Okuribito (2008)

Ik werk zelf in de uitvaart en onlangs, tijdens de laatste zorg die ik verleende aan de overledene, samen met de dochter, vertelde ze me over deze film en of ik deze al kende. Tijdens een twee weken durende rondreis door Japan vorig jaar, wist de reisleider op een bepaald moment, toen het uitvaartvak ter sprake kwam, ons al te vertellen dat dit vak in Japan tot zo'n beetje het laagste van het laagste gerekend moet worden, wat je daar als vak kan uitoefenen. Verbaasd was ik dan ook over mezelf, dat ik deze film nog niet kende. Waar natuurlijk snel verandering in moest komen. En het moet gezegd, Departures geeft voor een heel groot deel een prachtig beeld van hoe het hoofpersonage, gezamenlijk met zijn collega, in diverse mooie scenes, de laatste zorg verleend aan de overledene. Vaak in aanwezigheid van de familie. Op zeer bijzondere en uiterst zorgvuldige wijze, wordt het geduld, het respect en de rituelen getoond die erbij komen kijken als de overledene gereed wordt gemaakt voor zijn of haar laatste reis. Het laat ook zien dat het vak wel degelijk een dankbaar en respectvol beroep is en ik kan deze film dan ook aan iedereen van harte aanbevelen die open staat voor de dood. Want ondanks het verdriet, herbergt het iets ongelooflijks, wat in veel gevallen, de mensen dichter naar elkaar toe brengen op een mooie manier. Ook bijzonder om te zien hoe deze film het vak op een zowel negatieve als positieve manier onder de aandacht brengt. Zeker nu ik weet dat het vak in Japan redelijk taboe is. Wat natuurlijk erg jammer is en zeker voor zo'n bijzonder en fantastisch land met zo'n rijke cultuur. Departures heeft me in ieder geval flink stil gekregen en ik heb dan ook genoten van deze schitterende film die naast de mooie acteerprestaties van de gehele cast, ook nog eens voorzien is van wederom een geweldige score van Joe Hisaishi. Een absolute aanrader!!!

Een parel van een film. Misschien op het einde wat melo maar voor de rest niets den superlatieven. Heel mooie regie, opbouw, beelden, mooie muziek naast prachtige stille momenten, symboliek (de keien, de zalmen tegen de stroom in, de zwanen) en heel knap acteerwerk waarbij ik de palm geef aan Royko Hirosue, als echtgenote van het hoofdpersonage