Opinions

Oprecht filmpje. Het begin was even worstelen met Patricia Clarkson maar zodra de drama-elementjes de overhand nemen wordt het stukken beter, best aandoenlijk hoe de drie met hun problemen samenklitten. Soms is het inderdaad wat karikaturaal en neigt het naar moralisme maar storend wordt het niet. Ik denk alleen niet dat het lang zal blijven hangen, hoewel je de lilliputter niet snel vergeet Goed gespeeld trouwens door hem, met een erg veelzeggende en mooie scene over de presentatie voor de klas.

Beetje tweeledig. De cleane look heeft wel wat maar vind ik niet lekker matchen met het onderwerp (dat veel effectiever is verfilmd). Ben het eens met Gauke, nogal afstandelijk. Aan het einde maakt de film eindelijk wat los, alleen ook weer niet zoveel dat het indruk maakt.

Er zijn wel een paar sterke momenten zoals de scene in de striptent, met dank aan dat geile nummertje Angel van Massive Attack. De scene-overgangen en gezichtswisselingen etc. zijn ook prettig, jammer dat ze zo overdadig zijn.

Gemene stiefvader, naïef weduwtje en lieve dochter; lekker rechtlijnig. Maar ook voldoende omdat de rol van Jerry strak gespeeld wordt. Vooral toen hij aan het einde alweer bezig was met een nieuw leventje als verzekeringsmedewerker in een ander stadje.

Grappig ook dat het allemaal zo kenmerkend handelt om het ideale blije gezinsleventje, the american dream, een nette buurt waar nooit wat fouts zou gebeuren. Enige jammere is dat het audiovisueel voor het grootste deel tegenvalt en het einde mager is. Maar de spanning is soms aardig, ook omdat er geen tijdrekkende flauwe dramatische zijpaden worden bewandeld.

Tja het zal allemaal wel, een erg middelmatige thriller. Jammer dat het liefdesverhaaltje van de zoon met een - zucht.. uiteraard - mooie blonde vriendin erin vervlochten zit. Een totaal overbodige toevoeging (ook al is Heard lekker natuurlijk). Krijg je weer het standaardgeleuter van zij gelooft er niets van en hij weer wel, en een tenenkrommende cliché moeder erbij. Verder is het wel redelijk om te zien als je echt niets anders te doen hebt.

Hier en daar is het slecht gemonteerd (drukke muziek en dan opeens vanuit het niets een compleet stille scene en dan weer drukte) maar de finale mag er best zijn, al mag de hele aankleding en sfeer niet de veters strikken van het origineel uit de jaren tachtig. Gisteren gezien maar morgen grotendeels vergeten. De eindscene mag er wel zijn maar de langzaam opkomende muziek werd helaas hinderlijk abrupt onderbroken door de reclame maar dat kan ik de film zelf natuurlijk niet aanrekenen.

Zeker een gave film. Vooropgesteld de soundtrack, het camerawerk (van lange shots tot aan camerastandpunten vlakbij gezichten), en een sterke audio met uitvergrote geluidseffecten van voorwerpen, erg mooi gedaan. Het blijft apart hoe alleen al de audiovisuele verpakking voor een sluimerende spanning kan zorgen, de inhoud nog daargelaten.

Maar ook dat zit goed: de rare driehoeksverhouding tussen moeder-dochter-oom en het onbestemde verloop van het verhaal met verborgen seksuele spanningen (waaronder een geweldige piano-scène en douche-scène). Om de een of andere reden deed me dat denken aan Eyes Wide Shut (maar dan in een coming of age vorm met een vleugje May), ook vanwege de vrij klassieke, rustige uitstraling van de film en misschien ook wel deels dankzij Kidman.

Zij zet hier trouwens overtuigend haar personage neer, maar dat geldt nog veel meer voor de intrigerende, onpeilbare India en Charlie (wat een stoker). Beiden zijn een geslaagde mengeling van aantrekking en afstoting.

Het is alleen jammer dat het script-gewijs niet echt solide blijft. Richting het einde wordt het te hak-op-de-takkerig, had wel meer uitwerking mogen hebben. Maar dan nog, een introvert meisje dat bij de climax tevoorschijn komt met het jachtgeweer en er al moordend vandoor gaat; het klinkt dubieus maar pakt perfect uit. Tot slot de gepaste muziek die vlak voor de eindcredits wordt ingezet en het is helemaal af; heb volop genoten van deze Aziatisch-Amerikaanse samensmelting.

Eens mijn favoriete sportman aller tijden maar allang afgegleden tot pathologisch leugenaar, volksverlakker, intimiderend en als een van de velen verantwoordelijk voor het vernaggelen van een prachtsport waardoor nieuwe wielergeneraties op moeten boksen tegen vooroordelen en verdenkingen bij goede prestaties. Vind de informatie in de docu behoorlijk boeiend en confronterend gebracht. Objectief? Wellicht niet want dat kan het per definitie al niet zijn als je beide kanten niet goed belicht, maar wat Macmanus min of meer zegt: hoeveel waarde valt er nog te hechten aan z'n woorden en we wachten een eventueel toekomstig totaalplaatje af. Scherp is de docu in ieder zeker.

Clichéhorrortje dat toch leuk is dankzij de paar kills en de draai aan het verhaal
dat de slechteriken 1 voor 1 worden afgemaakt. Het begin van de film is ook nog behoorlijk mooi geschoten.

Verder zo standaard als wat, maar het is maar net hoe je ermee omgaat. Pijnlijke kills - die vader
en daarbovenop lekkere lompheid: een lijk dat per ongeluk wordt meegesleurd en ergens achter blijft steken, of met een zware pickup nog vol over z’n zak heendenderen ik was denk ik in de stemming.

Alleen het koppeltje is niet best: hij is een slapjanus en zij staat veel te doen, behalve acteren. De boerenpummels maken echter een hoop goed, vooral Poppy. En net op het moment dat je de saaiheid in het huis zat wordt, begint het leukere deel van de film, ondanks de overload aan rare keuzes en gedrag.

Het is geen geheim dat Khadaffi een charismatische gek was maar toch is het een erg boeiende docu, veelal met informatie van mensen die dichtbij hem stonden tijdens zijn regime en zelfs van leveranciers van raketten die zonder zichtbaar schuldgevoel hun verhaal doen en oud-CIA agenten over de rol van oliemaatschappijen. Soms een tikkeltje sensatiebelust, ook met de voice over, maar dat past wel bij de levensstijl van Khadaffi.

Het is bizar wat je allemaal zo snel voorbij ziet komen: handelaars in wapens en uranium, spionnen, de macht van geld en olie die als rode draad overal doorheen loopt en die Khadaffi's bestaansrecht vormt, onderdrukking van eigen volk, executies, seksueel misbruik (en hoe dat georganiseerd werd...), het totaal onrealiseerbare verlangen om in het pluriforme (West)-Afrika de macht over te nemen met beestachtige gevolgen en zo gaat het maar door.

De momenten dat de maf geklede Khadaffi op reis met z'n hele circus van lijfwachten en tenten, ontvangen wordt door dubieuze Afrikaanse leiders leveren bijna-surrealistische beelden op, die stond echt volledig buiten de realiteit. Na een staatsgreep stinkend rijk geworden met zoveel macht en verborgen verlangens.

De tweespalt is ook opvallend: hij kijkt neer op zowat alle landen en culturen maar vice versa is het hetzelfde. Wordt door niemand serieus genomen, van Arabieren, Afrikanen tot westerlingen, maar door een wederzijdse afhankelijkheid - geld - blijft alles in stand tot het moment dat de Arabische Lente uitbreekt met de bekende harde beelden van de lynchpartij op straat. Goede, vlotte docu over een 'standaard rise and fall' van een unieke dictator.

Heerlijke film met persoonlijk drama via een omweg (de vertellingen) en veelzeggende blikken. Prettig dat je er stiekem vanuit gaat dat Alvin ofwel Lyle dood gaat, maar uiteindelijk beiden toch tegenover elkaar komen te staan; perfect einde zonder woorden. Muziek en beelden zijn ook ruim voldoende en passend bij het straight forward verhaal, enige minpunt is dat het overall net te weinig indrukwekkend is. Misschien omdat Alvin iets té aandoenlijk is; oud, teer mannetje, getekend door het leven, op een oude grasmaaier.

ohja What the hell are you doing there lying on the floor? Are you nuts?

Tot zo'n drie kwartier een spannende film met een echt rat-in-de-val gevoel, prima gedaan. Daarna verplaatst de actie zich en wordt het opeens een aanfluiting. Waar Ils een constante spanningsboog heeft en werkelijk meesleurend is, verzandt dit werkje in heen en weer gedoe, dan weer buiten, dan weer binnen, te chaotisch met irritante beslissingen.

Als eenmaal duidelijk is dat in ieder geval twee meisjes bezig zijn, zie ik geen reden meer om bang te zijn. Op een gegeven moment staan ze buiten zelfs oog in oog met haar, worden ze zelfs aangereden, en ondernemen ze nog geen actie, tja.
Die maskers ook, beetje kinderachtig, de allereerste keer was het schrikken, maar daarna wordt het saai, overal verschijnen ze en verdwijnen ze weer net zo snel, en dat honderd keer, met een tergend langzame Kirsten want die heeft natuurlijk haar been bezeerd.
Het einde is waar wel meer Amerikaanse horrors/thrillers de mist in mee gaan: melodramatisch. Elkaar nog liefdevol in de ogen kijken en als uitsmijter de jongetjes met de Christelijke foldertjes. wow wat een schokkende ironie zeg...

2,5* vanwege het begin

Yes! Lekker eigenzinnig filmpje met zwarte humor, heb met een vette glimlach gekeken. In de verte is het een mix van de zigeunerachtige humor van Black Cat White Cat en inderdaad Calvaire met die aparte dansjes, maar het laat beide ver achter zich wat mij betreft. Horror is ook zeker niet het eerste wat telt, eerder komedie. Er is wel een enkele gore scene en die is ook overtuigend uitgevoerd.

De personages zijn spot on, zoals de twee vrouwen, de opa en de vijf dorpelingen die bij het opgebaarde lijk blijven (he's dead ). Erg leuke culturele zelfspot, zal wel iets met Roemeense mythologie of sprookjes te maken hebben.

Strigoi is prima geschoten en heeft een gave soundtrack met de gypsy muziek (Mahalageasca blijft tof) en Spirit in the Sky, waardoor er een vreemd en luchtig sfeertje hangt. En gecombineerd met de dorpse setting, de drank, de dansjes en de manier waarop het horror-gegeven van 'vampieren' aan bod komt, heb je een uniek iets.

Wel jammer dat er geen Roemeens wordt gesproken, alhoewel de monotone en gebrekkige accenten geinig zijn en de dialogen goed. Soms is het te rommelig en het duurt ietsje te lang, maar dat laatste is alleen een straf bij slechte films. Dikke 4*

Unfortunately cinema can only pacify our demons for so long. And human reality will eventually rear its ugly head. Far more horrific than any film can attempt to portray.

Met dat begin is de toon meteen gezet. De hoofdpersoon claimt later de meest gruwelijke daad te hebben bedacht. Aan de hand van droomsituaties waarin de ratio van de mens is uitgeschakeld, krijg je inderdaad een zeer sadistische gebeurtenis te zien. En die komt behoorlijk reëel en smerig over.. Absoluut niet geschikt voor gevoelige mensen, het gaat alle ratio te boven zoals in het begin wordt aangegeven. Hoe krijgen ze het verzonnen.. maar ja, het is het onderbewustzijn, daar gaat juist de film over. Ook later volgen nog twee absurd sadistische handelingen. Daar tussendoor is het ronduit bizar met volgens mij maar één of twee korte dialogen en veel (seksuele) perversiteit en kunstzinnige (?) vunzigheid.

Subconscious Cruelty is moeilijk te omschrijven. Het is een gestileerde gore-film doorspekt met sadisme en realistische effecten. Er zullen vast nog wel meer van dit soort films zijn, maar die ken ik niet. Het is in ieder geval niet eng, spannend of goor zoals reguliere horrors zijn. Ik kan het hooguit vergelijken met het nachtmerrie-concept van Eraserhead en de perverse scenes in Antichrist maar dan beide in het kwadraat (en daar houden die vergelijkingen dan ook gelijk mee op, dus verwacht niet zoiets).

Het is zoals aangegeven een mix van visuele effecten en audio. Kleurrijk en een beetje zwartwit, dan weer traag en soms snel geschoten. Af en toe is het realistisch, maar meestal surrealistisch, met onheilspellende tonen of piano- en orgelmuziek.

Ik ken de beweegredenen van de makers niet, dus weet niet of er verder nog een bedoeling achter zit met (of: behalve?) het in beeld brengen van sadistische gedachten. Maar op mij kwam het over dat de man in zijn beleving gestraft wordt voor zijn daad waarin hij letterlijk de oorsprong van het leven doodt. De straf wordt uiteindelijk uitgevoerd door de oorsprong van het leven zelf in de vorm van drie vrouwen, misschien de drie grote religies, met de man als een Jezusachtige die uiteraard ook iets gruwelijks overkwam.
Maar goed ik kan er ook helemaal naast zitten, het klinkt eigenlijk belachelijk op het moment dat ik het zo type. Ben het eens met Inland Rabbit dat het heel pretentieus overkomt.

De film is al met al een heel aparte ervaring die vanwege de visuele effecten misschien wel het beste tot zijn recht komt als je stoned bent... en tegen een stootje kunt...

Drama pff, ik heb zeker drie keer een knoop uit m'n maag moeten halen. Wat een kracht zit er in de scenes tussen de vader en zijn zoontje.. het moment dat hij hem ophaalt op de kleuterschool is plaatsvervangende ellende en schaamte. En dat komt vaak terug in het levensverhaal van de jongste broer.

Geen opgeklopte sentimenten maar een lange rit neerwaarts met soms een sprankje valse hoop. Oke, het is er soms wel erg bewust op uit om je vanaf het begin te overrompelen maar het doet z'n werk: de muziek, de kleurloosheid, de stiltes en trage shots die alles op je in laten werken.

Ik heb er een nachtje over geslapen om te kijken of ik me niet beduveld voel door het drama in overtreffende trap, maar het maakt nog steeds indruk. Fantastisch acteerwerk ook en een einde dat je stil maakt. Die stomme orgelmuziek krijgt het weer voor elkaar.

Het heeft een totaal andere aanpak dan Requiem for a Dream maar de impact is er niet minder om. Integendeel misschien, omdat dit met z'n kaalheid realistischer aanvoelt. Alleen de scenes met de dikke vriend en het dealen heb ik m'n twijfels bij. Van de rest is geen seconde overbodig.

PS akelige situatie, verslaafd zijn en uit liefde/egoisme z'n kind niet kwijt willen maar ook niet inzien of niet in willen zien dat dat uiteindelijk de ondergang voor beiden betekent.

haha tof filmpje, dunne scheidslijn tussen horror, humor en seks (waarom anders zouden ze een scene hebben waarin een bejaarde vent alleen nog kan spuiten op een vrouw met een injectiespuit...
en telkens nog mis spuit ook

Lekkere zwartkomische laag ligt erop, erg leuk/flauw hoe die meid in een scene angstig een klein stukje wegkruipt voor de rollator-man, die wat naderbij schuifelt, en dat een paar keer achter elkaar. Ook flink genoten van de close ups van mooie ogen en gezichten, het druppelende zweet op vrouwenlichamen (zoals enkele oude giallo's, niets nieuws onder de zon). Eén meid die zelfs helemaal is ondergesmeerd met wit-achtige nitro, waar zou dat nou toch op lijken

Onconventioneel horrortje dus met een geweldige score die op de zenuwen werkt en mooie vrouwen. Alleen de rock/metal-achtige muziek trek ik niet, en de spanning zakt onnodig in
met die kelder-meiden en punk-buren. Maar dat zijn schoonheidsfoutjes, voor de rest steken de filmstijl en dubbelgelaagdheid ver uit boven het slappe en ongeïnspireerde gemiddelde dat je als horrorliefhebber voorgeschoteld krijgt.

Ja typische Koreaanse degelijkheid Mooi geschoten plaatjes (vooral de gebouwen van buitenaf, zoals het aftandse appartement dat belicht is met slechts één lantaarnpaal), een zorgvuldige soundtrack en een verrassende ontknoping.

Het is alleen doodzonde dat die onthulling te vroeg komt waardoor het mysterie en de spanning grotendeels wegvallen. Daarvóór is het prima te doen; een sterke eerste helft met flink wat spanning tijdens de scènes met het personage met de helm. Erg jammer dat de toedracht niet tot later wordt bewaard..en vind de vrouw geen angst inboezemen, had er graag meer dan 3/3,5* aan gegeven.

Hm best mooi. Beetje humor met de vader en ook licht ontroerend, die relaties tussen de zussen en het zoontje met opa en Winston. Aardig einde heeft het ook maar dat heb je al snel met Spirit in the Sky, toepasselijk nummertje.

Het drama is onderhuids aanwezig, de film gaat dan ook niet over het schoonmaakbedrijf zelf maar over het worstelen met de gevolgen van de dood (van hun moeder) voor het gezin. Ook dat bedrijf moet de dood verwerken (letterlijk dan) en gaat eveneens niet van een leien dakje, best geinig en subtiel gedaan.

Te sentimenteel wordt het gelukkig niet omdat er weinig (zware) muziek onder is gezet. Gewoon de acteurs de boel over laten brengen en dat doen ze goed. Leuke meiden en verder zijn er een paar mooie beelden, prima filmpje dus, vind hem wat ondergewaardeerd.

Een bijzondere relatie-ontwikkeling tussen twee personen met beiden hun gebreken; een vrouw zonder zelfvertrouwen en een man die nergens op terug kan vallen. Maar hoe goed hun personages ook worden neergezet, het grijpt grotendeels maar weinig aan. Het is op momenten zelfs vrij kleurloos.

Positieve uitzondering is de charme van Devos, ondanks - of juist dankzij.. - haar goed gespeelde onzekere uitstraling, Nogal een contrast met de suffig uitziende Cassel Audiovisueel is het wel wat karig, behalve wat foefjes met het gehoorapparaat en enkele shots.

Tegen het einde aan raakt de film in een onverwachte stroomversnelling. Oké, het voelt soms onlogisch aan, hier en daar een plothole, maar dat maakt de ontknoping niet minder spannend. Een prachtige scene waarin ze elkaar op afstand "toespreken", aanvoelen en te hulp schieten maakt een hoop goed, evenals de slotscene.

Best een stoer filmpje. Weinig verhaal, weinig locaties, toch boeiend dankzij de aparte typetjes en een paar verrassingen (zag het niet aankomen, was echt zo'n typische Law & Order Special Victims Unit-agente). Die psycho-uitbarsting is heerlijk wanneer Pullman met sigaret in z'n muil tekeer gaat; en eindelijk ook weer eens een gaaf masker in een film, alleen het gedrag van de twee snor-agenten gaat over het randje en werd vrij storend.

De score en soundtrack zijn ook prima: o.a. een nummertje van violent femmes (beetje Pulp Fiction / Death Proof-achtig erin verwerkt) en wanneer papa Lynch zingt tijdens de aftiteling en z'n sfeertje naijlt. Een paar shots in het begin doen ook een beetje aan hem denken maar verder is het behoorlijk anders dan z'n dromerige werk, hoewel het grappig is dat ook hier de FBI in een of ander afgelegen gat moet verschijnen voor een moordzaak.

Maar het is een beetje flauw om nou alles met elkaar te vergelijken; heb me prima vermaakt met Surveillance, redelijk spannend op momenten en geen seconde verveeld. En Chained beviel me nog beter, leuke regiseusse die Jennifer Lynch.

De kleuren tegen de zwarte achtergrond en de relatief 'eenvoudige' soundtrack zijn fantastisch, heel gestileerd. Tot in de details verzorgd, bijvoorbeeld het verkeerslicht dat van rood naar oranje en groen verspringt. De bouw- en kunststijl maken het af, mooi decor. Vooral op het laatst als het wat spannender wordt komt de score tot zijn recht.

Jammergenoeg komen de acteurs plichtmatig of gevoelloos over en zijn de heks(en) en volgelingen niet overtuigend genoeg. Ook de spanning en de gore- en bloedeffecten vallen tegen, jammer dat daaraan zo weinig aandacht is besteed. Was dat allemaal beter geweest, kan ik het meer waarderen, maar de stijl alleen maakt Suspiria al tot een aparte ervaring.

Ik had iets zwaarders verwacht naar aanleiding van de omschrijving, maar het is daarentegen vrij lichtvoetig, en best vermakelijk moet ik zeggen. Er komen tal van personages en locaties langs waar de (aandoenlijke) meisjes zich verschuilen en daarmee is ook de soundtrack afwisselend. Die bevalt me wel maar soms strookt het niet lekker met situaties van opgejaagdheid en het gangster-milieutje.

De plot loopt ook niet helemaal soepel - de ene keer krijg je de mafia-perikelen mee, de andere keer zijn ze buiten beeld neergeschoten - maar het heeft allemaal een bepaalde 'naïeve' charme, en het is best knap dat er überhaupt nog kleur getoverd kon worden uit de groezelige settings. Jammer dat Bodrov blijkbaar het leven liet tijdens zijn volgende filmproject, gelukkig is zijn vader er nog wel die onder andere het mooie Prisoner of the Mountains heeft gemaakt met zijn zoon in een van de hoofdrollen. Ze hebben sowieso veel tegenslag in hun werk want tijdens het schieten van die film werden ze min of meer afgeperst door hun eigen beveiligers.

Interessant verhaal, maar een nogal saaie verfilming die van de hak op de tak springt. Kindje dood? Snel een begrafenisje en naar de volgende korte scene. Slechte periode? Even wat buitenlandse werknemers ontslaan, en volgende scene.
En zo trekt er een hele stoet personages en invalshoeken voorbij, waardoor ik er niet warm of koud van word.

Dit soort economische machtsontwikkelingen zijn erg boeiend maar eerlijk gezegd zie ik ze in films niet vaak lekker uit de verf komen zoals bijvoorbeeld ook Blood Diamond.

Een paar bekende acteurs, een realistisch scenario over economische intriges en wandaden en daar doorheen ook nog eens wat persoonlijk familiedrama verwikkeld, en het zal wel indrukwekkend zijn.. Althans dat gevoel krijg ik er bij.