Opinions

Heb me prima vermaakt; erg mooie, gedetailleerde vormgeving, over-the-top personages, leuke locaties, hier en daar humor, kinderen die eens niet irritant zijn. Totaal niet verwacht maar blij dat ik hem gezien heb, beetje een laag gemiddelde.

Jep dit is er eentje voor de fans en fijnproevers.

Wat een heerlijke kalmte straalt deze film uit door het kleurgebruik, het camerawerk, de fantastische score en vooral door de personages. Denk dat er weinig andere films zijn waarin zovaak uhum uhum hmm hmm wordt gezegd. Lekker Fargo-achtig dus. Die Sy Ableman, hoe vréselijk irritant kan iemand zó kalm zijn, vooral bij dat gesprek met Larry en Judith waar hij gaat aftellen.

Heb soms kromgelegen om de subtiele dingetjes. Het mooiste vind ik nog het moment dat Larry één keer (!) goed nieuws gaat krijgen. De oude advocaat, lurkend aan een pijp, schikt z'n papiertjes en pennetjes, zet z'n bril recht, is de sereenheid zelve dus,
maar krijgt een hartaanval notabene.... En dan ging het nog maar om het lulligste dingetje van alle tegenslagen: de grensafscheiding in z'n tuin, zelfs dat is Larry niet gegund

Hoe leuk kan tegenslag zijn.

Dat Larry zich het huis laat uitzetten is op zich al slap en veel te goedhartig, maar dat zijn broer dan óók nog bij hem in het motel blijkt te zijn gedumpt haha.
Z'n zoon bij Bar Mitswa: een heel lange pijnlijke stilte, en dan opeens zijn luide valse gebed met z'n kleine hoofd dat uitsteekt boven de gigantische perkamentrol.

Gezellige dialoogjes ook, 'We're sitting shiva here...' Veel joodse zaken waar ik niets vanaf weet, maar toch leuk. Al die voor- en achternamen zijn misschien wat geforceerd, maar het klinkt zo lekker, die harde g's tussen het Engels door.

En dat zijn dan nog maar details. De film zal wel (weer) barsten van de mythologische en religieuze verwijzingen en is vast meer dan alleen de quote in het begin. Leuk voor de diepgravers, maar alleen al het tragikomische vind ik een nieuwe kijkbeurt waard.

A Serious Man is me dan ook beter bevallen dan het eveneens leuke Burn After Reading, sowieso omdat hier wel de volledige cast goed speelt (wat te denken ook van z'n zoon) of in ieder geval geen irritatie opwekt. Ik herkende trouwens alleen Richard Kind (als Uncle Arthur).

Gave film. Geen standaard spook- of schrikmomenthorror maar een mystery met horror- en drama-elementen, en een lange uitgekiende aanloop. Als dat je niet ligt zou ik er al niet aan beginnen.

De rode draad zijn de arbeiders met hun eigen problemen en de onderlinge verhoudingen die steeds meer onder druk komen te staan. Het gebouw met de zielloze ruimtes en gangen is er de perfecte setting voor. Een bescheiden versie van The Shining, maar met de soberheid van Clean Shaven.

Audiovisueel is het ingetogen en realistisch, mooie trage shots in het gebouw en een rustige creepy soundtrack. Langzaamaan gaat het over in een bevreemdende sfeer en na een klein uur besef je dat je een hoop gemist hebt: korte dialoogjes, bepaalde blikken van Gordon (al vanaf de binnenkomst) , scenes die ergens op wijzen.

Het laatste kwartier is het beste dankzij de sterke geluidseffecten en de overtuigende finale, het hield me stevig in de greep. Het script is dan ook erg goed, vooral het zijplot over Mary dat parallel loopt aan Gordons situatie. Uiteindelijk komen de twee verhaallijnen mooi samen in de vorm van 'Simon', het slechte alter ego van beiden.

Een paar keer word je op het verkeerde been gezet en er blijft onduidelijkheid over de achtergrond
van Gordon. Draait hij door vanwege het gebouw en de geschiedenis, of zijn het alleen de gezinsproblemen die hem tot wanhoop drijven? Is hij een oud-patiënt van de inrichting bij wie een trauma naar boven komt waardoor hij z'n vrouw, kind en collega's ombrengt? Heeft hij eenzelfde soort verleden als Mary? Etc.

Op Jeffs personage na wordt er goed geacteerd (vooral door Mullan) en er zijn een paar enge of ongemakkelijke scenes Hank tijdens de nacht in het gebouw, of wanneer hij voor het raam staat, Phil en Gordon bij de fotowand, Hank die als een hersendode reageert.

Goede verrassing uiteindelijk en eentje die indruk heeft gemaakt, vind de score hier veel te laag.

Ik had een baaldag, maar na het zien van Seul Contre Nous blijkt dat reuze mee te vallen.
Best relativerend, die gitzwarte houding ten aanzien van alles, wat een stortvloed aan gekanker in vreselijk eentonige monologen en beelden (had niet toepasselijker verfilmd kunnen worden).

De enige afwisseling is het snel in- en uitschieten van de camera. Toch blijf je benieuwd naar zijn acties en reacties, en dat inwendige gevloek is soms ook wel herkenbaar. De scene waarin hij dan eindelijk breekt in de armen van z'n dochter is dan ook erg mooi, geholpen door het klassieke stuk Canon.

Daarna is er nog wat mosterd na de maaltijd, en heb ik rustig de aftiteling voorbij laten glijden (wat niet zo vaak gebeurt).

Verrassend horrortje Met speels camerawerk, een geschikte setting van dat grote huis aan zee, een beetje bloed op z'n tijd en een verhaal dat anders uitpakt dan verwacht. Leuke ontknoping dat alles wat je ziet tussen de twee momenten van de klok, gelogen is door die ene meid.

Ik heb me hier geen moment mee verveeld en in tegenstelling tot anderen vond ik de horror en drama wel goed uitpakken. Het is zeker geen topper op beide losse gebieden zoals Bedevilled dat bijvoorbeeld wel is maar de combinatie ervan maakt het op de een of andere manier boeiend op een luchtige en niet-pretentieuze manier. Of zoiets.

Vind de kleurrijke personages daarom ook wel geslaagd, het is uiteindelijk ook maar puur slachtvee (en als ik het goed heb is het die meid die al die vervelende ervaringen met de lerares heeft gehad en niet de andere leerlingen). Charmant filmpje deze combi van slasher en dwaalspoor, met een mooi einde.

Leuk. De combi van 'een film in een film' (of fictie die gaandeweg werkelijkheid wordt) met de luchtige misdaad pakt goed uit. Dat laatste deed me denken aan het sfeertje in films als Things to do in Denver (veel meer dan bijvoorbeeld Tarantino of Ritchie).

Relaxte soundtrack, een loopje nemen met bepaalde film-clichés en de personages mogen er ook zijn, vooral Christopher Walken met z'n droge hoofd. Alleen kon ik aan weinig merken dat Marty een alcoholist moest voorstellen, laat hem dan ook af en toe met dubbele tong praten of over z'n eigen poten struikelen in plaats van zowat alleen maar een fles vasthouden.

Sommige details zijn te geforceerd maar andere ook grappig, een hoer die Vietnamees heeft gestudeerd aan Yale, of de serial killer killer , sowieso zijn de Quaker en de Vietnamees spot on, en dan vooral de wending met de zelfverbranding en het pacifisme. Krijgt het nog een tikkeltje lading mee ook.. Goede film, tegen de verwachting in en ondanks dat het op driekwart van de film een beetje inkakt.

Nog best een verrassende film ondanks de lage IMDb-score. Al vrij vroeg hangt er een mystieke sfeer die de rest van de film steeds sterker wordt, en een goede keuze om zo weinig personen op te laten draven (de rol van Mel wordt trouwens goed gespeeld). Moet het niet hebben van de ranzigheid of gore, maar wel verfrissend om te zien tussen al die gladgepolijste remakes.

Het wiebelige camera-effect vind ik in het begin wel storend, daar hadden rustige beelden beter op hun plaats geweest. Pas later als er onduidelijkheid, paniek en uiteindelijk levensbedreiging toeslaan vind ik het veel beter tot zijn recht komen (volgens mij heeft Sánchez zelf ook gefilmd).

De naargeestige score is inderdaad toepasselijk. Wel jammer dat al vrij vroeg de vijand zichtbaar is, zij het gelukkig nog vaag. Maar het donkere en beklemmende sfeertje houdt de boel dreigend, jammergenoeg niet superspannend, maar wel met een paar goede scenes, zoals die waarin Mel droomt van seks en benaderd wordt door de ondoden, en het moment dat ze de "wachtende" ondoden in de grot voor het eerst ziet.
Bij vlagen vind ik het occulte wel iets teveel van het goede zoals de kaarsen die de weg wijzen.
Maar al met al een aardige film. Hopelijk gaat het geplande vervolg van Sánchez op Blair Witch door.

-- Btw volgens mij is de laatste zin van de synopsis verkeerd. De bewoners willen mensen van buiten het dorp voeren (en niet per se Amerikanen), en ze zijn juist meer dan welkom.

Het begint veelbelovend met de personages in de bus, een soort The Office op kamp. Die suflul op de duikplank

Alleen zet die humor niet de hele film even goed door. 'Horrorgedeelte' is wel prima, hoewel jammer dat de vijand uit zoveel mensen bestaat, maakt het een stuk minder beangstigend.

De film heeft (vrijwel) geen irritatiefactor en da’s op zich al knap voor een verhaal en locatie die zo standaard zijn. Het is aan de andere kant ook weer niet overweldigend en kan zeker niet tippen aan bijvoorbeeld Shaun of the Dead, maar het droge Engelse en het horror-element blijven toch wel een leuke combinatie.

Redelijk goed dus (Smith had wel op deze toer verder mogen gaan i.p.v. het serieuze Triangle).
3 - 3,5*

Aanvankelijk belooft het wat te worden met de intro, de kennismaking met David en de omgeving, toch blijft het een beetje steken. De hoofdrolspeler doet het nog wel aardig maar de twee macho's zijn bedroevend, al krijgen ze ook wel veel lullige fuck-you-tekstjes. Tot zo'n beetje de helft weet het allemaal niet echt indruk te wekken, het mistige bos houdt de eer en sfeer nog hoog.

De martel-sequentie douwt eindelijk de nodige peper in de reet en zorgt voor iets boeiends, dat smaakt naar meer. Maffe creep ook. Helaas frommelt de film zich dan via een met kaarsjes verlichte weg naar het einde.

Het stukje met de Italiaanse zang kan ik wel waarderen. Het einde is op zich ook leuk gedaan maar is zoals eerder gezegd regelrecht kopieerwerk (overigens niet heel erg maar daarom ook totaal niet verheffend). Vind het al met al middelmatig, kijkt soepel weg en dat was het wel.

Vrij vervelende film... duurde voor m'n gevoel ook langer dan de 92 minuten, misschien omdat alles draait om de gimmick dat de vampier echt is. Het levert aanvankelijk wel goede en ongemakkelijke scenes op (vooral omdat het een film in een film is) maar daarna is het voortslepen naar het einde, ondanks acteurs als Malkovich en Dafoe. Af en toe is er wel dat unheimische Oost-Europese vampierensfeertje maar haalt het bij lange niet bij films als Nosferatu Phantom der Nacht. Zelfde geldt voor de vampier; Dafoe probeert het maar komt vaak over als gekkebekken-trekken in een kostuum en een laag make up; nergens zo indrukwekkend als Nosferatu.

Een mooi geschoten, survival-meisje-versus-een-uit-de-kluiten-gewassen-haai-film. Helaas een ontíegelijk melodrama, dat gedoe met haar ouders. Gelukkig zijn er betere shark movies.

Incasseren.. (in de gevangenis, in de ring en ten onrechte voor de dubbele moord), alles in de film draait om de pijn verbijten en doorgaan. Die gave geluidsband eronder.. echt genieten geblazen en vooral de buitenscènes zijn mooi geschoten. Van mij hadden de ring-gevechten juist minder gemogen en de gevechten daarbuiten meer, heb namelijk niets met karate / toernooi films (waarom kijk ik hier dan naar.. omdat Cheang van Dog Bite Dog erachter zit : )

Het beste gedeelte vind ik dan ook voordat het toernooi begint, lekker rauw en ongecontroleerd. Daarna gaat het van de hak-op-de-tak, dan is hij hier, dan weer daar, met z'n meester, z'n vriendin, z'n zus, erg broddelig. Z'n semi-lollige dikke vriend past niet in de toonzetting van de film en de shots van de neppe gevulde tribunes op de achtergrond doen afbreuk aan de visuele flair. Slordig, het zijn van die onnodige dingen die de film na het erg sterke begin (de set up van een gaaf personage) naar beneden trekken.

Een kleine teleurstelling dus na het veel constantere, grimmigere en vettere Dog Bite Dog, maar toch voldoende dankzij de enerverende sound, beelden en hoofdpersoon.

Lachen film, kan haast ook niet anders met Britten

Heb in een deuk gelegen om dat meisje in de achtertuin

The Shawshank Redemption, prachtige film. Blinkt eigenlijk nergens echt in uit vergeleken met andere grote drama's en gevangenisfilms. Natuurlijk wordt er sterk geacteerd en wordt de (nostalgische) sfeer goed weergegeven, maar dat geldt voor zoveel. De eerste anderhalf uur zijn eigenlijk een vrij platte registratie, die toch niet verveelt. Daarna pas komt er meer beweging in richting de climax.

En toch blijft de film iets aparts hebben. De tegenstellingen tussen onschuld, hoop, berouw versus kwaadheid en macht spelen gemakkelijk in op je (onderbuik)gevoel. In feite zijn het symbolische personages. Het maakt de film tot een soort sprookje, een vertelling, met een briljant plan van Andy en een schitterend einde. Het moralisme ligt er dik bovenop, en toch val ik ervoor.

Tjongejonge zet een bril op d'r neus en ze is meteen een nerd en lelijk. Zo kon je natuurlijk ook niet zien dat ze stiekem al best knap is... Als ze nou echt een ugly troela hadden ingezet.

Lekker maf filmpje. Goede muziek en aparte mix van humor, weirdness en een klein beetje horror zoals het cliché van de tieners die het lastig krijgen. Maar die mix maakt dit anders dan de standaard-tieners die in the middle of nowhere belanden. Vind Sheitan ook een stuk minder serieus dan Calvaire.

Het is een vreemde dronken nachtmerrie van een gast die geopereerd gaat worden aan z'n oog, en de verwijzingen naar de duivel zijn grappig. Zoals de geit (duivel) die Bart beet Best leuk en gelukkig niet pretentieus, want allemaal met een knipoog.

Sheitan heeft wel een tijd nodig om op gang te komen, en het heen en weer rennen is op een gegeven moment ook teveel van het goede, maar heb me prima vermaakt.

Wat eigenlijk ook zo mooi is van The Shining is het visuele. Vrijwel elke scene in het hotel heeft een fantastisch perspecief van rechthoekige lijnen van gangen, kamers, hallen en van patronen op tapijten. Allemaal zorgvuldig en met opzet, want het is vaak exact symmetrisch in beeld gebracht. Kan ik wel van genieten, en het versterkt ook het claustrofobische element. Je ziet het perspectief al bij de sollicatie en het komt natuurlijk ook terug in het (symbolische) doolhof en de camera achter de fietsende Danny.
Ook de openingscene is super met de shots van de kronkelige, krappe bergweg richting eenzaamheid en meteen de onheilspellende muziek. Sowieso is de score zenuwslopend (soms zelfs iets té aanwezig).

Aardig kijkvoer, ik kon me alleen die heggen nog herinneren.. Het verhaal blijft natuurlijk fantastisch (hail the King), boeite de meeste tijd en Weber zet hier nog best een aardige acteerprestatie neer, zeker in het laatste deel met zijn strijd tussen het goede en het kwade.

Het is min of meer geboren uit Stephen Kings kritiek op het plot van Kubricks versie, alleen het kan er op geen enkel vlak aan tippen. Het heeft een matte look en camerawerk, soms een studio-achtige setting en het is lang niet zo mysterieus en eng; nogal wat dingen die komen doordat het een serie is.

Misschien is Jack nog wel een verbeterpuntje t.o.v. Kubrick: waar Nicholson van meet af aan instabiel is, is Jack in de serie meer uitgebalanceerd. Sowieso zijn de personages veel ingetogener, Rebecca De Mornay zelfs té ingetogen, dan liever dat trillende musje Shelley Duvall. Kinderen zijn vaak een risico in serieuze films en ook Danny wordt irritant met z'n stemmetje en slechte acteerwerk.

Dat de serie niet zo mysterieus is komt niet alleen door de andere sfeer, maar ook doordat het minder vragen oproept, het is vollediger (bijv. waarom de man in het berenpak er is). Soms draaft het daarin wel te ver door zoals Tony die zichtbaar moet worden gemaakt in de vorm van een zwevend mannetje, kinderachtig en flauw gefilmd. Een aantal scenes duurt iets te lang maar gelukkig staan daar goede scenes tegenover - uitsluitend met Weber. Alleen het einde is dan weer een tegenvaller diploma-uitreiking

Ondanks dat de serie best te doen is voelt het aan als een aftreksel van de beste horror, raar eigenlijk want het blijft Kings verhaal. Eigenlijk voegt het weinig toe behalve dat het meer recht doet aan zijn boek.

Volop actie en mooi in beeld gebracht, prima.

Humor ben ik alleen amper tegengekomen, een paar keer wat flauwe grapjes van Giamatti. In ieder geval niet van de fletse Owen met z'n afgekauwde wortel, zie persoonlijk tien keer liever Statham in Crank2. Bellucci is wel lachwekkend, althans haar acteerwerk in deze, maar dat stoort nog niet eens zo heel veel.

Soundtrack is gepast maar had wel wat afwisselender gemogen. Al met al toch een licht tegenvallertje dus, ondanks de vele actie.

Een film met z'n ups en downs. De angst voor het onbekende levert weer een horror op over het enge Europa waar Amerikaantjes belanden. De eerste helft is matig met de houterige Polen en de drie personages op detective-onderzoek, niet zo veel soeps. Wel is er een prima scene in het bos.

Daarna kantelt het onverwacht en is er iets vreemds aan de hand in het huis wat de aandacht weer trekt. De meid in het witte gewaad ziet er mooi en gedesillusioneerd uit, leuke close ups van ogen en samen met de monster-achtigen voelt het lekker ouderwets aan, je moet ervan houden.

Het moment dat duidelijk wordt wat er zich afspeelt, is verrassend - de heldin wordt nu zelf degene die moet worden bestreden - erg tof. Oke het is dan de zoveelste Exorcist / Emily Rose - jurk maar het past goed bij het sfeertje.

Ook het einde is een opsteker - ze legt vervolgens toch nog hard het loodje. Even denk je dat die knul haar komt redden om emotionele redenen maar hij houdt haar hoofd stil gheghe plus dat niet alles wordt uitgelegd, het onduidelijke Pools is een voordeel. Sowieso is het wel verfrissend dat een nieuwe horror beter eindigt dan dat het begint en een aardige twist heeft.

Met uitzondering van de harde methode van doden en het einde is het redelijk tam. The Shrine is eerder een griezelfilmpje met een lekkere climax dan dat het puur van de kills moet hebben, charmant filmpje.

Tja. euhm.. Het bekende recept .. Een wat bleek en magertjes Aziatisch meisje dat de boel aan het opschrikken is. Inmiddels overwegen we er eentje te adopteren omdat we ze best aandoenlijk vinden.

Uiteraard zijn er volop (voorspelbare) schrikmomenten, fletse beelden en langharige meisjes die ergens uit, of over kruipen. Net zoals dat het slasher-genre op een gegeven moment was uitgemolken. Dat is niet erg (er wordt vrijwel altijd gebruik gemaakt van bestaande concepten), maar in dit geval kon ik er de aandacht moeilijk bij houden.

Maar goed, behalve de clichés zit de film goed in elkaar, is er aanzwellende muziek en is er knap acteerwerk, vooral van de hoofdrolspeler. Ik word er alleen een klein beetje cynisch van.

Nogmaals gezien en dat de ontknoping bekend is boeit weinig, echt weer genoten van de sfeer en suspense. Ben niet eens zo'n Scorsese-fan maar wat hij hier neerzet is klasse. Neem alleen al de onheilspellende soundtrack met bijvoorbeeld Passacaglia die regelmatig als een scheepshoorn uit de mist opdoemt en verwarring en duisternis inleidt, belachelijk goed en eenvoudig

Camerawerk en opbouw dragen ook sterk bij aan de toonzetting. In de opening voert de camera je zwevend vanaf open zee naar Shutter Island, steeds dichter tot de inrichting en vervolgens tot in álle uithoeken van het grimmige rotseiland en de gebouwen. Het gaat hand in hand met de verkenning van Teddy's gedachtenwereld en hersenspinsels van waaruit ook geen ontsnapping mogelijk is.

Bijna dezelfde finesse als The Shining dat begint met de helikoptervlucht boven kronkelende wegen richting waanzin op een afgelegen locatie, die daarna ook tot in detail in beeld wordt gebracht.

Hoewel de plotwending tegenwoordig niet bijzonder is blijft de aanloop ernaartoe knap gedaan. De keuze om iedereen op het eiland in eerste instantie als wantrouwend op te stellen, maar dat vervolgens uitpakt als de partij die het beste voorheeft met Teddy (alles om lobotomie te vermijden), pakt perfect uit. Een van de sterkste scenes wat dat betreft is de ontmoeting met 'Rachel' in de grot en wat zij hem daar vertelt. Knap staaltje overtuigende schizofrene paranoïa en hoe vastgeroest Teddy is in zijn belevingswereld. Dat hij vervolgens de instelling zelf voor de gek houdt is volledig in lijn met de rest van de film.

De credits daarvoor gaan natuurlijk uit naar de boekschrijver, maar om dat te vertalen naar het witte doek is een tweede. Het enige wat me van de volle score weerhoudt zijn enkele scenes met zijn vrouw die te geforceerd dromerig zijn en tegen kitsch aan zitten. Maar verder heeft Shutter Island alles wat bijvoorbeeld die andere Leo-film uit 2010 (Inception) mist: sfeer. Had ik niet verwacht van zo'n bombastische blockbuster.

Mooie film, met genoeg rijke beelden zoals in de bossen of van de boorinstallatie. Leuk gedaan ook hoe de decennia behandeld worden en je aan de hand van de geschiedenis van het dorp langs de ontwikkeling van “heel” Rusland geleid wordt. Redelijke soundtrack ook maar niet zo bijzonder dat die zal blijven hangen.

Over het geheel genomen kan het me echter niet veel boeien, tegen m’n verwachting in. De gebeurtenissen spreken me weinig aan (althans de uitwerking ervan) maar belangrijker is dat ik weinig kan opbrengen voor de personages. Misschien omdat ze ‘wisselen’ of omdat het nogal toneelstuk-achtig is (met name in het eerste uur), ik vind het te afstandelijk.

Gecombineerd met de lange speelduur maakt het de film op momenten zelfs vrij saai, op de cinematografie na dan. Al met al miste ik een beetje intensiteit die recht zou doen aan de ontwikkelingen.

Luchtig horrortje, al doet de titel anders vermoeden. Sick Girl werkt geduldig toe naar een ranzig einde, dus de beloning komt uiteindelijk (maar duurt vrij kort). Verder is het best mooi geschoten in dat appartementencomplex en de dames acteren (bewust) erg geposeerd, het heeft wel iets. Hoewel die Misty het wel erg bont maakt.

De aantrekkingskracht tussen de rare dames maakt het nog best boeiend, maar overall gezien haalt het niet het niveau van McKee's andere horrors, iets te onevenwichtig.

Erg genoten van de grappige situaties, jammer dat 'ie afgelopen was. Relaxed ondergaande-zon-sfeertje, muziekje, leuk geschoten en toffe personages van Giamatti en Church. Het werkt perfect met zulke tegenpolen, eigenlijk is het een aaneenschakeling van momenten en oneliners zoals bij de 'Merlot-scene' voordat ze dat restaurant binnenlopen.

In de tweede helft komt het depressieve karakter meer bovendrijven (en de omschrijving van z'n favoriete wijn gaat net zo goed over hemzelf), maar het zijn vooral de irritaties van Miles die het 'em blijven doen. Leukste vind ik ook wanneer Jack doodleuk nog een snelle move maakt op die serveerster in dat hap-slik-weg restaurant.

That chick must be two tons of fun. You know... the grateful type? en Miles snel naar de wc (naast de cheap ass bison)

Een van de beste thrillers die ik heb gezien, perfecte spanningsopbouw tot aan de juiste climax. Hopkins is de ultieme psychopaat; intelligent en gek. Knap hoe ze met lichtinval zijn gezicht nog enger overbrengen.

De fascinatie van Foster voor hem is af en toe irritant, maar buiten dat speelt ook zij met overtuiging. Een aantal scenes en uitspraken staan in je geheugen gegrifd (ontsnapping via de ambulane, de nachtkijker, zat vroeger met open mond te kijken). Enige wat me in de film een beetje stoort is het gedoe met het hondje en het nichterige gedrag van de psychopaat, maar ook dat hoort erbij.

SoftL heeft de basis gelegd voor tal van (mislukte) opvolgers en is alleen daarom al een klassieker.

Same here, waar een paar pics al niet goed voor zijn (ik ken heel die game niet).
Vond het lekker dat het verhaal meteen begint, geen onnodige intro, maar gelijk een behoorlijk spooky sfeer creëren die de hele film blijft hangen en in veel scenes overslaat in surrealisme. Vond het gelukkig best onconventioneel, had een meer standaardthriller verwacht.

Behoorlijk geinige special effects en een paar ijzingwekkende scenes zoals de eerste kennismaking met die freak op de weg, de scene in het toilet met die concierge/schoonmaker (wat als een enorm cliché begon, maar heel goed uitpakte) en de verpleegsters in de gang.
Ook die pyramide man voor de kerkdeur is gedenkwaardig, lekker bruut! Hoopte vanaf toen dat hij de kerk in zou stormen maar helaas. In plaats daarvan een langgerekte handeling met een preek, leek wel een toneelstuk (met de agente ook aan de ladder, te theatraal).

Had ook pas bij de eindscene door dat de vrouwen en het kind blijkbaar een hele tijd dood waren, had die twist niet zien aankomen, zal wel aan mij liggen . In ieder geval positief verrast!

PS, wat is die poster slecht geshopt

Heel lang geleden een van m'n favoriete spannende films, vooral met de achtervolging als hij in z'n rolstoel zit en de vuurpijl.

Eng of spannend natuurlijk niet meer, maar wel een paar erg goede scenes (de garage, in het huis en de achtervolging) en sfeervol des te meer. Op dat gebied toch wel een van de toppers in het weerwolfgenre en vermakelijk om te zien, zal voor een groot deel ook wel met nostalgie te maken hebben.

Dat kapsel van Jacob (Thornton) haha.

Nee best gaaf allemaal, vooral de onderlinge band tussen de drie hoofdpesonen. Die komt geweldig tot uiting in de scène bij de alcoholistische vriend thuis. Denk je even dat de broer toch niet met het verraad-plannetje meegaat maar lokt hij z'n vriend alsnog uit de tent, mooi zulke kleine verrassingen.

De film balanceert goed tussen een realistisch overkomende luchtigheid en een bittere smaak (dat laatste dankzij een paar kille handelingen en de motieven daarvan). Zo halen bijna alle personages wel een of meer rattenstreken uit, Hanks vrouw voorop.

In het begin is het wel irritant dat Hank de andere twee zover krijgt dat hij in z'n eentje het geld wel even zal bewaren tot na het onderzoek, come on... Tuurlijk, ze zijn dom maar dat is een iets te makkelijke reden/excuus om zo de het hele verhaal op gang te brengen. Buiten dat is het een erg boeiende en behoorlijk sfeervolle film. En een perfect einde trouwens (alhoewel je dat deels genoteerde geld nog op tal van manieren kunt verzilveren lijkt me maar oké).

Erg leuk! Al sinds de start van de serie ben ik zo'n beetje 'opgegroeid' met The Simpsons en nog steeds zijn ze goed, waanzinnig knap eigenlijk zo'n lange tijd, al is het de laatste jaren wat minder. Maar de film mag er zeker zijn.

Een leuke toevoeging is de scene bij de Inuit-vrouw en Homers hallucinante ervaring. Toevallig zag ik pas Dumbo en het lijkt een beetje op het moment dat Dumbo dronken raakte en ook daardoor de juiste richting in sloeg.

Het verhaaltje heeft verder zoals vaak wat diepgang en satire maar de leukste humor zit weer in de kleine dingetjes.

Rest! rest! rest!!!!!! met de zweep over de afgematte sleehondjes