Opinions

Toen ik deze film begon te kijken dacht ik, dit zal wel zo'n typisch Amerikaanse film zijn met een happy einde. En na 90 minuten denk je dat nog steeds maar na die 90 minuten krijgt de film zo'n wending dat het niet meer van toepassing is. Vooral de laatste 30 minuten zijn ijzersterk en zeer ontroerend.

De film is gewoon prachtig en de 3 hoofdrol spelers Clint Eastwood, Hilary Swank en Morgan Freeman tillen deze film naar een hoger niveau.

De film is misschien wat langdradig (had makkelijk 15 minuten vanaf gekund), maar al met al heb ik me aardig vermaakt met deze leuke parodie op het Wilde Westen.

Van het cliché verhaal moet deze film het natuurlijk niet hebben, maar wel van de uitvoering en vooral van de humor. Qua humor valt er geregeld wat de lachen en vaak is het ook de typische seksistische Seth MacFarlane humor zoals die in de serie "Family Guy" regelmatig wordt toegepast. Het is verder ook wel geinig dat het Wilde Westen compleet werd afgezeikt als de meest vreselijke periode ooit in de Amerikaanse geschiedenis en hetzelfde geldt voor Amanda Seyfried met betrekking tot haar grote ogen. De cast (veel bekenden) deed het leuk en men had er zichtbaar ook veel plezier in.

Het is zeker geen geweldige film of komedie, maar wel eentje die zich lekker wegkijkt en nergens echt verveeld en waarbij ook voldoende te lachen valt.

Niets bijzonders maar wel aardig om eens gezien te hebben.

"I'm... I'm... Swedish but I speak a little English."

Opzicht jammer dat deze "The Dirty Dozen / Inglourious Basterds"-achtige film van de bekende Britse regisseur Guy Ritchie in Nederland (nog) niet in de bioscoop draait, want daar had ik hem eigenlijk graag gezien. Nu heb ik het moeten doen met een gepindaasde versie, waar ik me wel vanaf de eerste tot de laatste minuut goed mee vermaakt heb, want dit soort overdreven (zo worden de Duitsers bij bosjes neergeschoten) Tweede Wereldoorlog films zie ik graag.

Deze Actie / Oorlog film speelt zich af in 1942 en gaat over een uiterst geheime soldaten-eenheid van Winston Churchill (Rory Kinnear), welke is opgebouwd uit voormalige schurken, buitenbeentjes en gespierde mannen met vreemde talenten zoals majoor Gus March-Phillips (Henry Cavill) en Anders Lassen (Alan Ritchson). Oftewel mannen die het vuile werk deden in Afrika en Europa en die buiten de lijntjes mogen tekenen om het tij te keren tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zoals in dit geval met missie "Operatie Postmaster" om de Duitse U-boten te neutraliseren in de Noord-Atlantische Oceaan.

Hoe overdreven deze film ook is, het leuke ervan is dat tijdens de opening wordt aangekondigd dat de film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal (wel behoorlijk aangedikt), afkomstig uit vertrouwelijke dossiers van Winston Churchill die in 2016 zijn vrijgegeven. En volgens de aftiteling is de film gebaseerd op een boek van Damien Lewis genaamd "Churchill's Secret Warriors: The Explosive True Story of the Special Forces Desperadoes of WWII , dat in 2014 verscheen. De film is dus op waarheid gebaseerd en heeft betrekking op Winston Churchill, die we ook in deze film regelmatig in beeld te zien krijgen, waarbij hij gespeeld wordt door Rory Kinnear, die helaas wel niet echt lijkt en klinkt als Winston Churchill.

De film begint ook gelijk overdreven, leuk en vol met actie als een zogenaamde Zweedse zeilboot op de Noord-Atlantische Oceaan onderzocht wordt door bemanning van een Duitse patrouilleboot, die daarna allemaal worden gedood en waarna de patrouilleboot (die op hun schiet) wordt opgeblazen, waarna we 25 dagen terug in de tijd gaan. Daar zien we dan Henry Cavill, extravagant bebaard en besnord, als majoor Gus March-Phillips, die geboeid wordt gepresenteerd tijdens een hoorzitting bij de Britse militaire inlichtingendienst, waar een zekere Ian Fleming (Freddie Fox) deel van uitmaakt! Precies, de vader van James Bond.

Nadat Gus hun cognac heeft geproefd (i.p.v. thee) en hun sigaren heeft gestolen, stelt hij zijn bemanning samen en dat zijn allemaal regelovertreders, waaronder een Deense man met een echt grote bovenlijf, te weten Anders Lassen, die een boogschutter is. Wat heb je aan een boogschutter in een vuurgevecht, vraag je je misschien af. Welnu, je kunt met dergelijke wapens o.a. nazi’s in wachttorens in relatieve stilte uitschakelen, wat helpt als je een teamlid, te weten Geoffrey Appleyard (Alex Pettyfer) wilt bevrijden, welke ontbreekt en vastgehouden wordt door de Duitsers op het eiland Las Palmas van de Canarische Eilanden.

Verder is er ook een listige, stille en sluwe zeiler, te weten Henry Hayes (Hero Fiennes Tiffin), een kikvorsman en explosievenexpert, te weten Freddy Alvarez (Henry Golding), en een specialist met het mes, te weten Geoffrey Appleyard, die ze onderweg naar het Spaanse eiland Fernando Po bij West-Afrika voor hun missie moeten bevrijden. En verder worden ze bijgestaan door Heron (Babs Olusanmokun) en Marjorie Stewart (Eiza González). Heron is een undercoveragent die een casino bar exploiteert in de buurt van de haven op het eiland Fernando Po en Marjorie Stewart is een femme fatale die heel goed kan schieten (krijg je ook te zien tijdens een leuke scène m.b.t. het schieten op voorwerpen zoals een fles, watermeloenen en vissen) met allerlei geweren en die de nazi's om haar vinger moet winden, zoals Heinrich Luhr (Til Schweiger) die nog erger is dan nazi's. En beiden moeten samen de nazi's afleiden voor de missie.

Daarna gaan we weer 25 dagen vooruit in de tijd en bevinden we ons weer op de Zweedse zeilboot, waar men de Duitse patrouilleboot heeft uitgeschakeld (die zien we dan ook brandend en zinkend in beeld) en waar men onderweg is naar West-Afrika voor hun missie op het eiland Fernando Po, waar men het Italiaanse koopvaardijschip "Duchessa d'Aosta" moet uitschakelen die de Duitse U-boten voorziet van voorraden (zonder kunnen de U-boten niet functioneren, met een tussenstop bij Las Palmas.

Het verhaal bevat niet veel diepgang, maar zit gewoon leuk in elkaar en bevat ook veel leuke en harde actie (o.a. met messen, pijl en boog, groot kaliber machinegeweren en een bijl), o.a. als men Geoffrey Appleyard gaat bevrijden en op het einde, en ook veel leuke dialogen zoals de bestelling van eten in een trein, waar ze alleen worst, kool en zwart brood (oftewel de Duitse keuken) hebben. Visueel gezien zag het er ook allemaal fraai uit en zeker m.b.t. de gekozen locaties waar de film zich afspeelt. En na het einde van de film na circa 110 minuten, krijg je ook nog wat weetjes te weten over de hoofdrolspelers (Gus March-Phillips, Geoffrey Appleyard, Henry Hayes, Anders Lassen en Majorie Stewart) en wordt er gezegd dat Gus March-Phillips wordt beschouwd als de sleutelfiguur waarop Ian Fleming zijn fictieve figuur James Bond heeft gebaseerd.

Ook met de cast (die zichtbaar veel plezier hadden in het maken van deze film) zit het meer dan goed, want die speelden allemaal goed zoals Henry Cavill in de hoofdrol als het hoofd van de speciale eenheid , waarmee hij toch nog een James Bond-link te pakken heeft. Het was ook leuk om te zien dat hij van nazi-jassen houdt (zegt er o.a. over "I must get me one of those coats" en "I really must get me one of those coats") en dat hij uiteindelijk een nazi jas en pet van iemand afpakt (tijdens de bevrijding van Geoffrey Appleyard), welke hij daarna ook gaat dragen.

En verder deden Alan Ritchson, Babs Olusanmokun, Til Schweiger (over "Inglourious Basterds" gesproken) en Eiza González het ook gewoon goed. De laatste was ook nog eens een hele mooie vrouw (een echte femme fatale) die ook nog eens zingt tijdens een gekostumeerd feest georganiseerd door Heron in zijn casino bar en waar zij verkleedt (in een sexy groene jurk) heen gaat als Cleopatra en Til Schweiger als Julius Caesar. En tijdens het zingen (waarbij ze een fraaie show geeft in een eveneens sexy witte jurk) wordt ze echter ontmaskerd (ze zingt dan namelijk een klein stukje tekst in het Jiddisch i.p.v. in het Duits) als een Jood door Til Schweiger, die daarna tegen andere nazi's zegt:

"We've caught ourselves a little Jew."

Op het einde ontstaat er tussen beiden (waarbij Marjorie gevangen in een auto zit) ook een aardige dialoog, waarbij er gezegd wordt:
Chapeau, mademoiselle.

Heinrich: Chapeau, mademoiselle.
Heinrich: You play well. You really are the vixen.
Marjorie: Am I?
Marjorie: Well, my hand's been revealed.
Marjorie: So, what now?
Heinrich: Now, I possess your hand.
Heinrich: And for everything you have done to me, I will visit a thousand fold upon you.
Marjorie: Yeah.
Marjorie: But no.

Waarna ze een geweer onder haar witte jurk vandaan haalt en hem door het hoofd doodschiet. Beiden doen ook raadsels (zoals eentje over een zus en eentje over een vos) met elkaar.

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze leuke overdreven Actie / Oorlog film van Guy Ritchie en zeker als een lekker hersenloos tussendoortje. "The Ministry of Ungentlemanly Warfare" past goed thuis in het rijtje van films zoals "Sisu (2022)" en "Blood & Gold (2023)" die vorig jaar al te zien waren.

"Minoes" doet recht aan het boek van Annie M.G. 42 Schmidt en Carice van Houten is perfect gecast als poes Minoes.

In dit verhaal draait het dus om poes Minoes, die door een bizar voorval in een mensenlichaam gevangen zit. Ze vindt onderdak bij de verlegen journalist Tibbe (Theo Maassen), die bij de krant op de schopstoel zit. Dankzij Minoes en haar katten-persdienst is hij opeens van alle hete nieuwtjes op de hoogte.

Maassen geeft op zijn eigen manier heerlijk onbeholpen gestalte aan de verlegen journalist Tibbe en de eenvoudige maar mooie vormgeving onderstreept het oer-Hollandse karakter in dit verhaal. Leuk is ook dat echte poezen bijrolspelers zijn en dan met stemmen van o.a. stoeipoes Katja Schuurman, Hans Teeuwen en Loes Luca.

De film werd bekroond met een "Gouden Kalf" en van Carice van Houten kon je toen al zien dat ze niet alleen een mooie vrouw was (wat ze nog steeds is), maar zeker ook zeer talentvol was. Ik vind haar ook niets voor niets de Renée Soutendijk en de Monique van de Ven (die inmiddels geen mooie vrouw meer is) van deze tijd en ook zij schroomt er niet voor om zich bloot te geven.

Al met al een leuke en vermakelijke Nederlandse Familie / Fantasy film, met leuke rollen van Carice van Houten en Theo Maassen.

Film was best aardig en ook redelijk spannend maar ik had er toch iets meer van verwacht. Tom Cruise vond ik wel goed acteren maar Colin Farrell vond ik zeer irritant.

Heerlijk luchtige jaren 70 Western klassieker. Het eenvoudige verhaal zit zeer leuk en goed in elkaar en de uitvoering is misschien zelfs nog beter. De laatste komt natuurlijk met name door de cast in de vorm Henry Fonda en vooral Terence Hill die het schitterend doen in deze film. De laatste zorgt uiteraard voor een aantal humoristische momenten (zijn geweldige gelaatsuittrekkringen zorgen daar al voor) en misschien ook wel een paar legendarische momenten zoals de geniale bonen eet scene (inclusief smakkend geluid) in de trein. Je kreeg er automatisch vanzelf trek in.

Buiten dat het verhaal zeer leuk in elkaar steekt en de film ook weet te boeien van de eerste tot de laatste minuut zag het er ook nog eens allemaal visueel fraai uit en zorgde de prachtige muziek van Ennio Morricone (met name het bekende deuntje bij de intrede van Terence Hill, wat ook al een fraaie scene is, en wat regelmatig gebruikt wordt tijdens het verhaal en scenes met Terence Hill) ervoor dat deze film een genot was om naar te kijken. De vaart is eigenlijk ook best hoog en van veel scenes is het gewoon genieten geblazen met een vette glimlach op het gezicht. O.a. bij fraaie en sterke opening van de film en het dito einde, de heerlijke scene in de bar met het schieten op de glazen, de scene met Terence Hill en de treinbestuurder op het openbare toilet (ik lag werkelijk in een deuk van het lachen bij die scene) en natuurlijk alle scenes m.b.t. Terence Hill en de kermisattractie.

Normaal gesproken zou je zegen dat een film met alleen Terence Hill en zonder Bud Spencer wat saai is, maar bij deze film is dat juist niet het geval en mis je eigenlijk (eigenlijk ook wel) Bud Spencer niet. Al met al is dit gewoon een prachtige western met een enorm humoristische ondertoon en behoort hij wat mij betreft zeker thuis in het rijtje van klassieke westernfilms. Ik geef normaal gesproken niet snel een film een hoger punt dan een 4,0, maar deze film verdient het zeker. Mede ook als eerbetoon aan Terence Hill die ik vroeger als kind zijnde zeer graag zag in films.

P.S. wel geinig dat in deze film ook "The Wild Bunch" (ijzersterke film overigens) in voor kwam en ook de naam van "Sam Peckinpah" werd genoemd bij de scene op het kerkhofje.

Matige film met typische Spike Lee invloeden (discriminatie). Het begin was zeer goed en het einde was ook gewoon goed verder waren de borsten van Valentina Cervi ook goed en dan heb je het wel gehad met het goede in deze film. De film duurt gewoon veels te lang en het middenstuk (al vaker hier gezegd) is gewoon saai (hoewel er soms wel schokkende beelden bijzitten) en niet boeiend.

Domme en flauwe Romantiek / Komedie film, waarin Scotty McKay's (Dean Cameron met zijn grote wenkbrauwen) problemen (hij verliest zijn baan, zijn huis en zijn vriendin) door een geest in een fles, te weten Jeannie Peterson (Ami Dolenz), in een handomdraai worden opgelost tegen een decor van zon, zee, strand en vrouwen (o.a. de vrouwen die meedoen aan een "Miss" verkiezing op het strand).

Het verhaal is gewoon erg flauw en te lachen valt er eigenlijk niets en het enige leuke aan deze film is de mooie Felicity Waterman, het aanwezige bloot (o.a. de rondborstige, weliswaar siliconen borsten, Michelle Grassnick) en dat Pat Morita er een rol in heeft en hij is natuurlijk bekend van de "The Karate Kid" films uit de jaren 80.

Deze onzin die circa 80 minuten duurt, werd geschreven door Scott Bindley en is nu te zien op de televisiezender AMC.

Opzicht een leuk gevonden verhaal (een nucleaire oorlog was destijds nog reëel en werd ook regelmatig gebruikt in films) maar helaas wel erg ongeloofwaardig en alles oogt ook wat oubollig (o.a. de scene met Denise Crosby in de diner met een joekel van een mobiele telefoon) en nep. Het verhaal weet wel te boeien maar echt spannend vond ik het eigenlijk nergens worden en dat ondanks de dreiging van een nucleaire oorlog. Omdat er opzicht best veel gebeurt (veel maffe dingen overigens) kijkt de film zich wel lekker weg. Met name het begin en het einde van de film is best goed.

De cast is niet echt hoogstaand maar de ietwat sullige Anthony Edwards deed het best aardig. De rol van Mare Winningham had men beter kunnen geven aan de fraaie Denise Crosby want de eerst genoemde zag er niet uit.

P.S. wel geinig om de bad guy (Brian Thompson) uit de film "Cobra" weer terug te zien in een kort rolletje.

Hoewel de film meer dan 50 jaar oud is (zwart/wit, ook min of meer letterlijk en figuurlijk), was dit toch best een aardig drama welke ik gisteren bij toeval heb gezien op de televisie zender AMC (voorheen MGM). Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien. Echt aangrijpend of pakkend vind ik het echter nergens worden en dat komt misschien ook omdat het verhaal best wel luchtig werd uitgevoerd met hier en daar ook wat droge humor. Ondanks dat de cast het prima deed (met name natuurlijk als uitschieter Anne Bancroft als de lerares) begon ik me op een gegeven moment wel wat te irriteren aan Patty Duke als het blind en doofstom meisje die vrijwel tot het einde erg koppig, eigenwijs en vervelend bleef.

Een matig tot redelijk vrij onbekend drama (bij toeval gezien op de zender MGM), die eigenlijk alleen het kijken waard is door Beverly D'Angelo (altijd leuk om te zien). Echt boeiend of pakkend wordt het eigenlijk nergens en ook de uitvoering is niet je van het. Omdat de film niet al te lang duurt is hij wel nog goed te behappen.

Hoewel ik de latere films van regisseur Tinto Brass beter kan waarderen, mocht deze oude klassieker van hem er nog best wezen.

Het verhaal was opzicht best leuk gevonden en de fraaie behoorlijke rondborstige (ook fraaie rondingen onder) Serena Grandi speelt de rol van Miranda die opzoek is naar een man leuk en overtuigend. Ze speelt die rol ook min of meer als een soort hoertje. Dat ze daarbij natuurlijk ook regelmatig bloot (inclusief oerwoud tussen de benen en okselhaar) is te bewonderen is natuurlijk mooi meegenomen. Daar draait het natuurlijk ook meestal om in een Tinto Brass film. De uitvoering van het verhaal is ook best aardig en hetzelfde geldt voor het visuele aspect als ook het muzikale aspect. Het verhaal is wel hier en daar wel wat langdradig.

Al met al gewoon een leuke vrolijke film, die met name door Serena Grandi het aankijken meer dan waard maakt.

Wat een heerlijke film was dit. Ik dacht van te voren dat dit meer een thriller zou zijn maar het tegendeel werd bevestigd. Dit is gewoon een pure horror en ook nog nog eens een prima horror film (in ieder geval de beste van dit jaar zover). De film deed me wat denken aan "The Ring" en op het einde een beetje aan "The Exorcist".

Het verhaal is goed en de film komt zeer snel op dreef. De film is verder boeiend en spannend en er zitten ook geregeld schrikeffecten in. De special effects vond ik best mooi gemaakt maar soms ziet het er wat nepperig uit (vuur scene) . Verder is de film soms erg grof. Vooral de bad scene was zeer grof (hij was wel zeer mooi verfilmd) Het einde was best goed en Kiefer Sutherland acteerde ook vrij goed. Kortom een echte aanrader voor alle horror liefhebbers.

Uiteraard is deze film minder dan het sterke eerste deel (deze vol staat ook volkomen los van het eerste deel), maar ondanks dat was hij toch nog aardig om te kijken. Spannend of boeiend werd het nergens en in de eerste 40 minuten heb je zoiets van waar gaat dit over en heb ik sommige dingen niet al eens gezien in het eerste deel. Maar daarna vallen de puzzelstukjes in elkaar en wordt het allemaal duidelijk. Het einde vond ik best aardig. Jammer van deze film is eigenlijk dat alle acteurs nergens overtuigen en ook zwak spelen anders was het misschien wel beter geweest.

P.S. Christy Carlson Romano zag er in de douche scene wel aardig uit (wel geen echte).

Prima thriller die ook nog eens spannend is. Goed gespeeld door James Caan maar vooral door Kathy Bates die de rol van gestoorde fan meer dan prima speelde. Geweldig hoe ze James Caan's benen brak door er met een flinke hamer op te meppen. De pijn in die scene kon je bijna letterlijk voelen.

Na gisteren de uitstekende film "Sicario (2015)" gezien te hebben welke gaat over de drugsoorlog in Mexico vanuit Amerikaans oogpunt, heb ik vandaag op advies van Kicksalot deze film bekeken welke zich ook in Mexico (eigenlijk volledig op een enkele scene na van een paar minuten die zich afspeelt in Amerika) afspeelt en welke ook draait om de drugsoorlog daar. In deze film draait het echter om de jonge meid Laura Guerrero, die onbewust en onbedoeld betrokken raakt bij de drugsoorlog en daarin gedwongen gebruikt en misbruikt wordt.

Hoewel de films qua verhaal totaal verschillen wist deze film me ook te boeien en het was best heftig om te zien hoe het drugskartel en met name de smerige leider Lino Valdez (goed gespeeld door Noé Hernández) ervan, de onschuldige Laura Guerrero (goed gespeeld door Stephanie Sigman) misbruikt voor zijn doeleinden. Zo komt ze regelmatig in hachelijke situaties terecht waarbij de kogels haar om de oren vliegen, wordt ze verkracht door Lino Valdez en wordt ze naarmate het einde nadert zelfs in elkaar geslagen en geschopt door de politie die denken dat zij hoort bij het drugskartel. En op het einde, als ze wordt afgevoerd door de politie, wordt ze zelfs openbaar schuldig bevonden van criminele activiteiten, terwijl ze gewoon niets heeft misdaan en alleen maar gebruikt en misbruikt is geworden. Daarna lijkt het erop dat ze in de gevangenis zal belanden, maar op de weg daarnaartoe wordt ze opeens uit de auto gezet en is ze vrij Eerlijk gezegd snapt ik dat niet helemaal, maar het was natuurlijk wel mooi voor Laura Guerrero zodat haar nog meer ellende werd bespaart. Maar haar leven was sowieso al helemaal geruïneerd en waarschijnlijk zou ze ook snel gedood worden als een soort van afrekening.

Deze hele film is gefilmd vanuit het oogpunt van Laura Guerrero en het hele verhaal draait ook enkel en alleen om haar. Ondanks dat het verhaal me best wist te boeien en bepaalde scenes ook best heftig waren, is de film wel geregeld langdradig en saai. Ook wordt er niet veel in gesproken en tegen Laura Guerrero worden eigenlijk alleen maar dingen gezegd die ze moet doen en ze doet dat ook allemaal zonder weerwoord. Ze is dan natuurlijk ook zeer verward en in shock wat haar allemaal is overkomen en ze loopt er ook zeer getraumatiseerd bij. Dat ze op een gegeven moment ook de missverkiezing "Miss Baja California" wint (natuurlijk doorgestoken kaart en geregeld door Lino Valdez), waar ze graag aan had willen meedoen en ook had willen winnen, deed haar op dat moment niets en ze was ook niet blij en ze stond er zeer aangeslagen bij (begrijpelijk natuurlijk i.v.m. wat haar is overkomen). Visueel is het hele verhaal wel aardig in beeld gebracht en natuurlijk mocht Stephanie Sigman er ook best wezen.

Al met al best een aardige Misdaad / Drama film (waarschijnlijk ook best reëel) die me ook wist te boeien, maar aan de andere kant was hij ook best langdradig en saai en hadden er wat mij betreft meer heftige dingen mogen gebeuren, terwijl wat er met Laura Guerrero gebeurde natuurlijk al triest genoeg was.

Helaas heb ik deze film een paar jaar geleden moeten kijken. Ik had toen al geen hoge pet op van de actrice Sandra Bullock en dat werd in deze film nogmaals betiteld. Haar humor is gewoon niet om te lachen.

De film is bestempeld als een Komedie maar ik vond het meer een Drama vanwege Sandra Bullock.

Het verhaal is trouwens ook zo slecht als maar wat. Sandra Bullock wordt gedwongen undercover te gaan als miss ! Dan hadden ze beter een veel mooiere actrice kunnen pakken.

Nee helaas, deze film was absoluut niet voor mij bestemd.

Deze film viel me eigenlijk nog erg mee. Toegeven het begin is erg matig en flauw maar na ongeveer 30 minuten als ze on the road gaan wordt het een stuk beter. De humor (vaak seksistisch) kon me best bekoren en er zitten natuurlijk enorm veel mooie en zeer sexy meiden (velen ook topless) in. Het verhaal stelt natuurlijk niets voor maar dat is natuurlijk standaard bij dit soort films.

Deze film staat hier betiteld als een Drama / Thriller film, maar eigenlijk is het meer een Komedie / Thriller, terwijl er wel eigenlijk niets te lachen (alleen wat te glimlachen) valt om de zwarte humor in het verhaal.

Het verhaal zit best leuk in elkaar, maar is aan de andere kant ook best flauw (zeker het einde) omdat het me toch iets te zoetsappig was. Ik had eerlijk gezegd ook gehoopt op een rauwere en hardere uitvoering en zeker omdat de film betiteld staat als een Drama / Thriller (wat dus niet het geval is). De uitvoering (ook visueel zoals o.a. de aankleding) van het verhaal was aardig en het is voornamelijk Katie Holmes in de leuke rol van de overdreven welgemanierde, lieve, zorgzame en tapdansende onderwijzeres Miss Meadows, die deze film vooral genietbaar maakt. En dat vooral vanwege haar overdreven welgemanierde dingen die ze doet en natuurlijk ook vanwege haar duistere, maar eigenlijk wel goedaardige trekjes (zeker m.b.t. de erg stereotype pastoor die zich vergrijpt aan een jongetje. Overigens zit er ook nog een andere persoon in dit verhaal, die het graag doet met kinderen). Hoewel ik haar persoonlijk niet echt grappig vond (ze zag er overigens wel leuk en mooi uit), vond ik het wel geinig dat ze steeds "toedeloe" zei tegen personen als ze vertrok. De overige vrij onbekende cast stelde weinig voor, hoewel James Badge Dale in de rol van sheriff, die ook verliefd wordt op Miss Meadows, het nog wel verdienstelijk deed.

Niet meer dan leuk om eens gezien te hebben deze zwarte Komedie / Thriller, die gelukkig met circa 80 minuten ook niet al te lang duurt.

Inderdaad een soort van zwarte komedie maar dan wel een matige. Het verhaal was best leuk verzonnen en de uitvoering ging ook nog wel maar gelachen heb ik eigenlijk nergens om. De film keek zich aardig weg en dat is ook alles. Dat de film zich aardig wegkeek was ook mede te danken aan de fraaie Leslie Bibb maar zeker ook aan Paula Marshall. De laatste had wel niet echt een grote rol. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Dit is pas mijn tweede film van regisseur Herschell Gordon Lewis (één van de grondleggers van de splatterfilm) en hij werd me aangeboden door alexspyforever, die hem gisteren heeft herzien. Een film kan je dit overigens niet noemen, want het zijn allemaal korte sketches (een erotische parodie op "Rowan & Martin's Laugh-In (TV Series 1967–1973)") welke je te zien krijgt gedurende circa 66 minuten en het zijn er ook nog zeer veel (ik heb ze niet geteld maar ik schat een stuk of 50) en meestal duren ze nog geen minuut, zoals de openingssketch die 50 seconden duurt en waarbij een vrouw (Cathy Adams) zich op straat uitkleedt (na 20 seconden zie je dan ook haar borsten en na 30 seconden haar billen) voor een man die een sigaret rookt (typisch jaren 70). Die humor daarbij zet gelijk de toon voor de andere sketches, want die was gewoon zeer flauw (zeg maar gerust slecht), want de man zegt dan op het einde tegen de vrouw:

"I can't give you an order right now, but thanks for showing me your line."

Andere sketches gaan o.a. over een vrouw (vooral een Aziatische vrouw) gespeeld door Fern Tom) bij een dokter, vrouwen die vrijen in bed met een man, vrouwen die vreemd gaan met één of meerdere mannen, een stekker en een stopcontact, over overvallers en inbrekers, over kannibalen, over een man die tegen betaling naar een piepshow kijkt, etc. Vaak spelen de sketches zich af in bed, maar ook zijn er sketches te zien bij de dokter, in het ziekenhuis, in de rechtszaal, in het oerwoud en op straat.

Ook zie je tussen de sketches door de cast regelmatig een soort van loopje / dansje (een "freeze frame") uitvoeren, waarbij ze op het einde steeds één woord zeggen zoals "Zap", zie je verder de roodharige vrouw Miss Nympet (Bambi Allen die helaas al in 1973 overleed op 34-jarige leeftijd) met twee vlechten die regelmatig in de camera praat en daarbij ook naakt (borsten en billen) te bewonderen is (haar vond ik ook de mooiste borsten hebben) en ook zie je regelmatig twee topless dansers (Julie Conners en Wendy Winders) tussendoor dansen op muziek, waarbij je dan een mop in beeld te zien krijg via tekst zoals:

"Hardcore pornography... Makes your core hard!"

En:

"The gingerbread man... Has dough nuts!"

Omdat de film natuurlijk uit 1970 stamt (is dus net iets ouder dan mij) oogt het natuurlijk allemaal oubollig en dat geldt eigenlijk ook voor de humor, die verder zeer flauw en slecht is en soms ook behoorlijk stereotype is. Zo zien we een donkere vrouw (en naderhand ook een donkere man) regelmatig in flauwe kannibalen sketches (waarbij dan in blanke man in een kookpot zit) en deze donkere vrouw (Loray White, aparte naam voor een donkere vrouw) zien we ook terug in andere sketches (ze ligt dan vooral in bed) en zegt dan o.a. tegen een blanke man waarmee ze het net gedaan heeft:

"And that Mr. Jones is just another definition of black power."

En in een andere sketch (waarbij ze weer met een blanke man in bed ligt) zegt ze:

"Well, Trader Horn. How do you like exploring in the African bush?"

Ik kan me in ieder geval niet voorstellen dat iemand hedendaags nog om deze flauwe sketches / humor kan lachen. Hoewel de film maar 66 minuten duurt, voelt het wel langdradig aan en dat komt door de vele sketches die eigenlijk allemaal flauw en bar slecht zijn. Na circa 20 minuten begon ik daarom al vooruit te spoelen op 1,5x en 2,0x snelheid (op beide snelheden kan je het praten wel nog horen, maar dan sneller).

Het enige wat ik leuk vond om te zien, was de enorme hoeveelheid naaktheid die zowat in elke minuut te zien was. Omdat de film uit de beginjaren 70 stamt is het wel allemaal braafjes. Zo zie je alleen borsten en billen en de schaamstreken worden netjes verborgen achter bijvoorbeeld een stoel of een been. De vrouwen zagen er ook niet onaardig uit (ze zijn ook allemaal puur natuur) en vrijwel iedereen is in verschillende sketches te zien. De één meer dan de andere. De cast vermaakt zich prima en dat is o.a. te zien tijdens hun loopje / dansje, waarbij velen op het einde steeds moeten glimlachen.

Hoewel je de twee topless dansers eigenlijk allen maar ziet dansen, vertellen ze op het einde nog een flauwe mop in de camera, namelijk:

"Do you know how to catch one of us topeless dancers? I'll tell you. With a booby trap."

Daarna zie je nog de roodharige vrouw praten in de camera (die daarna wordt opgetild door drie mannen) en zie je de cast hun laatste loopje / dansje uitvoeren, waarna de sketches zijn afgelopen. De sketches worden overigens vaak begeleidt met aanstekelijke muziek en de beeldkwaliteit is soms niet al te best (je ziet dan groene strepen door het beeld). Maar goed, dit is natuurlijk een lowbudget film die voor een appel en een ei is gemaakt.

Al met al zijn deze Komische / Erotische sketches van regisseur Herschell Gordon Lewis van een bedenkelijk niveau en ik me dan ook ook goed voorstellen dat deze film nauwelijks stemmer heeft (twee nu) en dat zal waarschijnlijk ook zo blijven. Dat komt misschien mede ook omdat de film niet te pindakazen is (althans ik kon hem nergens vinden) en je hem wel volledig kunt bekijken via een website (dat heeft nooit mijn voorkeur). Toch heb ik hem via een te pindakazen versie bekeken en daarvoor ben ik "alexspyforever" dankbaar voor

Ondanks dat ik zou moeten weten dat dit soort kinderachtige Avontuur / Fantasy films niet meer voor mij zijn weggelegd, heb ik deze film toch gisteravond bekeken via "Film1 On Demand" en dat had ik niet moeten doen (ik heb hem vooral ook bekeken vanwege het meespelen van Eva Green, welke ik een leuke en mooie actrice vindt), want ik heb er weinig plezier aan beleefd en ik vond het ook maar een langdradige bedoeling (zeker het eerste uur van het verhaal), waardoor het voor mij een kwelling was om de hele film (duurt circa 120 minuten) uit te zitten.

In dit verhaal draait het om de 16-jarige Amerikaanse tiener Jacob "Jake" Portman (gespeeld door Asa Butterfield), die in aanraking komt met een mysterie welke deze wereld en tijd overstijgt. Dankzij aanwijzingen (vooral via zijn oom Abe, die wordt vermoord) ontdekt hij een geheim toevluchtsoord, te weten mevrouw Peregrine's (gespeeld door Eva Green) weeshuis voor merkwaardige kinderen. Maar als Jake kennis maakt met de jonge bewoners en hun bijzondere gaven, realiseert hij dat veiligheid slechts een illusie is en bovendien schuilt er gevaar in de vorm van krachtige, verborgen vijanden. Jake moet uitzoeken wie echt is, wie hij kan vertrouwen en wie hij werkelijk is.

Visueel (o.a. de locaties, aankleding en de decors) gezien zag het er best allemaal fraai (inclusief de speciale effecten) en sfeervol uit, dat kan je gerust ook overlaten aan de bekende Amerikaanse regisseur Tim Burton, en qua cast spelen er ook niet de minste acteurs en actrices in mee, maar het hele verhaal (wat ook wel wat wegheeft van een superheldenfilm) kon me nauwelijks boeien, interesseren of vermaken en is in het eerste uur eigenlijk ook nog eens heel saai. Pas vanaf het moment dat Samuel L. Jackson (in de rol van slechterik Barron) in het verhaal voorkomt (na circa een uur), wordt het nog enigszins vermakelijk en vanaf dan gebeurt er tenminste ook iets, wat o.a. resulteert in een best aardig einde met veel actie (o.a. op een kermis op een pier met skeletten).

De cast is met o.a. Asa Butterfield (in de rol van Jacob "Jake" Portman), Eva Green (in de rol van Miss Peregrine, die tijd kan manipuleren, waardoor het eeuwig drie september 1943 blijft, en zich in een vogel kan veranderen), Samuel L. Jackson (in de rol van Barron, die de leider is van de eng uitziende Hollowghasts, die geïnteresseerd zijn in ogen, en de menselijk uitziende Wights, waar Barron ook deel van uitmaakt), Chris O'Dowd (in de rol van Frank, die de vader is van Jake) en Judi Dench (in de rol van Miss Avocet), de laatste heeft overigens maar een kleine rol in het verhaal, best indrukwekkend, maar niemand kon me echt overtuigen en ze hebben zeker allemaal wel eens beter gespeeld in films en zeker hoofdrolspeler Asa Butterfield. Persoonlijk vond ik de overige kinderen in het verhaal nog het best acteren en met name Lauren McCrostie (in de rol van Olive, die lucht als gave heeft en ook lichter is als lucht en daarom rondloopt met schoenen van lood). De tweeling volledig in het wit en voorzien van een masker, zagen er wel fraai uit en ze konden zo meespelen in een horrorfilm.

Eva Green vind ik zoals gezegd altijd wel een leuke en mooie actrice (zo spat ze o.a. in de Actie / Misdaad film "Sin City: A Dame to Kill For (2014)" van het scherm, waarbij ze ook nog eens topless is te bewonderen) om naar te kijken en dat geldt in deze film eveneens voor de jonge actrices Lauren McCrostie en Ella Purnell (in de rol van Emma, die vuur als gave heeft en dingen kan laten branden door aanraking en daarom rondloopt met handschoenen). De laatste vond ik in de film wel iets weghebben van een jonge Katy Perry.

Al met al een Avontuur / Fantasy film, welke niet aan mij besteed was en waar ik me ook nauwelijks mee vermaakt heb. Maar ik ben ook niet echt de doelgroep voor dit soort films, want dat zijn toch vooral kinderen tussen de 10 - 16 jaar oud.

Eerste deel van een ellendige trilogie genaamd "Missing in Action". Nadat Rambo uitkwam moet Chuck Norris gedacht hebben "dit kan ik ook en nog beter zelfs". Zo zie je maar dat Chuck Norris ze niet allemaal op een rijtje heeft.

Dit eerste deel van de trilogie is nauwelijks het aankijken waard maar is wel het beste deel. Het verhaal lijkt tenminste nog ergens op en de actie ging nog enigszins. Maar echt veel soeps is het natuurlijk niet.

Maar ja we mogen Chuck Norris dan wel helemaal terecht afzeiken met zijn zooi films, maar hij lacht er wel het hardste om want iedereen wilde in de jaren 80 zijn films zien dus hij moet er een aardige cent aan verdient hebben. Dus wie lacht er als laatst !

Jammer dat deze film nooit genomineerd is voor een oscar. Chuck Norris had deze zeker verdiend voor een puike en relastische rol van major Braddock. De film is zeer geloofwaardig en realistisch en had best echt gebeurt kunnen zijn.

Bovenstaande is natuurlijk allemaal sarcastisch bedoeld.

Ik verwachte best veel van deze film en de eerste 10 minuten zagen er prima uit maar daarna ging de film alleen maar bergafwaarts met als dieptepunt het einde.

De film was op de eerste 10 minuten na totaal niet spannend en het romantische gedeelte in de film was totaal overbodig en sloeg nergens op (hoort ook totaal niet thuis in zo'n film). Snel vergeten deze film.

Gewoon een heerlijke actief thriller met natuurlijk een iets over dreven verhaal. Veel scenes zijn spectaculair (soms iets overdreven maar dat paste wel goed bij het verhaal) en de film weet te boeien van het begin tot het einde en is zelfs regelmatig spannend. De cast was goed gekozen en Tom Cruise deed het als Ethan Hunt zeer goed en leuk. Maar persoonlijk vond ik Jean Reno nog het best en zag Emmanuelle Béart er natuurlijk heerlijk uit.

De scene waar ze Inbreken en de kluis kraken was geweldig en zeer spannend.

Gisteravond heb ik me dan toch gewaagd aan deze zevende film in de populaire "Mission: Impossible" reeks met Tom Cruise steeds in de hoofdrol en in deze film zag je ook duidelijk dat hij ook een dagje ouder wordt. Omdat de film bijna drie uren duurt (om precies te zien 156 minuten) en het ook nog maar een "eerste deel" is, heb ik deze film lang links laten liggen. Maar omdat ik sinds vorige week (29 november) een nieuwe televisie heb en ook een abonnement heb op "SkyShowtime" (die heb ik min of meer gratis omdat ik bij Ziggo een bepaalde televisiepakket heb) waar deze film in 4K te zien is, heb ik me er toch aan gewaagd. De eerste twee uren heb ik zaterdagavond gekeken en het laatste gedeelte (tevens ook het meest spectaculaire gedeelte van de film) heb ik zondagochtend gekeken.

Geheim agent Ethan Hunt (Tom Cruise) en zijn IMF-team beginnen aan hun gevaarlijkste missie ooit, namelijk een angstaanjagend nieuw wapen opsporen dat de hele mensheid bedreigt, voordat het wordt gevonden door een mysterieuze en machtige vijand.

Na zes "Mission: Impossible-films" is het natuurlijk lastig om nog frisse ideeën te verzinnen. De plot van dit zevende deel, rond een op hol geslagen AI-programma, is dan ook aan de slappe kant en levert wat stroeve uitleg-scènes op. Gelukkig staat daar echter de persoonlijke missie van hoofdrolspeler, producent en deeltijd stuntman Tom Cruise tegenover om zichzelf voortdurend te overtreffen.

Want ja, er zijn weer wat weergaloze stunts (o.a. die waar Tom Cruise op zijn motor een schans oprijdt en vervolgens een soort skydive uitvoert) en actiescènes en dat o.a. in Rome met auto's (o.a. met een armzalige gele Fiat 500) en in en op een trein. Ook fijn is de toevoeging van Hayley Atwell (als Grace die min of meer het nieuwe liefje van Ethan Hunt wordt) als de listige dief en soort van "love-interest" (helaas blijft de "Mission: Impossible" reeks blijft opvallend seksloos). Buiten haar is ook Pom Klementieff (als Paris die voor slechterik Gabriel, gespeeld door Esai Morales, werkt) een opvallende vrouw in deze film en dat qua uiterlijk als actie.

Verder zien we natuurlijk weer een aantal oude bekende (met name IMF-teamleden) terug uit de vorige films zoals natuurlijk Ving Rhames (als Luther Stickell), Simon Pegg (als Benji Dunn) en Rebecca Ferguson (als Ilsa Faust). Het terugkerende team is altijd leuk om te zien, maar heeft dit keer een iets kleinere rol dan gebruikelijk. Dit biedt ruimte voor nieuwe aanwinsten, zoals Hayley Atwell als dievegge Grace en Shea Whigham als agent Briggs (die Ethan Hunt wilt oppakken), die beiden hun rol goed speelden. Ook Vanessa Kirby (als The White Widow), die weliswaar niet nieuw is, deed het goed.

Deze zevende "Mission: Impossible" verzamelt ook succesvolle plotpunten en elementen uit eerdere delen en voegt ze samen. Naast de actie en stunts zijn de scènes op het vliegveld spannend, met dat spionagegevoel uit de originele film. De vijand mocht er ook best wezen, omdat hij zijn slechte daden uitvoert namens een zelfbewust geworden AI-programma, die tijdens de opening op fraaie wijze een Russische duikboot zichzelf laat vernietigen.

Hoewel het verhaal niet bepaald origineel is en ook wat minder spectaculair is, weet het wel te vermaken van de eerste tot de laatste minuut en gebeurt er veel en is het tempo ook hoog. Dus gelukkig wordt het nergens saai of langdradig, maar het is zeker niet de beste "Mission: Impossible" film. Dat is volgens mij "Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011)".

Al met al is deze "Mission: Impossible - Dead Reckoning Part One" wat minder dan een aantal vorige "Mission: Impossible" films, maar het open einde maakt me wel nieuwsgierig naar "Part Two" die in 2025 uitkomt.

Zo goed als "Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011)" worden de "Mission: Impossible" films niet meer en hoewel dit ook nog best een vermakelijk 6e deel is, is dit toch vooral een film met een herhaling van zetten. Het lijkt ook wel of de "Mission: Impossible" films steeds langer moeten duren, want deze is met circa 135 minuten de langste in de reeks. Van mij mogen ze gerust korter, want omdat ze steeds langer duren, worden ze ook langdradiger.

In dit deel lijken de schurken (o.a. wederom Sean Harris) ook minder doortrapt, omdat spion Ethan Hunt (Tom Cruise) achteraf steeds hun kwaadaardige fratsen blijkt te hebben doorzien. Dit is best opmerkelijk, omdat zijn team in het vorige deel, te weten "Mission: Impossible - Rogue Nation (2015)", nog werd opgedoekt wegens te veel op toeval berustende successen.

De stramme dialogen en het inwisselbare plot (iets met nucleair materiaal) worden gecompenseerd door achtervolgingen, een toiletgevecht, luchtstunts en een spannend slot. Ethan Hunts persoonlijke beslommeringen komen minder goed uit de verf. De cast bestaat weer uit veel vertrouwde gezichten, want ook in dit deel zien we buiten Tom Cruise weer Simon Pegg, Ving Rhames, Rebecca Ferguson en zelfs Michelle Monaghan terug.

P.S. ik vond het wel leuk om te zien dat Vanessa Kirby ook een rolletje heeft in deze film, want haar zag ik gisteren nog in de Actie / Sciencefiction film "Kill Command (2016)".

Wow wat een heerlijke film was dit die me qua verhaal deed denken aan jaren 70/80 James Bond films. Alleen is deze film toch wel van een iets ander kaliber en dat bedoel ik dus in positieve zin. De vaart in de film is enorm en in de eerste 90 minuten gebeuren enorm veel spectaculaire dingen en is het actie gehalte bijzonder hoog. De eerste 90 minuten was eigenlijk gewoon een rollercoaster van actie en spektakel. Pas na ongeveer 90 minuten gaat de vaart er effen uit maar al snel dendert het verhaal weer door naar een zeer spectaculair einde. De special effecten in deze film waren verbluffend en ook de technische nieuwe snufjes waren zeer fraai en soms ook leuk toegepast. Sowieso was deze film visueel van een bijzondere schoonheid (vooral de gekozen locaties zagen er prachtig uit).

Wat ook zeer goed was in deze film was de min of meer vernieuwende cast. Tom Cruise was uiteraard weer de hoofdrolspeler en hij deed het weer verdomde goed. Maar vooral de toevoeging van de ietwat sullige Simon Pegg (dat soort rollen zijn hem op zijn lijf geschreven) was leuk gedaan en hij zorgde dan ook vooral voor de komische momenten. Het was misschien niet overal leuk toegepast maar al met al was hij een leuke toevoeging en ook een verfrissende. Iedere MI-film bevat minimaal een fraaie vrouw en dit keer was de rol weggelegd voor de fraaie Paula Patton die ook nog eens goed speelde. Ook de rollen van Jeremy Renner en vooral Michael Nyqvist als de badguy waren prima.

Eigenlijk vond ik dit wel de beste MI-film want ik heb zelden een film gezien waarin zoveel gebeurt en zoveel actie zit als deze. Het was eigenlijk gewoon dik twee uur genieten. Van mij mogen er nog meerdere delen komen.

Ook trouwens een dikke pluim aan regisseur Brad Bird want ik zie dat hij tot nu toe alleen maar animatiefilms heeft gemaakt.