Opinions

Na het vorige week zien van de waardeloze (zogenaamde) Horror film "Debbie Does Demons (2023)" met daarin de rondborstige Jessa Flux als één van hoofdrolspeelster, wilde ik nog een film met haar zien en toen kwam ik al snel uit op deze Komedie / Horror film, waar niemand nog wat over geschreven heeft (altijd leuk om dit als eerste te doen). Hoewel dit ook geen al te beste film is, is deze wel een stuk beter qua naaktheid, horror (inclusief gore) en humor. "Murdercise" is ook een eerbetoon aan de jaren 80 aerobics-sploitation horrorfilms, zoals "Killer Workout (1987)" en "Death Spa (1989)".

In dit verhaal draait het om fitnessnerd en Reagan (zowel president Ronald als diens vrouw Nancy) fanaat Phoebe Wrenkowski (Kansas Bowling) die een aerobic video maakt met een kleine groep dames en die strijden om op de cover te mogen staan. De andere dames, waaronder Candy (Jessa Flux), Cassandra (Krystal Shay), Monique (Victoria Dementieva) en Nikki (Adriana Uchishiba), kunnen Phoebe niet uitstaan en nadat ze belachelijk is gemaakt door hen, raakt ze bevriend met de losbandige maffiadochter Isabella (Nina Lanee Kent), die haar leert hoe ze zich een weg naar de top moet vermoorden!

De film opent met de enorm rondborstige vrouw Tatiana (August Kyss), die aerobics is aan het doen in witte Puma schoenen, roze beenwarmers, roze hoofdband, roze zweetbandjes om beide polsen, licht groene aerobic kledij (wat eruit ziet als een soort van badpak) en een gele walkman die beplakt is met allerlei kleine stickers. Na circa één minuut zien we haar onder de douchte staan en pronkt ze met haar twee fraaie enorme borsten, die ze ook goed inzeept Nadat ze iets vreemds heeft gehoord, stapt ze uit de douche en belt ze de politie, maar er komen twee nepagenten opdagen, te weten John John (Robert Fourre) en Bob (Anthony Iava To'omata), die haar vermoorden (wurgen) terwijl ze nog aan de telefoon is.

Daarna (na drie minuten) belanden we in een aerobics ruimte waarin we zeven vrouwen bezig zien (en waarbij Phoebe, Candy, Cassandra, Monique en Nikki één voor één worden geïntroduceerd) in kleurrijke spandex aerobics outfits en die gefilmd worden door de "sleazy" producer Gino (Bryan Hurd), die opnames is aan het maken voor een aerobic video in opdracht van Dominica Stromboli (Ginger Lynn), die de vrouw is van maffiabaas Stromboli en die het project financiert. Tijdens het maken van de video stoort Phoebe zich aan de andere vrouwen en laat ze de opnames stoppen en gaat ze verhaal halen bij Gino, waarbij er gezegd wordt:

Gino: Phoebe, what the hell is the matter with you? Everything was going beautiful.
Phoebe: I'm uncomfortable with the choreography.
Phoebe: Candy is showing her nether regions to the camera.
Gino: So?
Phoebe: So? It's vulgar.
Phoebe: We're not making it porn, are we?
Gino: Uh, eh...

Daarna maken we ook kennis met verschillende personen van de filmset, zoals Mikey (Luis Maya) die de camera-assistent is, Freddy (Rob Vardaro) die de cameraman is en Chuck (Drew Marvick) die het mannetje van alles is. Ook maken we kennis met maffia-koningin Dominica Stromboli, die een oogje heeft op Mikey, die niet tevreden is over hoe het filmen verloopt en ze geeft aan dat de film iets nodig heeft zoals haar losbandige dochter Isabella, die we daarna stoer zien opdragen in een auto en die bevriend raakt met Phoebe.

Kort daarna krijgen we onze eerste wending te zien, als ze met zijn allen naar een zeer goedkope horrorfilm (waarin Candy te zien is) aan het kijken zijn op een televisie en waarbij Candy Chuck probeert te verleiden en meeneemt naar een andere ruimte. Maar Chuck is te veel betrokken bij de vakbond en wijst haar avances af en zelfs als ze haar enorme borsten tevoorschijn haalt na circa 26 minuten, waar Chuck weigert om naar te kijken (hij houdt dan ook een hand voor zijn ogen). Daarbij wordt dan o.a. ook gezegd:

Candy: Are you rejecting me? Have you seen my tits?
Candy: Why don't you just touch my like everybody else does, Chuck?
Candy: Look at my tits. Look at 'em, oh.
Chuck: Put your boobs away.
Candy: I would never put my boobs away.
Chuck: If somebody comes in here right now and sees this, I am never gonna get in the union.
Candy: Look at them. They're soft. And velvety. And milky pale. And plump.
Candy: Are you seriously not gonna look at my tits?
Candy: Don't you wanna see these big, juicy melons?
Candy: Are you on drugs?
Candy: Just put your hands on my tits like a normal man.
Candy: Are you stupid, you fucking asshole? Look at my tits, look at 'em.

Als daarna Phoebe dan de ruimte binnenkomt en Chuck snel vertrekt, ontstaat er ruzie tussen Candy en Phoebe (die Candy niet professioneel vindt) en zegt Candy tegen haar:

"I paid for these tits and somebody's gonna look at 'em and it's gonna be you, you fucking bitch. Look at my tits."

Natuurlijk toont ze haar pronkstukken dan ook aan Phoebe, die dat niet wilt en dan een schaar pakt en Candy doodsteekt (o.a. in haar borsten). Dus behalve de twee nepagenten als moordenaars, hebben we nu ook te maken met Phoebe als moordenaar. Isabella beschermt Phoebe dan ook en zegt tegen o.a. Gino dat iemand anders Candy heeft vermoordt.

Terwijl ze gewoon doorgaan met het maken van de aerobic video, krijgt Phoebe het daarna aan de stok met Monique, die er ook enorm sexy bijloopt (haar billen steken ook continue uit haar witte outfit en hetzelfde geldt min of meer voor haar borsten, hoewel ze helaas nooit te zien zijn), die ze daarna passend (omdat ze een professionele worstelaar is) vermoord met een stalen stoel.

Wederom gaat het filmen van de aerobic video weer door en neemt Dominica Mikey mee naar een andere ruimte en daar trekt ze na circa 52 minuten haar zwarte jurkje naar beneden en dan zien we voor het eerst (en zeker niet het laatst) dus de borsten van jaren 80 pornoster Ginger Lynn en eerlijk gezegd zag ze er niet onaardig uit (echt knap is ze natuurlijk ook niet meer) en vooral voor een vrouw van in de zestig. Ondertussen neemt cameraman Freddy de vrouwen één voor één privé, waarbij Cassandra de eerste is en als Phoebe dan aan de beurt is, wordt er gezegd:

Freddy: So what do you say, Phoebs? How bad do you want this cover? Enough to give me a private show?
Phoebe: Why is everyone in this city such a goddamn scumbag?
Freddy: So are you gonna show me?

Phoebe raakt dan boos en steekt Freddy dood door het oog met een voorwerp (dat werd best fraai en expliciet in beeld gebracht en daarbij zien we ook het nodige gore), waarna Cassandra de ruimte binnenkomt en gillend roept:

"I knew it. You're busted."

Cassandra rent daarna naar buiten en stuit dan op twee agenten (oftewel de twee nepagenten), waar ze om hulp vraagt. We belanden dan in circa de laatste 30 minuten van het verhaal, waarin de leuke ontknoping volgt. Zo onderbreken de twee agenten het onderonsje tussen Dominica (die dan weer het jurkje omhoog trekt) en Mikey en daarna ondervraagt agent John Cassandra die hij wurgt met zijn riem en ook beukt hij haar hoofd op een tafel (Phoebe ziet dat overigens omdat ze verstopt zit in een kast). En Nikki moet van agent Bob een showtje geven op een stoel, waarbij ze haar schoenen en sokken moet uitrekken en waarbij Bob dan een voet in zijn mond stopt en eraan begint te zuigen en te likken Als agent John daarna Dominica meeneemt om te ondervragen (hij slaat haar dan ook hard in het gezicht en bindt haar vast met handboeien en zegt tegen haar "I'm gonna come back in about five minutes and I'm just gonna kill you. See you soon")) en agent Bob zich vergrijpt aan Isabella, slaat Phoebe hem op het hoofd met een hamer. Als hij daarna wilt afrekenen met Phoebe door haar te wurgen met zijn handen, slaat Nikki hem dood door het hoofd met de hamer. Als Nikki daarna wegrent wordt ze doodgestoken door John met een mes in haar maag en zien we ook wat darmen. En als John daarna wilt afrekenen met de overgeblevenen, komt Chuck te hulp met een masker (alla Jason Voorhees uit de ""Friday the 13th"" franchise) en een kettingzaag. Maar omdat de kettingzaag afslaat, pakt John Chuck en wilt hij hem doden met een mes en zegt hij ook tegen hem.

"You think this is a movie? I'm the real fucking deal."

Maar Phoebe verhindert dat, omdat ze met de kettingzaag de vingers die met mes vasthouden eraf zaagt (dat werd ook fraai en expliciet in beeld gebracht, waarbij je ook wat vingers op de grond ziet vallen). Als John daarna vraagt om genade, wordt er gezegd:

John: You killed Bob. You don't need revenge.
Phoebe: This isn't about revenge. This isn't personal.This is just business.

We zien dan het hoogtepunt in de film qua Horror, want Phoebe zaagt dan met de kettingzaag John's hoofd doormidden (dat werd schitterend in beeld gebracht en ook zeer expliciet en ook met zeer veel bloed, wat o.a. terecht komt op Phoebe) en trapt daarna nog met haar voet zijn hoofd in.

De film is daarna nog niet afgelopen want Phoebe is nu dus de held geworden i.p.v. een moordenaar en we zien haar daarna nog in een Amerikaans promotiefilmpje (met op de achtergrond de Amerikaanse vlag), waarbij ze zegt alla Nancy Reagan:

"Hi, I'm Phoebe Wrenkowski, and I have a message for the youth of today. Crack is whack. Say no to drugs, say no to communism and always practice safe sex by not doing it. Build a better body and we
could build a better America."

Ze salueert daarna nog naar de camera en gaat in een bepaalde pose staan met haar armen in de lucht, waarna de film na precies 79 minuten is afgelopen.

Ondanks dat het verhaal natuurlijk weinig voorstelt, heb ik me best goed vermaakt met deze leuke goedkope Komedie / Horror film (een B-film), waarin we schaars geklede vrouwen zien trainen in fraaie en kleurrijke aerobics outfits, waarin we redelijk wat naaktheid te zien krijgen (inclusief van een zestigjarige pornoactrice) en dat o.a. van rondborstige vrouwen (August Kyss en Jessa Flux), waarin we verschillende moordenaars te zien krijgen en waarin we onderlinge strijd en achterbaksheid onder de cast van de video te zien krijgen.

Ook qua Horror is het best genieten, want er valt best veel gore en bloed te zien en daarbij zijn de speciale effecten (alla jaren 80) best goed, ondanks dat de film maar met weinig budget is gemaakt. De film ademt ook de jaren 80 en dat heeft betrekking op vrijwel alles, zoals de rekwisieten (o.a. een walkman, een telefoon met draad en een videorecorder), locaties, kostuums en muziek (vooral rock).

Wat deze film ook leuk maakt is de cast en vrijwel iedereen is genietbaar. Zelfs degenen die er nauwelijks in zitten, zoals de vrouwelijke worstelaar Monique (Victoria Dementieva) krijgen een paar goede regels en een leuke sterfscène. En ze is slechts één van de vele leuke ondersteunende personages, waaronder Gino (Bryan Hurd), als de "sleazy producer", en Chuck (Drew Marvick) als het mannetje van alles op de filmset. Chuck heeft misschien ook wel de moeilijkste scène om te spelen, namelijk ons als kijker ervan te overtuigen dat hij Candy's borsten niet wil zien Hij gaat overigens ook voor de cover van de aerobic video, waarbij we hem zien in een vrouwelijke spandex outfit Isabella (Nina Lanee Kent) en hoofdrolspeelster Phoebe (Kansas Bowling) hebben leuke één-op-één momenten samen, net zoals Candy (Jessa Flux) en Chuck die samen hilarisch zijn. De cast zit allemaal in hun rol, gaat erin op en geeft 100% en dat of ze nu tegen elkaar zeuren, of iemand verleiden, of iemand vermoorden.

Al met al is "Murdercise" voor de liefhebber van dit soort goedkope films zeker een aanrader en wat betreft de naaktheid, humor en horror wordt je eigenlijk ook niet teleurgesteld, maar juist verrast.

In de meeste romcoms zit de afwisseling hem in de privé- of werkomgeving. "Must Love Dogs" pretendeert de hondenhobby als spilpunt te hebben, maar de joekel op de filmposter komt er bar weinig in voor.

De titel slaat juist op de afsluitende regel in de contactadvertentie van de pas gescheiden veertiger Sarah (Diane Lane), die op zoek gaat naar een nieuwe man. Jake (John Cusack) reageert en er ontstaat chemie en een stuk of wat misverstanden en later is het goed.

Zelden hebben ik John Cusack zo op de automaat en monotoon zijn tekst horen zeggen. Verwacht geen verassingen in deze Komedie / Romantiek film, waarin we verder ook Stockard Channing en Christopher Plummer zien in bijrollen. Diane Lane in de rol van kleuterjuf met charmes, maakt deze film vooral nog enigszins genietbaar.

"Happy birthday daddy. All cleaned by me!"

Tijdens het begin van mijn vakantie zag ik de matige slasher "The Slayer (1982)" en nu op het einde van mijn vakantie (ik moet a.s. donderdag weer beginnen) heb ik deze eveneens matige slasher gezien. Vanwege een aantal geweldige kills, zoals met een motor / schroef van een motorboot en vooral die met een grote vishaak (zie ook de filmposter), is deze "The Mutilator" me wel iets beter bevallen. Ik heb deze film overigens gezien vanwege het meespelen van actrice Frances Raines, die ik in de Sciencefiction / Horror / Erotiek film "Breeders (1986)" een mooie vrouw vond en zij is ook de enige vrouw waarvan je wat naaktheid te zien krijgt in de film.

Als verjaardagscadeau besluit de jonge Ed (Trace Cooper) zijn vaders (Jack Chatham) jachtgeweren schoon te maken. Per ongeluk vuurt hij een jachtgeweer af en doodt hij zijn eigen moeder (Pamela Weddle Cooper) die bezig was met de verjaardagstaart. Ed's vader kan zijn zoon niet vergeven en de twee vervreemden van elkaar. Jaren later belt Ed's vader op en eist dat Ed (Matt Mitler) naar hun appartement aan het strand gaat om af te sluiten voor de komende winter. Aanvankelijk wil hij niet, maar Ed's vrienden halen hem over. Eenmaal aangekomen krijgen ze er allemaal spijt van en Ed senior is in het geheim aanwezig en heeft nog een appeltje met zijn zoon te schillen.

De opening van de film was nog best aardig, maar legt wel gelijk de kaarten bloot. Want als de jonge Ed per ongeluk zijn moeder doodschiet, is zijn vader zo boos dat hij eigenlijk zijn zoon wilt doden en aan de drank raakt en gek wordt. Naderhand zien we de vader ook nog dromen en droomt hij over zijn zoontje die hij dan op verschillende wijze vermoordt (o.a. met een jachtgeweer en een bijl). Dus je weet gelijk wie de dader is in de film en men probeert dat in de film ook niet te verbergen.

Daarna (na circa 5 minuten) bevinden we ons in de huidige tijd en is Ed inmiddels een tiener. Hij gaat dan samen met zijn preutse vriendin Pam (Ruth Martinez) en vier vrienden, te weten de zogenaamde grappige Ralph (Bill Hitchcock), Ralph's vriendin Sue (Connie Rogers), playboy Mike (Morey Lampley) en Mike's vriendin Linda (Frances Raines), met de auto naar het appartement aan het strand van zijn vader.

Tot circa de 30e minuut heeft de film veel weg van een tienerkomedie (o.a. als Ralph bier gaat kopen in een winkel en korting afdingt) en vandaar waarschijnlijk de alternatieve titel "Fall Break". Pas als ze aangekomen zijn in het appartement en het avond is en Mike en Linda gaan na het eten een wandeling maken langs het strand, verandert de film van komedie naar slasher. Want als Mike en Linda bij een zwembad aankomen en naakt gaan zwemmen na circa 33 minuten (dan zien we ook de borsten van Frances Raines) treedt Ed's vader voor het eerst in actie en verdrinkt hij Linda in het zwembad en neemt hij haar daarna mee. Mike heeft niets gemerkt (wat opzicht al belachelijk is) en denkt dat Linda een spelletje met hem speelt, via kledingstukken van hem en haar, welke uitkomt bij de garage van het appartement. Daar vindt Mike namelijk de witte BH van Linda. Mike denkt dan dat Linda zich verstopt heeft in de garage, maar als hij daar een deur van een berging openmaakt, treft hij Ed's vader aan die een motor / schroef van een motorboot in zijn handen heeft en waarmee hij Ed vermoord (dan zien we ook bloed en gore) na circa 40 minuten.

Als de anderen in het appartement ook naar het strand gaan en opzoek gaan naar Mike en Linda, treffen ze een politieagent (Ben Moore) aan, die bezig is met zijn ronde. Nadat hij praat met de tieners, gaat hij verder met zijn ronde en ziet hij wat verdachts in het appartement. Daar wordt hij dan na circa 46 minuten doodgestoken en onthoofd door Ed's vader. Daarna verandert de film eigenlijk weer naar een tienerkomedie en zeker als de andere jongeren het spelletje "Blind Man's Bluff" (ik heb er nog nooit van gehoord) gaan spelen, wat een soort van verstoppertje in het donker is en dan met bier.

Je verwacht dan eigenlijk dat dan weer iemand vermoordt zou worden, maar tijdens het spelletje gebeurt er niets, behalve dat de minuten wegtikken. In de eerste 60 minuten van de film vallen dus ook maar drie slachtoffers (vier als je de moeder van Ed meetelt) en dat is erg pover voor een slasher. Als het dan inmiddels al laat is geworden en de anderen besluiten om naar bed te gaan, is Sue toch nog bezorgt over Mike en Linda en zegt ze tegen Ralph:

"Well, what about Mike and Linda? They're still outside, you know. Well, maybe you should
go and try to find them. At least make sure they're all right? And, uh, I've got something
to show you when you get back."

Oftewel als je ze gevonden hebt en terugkomt, dan mag je me neuken. Dat aanbod slaat Ralph uiteraard niet af en dus gaat hij opzoek naar Mike en Linda en denkt hij dat ze in de garage zijn. Daar stuit hij echter op Ed's vader die hem in de keel doodsteekt met een soort van hooivork na circa 64 minuten. Als Sue het vreemd vindt dat Ralph zo lang weg is, gaat ze zelf op onderzoek, maar vindt ze Ralph niet. Ed en Pam zijn dan ook ongerust, vooral Pam, waarna ze besluiten om te vertrekken. Maar Sue maakt dan de domme fout om te zeggen.

"Let's take one last look around. One last look?"

Als ze dan nog een keer separaat gaan kijken (wat natuurlijk ook dom is), stuit Sue na circa 71 minuten op Ed's vader, die haar optilt en een op een werkbank in de garage legt en daarna een grote vishaak in haar vagina steekt, die dan via haar buik naar buiten komt Dat was tevens het hoogtepunt van de film. Daarna wordt ze nog onthoofd met een bijl, maar dat wordt helaas niet getoond.

Ed en Pam vinden dan Sue, maar stuiten ook op Ed's vader, die Ed pakt en verwondt. Pam gooit dan iets in het hoofd van Ed's vader en steekt hem ook met een mes neer. Als ze dan naar Ed loopt, zegt ze tegen hem:

"You think he's dead?"

Waarop hij zegt:

"Hell, yes, he's dead. They're all dead."

Dat is natuurlijk ook achterlijk, want hij is natuurlijk niet dood. Als Ed en Pam dan met de auto willen wegrijden (de auto wil in eerste instantie niet starten) en ze de koplampen aanzetten, zien ze dat het lichaam van Ed's vader verdwenen is. Hij bevindt zich namelijk op de auto en wilt met een bijl Ed en Pam doden. Pam verwondt hem dan met de sigarettenaansteker in de auto, zet de auto dan in de achteruit en rijdt Ed's vader tegen een muur. Ondertussen is ook de politie aangekomen die dan tegen Pam zegt (zij zit namelijk achter het stuur omdat Ed te gewond is om te rijden):

"Pull forward!"

Als Pam dan de auto naar voren rijdt, zien we de vader in tweeën maar is hij nog niet dood en weet hij alsnog met de bijl een been om te hakken van een politieagent (John Bode). Dat was eigenlijk een beetje te overdreven. Maar daarna is hij wel eindelijk dood en zien we Ed en Pam nog even in het ziekenhuis en is de film na circa 83 minuten afgelopen.

Omdat je dus gelijk weet wie de dader in de film is, wordt de film nooit spannend of verrassend. Ook worden er veel tenenkrommende domme besluiten genomen, zoals nog één keer kijken en denken dat Ed's vader dood is nadat hij is neergestoken. Ook weet je al min of meer wie en in welke volgorde de slachtoffers worden en wie het gaat overleven. De cast is ook niet geweldig en eigenlijk zou het beter zijn geweest als Ed's vader iedereen had vermoord.

Al met al vond ik "The Mutilator" een matige slasher en alleen vanwege een aantal fraaie kills zou je deze film nog kunnen kijken. Maar het aantal kills in deze film is wel maar beperkt.

Mooie avonturen film (met veel mooie beelden) met een prima spelende Marlon Brando.

Ze draaien hem regelmatig op TCM.

Best wel een vermakelijke komedie met een vleugje romantiek, die puur draait om vrouwen en seks (dat doet het altijd goed bij mij ). Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor en zit vol met clichés, maar de uitvoering is wel leuk gedaan en geregeld valt er ook wat te (glim)lachen. Ook het einde vond ik wel mooi. De onbekende cast is natuurlijk niet geweldig maar ze deden het wel leuk en hadden er duidelijk ook zin in. Er zitten veel vrouwen in deze film (best een aantal fraaie zoals Emily Hampshire en Sarah Manninen en ) en geregeld gaan ze ook uit de kleren. Soms neigt het zelfs naar lichte pornografie zoals de bef scene bij Emily Hampshire. Als tussendoortje doordeweeks is deze film prima te doen en lang duurt het ook niet waardoor het nergens echt vervelend wordt.

Best wel een leuke komedie met een prima cast. Vooral het begin en het einde (de trouwpartij als hoogtepunt) was zeer leuk en ik heb daar ook regelmatig om moeten lachen. De cast vond ik overigens prima gecast want Dane Cook speelt de rol van klootzak zeer goed en Kate Hudson speelde de rol van vriendin ook best goed. Verder waren de rollen van Jason Biggs (Dustin) en Lizzy Caplan ook best goed. De enige rol die ik eigenlijk totaal overbodig vond was de rol van Alec Baldwin als vader van Dane Cook want die rol was totaal ongeloofwaardig en werd ook nog eens slecht gespeeld door Alec Baldwin. Hoe de film zal eindigen weet je natuurlijk al direct aan het begin van de film maar dat is normaal bij dit soort komedies en moet je dan ook maar met een korreltje zout nemen.

De film was verder goed voorzien van vrouwelijk schoon met Kate Hudson, Diora Baird, Lizzy Caplan, Riki Lindhome, Amanda Brooks en natuurlijk de dames in de stripclub. Dus voor het oog was er ook genoeg te zien in deze vrolijke komedie.

Mijn god wat een waardeloze 13 in een dozijn slasher met alle standaard cliches erin was dit. Werkelijk niets was verrassend aan deze film en wie de dader is heb je ook gelijk door. Goh Tom keert na 10 jaar terug en dan beginnen opeens de moorden weer, ja ja ja precies nadat Tom is teruggekeerd wat een toeval zeg. Dat is toch gewoon te belachelijk voor woorden om zoiets tegenwoordig nog te verzinnen.

Het mag dan wel een horror/thriller heten maar voor mij was toch het hoogtepunt van de film iets wat niet met horror/thriller te maken had namelijk de schone Betsy Rue. Ze speelde maar kort in de film maar ze waar zeer nadrukkelijk aanwezig door compleet naakt door het beeld te lopen en te rennen. Normaal gesproken is in dit soort films alleen de boezem te zien maar bij Betsy Rue was zelfs haar geschoren poes regelmatig te zien

Nee dit was echt een film om snel te vergeten (m.u.v. natuurlijk Betsy Rue).

Was destijds best een leuke misdaad komedie met sterke rollen van Joe Pesci en Marisa Tomei die dankzij deze film min of meer doorbrak. En wat zag ze er heerlijk en aandoenlijk uit in deze film. Het verhaal is best aardig en er valt ook geregeld te lachen en dan vooral natuurlijk om Joe Pesci die in het begin heerlijk onwennig als advocaat in de rechtszaal staat te schutteren. Natuurlijk is de film ook behoorlijk cliché en in het tweede gedeelte ook wat flauw want het laat zich natuurlijk makkelijk raden hoe de film zal aflopen.

Vond dit best een mooie film en ook nog eens ontroerend. Op het einde heb ik toch twee keer een traantje moeten wegpinken. Ben zo wie zo gevoelig als er iets met dieren gebeurt.

Vond het overigens schandalig dat het jongetje later naar Europa ging en Skip op zijn oude dag achter liet in America. Skip heeft alles gedaan voor dat jongetje en dan moet dat jongetje ook alles doen voor Skip. Hij had Skip gewoon moeten meenemen en niet achterlaten. Nu stierf Skip toch een beetje eenzaam en alleen.

Jeffrey Dahmer en Ted Bundy zijn voor mij de bekendste en interessantste seriemoordenaars en veel films (zoals "The Secret Life: Jeffrey Dahmer (1993)", "Dahmer (2002)", "The Deliberate Stranger (1986)" en "Ted Bundy (2002)") over hun heb ik al gezien en daarin draaide het vooral over hun als moordenaar (wat natuurlijk ook het meest interessant is). Bij personen met de voornaam Jeffrey (zo heet o.a. iemand bij mij op het werk) en Ted, moet ik ook meestal even aan hun denken. Jeffrey Dahmer is natuurlijk bekend vanwege zijn vreselijke daden, waaronder verkrachting, moord en kannibalisme. Hij vermoorde minstens zeventien mensen, voordat hij werd gearresteerd en opgesloten in 1991 (uiteindelijk werd hij in 1994 in de gevangenis gedood).

Deze Biografie / Misdaad film over Jeffrey Dahmer (gespeeld door Ross Lynch) is een portret van de moordenaar, voordat hij een moordenaar was en speelt zich af eindjaren 70 toen Jeffrey Dahmer nog woonde bij zijn ouders en op school zat. De film is ook gebaseerd op het gelijknamige stripboek van John 'Derf' Backderf uit 2012 en gaat over zijn ervaringen met Jeffrey Dahmer, want hij ging destijds naar dezelfde middelbare school als Jeffrey Dahmer en was eigenlijk ook de enige vriend van Jeffrey Dahmer.

Ondanks dat deze film zich afspeelt voordat Jeffrey Dahmer een moordenaar werd, zag je toen al dat hij ze niet allemaal op een rijtje had en dan heb ik het nog niets eens over zijn spastisch gedoe (wat hij bewust deed), waarmee hij zelfs vrienden maakt op school en zelfs populair wordt. Nee, dan heb ik het over zijn homofiele neigingen (o.a. de joggende dokter Matthews en de donkere Charlie Smith, waarmee hij een hotelkamer moet delen en waarbij hij tegen hem zegt "Zien jouw ingewanden er hetzelfde uit als de mijne ? Heeft jouw maag dezelfde kleur als de mijn ?"), zijn fascinatie voor dierenbotten en dode dieren (waarbij hij opzoek gaat naar overreden dieren, om ze te kunnen ontleden) en zijn neigingen om personen te willen doden (o.a. de eerder genoemde dokter Matthews).

Opzicht vond ik het verhaal wel interessant en boeiend en krijg je ook veel achtergrond informatie over Jeffrey Dahmer te weten, zoals zijn thuissituatie waarbij zijn vader en zijn depressieve moeder vaak met elkaar ruzie hadden (ze scheidden uiteindelijk ook in 1977) en hij nauwelijks aandacht kreeg en zijn schoolsituatie waarbij hij vooral op zichzelf was en eigenlijk ook geen vrienden had, totdat hij bewust spastisch gaat doen. Moorden op mensen krijg je in deze film niet te zien (wel twee bijna moorden), maar wel de moord op een eekhoorn en een vis en bij het laatste wordt dan op een gegeven moment gezegd, als hij aan het vissen is met een paar vrienden:

John: Jeff, wat doe je nu ? Je moest hem teruggooien.
Jeffrey: Sorry.
John: Waarom deed je dat ?
Jeffrey: Ik wilde zijn ingewanden zien

Verder krijg je ook te weten dat Jeffrey Dahmer rood vlees lekker vindt, dat hij een fan was van de Amerikaanse zanger Neil Sedaka, dat hij aan tennis deed op school en dat hij daar ook bij de fanfare (bespeelde daar de trompet) zat en dat hij naar het schoolbal ging met een meisje (terwijl hij juist op jongens/mannen viel).

Naarmate het einde van het verhaal nadert, zie je Jeffrey Dahmer ontsporen en hij is dan ook flink aan de alcohol (zelfs op school). In de laatste scène van het verhaal zie je Jeffrey Dahmer in een rode Volkswagen kever (zo'n auto had Ted Bundy ook), die hij van zijn vader kreeg nadat hij zijn schooldiploma gehaald had, wegrijden bij zijn ouderlijke huis, waarbij hij dan de liftende Steven Hicks (met ontblootte bovenlichaam) oppikt. De film is dan afgelopen, waarbij je wel nog onderstaande tekst te zien krijgt:

"Op 18 juni 1978 ging Steven Hicks mee naar het huis van Jeffrey Dahmer. Hij werd nooit meer teruggezien. In juli 1991 werd Jeffrey Dahmer gearresteerd en bekende de moord op 17 mannen."

De cast deed het best verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Ross Lynch in de rol van Jeff Dahmer, waarop hij ook best leek. Verder zijn ook Alex Wolff (in de rol van John 'Derf' Backderf, die de beste vriend was van Jeffrey Dahmer en die bijna één van de eerste slachtoffers werd van Jeffrey Dahmer), Dallas Roberts (als vader Lionel Dahmer, die een scheikundige was en van hem leerde Jeffrey Dahmer ook hoe je hoe dingen chemisch kunt oplossen, iets wat hij later toepaste op zijn slachtoffers) en Anne Heche (als moeder Joyce Dahmer, die ze ook niet allemaal op een rijtje had) nog het vernoemen waard, waarbij de laatst genoemde natuurlijk ook een bekende actrice is.

Al met al best een aardige Biografie / Misdaad film over seriemoordenaar Jeffrey Dahmer om eens gezien te hebben (duurt circa 100 minuten) en waarbij het vooral interessant is om te zien hoe Jeffrey Dahmer tijdens zijn middelbare school periode aan het veranderen is naar moordenaar.

Feel good movie die vooral bij de vrouwen in de smaak zal vallen. Aardig gespeeld door Nia Vardalos.

Zoals de meesten waarschijnlijk wel weten, heb ik op zijn zachts gezegd niet bepaald een hoge pet op van Nederlandse films en zeker niet als het om komedies gaat (m.u.v. de films van Alex van Warmerdam).

Maar deze film, hoe flauw hij ook eigenlijk is, is me juist 100% meegevallen en ik heb er ook regelmatig om moeten lachen (zeker in het eerste uur). Dat laatste komt vooral door een aantal zeer grappige personen zoals kapitein Rogor en zijn robot Tronik uit de achterlijke B-film "Escape From The Planet of W..." en de zus (leuk gespeeld door Ceylan Can) van Neky die lekker grofgebekt was tegen iedereen.

Hoewel het verhaal niet echt geweldig was, viel het me eigenlijk reuze mee. Het leuke van het verhaal is eigenlijk de uitvoering in combinatie met de nodige droge en flauwe humor. Wel regelmatig zeer flauw, maar dat was juist het sterke ervan want ik heb er regelmatig hard om moeten lachen. Op het einde ontspoort de film enigszins en gaat het over op een drama (vol met clichés) en dan ook nog eens zonder een echt einde.

Maar al met al heb ik me gewoon aardig vermaakt met deze leuke Nederlandse komedie. Omdat de film ook nog eens behoorlijk kort duurde (circa 70 minuten), keek hij lekker weg en verveelde hij eigenlijk nergens.

P.S. Ward Weemhoff in de leuke rol als de dakloze, was ook noemenswaardig.

Deze film heb ik destijds in de bioscoop gezien maar hij viel me behoorlijk tegen. Ik had een spannende film verwacht maar hij is zeer saai. De film komt eigenlijk pas een beetje opgang ongeveer 20 minuten voor het einde.

Het beste van deze film was het liedje "Fuck the pain away" van van Peaches. Zegt eigenlijk al genoeg over deze film als een liedje het beste is.

Al met al vond ik deze "My Massive Cock" maar slappe hap (er valt ook geen stijve penis in te zien, die worden o.a. gecensureerd met pixels zoals op de filmposter te zien is, alleen maar slappe penissen en dat o.a. in een voetbalkleedkamer) en ik ben blij dat ik maar de 46 minuten versie (de 60 minuten versie kon ik ook nergens pindakazen) heb gezien. Dat langer dus niet altijd beter is, bewijst dus de duur van deze documentaire maar weer eens

In deze Britse documentaire vertellen mannen (er komen overigens ook wat vrouwen aan het woord) met uitzonderlijk grote penissen (variërend van 8 t/m 10,5 inches, één inch is 2,54 cm, in geërecteerde toestand) hoe dit hun leven heeft beïnvloed, van de gêne van starende mensen en problemen met kleding tot ongemakkelijke seks en zelfs het veroorzaken van verwondingen bij hun partners.

Documentairemaker Mike Nicholls zoekt niet echt de diepgang en blijft hangen bij thema's zoals "Waarom vrouwen alleen in de lengte van de penis geïnteresseerd zijn en niet in de mens die er aan hangt". Een goed voorbeeld daarvan is de vrouw Bonnie Slayed, die steeds op zoek is naar mannen met een grote penis (het liefst groter dan de voorgaande die ze gehad heeft) en waar ze dan samen met haar man Tommy (die opzicht ook groot geschapen is met 7,5 inches, maar voor Bonnie geldt alleen maar nog groter is beter) een porno film (een trio) van maakt. Zoek je op het Internet naar de naam Bonnie Slayed, dan kom je haar en haar man al snel tegen.

Mike Nicholls laat in deze documentaire vooral zien dat groot geschapen eerder een vloek is dan een zegen. Zo krijgen we diverse mannen (en ook vrouwen) aan het woord (een aantal zit alleen op een bank) en geven die o.a. aan dat ze op straat nagestaard worden en zelfs beticht worden van onzedelijk gedrag tijdens een sollicitatiegesprek, omdat een potentiële werkgever denkt dat je opgewonden jezelf zit te verkopen.

Een aantal mannen (en één vrouw) komt uitgebreider aan het wordt zoals de 35-jarige voetbalcoach Scott Longman (die een penis heeft van 9,4 inches), van wie het hele dorp zo onderhand weet wat hij in zijn broek verbergt, omdat zijn voetbalmaatjes in de voetbalkleedkamer hun mobieltjes tevoorschijn hebben gehaald en (stiekem) naaktfoto's en naaktfilmpjes hebben gemaakt van Scott en dat allemaal zonder toestemming van hem. Ze plagen er hem ook mee voor de fun en zodoende ontvangt hij altijd op zijn verjaardag felicitaties met foto's en filmpjes van zijn eigen penis. Hierdoor heeft Scott o.a. moeite bij het vinden van een relatie, omdat bijna iedereen in zijn dorp weet dat hij flink geschapen is. Zo zien we hem een keer op een date (met de vrouw Malina) in een restaurant, maar dat is uiteindelijk niets geworden.

Verder komt de 22 jarige Joe (die een penis heeft van 9,5 inches) aan het woord, die o.a. replica's maakt van zijn penis (daar verdient hij overigens niet zijn brood mee), die niet alleen behoorlijk lang is, maar ook behoorlijk breed is. Hij kan ook nauwelijks zijn penis verbergen in zijn kleding en draagt daarvoor o.a. duur special ondergoed. Ook komt de man Hezron aan het woord (die op de bank zit en vertelt) en hij geeft aan dat zijn penis voor dramatische taferelen in de slaapkamer zorgde, toen hij seks had met een man. Hij verteld dan namelijk het volgende:

So I started seeing this guy, the lights were off, and we were fucking and it was good, it was okay.

It was just very wet, like, everywhere.

So I turned the light on and there was just blood everywhere.

It was bad.

I just remember sitting there dick in hand in the bath, covered in blood crying, like, like uh, and he's there, like it's normal, it's fine.

I'm like, it's not fucking normal.

I never had sex for a year after that.

De meest tragische persoon die aan het woord komt is Matt Barr (die een penis heeft van 10,5 inches), omdat hij namelijk een penisverkleining overweegt en dat omdat vrouwen alleen maar geïnteresseerd zijn in wat hij tussen zijn benen heeft in plaats van de mens die hij daadwerkelijk is. Hij gaat hiervoor ook naar een dokter, te weten dokter Jakovich, die hem verteld dat een penisverkleining (dat gebeurt dan in geërecteerde toestand) mogelijk is, maar dat het zelden voorkomt en het ook risico's heeft. Hierdoor bedenkt Matt zich uiteindelijk.

Ook komen er een aantal zwarte mannen aan het woord, waaronder YouTuber Cam die een penis heeft van 8 inches, die natuurlijk vooral de stereotype man zijn m.b.t. groot geschapen (oftewel BBC, wat staat voor Big Black Cock) en die ook een fetisj zijn voor zogenaamde blanke "size queens". Eén van deze blanke "size queens" is dus de al eerder genoemde vrouw Bonnie Slayed, maar zij richt zich niet specifiek tot zwarte mannen. Ze richt zich alleen op flink geschapen mannen en de kleur van de man maakt haar niets uit. Eén van die mannen waar Bonnie samen met haar man een trio (en waar een pornofilm van gemaakt wordt) mee heeft is ex-loodgieter Andy Lee, die een penis heeft van 10,5 inches. Hij is ook nerveus (omdat hij bang is dat Bonnie niet tevreden is over zijn penis) als hij naar hun gaat, maar naderhand krijg je te horen dat Bonnie zeer tevreden over hem was. Althans dat zijn de woorden van Matt Matt is tevens iemand die zijn brood verdient met zijn fysieke eigenschappen.

Omdat er eigenlijk vooral veel gepraat wordt en weinig getoond wordt (alleen slappe penissen), vond ik deze documentaire niet echt interessant om naar te kijken en vond ik het vooral saai en zelfs langdradig (soms heb ik ook wat zitten vooruit te spoelen), ondanks dat de documentaire maar 46 minuten duurde. Na het zien van deze documentaire kom je te weten dat een flink geschapen geslachtsdeel vooral nadelen t.o.v. voordelen heeft, tenzij je werkzaam bent in de porno-industrie, want dan kan je er goed je brood mee verdienen.

Wat een saaie en ook duffe bedoeling was deze film. Het verhaal omtrent de jongen Charlie Boyd (gespeeld door Harrison Gilbertson) waarbij zijn vader zelfmoord (hangt zich op in de garage) pleegt in het begin van het verhaal, hij het zijn moeder verwijt omdat die een affaire heeft beste vriend van zijn vader en zich dan aangetrokken voelt tot de mysterieuze Franse Emmanuelle Béart met haar eigen problemen (o.a. voogdij over zoon), weet op zich wel te boeien maar het verhaal komt nooit echt opgang en eerlijk gezegd gebeurt er ook maar bitter weinig.

Wat dat betreft is het dan ook niet meer dan een saaie en langdradige bedoeling (ondanks de korte duur van circa 85 minuten). De enige die deze film nog het kijken waard maakt is Emmanuelle Béar die er regelmatig fraai uitzag (met uitzondering van haar mond) en bijliep (o.a. met mooi schoeisel met hoge hakken). Ze speelt de rol van Mistress overigens best goed en leuk (daarbij praat ze ook geregeld Frans), maar helaas is ze wel niet bloot te bewonderen. Op het einde zie je wel een borst, maar omdat haar hoofd er niet bij is te zien kan het net zo goed een body double zijn geweest.

Elke ongelukkige familie is ongelukkig op z'n eigen manier, schreef Tolstoj. Maar in regisseur Israel Horovitz's debuutfilm, helpt het dat de Fransen de meest bizarre vastgoedwetgeving in de geschiedenis van de wereld hebben bedacht. Een Franse wet schrijft namelijk namelijk voor dat iemand pas een huis mag verkopen als de bewoners ervan overleden zijn.

In dit verhaal draait het om de New Yorker Mathias Gold (Kevin Kline), die met grote financiële problemen klampt. Gelukkig heeft hij ooit een appartement in Parijs geërfd van zijn vader en als hij dat verkoopt, zijn de geldzorgen in één klap voorbij. Matthias vliegt terstond naar de Franse hoofdstad om een en ander te regelen, maar ontdekt tot zijn grote schrik dat zijn appartement wordt bewoond door een bejaarde dame, te weten Mathilde Girard (Maggie Smith), en haar dochter, te weten Chloé Girard (Kristin Scott Thomas). Het wordt voor Mathias op die manier erg lastig dat miljoenenhuis te verkopen en hij probeert dan ook van alles om de twee uit zijn huis te krijgen. Ondertussen ontdekt hij meer over zijn vader en zijn eigen jeugd.

Aardige, luchtige tragikomedie, waarin Maggie Smith haar collega's van de sokken speelt en zij is ook de enige reden dat deze wat gemakzuchtige Komedie / Drama film van mij een nipte voldoende krijgt.

Mooi en aangrijpend drama (soms wel wat cliché en Hollywood achtig) met een uitstekende cast. Vooral Sofia Vassilieva speelde haar rol zeer overtuigend.

Slappe hap en de zoveelste tiener slasher-film. Had inderdaad wat weg van "A Nightmare on Elm Street" en "Scream" films. Het cliché verhaaltje is niet echt boeiend of spannend en enge gebeuren al helemaal niet. Ik heb in ieder geval nergens om moeten schrikken. De totaal onbekende cast stelt ook teleur en overtuigt nergens. Meer dan zoutloze karakters waren het niet en ik hoop ze dan ook nooit meer in andere films te zien. Meestal gooit men in dit soort tienerfilms nog wel eens een paar tieten om de film nog enigszins te redden maar dat heeft men hier dus achterwegen gelaten. Nee dit was gewoon een strontvervelend filmpje en van iemand als Wes Craven mag je wel iets beters verwachten.

Zeker geen hoogvlieger deze komedie maar dankzij de uitvoering en vooral de cast best nog goed te doen. Het verhaal stelt opzicht niet zoveel voor (wel leuk verzonnen) maar de uitvoering was leuk gedaan (mocht er visueel ook best wezen) en er viel meer dan genoeg te lachen, vooral dan glimlachen. Wat ik het beste vond aan deze film was de cast. Vooral Uma Thurman speelde leuk (vooral toen ze kwaad en jaloers werd) en ze zag er ook zeer fraai uit als G-Girl. Dat laatste geldt overigens ook voor Anna Faris die ook nog eens leuk speelde. Ook Luke Wilson was goed gecast voor deze film. Hij speelt zoals gewoonlijk degelijk en solide. Al met al heb ik me best goed vermaakt met deze film en hij kijkt ook lekker weg (m.u.v. het einde wat best wel flauw was).

Visueel en muzikaal zag het er best allemaal zeer fraai uit en de eveneens fraaie Michelle Williams (terecht genomineerd voor een Oscar) deed het ook zeer goed in de rol van Marilyn Monroe maar al met al kon het hele verhaal me nauwelijks boeien en was het regelmatig ook wel saai. Ik had liever een soort van biografie over haar leven gezien dan dit niets zeggende verhaaltje. Marilyn Monroe stond bekend als een seksbom maar in deze film wordt ze wat preuts weergegeven en ook regelmatig als een dom blondje. De film duurt gelukkig niet al te lang waardoor het wel allemaal nog goed te bekijken valt (hoewel ik er niet altijd de aandacht bij kon houden).

Hoewel het best een goedkope film was qua uitvoering (een echte SyFy film) vond ik het mysterieuze verhaal best leuk verzonnen en met name vanwege het feit dat personen uit verschillende tijdperiodes op een vreemd eiland terecht komen. Ook de uitvoering was wel leuk gedaan en ook de cast (met een aantal bekende acteurs en actrices) deed zijn best om er iets leuks van te maken. Hoogstaand is het natuurlijk allemaal niet, maar de film keek zich wel lekker weg en vanwege het mysterieuze wist de film me wel te vermaken en zelfs ook te boeien. Al met al dus gewoon een leuke film om eens gezien te hebben.

En ik dacht altijd dat hij per ongeluk dood is gegaan vanwege mislukte wurgseks, maar deze interessante Documentaire / Biografie film over Michael Hutchence brengt zijn dood in een ander daglicht en dat is maar goed ook. Ik begrijp wel niet waarom men daar zolang gewacht mee heeft, want hij is helaas inmiddels al meer dan 20 jaren dood en ik zeg bewust helaas, want ik vond Michael Hutchence destijds een goede zanger en persoonlijkheid (dat vonden vele vrouwen destijds ook en hij heeft ook van een aantal zeer mooie vrouwen mogen snoepen) en veel liedjes van zijn Australische rockband "INXS" vond ik ook goed, waaronder de titel van deze documentaire, te weten "Mystify" (daar heb ik destijds een cd single van gekocht), en dat mooie liedje is ook te horen op het einde.

Deze Documentaire / Biografie film (werd afgelopen vrijdag uitgezonden) is een Intieme verfilming over het leven van INXS-frontman Michael Hutchence, die in november 1997 op z’n 37ste zelfmoord pleegde en ik kan me dat nog best goed herinneren (maakte destijds indruk op mij en ik vond het ook erg en jammer). Het is gemaakt door de bevriende regisseur Richard Lowenstein (die een aantal videoclips voor "INXS" maakte, waaronder hun bekendste, namelijk het mooie "Never Tear Us Apart"), die toegang kreeg tot privémateriaal (vooral films) van Michael Hutchence, voorzien van al dan niet beroemde en mooie ex-vriendinnen (zoals Michèle Bennet, zangeres Kylie Minogue, van wie ook wat sexy beelden met wat bloot te zien is, en fotomodel Helena Christensen en de laatste is o.a. te zien in de videoclip "Wicked Game" van Chris Isaak, waarin ze het grootste deel van de tijd topless rond loopt), zijn vrienden (onder wie Bono van U2) en zijn familie (zijn broertje Rhett en zus Tina Hutchence en de laatste heeft vooral voor hem gezorgd toen hij nog kind was).

Lowenstein had zo veel materiaal tot zijn beschikking, dat het hem bijna tien jaar kostte de film te voltooien. Hij besloot de beelden zo veel mogelijk voor zich te laten spreken. Zo zijn pratende hoofden niet te zien en de interviews zijn alleen als voice-overs te horen. Het zorgt voor een intense, energieke kijkervaring, al kan de continue stroom beelden ook wel wat vermoeiend worden, alsof je een eindeloze videoclip voorgeschoteld krijgt. Het levert uiteindelijk wel enkele tragische verrassingen op en een prettig menselijke blik op een getroebleerde kunstenaarsgeest, al komen muziek en de band "INXS" er wat bekaaid van af. Maar goed deze documentaire gaat nu eenmaal over Michael Hutchence en niet over de band "INXS".

Eén van Lowensteins doelen (en wat tevens ook de grootste tragische verrassing is) met deze film was helderheid bieden over de omstandigheden rond Michael Hutchence dood (waarvan ik dus dacht dat het om wurgseks ging tijdens masturbatie, net zoals bij acteur David Carradine, maar misschien is dat ook wel niet waar). In zijn laatste jaren dook hij namelijk keer op keer op in tabloidverhalen over onstuimige relaties (o.a. met Paula Yates), drugsgebruik, raar gedrag (slaat o.a. een gitaar kapot in de studio) en agressief gedrag. Het bericht over zijn zelfmoord kwam in die context dan ook nauwelijks als een verrassing.

Maar In "Mystify" wordt overtuigend aangetoond (o.a. verteld door Helena Christensen) dat alle ellende begon na een traumatisch ongeluk in Kopenhagen, waar Michael Hutchence in 1992 bij betrokken was. Hij werd daar (toen hij een pizza aan het eten was) door een taxichauffeur op zijn hoofd geslagen omdat hij in de weg zou staan. Hij viel daardoor en raakte de stoeprand, waardoor er bloed uit zijn oor komt (Helena Christensen dacht dat hij dood was). Hij verliest hierdoor o.a. zijn smaak en reukvermogen en houdt er ook ernstig hersenletsel aan over (hij ging ook pas een maand later na een neuroloog). Van de opgewekte levensgenieter die aanvankelijk wordt gepresenteerd, is na die episode niets meer over. Kortom, een diep tragische geschiedenis.

Het drama stopt echter niet met de zelfmoord van Michael Hutchence, want de tragische gebeurtenissen stapelen zich na 1997 op met de zelfmoord (d.m.v. een overdosis heroïne) van zijn ex-vriendin (en moeder van zijn kind, te weten Tiger Lily, geboren in 1996) Paula Yates in 2000. Zij was getrouwd met zanger, filantroop en liedjesschrijver Bob Geldof (is ook in beeldmateriaal te zien, maar komt zelf niet aan het woord) en een van hun drie kinderen, te weten Peaches, stierf op vijfentwintigjarige leeftijd net zoals haar moeder aan een overdosis heroïne. Misschien dat er dus ooit nog een vervolgdocumentaire komt met Bob Geldof.

De dood van zaner Michael Hutchence blijft natuurlijk tragisch (dat vond ik ook altijd van Bon Scott, die de zanger en voorman was van de bekende Australische hardrock band AC/DC), maar zijn muziek blijft gelukkig altijd bestaan en is ook dit jaar weer vertegenwoordig in de "Top 2000" met de liedjes "Never Tear Us Apart" (die zal er ook nog wel jaren in blijven staan) en "Original Sin" (staat er misschien voor het laatst in). Helaas staat "Mystify" er niet in, want dat is namelijk mijn favoriete liedje van "INXS". Maar misschien staat hij er wel volgend jaar in als velen deze Documentaire / Biografie film zien, hij zou het in ieder geval verdienen.

P.S. met de Engelse rockband "Oasis heb ik helemaal niets, maar deze documentaire laat wel zien (tijdens de uitreiking van een muziekprijs) dat de broers Noel Gallagher en Liam Gallagher enorme klojo's zijn".