Opinions

Er zit wel degelijk een verhaal in, over verraad en verlangen. Leuk gecombineerd met de hel als horror-element. Een duidelijke positieve onderscheiding van veel andere horrors en alleen daarom al bovengemiddeld. Plus dat de kubus voor altijd tot het horror-erfgoed behoort, en de fenomenale score verdient ook een aparte vermelding, zij het dat die nog weinig te horen is.

Hoewel lang niet alle effecten even goed, vind ik die van Frank erg realistisch. Wel jammer dat het verhaal van Frank en Julia behoorlijk veel tijd in beslag neemt (en zelfs eentonig wordt, al die tijd in hetzelfde huis), maar aan de andere kant maakt dat Pinhead en de cenobyten extra freaky omdat ze niet teveel screentime krijgen (overdaad schaadt).

Ben toch wel heel benieuwd naar de remake (erg jammer dat Laugiers het niet meer doet). Hopelijk weet het de hel goed neer te zetten, en het behouden van de score is m.i. een keiharde voorwaarde.

Aardige film die het moet hebben van het neergezette tijdsbeeld (setting, kleding, etc.), het samenspel tussen Costner en Harrelson (beiden op de automatische piloot) en hun point of view in plaats van dat van de opgejaagden. Erg degelijk allemaal maar ik word er geen moment warm van. Het is een leuk idee dat kennelijk de realiteit volgt, maar er is niets dat me bij zal blijven, of het nu bepaalde scènes zijn, muziek of wat dan ook.

Groezelig sfeertje en mooie locatie, maar vooral de kannibalen zijn niet geloofwaardig (te 'menselijk') en het geschreeuw werkt een beetje op je zenuwen.

Hoewel het script goed is voor een horror, doet de uitwerking door het budget amateuristisch en rommelig aan (acteerwerk, score). Een film die inderdaad is ingehaald door de remake en waarvan de wreedheid vandaag de dag natuurlijk geen impact meer heeft, maar toch z'n plekje wel heeft tussen de jaren zeventig horrors.

Een van de weinige remakes die ik met plezier gezien heb, twee keer zelfs. Aja volgt bijna driekwart van de film vrijwel naadloos het origineel uit 1977, zij het natuurlijk een stuk gewelddadiger, maar op momenten even saai.

Het laatste deel, vanaf de ontdekking van het dorp, lijkt het of hij carte blanche krijgt om te doen wat hij wil. Gelukkig maar, want waar het origineel vanaf dat moment een flauw vechtpartijtje wordt met lachwekkende tegenstanders, ontvlamt deze remake in een aardig rauw wraak-spektakel met smerige mutanten en veel fun.

Als er dan toch een remake moet zijn, is dit zoals ik het graag zie: het verhaal blijft grotendeels intact, alleen is er harder geweld, meer gore en de score is véél beter (lekker hoog tempootje), afgezien van wat sentimenteel piano-gedoe bij zielige familiemomentjes. Het zou me niet verbazen als dat laatste een concessie is om het wat meer 'Amerikaans mainstream' te maken.

Dat voorkomt wel dat het een memorabele zenuwsloper wordt zoals Haute Tension (die de clichés gek genoeg toch origineel en spannend weet te brengen), maar aan de andere kant kan dat haast ook niet anders met een nauwgezette remake.

Mooie openingscredits trouwens met de beelden van de kernproeven (die authentiek lijken, ze komen me i.i.g. bekend voor).

3-3,5* met een eervolle vermelding voor de rolstoel-mutant.

Niet slecht en niet goed. Het begint sterk (de beloftevolle intro over die niet-uitgebrachte horror-film en de kennismaking met die blonde) maar eindigt vrij slap (rommelig en teveel geouwehoer) met nog wel een gave kill tussendoor. De omslag ligt in het bos wanneer de rednecks weer opdraven, jammer want dacht dat het op een goed filmpje zou uitdraaien.

Goede film, vooral dankzij het kat- en muisspel en de stoffige sfeer in de woestijn en de snelweglocaties waar geen kip te vinden is. Mooi in beeld gebracht.

Af en toe is het wat overdreven maar de film kakt geen enkel moment in. Het piekt juist vaak vanwege de vele momenten waarin weinig gesproken of gedaan wordt maar waar de spanning bijna voelbaar is. Best gaaf hoe de psycho alles onder controle heeft en als een ongrijpbare spook te werk gaat.

Dan ook nog de Texaanse politie d'r bij en de gelijkenis met No Country For Old Men / Anton Chigurh is levensgroot. De vrachtwagen zorgt nog wel voor een afknapper maar het slotstuk mag er weer zijn.

Wat een kleuren

Toffe film verder. Lekker provocerend (die bus ) , debiel en pulp. Maakt je toch wel een beetje trots dat onze grootste internationale acteur de hoofdrol opeist in zo'n show.

Na verloop van tijd vond ik het allemaal wel te zelfbewust worden, ten koste van het komische gedeelte. En beter dan Machete.. nee dat niet, die vind ik toch een stuk cooler, grappiger en bruter.

Naast de oude horror-komedies moest ik trouwens denken aan Natural Born Killers. heel wat anders, maar toch.

Oke het is wel een Volvo heh maar inderdaad, nogal stupide dat hij zo uit het wrak kan komen en rationeel kan handelen. En vraag je je ook af hoe (snel) hij z'n haar eraf gaat krijgen, ligt er keurig netjes een scheer-setje, huh?

En zo zitten er meer dubieuze dingetjes in Hodejegerne maar omdat alles met zo'n lekkere sneltreinvaart op je af wordt geschoten gaat je aandacht alweer uit naar de volgende scene. Neemt niet weg dat het soms wel erg ver doorslaat, en zo'n Clas die ook nog een of andere super-marinier was, hm.
Verder wel een lekker filmpje voor de doordeweekse avond dankzij het hoge tempo en een paar spannende momenten zoals in het schijthok, maar niet meer dan dat, vind het ook wel erg 'clean' geschoten allemaal.

Pf door die eerste vier heen bijten, wat een vergetelijke bagger (op dat paashaas-figuur na). Daarna wordt het gelukkig beter.

Father's Day is vrij duister en origineel gebracht, Halloween is vermakelijk (al had hij dat snoer kunnen doorsnijden), Christmas een redelijke light versie van Black Mirror en New Year's Eve is een toffe afsluiter, met een ontknoping die niet onverwacht was vanwege de 96% match, maar dat drukte de pret niet. Nou ja, 2,5* dan maar.

Vond 'm wel te doen. Het stikt van de home invasion films maar deze begint creepy rustig en is verfrissend vanuit het perspectief van de indringer in plaats van de slachtoffers. Wanneer dat kantelt wordt de film echter ook minder en wil het niet echt spannend worden.

De traagheid werkt in het begin erg positief maar ging me halverwege ook tegenstaan, dat eeuwig langzame geloop van iedereen. Een tempoversnelling in scenario en soundtrack had de film denk ik veel goeds gedaan (zoals A l'interieur, waar het in het tweede deel een beetje naar neigt maar dus onvoldoende).

De laatste tien minuten zijn gelukkig wel helemaal raak. Vind het juist prettig dat er een motief ontbreekt; sadisme, macht, de kick, het is een psycho, daar is het motief eigenlijk al. De gewelddadigheden zijn (te) schaars maar wel met overtuigende gevolgen: één klap met een golfclub of je neus aan gort geslagen, dan doe je even niets meer.

Het 'twistje' kon me niet zo gek veel interesseren, het einde zelf gelukkig wel, lekker genadeloos en onverwacht. De regisseur Morlet (of Morley vongens de credits) doet het vrij goed maar net als Mutants is het allemaal nét niet stabiel genoeg.

Shit ik ben even einde kwijt na de zoveelste IFFR-film en een paar dagen later.. (was het de scène dat hij naar beneden sprong?) Maar goed, wat ik wel weet is dat de film sterk en veelbelovend begint. Wat volgt is een redelijk mysterieus plotje, zwevend tussen fictie, realiteit, trip-to-heaven-achtig rondom de man. Het sleept soms alleen net te lang door, ondanks de vrij normale speelduur. Wel zijn er aardig sfeervolle shots van en tussen al die trappetjes, gangetjes en goed belichte steegjes in het achterbuurtje met de dakpan-daken. Zoals het brein van de hoofdpersoon, naar eigen zeggen. Prima filmpje, goed geacteerd.

Leuke kinderfilm met een aansprekend concept, en best 'spannend' voor zijn doen met aardige effecten. Soms wat klungelig, maar een lekkere wegkijker.

Delicaat opgebouwde film, eigenlijk met alles wel (muziek, kleurgebruik, plotontwikkeling, locaties). Moet zeggen dat het drama meer impact op me maakt dan de horror, vooral het einde en het moment dat Yoshimi met de lift en het verdronken meisje omhoog gaat en zo de strijd met de vader opgeeft om het ouderschap van haar kind, alszijnde een soort zelfmoord. Lijkt me ook zeker niet de bedoeling van de makers geweest om puur en alleen wat spanning op te wekken (wat ze overigens ook redelijk goed lukt, ook bij daglicht).

De Amerikaanse remake heb ik ooit eerder gezien en die vond ik matig en irritant. Kon me daarvan het einde totaal niet meer herinneren (wat al veel zegt..) dus heb me gewaagd aan dit origineel, en die is in alle opzichten overtuigender, vooral in die mix tussen horror en de moeder-dochter-relatie waar ze faalt.

Blijft er het punt dat in Japanse horror zo verschrikkelijk vaak vrouwen/meisjes een geest zijn ipv mannen. Vraag me af hoe dat ooit zo gekomen is, misschien omdat het contrast tussen hen (onschuld, lief) en geesten (eng) zo groot is. Hoe dan ook, storend is het hier voor de verandering niet. Erg degelijke film.

Weer niet die (langverwachte) Franse tophorror... maar dit pakte wel uit als een leuk tussendoortje: snelle actie en het betere smijt-, hak- en knalgebeuren met gave personages.

Maar het is allemaal een beetje middelmaats en braaf. Een voorbeeldje: met de kop beuken op een pilaar, dan wil ik een hoofd zien splijten en hersenen zien slingeren, of zoiets.
Het snelle camerawerk zit tijdens de leuke scenes ook behoorlijk in de weg om te kunnen genieten van de actie of ranzig gedoe.

Van spanning is jammergenoeg geen sprake, misschien ook door het ontbreken van een opzwepende of zenuwslopende score. De laatste vijftien minuten zijn wel gaaf vanaf de autoscene, maar het einde is nogal... slapjes.

Typische 3* film maar net wat minder dan Mutants.

Redelijk. De gedeeltes over de dierenwereld vind ik minder, heb het niet meer zo op dieren met mensen-gedrag en -grapjes maar de Who-wereld is fantasierijk en mooi vormgegeven. Vooral die toren is gaaf en het is grappig hoe het jongetje daar onverschillig/onbegrepen naar toe sloft en katapulteert. Verder vind ik die figuurtjes maar vaak irritant druk.

Inderdaad, de locatie in dat grauwe Slowakije is perfect. Ik wacht ook nog steeds op moderne ranzige Russische horrors o.i.d. (of zijn die er al..?). Heb me best vermaakt bij deze film en het verhaaltje vind ik nog wel te pruimen.

Wel jammer dat het langzaam en flauw op gang komt met al die puberhormonen.

Heerlijk, vooral als je van de serie Midsomer Murders houdt want daar is het één grote parodie op: een truttig dorpje, truttige inwoners en truttige festijnen. Een agent vanuit de grote stad komt er ook letterlijk in voor.

Geweldig ook hoe complex de motieven zijn in de serie, zo eenvoudig zijn ze in Hot Fuzz: alles om de boel maar zo truttig te mogelijk houden en iedereen weg te snijden die daaraan niet voldoet. En dan dacht je dat het redelijk ingewikkeld zou worden

Het leukste gedeelte vind ik dus tot aan de ontmaskering, daarna schakelt het over op vlotte actiekomedie met tal van filmverwijzingen en over the top scenes. Ook best geinig maar de climax duurde me veel te lang. Wel nog een superdroge uitspraak van Skinner die op het torentje valt: Ohw this reallly hurts..

Een indrukwekkend portret van de gelovige, openhartige maar ook volhardende vrouw Hilligje die met haar principes oploopt tegen veel grotere machten in de vorm van de kerk in Staphorst en haar orthodoxe opvattingen.

Dat klinkt misschien wat stroef of wijzend met de vinger, maar omdat ze zo open, humorvol en ongeremd is in het tonen van emoties en in het vertellen, is het boeiend om te volgen en komt het oprecht over. Het lijkt alsof ze zich vaak niet bewust is van de aanwezigheid van een camera en de uitzending geeft en passant een inkijkje in de voor mij afstandelijke gemeenschap waarin niet iedereen zich dus klakkeloos conformeert. Het feit dat ze weduwe is zal daar vast een rol in spelen.

Het knappe van de documentaire is dat aan de hand van de dilemma's van één persoon, veel bredere gemeenschappelijke issues aan bod komen. Zo is er bijvoorbeeld haar verlangen en strijd om een actieve rol te spelen in de kerk (dus niet alleen als schoonmaakster zoals ze omschreef), wat geheel tegen de regels van de kerk en de SGP ingaat. Ze staat nog eens extra onder (sociale) druk omdat haar zoon een getrouwde homofiel is; hoe ga je daarmee om richting je kind, in zo'n kerkelijke omgeving? Dapper dat ze zichzelf daarin als eenling zo durft op te stellen.

De documentairemakers houden zichzelf op de vlakte; ze laten zien waar de vrouw mee worstelt: met zichzelf, het gezin, de kerk, haar geloof, met mensen in haar directe omgeving. Vertegenwoordigers van de kerk wilden helaas niet voor de camera verschijnen, toch wel een gemis voor de film maar hun standpunten komen tot uiting via een voice over (brieven van de kerk aan de vrouw).

Als kers op de taart ziet het er fraai uit. Ingetogen, rustieke shots van Staphorst, van Hilligje en haar woonomgeving. Vind dit een sterk staaltje televisie over een soort moderne Aletta Jacobs en kreeg een brok in m'n keel van haar ongemakkelijke maar oprechte reactie en lichaamshouding toen ze van de gemeente een speldje kreeg. Zoiets kleins maar toch ook groots, voor mij de beste televisie van 2013 en hopelijk hebben toekomstige Zomergasten ook gekeken ; ) .

Niet zo tof als in de herinnering maar nog altijd goed te doen. Zitten leuke dingen zoals het 'wanna play' en de zak in de tuin, maar veel andere hebben het net niet. Het camerawerk viel me nog positief op met die glijdende shots zoals in de openingsscene.

De Vietnam-gedeelten zijn wel slecht, ook al geven die een leuke dimensie aan het verhaal.

Nee dit vind ik niks, het suddert allemaal te slap door als een lang trekkende soep op laag vuur. Saaie personages, tam verhaal, de weinige locaties worden niet al te best in beeld gebracht, makke soundtrack, beetje een suf einde, weinig plot-ontwikkelingen (wat op zich helemaal niet erg hoeft te zijn maar wel als de rest zo karig is).

Zo'n film waarbij dan ook kleine dingen gaan storen zoals de vele fade outs naar zwart en beelden die soms storend out of focus zijn. Het was misschien iets beter geweest als het een onderdeel was van een horror-omnibus in plaats van een volle lengte. Misschien dat de grotere liefhebbers van asian ghost verhalen hier wel plezier aan beleven.

Freakshow!
Dit is hoe ik Zombie graag zie i.p.v. z'n vingers branden aan Halloween. Verknipte figuren, snel gemonteerd, wisselende typen beelden, fantastische soundtrack en weirdness alom. Captain Spaulding steelt de show met z'n kop en aanstekelijke lach, en de bilnaad van Sheri Moon Zombie mag er ook wezen. (Gelukkig vaker te zien in The Devil's Rejects.) Cult van de toekomst.. als het dat al niet is.

Er zijn lekker ranzige horrorfiguren zoals Dr. Satan en meer subtiele dingen zoals het overdreven lange 15 seconden wachten wanneer Otis het pistool op die agent gericht houdt
Is de komische basis voor het fantastische, meer serieuze en stijlvolle The Devil's Rejects, waarin de karakters realistischer en evengoed maf zijn.

Ohja, het briefje met 'Get grampa'.

Is dik 15 jaar geleden dat ik deze film zag, dankzij de zoekmachine weer gevonden op MM. M'n eerste kennismaking met bluf films, en omdat ik toen de plotwending niet zag aankomen was ik erg onder de indruk. Kan me het acteerwerk niet meer herinneren, maar ik vond het een prima film.

Strakke broeken, gympen en een kast van een walkman
Ti West weet de sfeer al vanaf de openingsscene prima neer te zetten. Leuke ode aan de (occulte) horrors uit de jaren zeventig/tachtig.

Maar wat duurt de aanloop ontzettend lang, weliswaar in stijl van de vroegere films (evenals het simpele verhaal), gedurfd is het in ieder geval in deze tijd. Er wordt uitgebreid de tijd genomen om Samantha te volgen in de ontdekking van het huis. Mooi, maar niet altijd even spanningverhogend. Pas na vijf kwartier volgt de actie richting de climax, met een uitstekende Exorcist-achtige score en denk je dat het lange wachten beloond gaat worden.

Maar de climax stelt vervolgens teleur. Het duurt te kort en komt compleet uit de lucht vallen (wat me deed denken aan de finale van Suspiria). De uitwerking is ook magertjes. Nu vind ik het echtpaar en vooral die baardmans al weinig overtuigend en eng, maar gehuld in zwarte capes zien ze er zelfs lachwekkend uit.
Zonde, daar had veel meer stijl in moeten zitten als de rest van de film, in plaats van dit afgeraffelde. De scene bij het kerkhof is erg merkwaardig en had het einde moeten zijn i.p.v. dat ze blijft leven en zelfs zwanger blijkt te zijn (van de duivel neem ik dan maar aan

Redelijk filmpje dat wel onnodig lang duurt.

Had er nog niet eerder de moeite voor genomen maar het is vermakelijk; een paar leuke meiden, Paris Hilton en wat gasten die aan gort gaan.

Het hele wassenbeelden-gebeuren had wel een stuk spookier kunnen zijn. In plaats daarvan is er een redneck-sfeertje maar begrijp niet echt waarom. Toch wel een erg interessant volkje voor filmmakers want je wordt ermee doodgegooid.

Leuke intro met dat attractiepark, en het over-the-top spelen van Rush en Famke Janssen bevalt me ook goed, maar na halverwege wordt de film flink minder. Het lijkt erop alsof niet gekozen kon worden tussen een spookhuisfilm en een who-dunnit-script, en dan nog dat miljoenenspel erbij; het loopt allemaal in elkaar over waardoor het rommelig wordt. Verder is het in veel opzichten matig maar heb ik me op een of andere manier toch wel vermaakt, zelfs met dat belabberde einde.

Hij duurt me net iets te lang, maar heb ervan genoten. De zwarte humor komt langzaam aan op gang en het zit hem ook meer in de typetjes en gedragingen (die moeder haha) dan in teveel expliciet kolderig gedoe, gelukkig. Ik zag niet aankomen hoe de vork precies in de steel zat en dat maakt die poster hierboven best grappig Prima film en locatie met dat huis, en het is niet 'horror genoeg voor een horror' of 'komedie voor een komedie' maar wandelt daar precies goed tussendoor.

Intrigerend begin en wat een muziek! Héérlijke, duistere electronic soundtrack van Eyedress die me er meteen in zoog en echt alle volgende geluidsfragmenten zijn ook raak. Om de een of andere reden vond ik het er goed bij passen, misschien omdat er door de muziek en film heen vaak een harde krekel-achtige sound is verwerkt als verbindend element. Heel erg genoten van deze score in combinatie met de grijze, vaalkleurige look van de film en een paar scènes waarin we de fantasie van het meisje zien. Prima te volgen allemaal maar alleen het einde kan ik niet helemaal plaatsen (ze zit in het bootje op de plaats van de oude vrouw; het is haar gelukt om in fantasie weg te gaan?).

Zoiets kwam ook in me op. De wens van het meisje om weg te vluchten van haar alcoholistische vader die haar misbruikt en van het eiland waar het altijd regent en grauw is, lijkt sterk een metafoor te zijn. Misschien eentje voor het afstand nemen van de cultuur, geschiedenis en religie van de Filipijnen: een Amerikaanse kolonie (het toneelstuk), veel orkanen, erg katholiek. Het lijkt me ook geen toeval dat haar belerende en vooral religieuze moeder ziek is.

Hoe dan ook is How to Disappear Completely een aardig bezwerend, onbestemd tripje op het grote doek (zelfs op een katerige zondagochtend). En gelukkig geen kitscherige pretpark-kleuren-horror waar ik vooraf een beetje bang voor was, verre van dat zelfs. Vind het meer drama/mystery dan horror trouwens. Alleen de scènes met de skaters duren iets te lang.

PS haar dronken vader met die haan komt ook over als een subtiele sneer naar het christendom. Het verlangen om te ontsnappen is niet zozeer een individuele kwestie (de personages hebben dacht ik geen namen) als wel een breder getrokken opvatting die tegen de grote traditionele stroom in zwemt, vormgegeven door een jong meisje dat zich nog niet helemaal weet los te rukken van die tradities (gezien de oude vrouw uit het 'sprookje' die ze af en toe blijft zien), en ondersteund door een érg sterke soundtrack. Gave film.

Onderhoudende film, leuk sfeertje en soundtrack en lekker over-the-top, zoals het acteren (vooral Jennifer Jason Leigh) en de moralistische zweem van de eenvoudige man die opklimt.

Vrijwel alle personages zijn cliché, en de werkverhoudingen baas-ondergeschikte en de torenhoge kantoorgebouwen zijn flink uitvergroot, maar allemaal zo bewust dat het niet irritant is, maar vermakelijk op het niveau van de glimlach-humor. De typische elementen zoals ronddraaiende krantenkoppen, flitsende camera's en neerploffende stempels ontbreken uiteraard ook niet.

Eigenlijk een vrij onschuldige, bijna kinderlijk aandoende film met een aantal mooie scenes (het jongetje dat hoelahoepelt en de gedroomde dans), wat mindere scenes (de reddende engel, de barscene), en over het geheel een smetteloze setting. Zal niet in m'n geheugen gegrift raken, maar het is zeker ook zeker niet vervelend.

Nicht schlecht
Afgezien van het middenstuk waar het even inkakt (..) ziet het er toch redelijk uit: de sobere setting en muziek zorgen voor een gepast tl-buizensfeertje en hoe clichematig het begin ook mag zijn, ik vind het bovengemiddeld uitgevoerd.

Vooral wanneer ze net binnen zijn is er een ongemakkelijke situatie door de gefliptheid van de dokter. Goeie kop, knotsgekke uitspraken en een lekker foute sheet-presentatie. Super hoe ie bijvoorbeeld ook door de gang heen tigercrawlt...
Buiten de agenten om heb ik ook niet zoveel te klagen over het acteerwerk, zeker omdat het genre veel vaker veel slechter aflevert.

Na een uur vroeg ik me af hoe de resterende dertig minuten gevuld moesten worden maar dat viel me mee, althans het eerste bezoek van de agenten zorgt opnieuw voor zo'n vreemde situatie. De tweede keer met getrokken pistolen kreeg ik wel Derrick-visioenen..

Dat de film zich niet richt op expliciete gore vind ik wel goed, het blijft een ultrasmerige gedachte en da's voldoende. Six lijkt eerder gekozen te hebben voor spanning en een chirurgische sfeer en ik vind hem in beide heel redelijk geslaagd. En dankzij het thema is het meer dan een hap-slik-weg-filmpje, of juist niet..

Frivool filmpje, en best goed gemaakt wat ik eigenlijk ook van de eerste centipede vond. De spanning en het klinische sfeertje zijn ingeruild voor een drek-sfeer maar het is aardig geschoten, de eerste helft althans, met een lekker duistere audio eronder. Vroeg me af hoe je in godsnaam Dieter Laser moet opvolgen maar spraakzame kindvriendelijke Harvey slaagt daar in

Hij houdt het alleen niet de volle speelduur vast, wordt na halverwege teveel van hetzelfde. Het kakt dan ook in maar veert een paar keer op door de smerigheid, en om daar nog mee op te vallen moet je wel extreem gaan of een sterke context hebben, in dit geval het eerste.

Behoorlijk anders dus dan de eerste episode maar niet slechter. Six schudt de zooi weer op, en grappig hoe hij duidelijk laat zien wat een gevaarlijke, inspirerende invloed zijn creatie kan hebben op kijkers (not). En die kerel met de baard wat een figuren.

PS niet eens zo'n gekke 'vergelijking' met Eraserhead lees ik terug, gezien de bizarre huis- en keukenscenes. Alleen in plaats van het getik van verwarmingsbuizen en de baby zijn hier stampmuziek van de buurman en een smerig beest