typisch zo'n film die het van de sfeeropbouw moet hebben. Laatste kwartier is een waardige climax, weliswaar ongeloofwaardig en beledigend, maar erg spannend.

Jammergenoeg wat vlak acteerwerk - vooral Caspar irriteert, lijkt of hij net uit Debiteuren Crediteuren komt gelopen - en een aantal domme acties die je niet verwacht van militairen (lawaaiig rennnen door het water, schreeuwen naar een helikopter, en sommigen draaien wel erg snel door). Voor de rest wel tough guys versus de locals.

Sterke punten zijn dat de "vijand" lang en goed buiten beeld blijft en het bevreemdende gevoel bij het einde: het gefeest enerzijds en de dreiging anderzijds.

Een prima, pretentieloos horrortje zonder gekke twists (behalve dan van armen en vingers). De intro is gezapig maar als de film eenmaal op gang is zijn de personages op hun plek en loopt het soepel naar het einde. Een nadeel is het af en toe te snelle camerawerk omdat je het gedrocht goed en rustig wil kunnen zien maar daar tegenover staan weer leuke scènes zoals het harde gebeuk met de kop op de deur.

Blijft een strakke flim, bijna compleet gedragen door de personages. Vooral die van Raymond is sterk, het uitgebreid laten zien van de eerdere pogingen om vrouwen te kidnappen en het testen van het gegil,
wat een berekenende koele klootzak.

Vind het ook niet gek dat iemand die zo geobsedeerd blijft door de verdwijning van z'n vrouw elk risico neemt om haar terug te krijgen en er dus voor kiest om de slaappil in te nemen, zeker omdat je na al die tijd zo dichtbij de locatie en ontknoping komt.. Weinig te verliezen maar veel te winnen, het verklaart ook meteen de vreemde afhankelijkheids- en machtsrelatie met Raymond. Beste element van Spoorloos wat mij betreft.

Mooi ook dat Saskia als weerloos slachtoffer zo klunzig wordt neergezet (hoe ze struikelt bij de parkeerplaats...), en dromerig, past goed in het sfeertje van de film.

Dat dit van de maker van Gummo is.. echt totaal anders. Tenminste in visueel opzicht want de plot stelt opnieuw bar weinig voor; dit keer een vlucht uit de werkelijkheid maar dan wel een dromerige vlucht doordat het naadloos verweven is met de soundtrack en het kleurgebruik; erg mooi samenspel.

Het eerste stuk, het (pré-)sprink break gedeelte, valt wel tegen (op de beroving na). Vind het een krampachtig neergezet sfeertje, bijvoorbeeld het veelvuldig en té expliciet in beeld brengen van blowen, bongs en snuiven. We weten wel dat het daar een big deal is. Eenmaal in aanraking gekomen met Alien (gaaf personage, die overtuigingskracht.. die tanden en een mooi geschoten scène wanneer de meiden hem tegemoet lopen), gaat de film er meteen op vooruit.

Er is meer ontwikkeling, een afbrokkeling van de droom van de meeste hoofdpersonen. Jammer dat de tweeling weinig screen time heeft, maar het is een goede keuze om Faith daadwerkelijk naar huis te laten gaan, ik voelde een verhaaltje opkomen over het onschuldige meisje dat tegen haar zin in stoute dingen blíjft doen. Die valkuil wordt mooi vermeden (al is haar naam wel erg duidelijk symbolisch).

De laatste twintig minuten zijn helaas weer minder zodra het tempo omlaag gaat, eigenlijk vanaf de 'four chicky piano scène', en het steeds meer een overdrijving wordt en ik eruit raak. Het einde vind ik ook niet sterk (buiten de fluorescerende kleuren in de nacht om). Wel benadrukt het dat het allemaal geen platte registratie is maar dat er (mede vanwege de uitvergrotingen) onder andere vragen worden opgeroepen omtrent de platheid van Spring Break, het gevaar van gangsters / 'loverboys' en drugsfeestjes, de naïviteit van jonge meiden, de risico's van het nastreven van The American Dream, etc.

Behalve dat het wagenwijd openstaande deuren zijn, strookt het ook niet met de manier waarop alles geportretteerd wordt en dan vooral tijdens het slot, namelijk een soort ophemelende coolness. Vind het een vreemde paradox, eigenlijk een contradictie. Het lijkt me ook geen toeval dat de van meet af aan onbevreesde en stoerste meiden uiteindelijk een hele bende neerknallen en als een soort survivors overblijven . Het laat me met een frons achter, maar de prettige en toch vrij bijzondere kijk-ervaring blijft staan. Alles bij elkaar dan maar net iets boven de gulden middenweg (3*).

(PS Ik moest vaak denken aan die oude MTV-Spring-Break-programma's waarin meiden met een maatje van maximaal 36 vreselijk onnaturel op een rijtje in een zwembad staan te dansen voor de camera ; in Spring Breakers is dat al net zo gechoreografeerd.)

Lekker vlotte meth film met een fijne soundtrack. Van de snelle en mooie montagetruukjes zijn er wel heel erg veel, maar heb me van begin tot eind toch prima vermaakt. Blijft een goede methode om de effecten in beeld te brengen, zij het vooral dat komedie de boventoon voert.

Het heeft ook duidelijk invloeden van de drie 'grote' drugsfilms maar who cares, de gebeurtenissen zijn leuk genoeg en het acteerwerk is prima. Die meiden in de winkel zijn wel grappig en Rourke

Best vermakelijk, alleen een tikkeltje voorspelbaar en sommige relaties worden te vluchtig behandeld, gaat ten koste gaat van het 'drama'-gedeelte. De acteurs zelf zijn wel prima, Eisenberg als de zestienjarige zoon (dacht hem te herkennen van Zombieland) en Daniels voor de scherpe komische noot. Verder is het wel een prima film deze American Beauty in het klein maar laat te weinig indruk achter.

Aardig gek....
Een perverse-porno-sexploitation-drugsfilm. Te bizar.. en het spot met alle ethiek zoals we die kennen, en dat voor een debuutfilm. Maar in een mooi jasje, dat wel.

Het eerste deel is vrij tam maar je merkt al gauw dat het gaat ontsporen in een genadeloze climax. De donkere score laat meer van zich horen en als de verwarring toeslaat bij Milos volgen wat fraaie beelden, vooral vanaf het winkeltje en wat erna gebeurt. De desoriëntatie en wanhoop spatten van het scherm. Goed geacteerd ook.

En ja, de beruchte baby scene.. Schokkend en controversieel. Maar nieuw? Mnee er is vast goed gekeken naar een film van zo'n tien jaar oud waarin vrijwel hetzelfde gebeurt, en realistischer (zal maar geen titel zeggen om een "spoiler" te vermijden).

Srpski is weer zo'n film die me een 'Salo-momentje' bracht waarbij ik me soms afvroeg waar ik in godesnaam naar aan het kijken was. Het meest wanstaltige en opzienbarende zit eigenlijk nog aan het eind. Neen aan verrassingen geen gebrek, in Srpski Film.

Het heeft me echter bij lange na niet overrompeld zoals Martyrs dat deed, het bleef bij verbazing. Daarvoor vind ik het te gemaakt. In dat opzicht is het just another shock movie, maar dan wel een die over een huidige grens lijkt te gaan ( kinderen ) en aardig gestileerd is, en dat laatste zie je niet vaak. Moeilijk om hier een beoordeling aan te geven..

Jammer trouwens dat de ultra-duistere dubstep tijdens de aftiteling niet eerder te horen was

Best een mooie combinatie, zo'n redelijk traag verlopend roadmovie-verhaal waar af en toe vampieren op pep doorheen denderen. De cast is aansprekend en het plot heeft een paar verrassinkjes om de vaart erin te houden, vooral de helikopter-vampieren komen mooi uit de lucht vallen.

Soundtrack en sfeertje zijn aardig (kalm, overtuigend) en er zijn een paar zoete momentjes maar die blijven gelukkig behapbaar. Alleen dat er telkens mensen aansluiten dan wel afvallen van de groep wordt iets te vaak toegepast en de sekte is wat afgezaagd.

Film met twee gezichten. Het eerste deel - tot aan de tank-scene - wil niet lekker van de grond komen. Misschien omdat het acteerwerk nog niet overtuigend is en audiovisueel weinig bijzonder. Wat dat laatste betreft vind ik Talvisota (ook in een winter-setting) mooier.

Daarna wordt het een stuk beter met een goed neergezette ijzige sfeer. Behoorlijk angstwekkend, die witte doodse omgeving en hardheid. Het heeft zo'n grimmig karakter zoals Das Boot en ik zag wel meer overeenkomsten, denk aan het jolige begin. Een sterke soundtrack laat zich horen maar ondanks het einde heeft het niet de impact waarop ik had gerekend. Denk dat het veel had gescheeld als de focus op slechts een of twee personen had gelegen.

Mooie film over "het Onbekende" waarnaar mensen nieuwsgierig zijn, maar dat ze juist ook bang maakt. Het bijzondere is dat Stalker tegelijkertijd datzelfde gevoel bij mezelf als kijker oproept: 'nieuwsgierig' omdat je mee wordt genomen naar het onbekende maar feitelijk niets te weten komt, en 'bang' in de zin van een sluimerende spanning, opgebouwd door de angstigde blikken, de constante waarschuwingen van Stalker en de bevreemdende score en settings (zoals de tunnelbuis, de kamer met de zandheuveltjes, de waterpoeltjes, het gedruppel van water).

Na het betreden van de Zone dacht ik even beland te zijn in een quasi-artistieke janboel waarin personen zomaar op de grond gaan liggen en wat verdwaasd rondlopen achter vooruitgegooide zakdoeken aan, maar de daaropvolgende dialogen en beelden sleepten me er gelukkig weer bij.

Audiovisueel is het indrukwekkend, vooral de sepia beelden in het begin van industriële buiten- en binnensettings. Er zijn fraai uitgekiende shots van weggaande en tegemoet komende voertuigen en lekker rustige camerabewegingen. Het mooist vind ik de scene waarin ze met bezorgde gezichtsuitdrukkingen op het treinkarretje naar buiten rijden met een score waarbij gave industriële klanken verwerkt zijn in de muziek.

Bij het ingaan van de Zone verdwijnt die sfeer jammergenoeg, maar komt gelukkig terug wanneer ze weer een paar bouwwerken betreden. Overigens "schrok" ik van het verschijnen van de kerncetrale. Tijdens de film moest ik denken aan een nucleaire ramp, ook vanwege de latere ramp in Tsjernobyl.

De keuze voor de rationele en empirisch ingestelde Professor aan de ene kant, en de emotionele en artistiek aangelegde Schrijver aan de andere kant zal denk ik niet voor niets zijn. De tweestrijd tussen die twee ongenuanceerde uitersten komt tot uiting wanneer beiden gaan vitten op elkaar. De wetenschap wordt met haar technologie en logica verweten niet bij machte te zijn om het Onbekende te begrijpen en slechts uit te zijn op iets materialistisch zoals de Nobelprijs, en het emotionele zou geen waarde hebben voor de opbouw van kennis en wetenschap en "dus" betekenisloos.

Het blijft echter bij die verwijten over en weer; van beiden hoor je geen visies vanuit hun achtergrond over diepgaande onderwerpen. Daardoor lijkt Tarkovsky geen opvatting boven de andere te verkiezen, hoewel het me opvalt dat meer kritiek wordt geuit op de achtergrond van de Professor, dan op de Schrijver, iets teveel naar mijn gevoel waardoor het een beetje "wetenschap pesten" lijkt. Dat blijkt ook uit het feit dat de wetenschappelijke instelling een bom wilde laten plaatsen en het telefoontje dat de Professor zijn waardigheid zou verliezen als hij door zou gaan.

De rol van de Stalker is me nog niet helemaal duidelijk, behalve dat hij een soort gids lijkt te zijn voor "de zoekende mens". In een monoloog vertelde hij dat de Schrijver en de Professor hun ogen niet konden openen voor "Hem". Ik kreeg de indruk dat Stalker verwijst naar iets goddelijks of metafysisch dat mensen niet onder ogen willen zien. Richting het einde ontpopt Stalker zich ook steeds meer als een Jezusfiguur die wordt beschimpt en gewantrouwd. Het betreden van de kamer vindt uiteindelijk ook niet plaats omdat daarvoor geloof nodig zou zijn.

Ik weet nog niet of ik die rol mooi kan vinden, of te belerend met een religieus/spiritueel sausje. Ik neig sterk naar dat laatste, hoewel ik de eindscene met een vermoeide en teleurgestelde Stalker op bed best mooi vind.

Grappig dat bepaalde scenes je zo goed bij kunnen blijven, moet echt heel lang geleden zijn geweest maar de treinscene bijvoorbeeld vul je zo weer in zodra je het spoor voor het eerst ziet.

Wat de film goed doet is het gevoel opwekken tijdens die eeuwigdurende zomervakanties en toen je op het punt stond om naar de middelbare school te gaan. Vriendjes die allemaal een eigen weg gaan, van lage opleiding tot hoge opleiding, vooral het einde speelt daar mooi op in.

Leuke coming of age film met een mooie en 'veilige' soundtrack. Alleen het dikke jongetje vind ik niet goed geacteerd.