Opinions

Prima filmpje van Russ Meyer met ook nog eens een goed en boeiend (zelfs spannend) verhaal. De film mag dan wel bijna 50 jaar oud zijn en er ook goedkoop en gedateerd uitzien (Toyota Land Cruiser was overigens de sponsor van deze film vanwege het toepassen van twee ervan) maar de uitvoering was gewoon dik in orde. Dat kwam vooral door de cast die het best goed en leuk deed en dan met name Alex Rocco (als de veearts Cory Maddox) en Haji (als de schone Ruby Bonner). Natuurlijk oogt het soms best amateuristisch en nep maar dat drukte de pret niet. De drie verkrachtende en moordende motorfietsers deden het trouwens ook leuk, die gast die gedurende de hele film zijn radio was aan het beluisteren (terwijl de andere twee zich vergrijpen aan de vrouwen) had wel iets weg van Van der Sar Het was ook heerlijk hoe de echte badguy van de bende op het einde compleet doordraait en zich in de Vietnam-oorlog waande. Hij riep ook de hele tijd "communist" De beelden van de omgeving (dat soort omgevingen past Russ Meyer heel vaak toe in zijn films) zagen er ook best fraai uit en de muziek was ook weer leuk. Gewoon een heerlijk min of meer realistische film van Russ Meyer waarvan men zo een moderne remake kan maken.

P.S. ook wel grappig die politieagent in de ambulance die denkt dat de vrouw van de dokter alles heeft uitgelokt

Daar waar ik gehoopt had dat dit een beetje een spannende Drama / Romantiek film zou zijn, blijkt dit toch gewoon een langdradige, saaie en zoetsappige Drama / Romantiek film te zijn en dat is niet echt weggelegd voor mij. Omdat Kate Winslet één van de hoofdrollen vertolkt in deze film, had ik nog de hoop dat het misschien wel een aardige film zou kunnen zijn, maar eerlijk gezegd heb ik me er nauwelijks mee vermaakt en vooral aan geërgerd en geïrriteerd en helaas ook aan haar.

In dit verhaal draait het om Alex Martin (Kate Winslet) en Ben Bass (Idris Elba) die elkaar niet kennen, maar door een storm op een vliegveld (waar passagiersvliegtuigen niet meer vliegen) noodgedwongen een klein vliegtuigje charteren, waarmee ze crashen op een afgelegen met sneeuw bedekte berg. Als ze erachter komen dat niemand hen komt redden, moeten ze beginnen aan een tocht van honderden kilometers door de met sneeuw bedekte wildernis. Ze vragen het uiterste van elkaar om te overleven, waardoor er onverwachts een aantrekkingskracht wordt aangewakkerd tussen de twee.

De besneeuwde omgevingsbeelden van Canada (daar is de film grotendeels opgenomen) zagen er best fraai uit en dat is eigenlijk ook het enige mooie in deze clichématige film, die me nauwelijks wist te vermaken of te boeien en echt geloofwaardig vond ik het ook allemaal niet. Het verloop van het verhaal is zeer voorspelbaar (waarbij uiteraard ook iemand door het ijs zakt) en flauw en mede daarom vond ik het ook een langdradige bedoeling.

Er zit ook nul komma nul spanning in het verhaal (alleen de scène met de poema is nog een beetje spannend) en eerlijk gezegd vond ik dat ze vrij makkelijk van de berg afkwamen (waarbij ze ook nog eens een houten huisje vinden, waar ze natuurlijk clichématig en voorspelbaar voor het eerst met elkaar vrijen) en in veiligheid weten te geraken (komen terecht bij een houtfabriek en worden daarna overgeplaatst naar een ziekenhuis en dat mede omdat ben in een dierenval stapte). Nadat ze beiden in veiligheid zijn, gaat het verhaal ook nog eens onnodig lang (circa 15 tot 20 minuten) door, waarna ze uiteindelijk in het laatste shot van het verhaal naar elkaar toe rennen (waarbij ze eigenlijk van elkaar wegliepen) en dat leverde bij mij bijna een braak moment op.

De cast in deze film is vrij beperkt (is eigenlijk op één hand te tellen) en bestaat eigenlijk alleen maar uit Kate Winslet (in de rol van Alex Martin, die op het punt staat om te trouwen en die fotografe is van beroep en tijdens de crash raakt ze gewond aan haar been en raakt ze buiten westen), Idris Elba (in de rol van Ben Bass, die een neurochirurg is en wiens vrouw door ziekte is overleden) en een hond. De hond is overigens van de piloot, te weten Walter (Beau Bridges), die tijdens de crash met het kleine vliegtuigje overlijdt. Het kleine vliegtuigje crasht overigens omdat Walter tijdens het vliegen een beroerte krijgt en niet door de storm (dat was dan misschien nog het enige verrassende in deze film).

De twee hoofdrolspelers hebben gelukkig wel een klik met elkaar en dat is o.a. goed te zien bij momenten van toenadering als wanneer de twee elkaar in de haren vliegen (niet letterlijk overigens) en dat laatste is vooral na de crash op de berg. Op het einde zien we ook nog even de vrij bekende acteur Dermot Mulroney (in de rol van Mark, waarmee Alex eigenlijk wilde gaan trouwen in Denver, maar dat gaat dus uiteindelijk niet door en dat was dus ook voorspelbaar) in beeld.

Al met al was deze Drama / Romantiek niet aan mij besteedt en heb ik me op de mooie besneeuwde omgevingsbeelden van Canada er ook nauwelijks mee vermaakt, waarbij toevalligheden en klef gedoe (niets voor mij) het verhaal vooral domineren. De film duurt met circa 105 minuten eigenlijk niet echt lang, maar had naar mijn mening makkelijk kunnen zijn afgedaan met circa 90 minuten, want de laatste 15 zoetsappige en sentimentele minuten van het verhaal vond ik totaal overbodig.

Wat een zeer laag gemiddelde heeft deze leuke komedie toch, met heel veel bekende acteurs en actrices en die er allemaal zichtbaar veel plezier in hadden en ook allemaal leuk speelden. Toegegeven alle filmpjes zijn eigenlijk te belachelijk voor woorden, maar omdat de humor met name grof, ziek, racistisch en seksistisch is paste het perfect bij mijn soort humor

Het verhaal draait om een 3-tal jongeren die één (een slim jochie) van hun, via een soort van vlastreek, een zelfverzonnen filmtitel "Movie 43" laten zoeken op het internet ter afleiding (als het jochie gaat zoeken, willen ze hem namelijk terugpakken op iets wat hij hun heeft aangedaan). Tijdens dit zoeken stuit hij dan op allerlei komische korte filmpjes (het zijn er in theorie 9 stuks) die dan worden getoond.

Het 1e filmpje met de titel "The Catch" draait om Kate Winslet die een date heeft met Hugh Jackman die ze niet kan. Ze heeft hem wel eens gezien op foto's waarbij hij steeds een sjaal om heeft. Ze gaan samen eten in een restaurant en daarbij doet Hugh Jackman zijn sjaal af en ziet Kate Winslet dat hij ballen (dus twee testikels) heeft hangen aan zijn hals Niemand vindt het raar of hinderlijk, maar zij wel en het levert ook een aantal komische situaties op. Het was natuurlijk een belachelijk flauw filmpje, maar ik vond het wel geinig.

Het 2e filmpje met de titel "Homeschooled" draait om het stel Naomi Watts en Liev Schreiber die hun zoon Jeremy Allen White persoonlijk en geïsoleerd groot brengen. En dit op een best aparte en ziekelijke manier (o.a. incest). Zo wordt hij o.a. flink vernedert en gekleineerd. Dit heeft natuurlijk tot gevolg dat hij later ook een zieke persoonlijkheid wordt die geilt op zijn moeder in een zelfgemaakt pop vorm. Hoewel het filmpje buiten alle proporties is, heb ik vrijwel continue in een deuk gelegen van het lachen.

Het 3e filmpje met de titel "The Proposition" draait om Anna Faris die wilt dat zijn vriendje Chris Pratt op haar poept (dat mag niet verward worden met "schijten" zegt men, want dat doe je op hoeren ). De hele voorbereiding op het "poepen" is hilarisch en Chris Pratt praat er ook tijdens een barbecue over met een donkere vriend die het de normaalste zaak van de wereld vindt. Het einde van het filmpje was best flauw, maar toch heb ik ook bij dit filmpje regelmatig in een deuk gelegen van het lachen.

Het 4e filmpje met de titel "Veronica" draait om Emma Stone en supermarkt kassière Kieran Culkin die seks met elkaar willen hebben en daarbij vuile praatjes hebben in de supermarkt waarbij iedereen kan meeluisteren (de intercom staat namelijk aan). Dit vond ik eigenlijk het minste filmpje, waarbij ik alleen af en toe moest glimlachen.

Het 5e filmpje met de titel "Super Hero Speed Dating" draait om Justin Long (verkleed als "Robin"), Jason Sudeikis (verkleed als "Batman") en heel veel bekende actrices verkleed als figurant uit de "Batman" films. Dit filmpje draait om seks en is ook redelijk flauw.

Het 6e filmpje met de titel "iBabe" draait om Richard Gere als directeur van een bedrijf (soort van "Apple") die een MP3-speler voor kinderen op de markt heeft gebracht in de vorm van een blanke blote vrouw Nadeel is echter dat de kinderen er seks mee hebben en dat men de ventilator (om de MP3-speler te koelen) heeft aangebracht in de vagina, waardoor de penissen van de kinderen verminkt raken Op zich was dit filmpje weer hilarisch en mede ook omdat Richard Gere niet inzag wat nu het probleem was en waarom men er seks mee had omdat het eigenlijk maar een MP3-speler was. Op het einde wordt er ook een nieuwe uitvoering op de markt gebracht en dan gaat het om een donkere uitvoering (was dus een donkere blote vrouw)

Het 7e filmpje met de titel "Middleschool Date" draait om Chloë Grace Moretz die ongesteld raakt en waardoor er veel gedoe over ontstaat om dit te laten stoppen. Dit filmpje was aan de behoorlijk flauwe kant, maar soms wel geinig vanwege Patrick Warburton. Het einde met de tamponreclame waarbij twee fraaie vrouwen de zee in gaan en ééntje wordt opgegeten door een haai, omdat haar tampon niet lek vrij is, was wel geweldig.

Het 8e filmpje met de titel "Happy Birthday" draait om Seann William Scott die voor zijn verjaardag van zijn vriend Johnny Knoxville een vastgebonden kabouter (gespeeld door Gerard Butler die nauwelijks herkenbaar is) krijgt. Ze willen hem namelijk ruilen voor een pot met goud. De vuilgebekte kabouter, die overigens ook regelmatig hard in elkaar wordt geslagen, heeft echter ook nog een broer die hem komt helpen. Dit filmpje vond ik persoonlijk geweldig en ook het einde waarbij de twee kabouters uiteindelijke worden neergeschoten en daarna in een vuilniszak in een vuilcontainer worden gegooid.

Het 9e filmpje met de titel "Truth or Dare" draait om Halle Berry en Stephen Merchant die voor het eerst op een date zijn in een Mexicaans restaurant en daar het spelletje "Truth or Dare" spelen, waarbij de nadruk vooral ligt op "Dare". Zowel Halle Berry en Stephen Merchant moeten de meest absurde dingen doen zoals guacamole maken met de rechterborst (Halle Berry) en ook lichaamsverbouwing waardoor beiden er op het einde belachelijk nep uitzagen. De scene op het einde waarbij Halle Berry haar enorm vergrote borsten te voorschijn haalt was wel geinig.

Na dit 9e filmpje gaat de film weer verder bij de zoektocht naar de zelfverzonnen filmtitel "Movie 43", die uiteindelijk toch wordt gevonden Het blijkt een film te zijn die gevolgen heeft voor de aarde, want opeens zijn we belandt in een apocalyptische wereld. Dit kan worden teruggedraaid via een computer, maar uiteindelijk gaat het niet gebeuren (was best geinig) en krijgt men de keuze om nog een filmpje te zien. Dat is dan eigenlijk het 10e filmpje.

Dit 10e filmpje met de titel "Victory's Glory" draait om Terrence Howard die coach is van zwart basketbal team in de jaren 50. Dit was schijnbaar het eerste zwarte basketbal team en als peptalk voor de wedstrijd tegen een blank team, zegt hij tegen zijn spelers "jullie gaan winnen omdat jullie zwart zijn" Opzicht was dit filmpje soms best racistisch (o.a. over het vooroordeel dat donkere mannen een lange penis hebben, eentje had er een van 45 cm ), maar wel op een grappige wijze. Uiteraard wordt het blanke team ook ingemaakt met een uitslag van 1 - 103.

Hierna is de film afgelopen en volgt nog een leuke aftiteling. Na deze aftiteling volgt echter nog een filmpje en dit is dan het 11e en tevens ook echt het laatste filmpje.

Dit 11e filmpje met de titel "Beezel" draait om Elizabeth Banks (altijd mooi om te zien), Josh Duhamel en de homoseksuele geanimeerde kat Beezel die jaloers is op Elizabeth Banks en van haar af wil. Hij wilt namelijk Josh Duhamel voor hemzelf hebben. Dit filmpje was best geinig en ook best grof en zeker op het einde als Elizabeth Banks en Beezel het aan de stok met elkaar krijgen. Door toevallige omstandigheden wordt Elizabeth Banks daarbij grof afgemaakt door kinderen.

Al met al heb ik me prima vermaakt met deze leuke komedie en heb ik ook zeer regelmatig moeten lachen en dat lijkt me toch ook de bedoeling van een komedie. Buiten de seksistische humor zit er ook wat fraai bloot in de film (o.a. natuurlijk bij het filmpje omtrent de "iBabe"). De anti-reclame die op een gegeven moment werd getoond over kinderen die in apparaten (frisdrankautomaat, geldautomaat, kopieerautomaat) moeten werken en waarbij de volwassen agressief reageren, was ook best hilarisch.

Niet bijzonders maar leuk om eens gezien te hebben. Brad Pitt en Angelina Jolie hebben er overduidelijk zin in (ook in elkaar trouwens) en de actie (soms erg overdreven) is ook best in orde.

Dit was waarschijnlijk de slechtste film van het jaar 2007. Ik snap niet wat Rowan Atkinson bezielde om deze film te maken. Alle grappen zijn totaal niet grappig en er zitten ook totaal geen nieuwe grappen in. Het verhaal heeft totaal ook niets om de arm. En het kleine jochie in de film was meer irriterend dan dat hij iets toevoegde.

Rowan Atkinson's korte sketches als Mr. Bean zijn wel leuk maar zijn films zijn gewoon een drama, vooral deze.

Het is jammer dat ik geen "0" punten kan geven want anders had hij die zeker van mij gekregen.

Zeer boeiende en ook spannende thriller (waarom deze film mede betiteld staat als een drama snap ik niet want dit is juist totaal geen drama) met een uitstekend verhaal. Kevin Costner, William Hurt en Dane Cook deden het goed, vooral Kevin Costner was geweldig opdreef. Demi Moore deed het ook best eens een keer aardig en voor de afwisseling ging zo ook niet uit de kleren

Was er dan ook iets slechts aan deze film ? Ja dus, en wel het einde. Het einde leek zo goed te zijn maar de laatste 30-40 seconden verpesten het helemaal. Maar als je de laatste 30-40 seconden gewoon vergeet is het meer dan een voortreffelijke thriller.

Mooie en tevens goede Documentaire / Muziek over funk- en soulgod James Brown, tijdens zijn gloriejaren in de jaren zestig en zeventig. Ik kan James Brown eigenlijk alleen vanaf de jaren 80 (o.a. door de film Rocky IV), dus wat betreft was dit wel een interessante documentaire voor mij als muziekliefhebber.

James Brown mag dan wel een bestempelt zijn als hardst werkende muzikant, maar hij was ook behoorlijk eigenwijs en niet altijd geliefd bij zijn muzikanten (die hij zelfs bedreigde) waarvan velen aan het woord komen in deze documentaire. Ik vond het ook wel geinig om te horen van deze muzikanten dat James Brown geen muzieknoten kon lezen en eigenlijk nauwelijks verstand had van muziek. Hij was natuurlijk wel een perfecte entertainer, danser en natuurlijk een echt baasje.

De vele beelden van James Brown (met name als hij danst) en zijn begeleidingsband waren zeer fraai om te zien (o.a. een inspiratie voor Mick Jagger, die zelf ook aan het woord komt) en natuurlijk ook om te horen. Ik wist eigenlijk niet eens dat extravagante bassist Bootsy Collins (komt zelf ook aan woord) deel uitmaakte van één zijn begeleidingsband "The J.B.'s". (jaren 70). Omdat ik geen echte fan ben van James Brown, vond ik de film hier en daar wel wat langdradig. In deze documentaire komt ook de rassendiscriminatie in de jaren 60 aanbod, waar James Brown ook een aandeel in had op positieve wijze.

Al met al is dit gewoon een goede documentaire voor muziekliefhebbers en vooral voor fans van funk- en soulgod James Brown.

Toch wel een stijve/stoffige en ook saaie Britse Misdaad / Drama film over de inmiddels op leeftijd (93 jaar) geraakte gepensioneerde Sherlock Holmes die nu woont in een afgelegen boerderij in het fraaie Sussex met zijn huishoudster Mrs. Munro (die hem verzorgt) en haar zoon Roger (die Sherlock Holmes bewondert) en zijn bijen waar hij een obsessie voor heeft. Ook houdt hij een dagboek bij, maar omdat zijn geheugen hem inmiddels door ouderdom flink in de steek laat heeft hij moeite met dingen te onthouden/herinneren en op te schrijven zoals ze zijn gebeurt. Ook met zijn fysieke gezondheid gaat het achteruit, waardoor hij afhankelijk wordt van mensen die hem moeten verzorgen.

Toegegeven visueel zag het er allemaal prachtig uit qua aankleding, decors en vooral de schitterende landschapsbeelden van de omgeving van Sussex, maar het hele verhaal wat o.a. draait om het verleden van Sherlock Holmes (wel goed gespeeld door Ian Mckellen) en zijn bijen is gewoon saai en langdradig. Zo weet de onopgeloste zaak omtrent Ann Kelmot (verdienstelijk gespeeld door de fraaie Hattie Morahan) niet echt te boeien, maar was het wel mooi hoewel het natuurlijk tragisch was wat er uiteindelijke met Ann Kelmot gebeurde (pleegt alsnog zelfmoord via een trein). Door dit vooral, wat Sherlock Holmes enorm heeft geraakt, is hij ook gestopt met werken zodat hij eventueel andere personen geen pijn meer kan doen. Het gedoe omtrent Japen/Hiroshima was helemaal niet interessant en alleen de beelden van Hiroshima (dat geraakt is door de atoombom) waren indrukwekkend.

Het gedeelte omtrent de bijen en Roger (matig gespeeld door Milo Parker) was wel mooi, maar was tevens erg kinderachtig en flauw om te zien. Gelukkig komt daar op het einde nog wel een aardige wending in het verhaal als Roger enorm vaak wordt gestoken en bewusteloos op de grond ligt. Het gedoe met huishoudster Mrs. Munro (verdienstelijk gespeeld door Laura Linney) was wel aardig omdat zij en Sherlock Holmes elkaar niet zo moeten (levert leuke discussies tussen beiden op en zij vindt ook dat hij eigenlijk thuis hoort in een ziekenhuis) en zij eigenlijk met haar zoon in een hotel (wat wordt gerund door familie van haar) wilt gaan werken. Op het einde komt het natuurlijk goed tussen haar en Sherlock Holmes en ook de bijen (wespen waren namelijk uiteindelijk de schuld van het steken op Roger en Sherlock Holmes ontdekt dat, zodat hij toch nog een zaak oplost in dit verhaal) en zodoende eindigt de wel film mooi.

Al met al niet meer dan leuk om eens gezien te hebben deze Misdaad / Drama film. Maar in het algemeen is het allemaal saai, flauw, langdradig en eigenlijk ook kinderachtig. Het visuele gedeelte en acteur Ian Mckellen maken deze film alleen nog het kijken waard.

Hoe haalt men het in het hoofd om de Britse acteur Michael Caine een rol te geven als eenzame Amerikaanse weduwnaar in Parijs Maak er dan gewoon van Britse weduwnaar. Hij speelde overigens wel zijn rol goed.

Voor de rest was deze Komedie / Drama wel genietbaar, hoewel de nadruk bij deze film toch ligt op Drama want te lachen viel er eigenlijk niets (hooguit wat glimlachen). Het verhaal zit aardig in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Dat deze film vooral genietbaar is komt door de cast in de vorm van Michael Caine, Clémence Poésy (ik herkende haar van de film "In Bruges (2008)" en Justin Kirk die het alle drie goed doen. Visueel zit deze film ook goed in elkaar en dat komt mede door de fraaie stad Parijs en de andere locaties. De muziek is lekker ingetogen en past goed bij het verhaal en het trage tempo. De film is wel ietwat langdradig (had van mij ook wat korter gemogen), maar al met al is dit gewoon een goed drama met een eveneens goed einde.

P.S. de korte rol van Gillian Anderson (als de dochter) was noemenswaardig en ze zag er ook best fraai uit.

Wat een maf maar goed verhaal met al die keuzes en wat een einde. Visueel en kleurrijk was het allemaal prachtig en het verhaal (zeg maar gerust vele verhalen) was boeiend. Verder deed de cast het meer dan goed en was de muziek subliem gekozen. Al met al heb ik best genoten van deze film maar vond ik het einde toch ietwat onbevredigend terwijl het eigenlijk ook weer best goed was. Film is wel wat aan de lange kant waardoor het heel af en toe wat saai wordt en ik soms de neiging had om hem effen wat vooruit te spoelen.

Erg flauw en oh zo kinderachtig. Het cliché verhaal is te belachelijk voor woorden en te lachen viel er vrijwel niets omdat alles zo flauw was en zoals gezegd ook kinderachtig (mede dankzij de vreselijke kinderen die erin meespeelden). Ook de pinguïns konden me niet bekoren en ze zagen er ook best nep uit. Ik moet wel zeggen dat ik door het kijken naar de pinguïns regelmatig trek had in een broodje gefrituurde pinguïn.Ik moet zeggen dat Jim Carrey er best oud en vermoeid uitzag in deze film, ik heb hem wel eens beter gezien. Nee deze film was duidelijk niet besteedt aan mij (ik was ook niet de doelgroep) en na 30 minuten had ik het al gehad met deze film. Met veel pijn en moeite heb ik de film toch uitgekeken en dat had ik beter niet kunnen doen want uiteindelijk was het toch weer 1,5 uur verloren tijd van mijn leven. Het enige lichtpuntje in deze film was nog de fraaie Ophelia Lovibond als Pippi met de maffe stem (deed me denken aan de telefoniste Nina uit de film "Office Space").

Deze film is duidelijk bedoeld voor kinderen tot 10 jaar. Als volwassenen trek je je de haren uit het hoofd bij het zien van deze ellende. Verhaal is vreselijk en de tiener muziek nog zelfs erger. Hoofdrol speler George Lopez is een waar drama en hij is ook totaal niet grappig dat geldt eigenlijk ook voor de meeste rot kinderen in deze film. De enige actrice die nog ging was Jane Lynch, zulke rollen zijn haar op het lijf geschreven. Dankzij haar ben ik nog net niet gillend door een raam gesprongen.

Misschien kunnen ze de titel van de film beter veranderen in "Mr. Troep Mom"

Het enige leuke in deze film is Billy Bob Thornton. Alleen dankzij hem is deze film nog het aankijken waard. De rest is echt bagger, vooral Sean William Scott is totaal niet grappig.

Deze kortdurende (circa 77 minuten) Misdaad / Drama film (een soort van "Death Wish" film met Charles Bronson) zag ik toevallig voorbij komen bij het leuke spel "Link de filmposters" op "MovieMeter" en leek me wel interessant omdat ik graag kijk naar ouderwetse jaren 70 en 80 films waarin het draait om een vrouw of meerdere vrouwen.

De jonge niet pratende vrouw Thana (Zoë Lund) loopt na een vermoeiende werkdag alleen naar huis en wordt door twee verschillende mannen op één avond verkracht, waarbij ze de laatste aanrander, een inbreker (Peter Yellen), doodslaat in haar appartement. Ze hakt hem in mootjes en dumpt zijn lichaamsdelen in vuilniszakken op straat en richt daarbij een ware slachting aan onder de mannelijke bevolking van New York met een .45 kaliber pistool (oftewel de titel van de film).

Het is een vakkundig gemaakte kruising tussen een horror- en wraakfilm, waarbij de in 1999 overleden (aan een overdosis drugs) Zoë Lund (als de timide Thana, die als een naaister werk in een atelier waar haar leidinggevende, gedreven door het feit dat ze niet spreken kan, haar wat meer aandacht schenkt dan wenselijk) enorm veel mannelijke slachtoffers maakt (in totaal 16 tot 17 mannen). Sommigen terecht maar een groot aantal niet, zo vermoordt ze o.a. een man op de hoek van de straat die vrouwen aanspreekt, een man die een kleine fotostudio heeft, een pooier die een hoer mishandelt op straat, bendeleden, een sjeik en zijn chauffeur, een continue pratende man (schiet zich uiteindelijk wel zelf door het hoofd), haar leidinggevende (die haar dan ook aflebbert) op het halloweenfeest, en een aantal onschuldige mannen op een halloweenfeest en daar wordt ze uiteindelijk ook doodgestoken met een mes door een andere vrouwelijke medewerkster van het atelier, te weten de niet op haar mondje gevallen Laurie (Darlene Stuto), waarbij ze zachtjes tegen haar zegt "Sister".

Qua verhaal stelt het eigenlijk niet zoveel voor. Het motief en waarom Thana (voor de stille Thana is het onmogelijk haar leed uit te schreeuwen) afrekent met mannen is duidelijk, maar het vele afreken met de mannen is saai en flauw en daardoor ontstaat er ook nooit spanning. Ze geeft veel mannen ook totaal geen kans en schiet ze vrijwel gelijk dood. Hierdoor bevat de film wel veel actie en geweld, maar bijzonder is het eigenlijk nergens, op de verkrachter na dan die ze met een strijkijzer doodslaat en daarna in de douche in mootjes hakt (daarna draait ze ook min of meer door). Ook is het jammer dat er geen naaktheid te zien is, want dat is toch vrij gebruikelijk bij dit soort films en het had ook makkelijk gekund bij Zoë Lund (één keer lijkt het erop dat je haar borsten te zien krijgt, maar op het allerlaatste moment wordt dat helaas verhindert).

Zoë Lund speelt haar rol best leuk als een soort van Paul Kersey (Charles Bronson in de "Death Wish" reeks) op zoek naar New York's vrouwen hatende bevolking (eigenlijk alle mannen) en ze zag er ook niet onaardig uit (o.a. met fel rode lippenstift, waarmee ze wil suggereren dat ze erom vraagt. Ze vraagt ​​er natuurlijk om, want ze vraagt namelijk ​​om bloed van mannen) en zeker toen ze op een gegeven moment verkleedt rondliep als non op het halloweenfeest op het einde van de film. Zoë Lund was pas 19 jaar toen ze speelde in "Ms. 45", maar die stemloze rol gaf haar wel een krachtige stem die helaas werd afgebroken in 1999, toen ze in Parijs aan drugsgerelateerd hartfalen stierf. Ze was toen pas 37 jaar.

De overige cast heeft nauwelijks aandeel in het verhaal op Albert Sinkys (als de leidinggevende Albert) en Editta Sherman (als de nieuwsgierige appartementseigenaar Mrs. Nasone, vindt uiteindelijk ook het afgehakte hoofd van de verkrachter in het appartement van Thana, met haar hondje, waar Thana mee wilt afrekenen) misschien na dan en Helen McGara (als atelier medewerkster Carol) vond ik best een mooie vrouw.

Al met leuk om eens gezien te hebben deze eenvoudige wraakfilm (die me ook wat deed denken aan "Don't Open Till Christmas (1984)" welke ik afgelopen Kerstmis zag), maar meer ook niet, want daarvoor vond ik het verhaal eigenlijk te matig en ook vond ik het jammer dat er geen naaktheid in te zien valt.

Omdat de film behoorlijk traag en langdradig is, kun je hem het beste bekijken op een warme broeierige dag waarbij je er lekker onderuit bij ligt. Het verhaal (lekker broeierig sfeertje) weet opzicht wel te boeien en mocht er visueel ook wel wezen maar je moet wel geduld hebben want de opbouw is traag, langdradig (ruim twee uren is een lange zit voor een film als deze) en bevat ook wat saaie stukken. Pas in de laatste 10 minuten zit er wat actie in. De cast deed het overigens goed en dan met name de twee jongens Ellis (Tye Sheridan) en Neckbone (Jacob Lofland) die leuk en overtuigend speelden. De rol van Reese Witherspoon stelde eigenlijk weinig voor en ze komt ook niet echt veel in beeld.

P.S. regisseur Jeff Nichols heeft schijnbaar iets met Michael Shannon, want hij speelt tot nu toe in iedere film van hem mee, dit keer wel maar een heel bescheiden rolletje.

Toch wel een prima drama van Russ Meyer. Het verhaal (inderdaad de thematiek die Naomi Watts benoemd, kan nog worden aangevuld met "eigen recht") zit goed in elkaar en is ook wel boeiend. Wat deze film echter echt goed maakt is de uitstekende cast. Hal Hopper zag ik een dag eerder al schitteren in de film "Lorna" en in deze film verbeterd hij zelfs dat kunstje en heeft hij een hoofdrol. Het was echt genieten hoe hij de rol van slechterik speelde. Ook de rol van Antoinette Cristiani (die getrouwd is in de film met Sidney Brenshaw alias Hal Hopper) was best goed en ze mocht er ook best wezen. De echte schoonheden in deze film zijn natuurlijk Rena Horten als de doofstomme Eula (de scene waar ze zich aan het wassen is in een teiltje was visueel oogstrelend) en natuurlijk Lorna Maitland als Clara Belle die ook al schitterde in de film "Lorna". In deze film heeft ze maar een bijrol maar ze speelde die weer goed en uiteraard zag ze er weer fraai uit. Het einde met de inmiddels doorgedraaide Sidney was goed (wel veel geschreeuw) en ook wel grof. De overgang van moord tot veroordeling in dat einde vond ik wel wat abrupt (in een seconde).

De scènes in het huis (min of meer een soort seksclub) van Princess Livingston (sowieso een verhaal apart met haar uiterlijk) en haar geflipte familie (o.a. de gestoorde Injoys die alleen rondloopt in een overal met niets eronder en de doofstomme nymfomane Eula) behoren tot de hoogtepunten van deze film.

P.S. de rol van Frank Bolger (vrijwel in alle films van Russ Meyer te zien) als predikant was ook best goed.

"2005, Internet. Who needs it ?"

Ondanks de inmiddels hoge leeftijd van acteur/regisseur Clint Eastwood, blijft hij voor mij een iconische persoonlijkheid (was in de vorige eeuw één van mijn lievelingsacteurs) en zijn films blijf ik dan ook gewoon kijken en meestal vermaak ik me er ook wel mee.

Dat vermaken geldt ook voor deze Misdaad / Drama film, ondanks dat hij behoorlijk clichématig is en het verhaal ook een zeer voorspelbaar verloop heeft. Er zit opzicht best veel drama in, maar het grijpt eigenlijk nergens echt aan. Ondanks dat Clint Eastwood (in de rol van witte bejaarde antiheld Earl Stone uit het Middenwesten, waar Mexicanen nog "bonenvreters’ heten", Afro-Amerikanen "negervolk" en vrouwen hoer of madonna zijn. Verder heeft hij niets op met hedendaagse ingeburgerde techniek zoals Internet en Smartphones) inmiddels al 88 jaar is, doet hij het nog steeds goed op het witte doek (in mijn geval dan een televisiescherm) en ik moest zelfs hier en daar wat om zijn humor lachen, zoals:

"You're playing like you're the Fuhrer";

"Great, mein Kommandant";

"Well, this is good. Helping you Negro folks out";

"Oh, you're gals, huh ? Gals ? Come on, old-timer, we're dykes on bikes".

Ook vond ik het ook wel leuk om te zien hoe hij omging met de vrouwen (of beter gezegd hoertjes) in het verhaal en zijn meezingen op oubollige liedjes in de auto (beter gezegd pick-up truck) was opzicht ook wel geinig. De overige cast doet het opzicht ook best verdienstelijk zoals Bradley Cooper, Dianne Wiest en Robert LaSardo en polka zangeres Mollie Busta mocht er best wezen.

Normaal gesproken zou ik deze film 3,0* geven, maar vanwege Clint Eastwood geef ik hem halfje hoger en kom ik dus uit op 3.5*.

Typische wazige mysterieuze David Lynch film met een maf maar wel aardig verhaal en met vele rare en vreemde karakters welke overigens wel allemaal interessant waren. Verhaal is boeiend en er zitten ook geregeld bijzondere en ook grappige (o.a. de espresso scene) scènes in. De film had wel iets korter gemogen (zing scene in het theater had er wat mij betreft uit gemogen, heb ik overigens ook vooruit gespoeld want ik heb een hekel aan zingen in een film) want bijna 2,5 uur vind ik persoonlijk iets te lang voor deze film hoewel hij nergens echt saai werd. De cast deed het overigens prima en met Naomi Watts en vooral Laura Harring zaten er natuurlijk ook nog eens twee schoonheden van vrouwen in. De lesbische scènes tussen beide dames vond ik trouwens wel bijzonder en fraai. Het laatste half uur (vanaf de blauwe doos) van de film is trouwens een groot raadsel voor mij want dat vond ik maar allemaal wazig en ik snapte er eerlijk gezegd ook niets van. Na het belachelijke maffe einde geldt dat overigens voor de gehele film. Waar ging het in hemelsnaam over ? Maar ja dat heb je eigenlijk bij iedere David Lynch film.

Toch wel een leuke komedie, vooral door Michael Keaton. Ook het concept van deze film was wel goed,

Behoorlijk gestoord en ziek filmpje. Het keiharde verhaal weet enorm te boeien, is spannend en is ook geregeld keihard. Wat deze film vooral een genot maakt om te kijken zijn de compleet gestoorde Mum & Dad die behoorlijk ziek en sadistisch (vrijwel alles wordt expliciet getoond) tekeergaan. Beide rollen worden overigens prima gespeeld door Dido Miles en Perry Benson. Olga Fedori (leuke meid trouwens) speelde de rol van slachtoffer ook best goed en ze heeft het zwaar te verduren (ook duidelijk zichtbaar) in deze film Het einde mocht er zeker wezen (misschien wel een beetje cliché).

P.S. de film is soms ook best walgelijk (een sterke maag is aan te bevelen), dus het is niet voor iedereen weggelegd om deze film te kijken.

Het eerste deel vond ik best aardig maar dit vervolg vond ik flauw en ook wel kinderachtig. De laatste komt ook mede omdat men in dit deel een (rot) kind betrokken heeft maar de humor in het algemeen is ook kinderachtig. Het verhaal stel opzicht niet veel voor en de film weet ook nauwelijks te boeien. Omdat de film best aan de lange kant is hunkerde ik op een gegeven moment naar het einde omdat de film steeds meer een kwelling voor me werd. Visueel ziet het er wel allemaal wel fraai uit en de cast is ook best indrukwekkend. Maar overtuigen deed de cast eigenlijk nergens. Dankzij Rachel Weisz en vooral Patricia Velasquez was de film gelukkig niet alleen maar een foltering.

Leuke onderhoudende film met mooie beelden en aardige special effects. Het verhaal was ook best in orde en Brendan Fraser en Rachel Weisz waren een leuke combinatie. Ze hadden het wel bij dit eerste deel moeten houden want de vervolg delen zijn stuk voor stuk slechter.

De vroegere "The Mummy" delen (trilogie) vond ik al tegen vallen (zeker wat betreft het Tweede en Derde deel) en dat geldt ook voor deze opvolger (heeft wel niets meer te maken met de eerdere delen). Ook begin ik me langzamerhand te storen aan hoofdrolspeler Tom Cruise, die denkt dat hij nog 30 jaar is en in zijn laatste twee films ook gewoon beroerd acteert.

Echt heel slecht is deze Actie / Avontuur film nu ook weer niet want zowel de eerste circa 30 minuten (met o.a. een spectaculaire neerstortende vliegtuig scene) als de laatste 30 minuten van het verhaal zijn best vermakelijk en daarin zit ook het meeste spektakel. Echter het verhaal (draait om het ontdekken van de graftombe van de Egyptische prinses Ahmanet, die weer tot leven komt en daarbij personen vervloekt en dood en verderf zaait) weet nauwelijks te boeien, laat staan dat het ergens spannend wordt en de vele humor die in het verhaal verwerkt zit, is vooral kinderachtig en flauw en slaat de plank ook volledig mis. Visueel gezien ziet het er allemaal nog wel aardig uit en dat geldt ook voor de speciale effecten (o.a. de zandstormen van zowel zand als glas). Ook gebeurt er meer dan genoeg in het verhaal, waarbij het tempo best hoog is.

Van de cast vond ik eigenlijk alleen Sofia Boutella (in de rol van Ahmanet, oftewel "The Mummy") en Annabelle Wallis (in de rol van Jenny Halsey) het nog verdienstelijk doen en de rest speelt gewoon beroerd en zwaar onder de maat, zoals de al eerder genoemde Tom Cruise (in de rol van Nick Morton), maar zeker ook Russell Crowe (in de rol van Dr. Henry Jekyll) die echt tenenkromend slecht speelt. Jake Johnson (in de rol van Chris Vail, die de partner is van Nick Morton) dient vooral als humoristisch element in het verhaal, maar hij slaagt daarin zelden.

Al met al een matige Actie / Avontuur film, die gelukkig met 100 minuten ook niet al te lang duurt.

Ik heb de film gisteren gezien en ik moet zeggen dat het resultaat me zwaar tegen viel. Het is inderdaad zoals hier iemand al zegt meer een film voor kinderen tot 14 jaar.

De special effects (lees animaties) zien er zeer mooi uit maar het verhaal op zich stelt weinig voor en is ook niet spannend. Verder vond ik de presteer prestaties van de hoofdrolspelers maar zeer magertjes en er was ook totaal geen chemie tussen de hoofdrol spelers. Vooral tussen het gezin O'Connell (Brendan Fraser, Maria Bello en de zoon) zat totaal geen chemie. Misschien komt dat mede omdat Rachel Weisz niet meespeelt in dit deel.

Ik had helaas meer verwacht van deze film. Dankzij de animaties blijft de film nog enigszins boeiend om te kijken.

Het verhaal is best goed alleen duurt de film naar mijn mening veel te lang. Ergens halverwege begint de film te vervelen en hunker je naar het einde toe. Het stukje in Nederland met de mooie Marie Josee Croze is nog het best bijgebleven. 40 minuten in korten en je hebt een veel betere film met meer vaart.

Deze film heb ik vroeger als klein kind gezien op een Duitse zender (ARD of ZDF) en ik kan me nog goed herinneren dat ik hem geweldig en vooral zeer leuk vond. Het verhaal zit gewoon leuk in elkaar en de droge humor is geweldig waardoor ik zeer regelmatig heb moeten lachen (o.a. om het gedoe van de blinde butler en de doofstomme kok ).

De introductie van de vijf beste detectives (met leuke aanhang) en de aankomst bij het Kasteel (met name de geldige deurbel) met de blinde butler die steeds de deur opent was zeer leuk gedaan en ook het samenzijn en het etentje aan de tafel was zeer leuk. De cast is natuurlijk om te smullen met o.a. toppers als Peter Falk, David Niven en natuurlijk Peter Sellers verkleed als Chinees.

Al met al is dit gewoon een zeer leuke komedie die zich ook nog eens lekker wegkijkt.

Deze Horror / Mystery film (een soort van Giallo) is mijn eerste film van 2022 geworden en ik heb deze film gekeken omdat "Noodless" hem noemde tijdens de "Horrorfilm Challenge" van 2021. Gezien zijn geplaatste afbeeldingen en het meespelen van de Indonesische-Nederlandse Laura Gemser, had de film gelijk mijn aandacht, maar het duurde eventjes voordat ik eraan begon.

De laatste film geregisseerd door regisseur Riccardo Freda, begint gelijk met een vrij typisch Giallo-decor waarin een moordenaar een mooie vrouw (Laura Gemser, waarvan gelijk al de borsten te zien zijn) besluipt en wurgt. Het blijkt echter te gaan om een scène in een film, oftewel je kijkt naar een film in een film. Als die scène eenmaal is opgenomen, ontmoeten we hoofdrolspeler Michael Stanford (Stefano Patrizi), die duidelijk begint te voelen dat de druk van zijn beroep als acteur zijn tol eist, aangezien hij bijna zijn arme collega Beryl (Laura Gemser) vermoordde.

Daarom besluit hij om er even tussenuit te gaan en gaat hij samen met zijn vriendin Deborah Jordan (Silvia Dionisio) naar zijn oude ouderlijk huis waar zijn moeder Glenda (Anita Strindberg) nog woont. Een plek waar hij al een tijdje aarzelt om naar terug te keren en dat omdat hij blijkbaar zijn eigen vader William (Stefano Patrizi in een dubbelrol), die precies op hem lijkt, heeft vermoord toen hij nog een kind was.

Bij aankomst in het donker worden ze verwelkomt door butler Oliver (John Richardson) en ondanks dat de stroom regelmatig uitvalt in het huis en moeder Glenda het niet heeft op Deborah, de moeder is namelijk jaloers omdat ze vroeger een incestueuze relatie had met haar zoon, lijkt het aanvankelijk goed te gaan. Maar dan verschijnen leden van de filmploeg, te weten regisseur Hans Schwartz (Henri Garcin), assistent-regisseur Shirley Dawson (Martine Brochard) en actrice Beryl, die op zoek zijn naar locaties om te gebruiken in de film en beginnen de dingen gewoon raar te worden, aangezien Beryl in bad onder water wordt gehouden door iemand, omdat Deborah een vreselijke nachtmerrie krijgt en omdat de filmploeg na een dag of twee één voor één vermoord wordt.

Hoewel het nergens echt spannend of boeiend wordt, wist het verhaal me wel van de eerste tot de laatste minuut te vermaken en je wordt ook steeds op een dwaalspoor gezet met degene die je denkt die achter de moorden zit. De karakter motivaties zijn niet altijd logisch, maar het ziet er wel allemaal geweldig uit en bevat fraaie cinematografie (o.a. een waterplas met een waterval) en een aantal gedenkwaardige decorstukken. Bij dat laatste moet je o.a. denken aan een gigantische spin, die er wel heel erg nep uitzag en ook verschillende formaten heeft.

Deze is te zien tijdens de bizarre nachtmerrie van Deborah, waarin ze begint te dromen over een demonische cult in combinatie met de gigantische spin, vleermuizen, slangen, bloed en doodskoppen en in de nachtmerrie lijkt Deborah het slachtoffer te worden van een bizar ritueel. De nachtmerrie werd in ieder geval fraai in beeld gebracht en daarin zijn ook regelmatig de borsten van Silvia Dionisio te zien en dat o.a. als ze is vastgebonden en natuurlijk halfnaakt is

Sowieso valt er in "Murder Obsession" regelmatig seks en naaktheid te zien en dat laatste van de vrouwen Laura Gemser, Silvia Dionisio en Anita Strindberg. Van Laura Gemser zien we als eerste wat naaktheid in de vorm van borsten tijdens de eerste minuut van de film en naderhand zien we haar nog naakt als ze in bad zit en als ze gaat neuken met Michael Stanford bij de mooie waterplas met de waterval (regisseur Hans Schwartz kijkt daarbij ook stiekem toe en maakt er ook foto's van en dan doel ik niet op de mooie waterplas met waterval). Daar zien we dan ook haar behaarde zwarte schaamstreek en die wordt daarbij vooral goed in beeld gebracht nadat ze is vermoord met een mes en waarbij het lijkt of Michael Stanford de moordenaar is.

Ondanks dat Anita Strindberg destijds al 44 jaar was, vond ik wel dat ze de mooiste borsten had (de borsten van Silvia Dionisio mochten er overigens ook wezen en die zijn voor het eerst te zien na circa 21 minuten als ze ligt te vrijen met Michael) en daarmee wordt ook gespeeld en erop gezogen door John Richardson, oftewel butler Oliver. Haar borsten zijn wel pas voor het eerst goed te zien na circa 78e minuten, tijdens een flashback van de griezelige butler, maar daarvoor kan je er af en toe een glimp (omdat ze dan een enigszins doorzichtige nachtjapon draagt) van zien tijdens incestueuze scènes met haar zoon Michael. Je ziet ze in deze film overigens niet met elkaar vrijen, maar bepaalde momenten in de film neigen wel richting incest.

Buiten dat er regelmatig wat naaktheid te zien valt, zie je natuurlijk ook een aantal moorden, waarvan er een paar mochten wezen. Zo wordt regisseur Hans Schwartz namelijk vermoordt met een bijl en als assistent-regisseur Shirley Dawson de door Hans gemaakte foto's gaat ontwikkelen en bekijken (waarbij ze ontdekt wie de moordenaar is), wordt ze met een kettingzaag onthoofd. Dat laatste zag er overigens wel enorm nep uit.

Het einde van de film vond ik overigens sterk en enigszins verrassend, want op het einde denk je in eerste instantie dat Oliver (die alleen Beryl in bad onder water hield) achter de moorden zit (daarvoor verdenk je Hans Schwartz, mede omdat hij zwarte handschoenen draagt, en Michael Stanford), maar via Oliver's (die dan inmiddels zelfmoord heeft gepleegd met vergif) taperecorder (die hij heeft ingesproken) kom je te weten dat Glenda achter de moorden zit en dat zij vroeger haar man heeft vermoordt (haar man trof namelijk Glenda vrijend in bed aan met Oliver, waarna hij vecht met Oliver en tijdens het vechten steekt Glenda dan haar man dood) met een mes en dat zij juist Michael (die nadat zijn vader is vermoord binnenkomt en het mes oppakt en daarna flauw valt) al die tijd onterecht daarvan de schuld gaf.

Moeder Glenda is ook een beetje gek en speelt ook met zwarte magie (zo zien we o.a. voetafdrukken op de grond door een onzichtbare stalker) en dat is te zien in de laatste paar minuten van de film. Glenda denkt namelijk dat Michael haar man William is en als zij hem vermoord en Deborah (die naar buiten was gerend, waarbij we tevens door de regen wat naaktheid van haar zien, nadat ze de onthoofde Shirley had gevonden in een doodskist) ontdekt dat, begint Deborah te schreeuwen en wilt ze wegrennen. Maar dan gaat een deur vanzelf (oftewel zwarte magie) dicht en zit ze samen met Glenda en de vermoordde Michael opgesloten en is de film na circa 95 minuten afgelopen.

De cast speelt in ieder geval verdienstelijk en "Murder Obsession" is een vreemde (omdat het een bizarre mix is van standaard Giallo-attributen en elementen in combinatie met meer traditionele gothic horror) maar vermakelijk film om naar te kijken. En bovendien schuwt de film de seks, naaktheid en het geweld niet.

P.S. de pianomuziek die regelmatig te horen is vond ik vreselijk.

Lekker wegkijkende en zeer mooi verfilmde remake (ik weet eerlijk gezegd niet of ik het origineel uit de jaren 70 ooit gezien heb), die het vooral moet hebben van de vele mooie beelden en de bekende sterrencast en dat omdat het verhaal zelf niet bepaald spannend is verfilmd.

In dit verhaal welke zich afspeelt in 1934, draait het om detective Hercule Poirot (Kenneth Branagh), die met vakantie is op de "Orient Express", een luxe trein met dertien passagiers. Maar dan wordt een passagier, te weten kunsthandelaar Edward Ratchett (Johnny Depp), vermoord in zijn bed met twaalf steekwonden en lijkt iedereen een alibi te hebben. Maar Hercule Poirot is niet voor niets de beste detective ter wereld en als iemand de waarheid boven tafel zal weten te krijgen, dan is hij het wel.

De opening van het verhaal was best leuk met o.a. de zeer mooi in beeld gebrachte locaties Jeruzalem (o.a. de klaagmuur) en Istanbul en van de visuele beelden moet deze film het ook vooral hebben, want de decors, de aankleding van de set, het kleuren gebruik (o.a. warme kleuren in de trein en blauwige koele kleuren van de scènes waar je de trein door het besneeuwde landschap ziet razen), de kostuums, de landschappen, de snorren (met name natuurlijk de grote krulsnor van Hercule Poirot) en natuurlijk de luxe trein (die vanwege een lawine ook strandt), zijn een genot om naar te kijken.

Regisseur Kenneth Branagh (die dus tevens de hoofdrolspeler is in dit verhaal) weet de beknopte ruimte in de trein waarbinnen hij moet filmen prachtig te benutten (zo wordt o.a. de moord van boven gefilmd) en net als de trein, beweegt ook de camera met vaart en wordt er dicht op de personages gefilmd, iets dat het gevoel van claustrofobie in de trein vergroot.

Het verhaal zit opzicht ook wel leuk in elkaar (zeker wat betreft de circa 10 minuten durende opening van het verhaal, welke ook de meeste humor bevat met o.a. twee perfecte eieren, dierenpoep, een wandelstok en een stropdas) en weet daarbij ook wel te boeien en te vermaken, maar de manier waarop het plot (waarbij het draait om wraak en dat omdat Edward Ratchett vroeger het kind van het geliefde vermogende gezin Armstrong heeft vermoord, welke hij ontvoerd had vanwege losgeld) zich ontvouwt en waarbij iedereen schuldig is (ze hadden allemaal een bepaalde connectie met het gezin Armstrong en hebben daarom ook allemaal één dodelijke messteek aangebracht), had misschien wat spannender gedaan mogen worden. Ook zitten er veel warrige flashbacks in, die niet hadden gehoeven.

Aan het einde van het verhaal als Hercule Poirot de "Orient Express" verlaat en alle passagiers vrij zijn om te gaan (ook al zijn ze allemaal schuldig), krijgt hij te horen dat er een andere zaak is die op hem wacht en dit keer moet hij naar de Nijl in Egypte afreizen voor een moord, oftewel "Death on the Nile". Wellicht dat Kenneth Branagh in deze remake opnieuw in de huid kruipt van de detective Hercule Poirot en in deze film deed hij het best leuk en goed en was hij zeker ook overtuigend in zijn rol en zijn personage heeft ook de meeste diepgang.

De andere personages in het verhaal zijn vergeleken met Kenneth Branagh eigenlijk niet meer dan typetjes, die telkens heel even aan bod komen. Om ze interessant te maken, is er een enorme sterrencast verzameld in de vorm van o.a. Johnny Depp, Michelle Pfeiffer, Judi Dench, Willem Dafoe, Penélope Cruz, Josh Gad en Daisy Ridley en de laatste (tevens de jongste) is natuurlijk vooral bekend vanwege haar hoofdrol in de laatste twee "Star Wars" films als Rey en eerlijk gezegd zag ze er dit keer ook best mooi uit. Dat er voor deze sterrencast weinig ruimte is om zich te ontwikkelen, maakt eigenlijk niet uit, want het gaat er vooral om dat het allemaal mooi oogt en dat het je als kijker inpakt, en daarin slaagt Kenneth Branagh heel goed.

Al met al een lekker wegkijkende circa 105 minuten durende Drama / Misdaad film (beter gezegd remake van de jaren 70 film "Murder on the Orient Express"), die het moet hebben van de vele mooie beelden en de bekende sterrencast. Qua verhaal en uitvoering, krijgt deze film eigenlijk maar 3,0 sterren van mij, maar vanwege de vele mooie beelden en de cast, doe ik er nog een halve ster bij, oftewel 3,5 sterren.

Deze Horror / Thriller film is de laatste film met Linnea Quigley in een hoofdrol welke ik nog op de plank had liggen en dit is eigenlijk niet meer dan een erbarmelijk en goedkoop (speelt zich allemaal af in een huis en rond een zwembad) niemendalletje. Een paar weken geleden zag ik nog de film "Nightmare Sisters (1987)" met haar en daar zie je in deze film een scène (de badscène) van terug en dat namelijk als drie jongens op een gegeven moment televisie zitten te kijken, waar die film op wordt uitgezonden, en waarover gezegd wordt:

"Man, I must of seen this 16 times. It's been on cable for at least a month. Who writes this junk ?"

Het zogenaamde verhaal gaat over twee sexy meiden, te weten Dawn (Linnea Quigley) en Amy (Karen Russell), met een duister verleden (o.a. zaten hun ouders bij de maffia) en die beiden in een psychiatrische instelling hebben gezetten. Ze geven een feestje in het huis van Amy en nodigen daarbij verschillende vriendjes uit, welke één voor één op beestachtige wijze vermoord worden. Waarom ? Geen reden.

De film is ook min of meer een excuus om de twee sexy meiden in verschillende stadia van ontkleding te tonen (met name bikini's in naakt) en dat is al te zien in de eerste tien minuten van het verhaal (waarin er niet gepraat wordt) via een droom van Dawn, waarbij Amy ligt te zonnebaden (smeert zich ook goed in) aan het zwembad en daarna gaat neuken met een vriendje (daarbij zie je dan Karen Russell topless). De onschuldig lijkende (als een soort van schoolmeisje) Dawn kijkt daarbij toe en stapt op een gegeven moment de douche in (daarbij zie je dan de billen en borsten van Linnea Quigley) waar het vriendje van Amy staat te douchen en vermoord hem dan met een groot mes. Je ziet dan wat bloed spatten op de douchedeur, waarna Dawn wakker wordt.

Zoals aangegeven wordt er in de eerste tien minuten van het verhaal niet gepraat en hoor je alleen vreselijk goedkope muziek, waarbij de ondertiteling o.a. het volgende aangeeft:

Low unsettling instrumental music
Soft dreamy instrumental music
Soft sentimental music
Groovy jazz music
Tense suspicious music
Slow guitar music
Upbeat tense rock music

Daarna zie je allemaal in beeld wie er in deze film meespelen en wie deze film gemaakt hebben (Linnea Quigley heet hem mede geproduceerd) en daarna belanden we in de psychiatrische instelling waarbij er in een volledig zwarte ruimte een gesprek plaats vindt tussen Dawn en Dr. Gram (Lenny Rose) en waarbij Dawn onderhandelt (beter gezegd ze chanteert hem) om goedkeuring te krijgen voor voor vrijlating en die saaie scène duurt ook nog eens ongeveer tien minuten.

Daarna belanden we aan het zwembad van Amy, waar ze samen met Dawn ligt te zonnebaden in bikini's (Amy in een bikini met een luipaard print en Dawn in een roze bikini) en waar ze met elkaar praten gedurende vijf minuten. Als Dawn dan opstaat om wat te drinken gaan halen, valt Amy in slaap (ze heeft waarschijnlijk last van narcolepsie, omdat ze regelmatig in slaap valt in deze film) en droomt ze over haar gesprek in de psychiatrische instelling met Dr, Randolph (Lyle Waggoner), welke ook nog een circa vijf minuten duurt.

Na circa 33 minuten worden dan vier vriendjes van Amy geïntroduceerd, te weten Jeff (Eric Freeman), Cary (Allen First), Billy (Richard Sebastian) en Kevin (Stephen Steward), die aankomen bij het huis van Amy en waar Dawn dan in haar roze bikini de deur opent en de jongens binnenlaat. Eén van de jongens vraagt dan "Where's Amy ?" en Dawn antwoord daarop "Amy is in the shower", waarna we Amy de douche (je ziet dan weer de borsten van Karen Russell en ook een heel klein beetje van de schaamstreek) zien uitstappen en waar Cary dan haar benen begint te scheren en ze weer eventjes in slaap valt. Cary ligt dan op een gegeven moment op de grond (waarom is onbekend), waarbij Amy dan zegt:

"Shit, I think I fucked him to death."

Inmiddels heeft Dawn haar bovenstukje van haar roze bikini ingewisseld voor een enorm sexy wit topje met veel gaten (waardoor de borsten van Linnea Quigley te zien zijn) en introduceert ze haar vriendje Bart (Rodger Burt) aan de andere jongens die aan het zwembad zitten. Ze neemt dan Jeff mee naar een auto met een open dak in de garage, waar ze haar witte topje uittrekt (je ziet dan weer de borsten van Linnea Quigley) en gaat vrijen met hem.

Als er dan nog niet genoeg vriendjes geïntroduceerd zijn, wordt er na circa 40 minuten nog een vriendje van Amy geintroduceerd, namelijk Eric (Mike Jacobs Jr.) die een Heavy metal zanger is en die met zijn band "The Chainsaws" in het voorprogramma van "Van Halen" heeft gespeeld en waarover hij zegt:

"It was the 86 Van Halen tour, we were opening for Eddie and the guys."

Opzicht een niets nietszeggende dialoog, maar in 1986 ben ik door Van Halen (die toen een hitje hadden met het nummer "Why Can't This Be Love") fan geworden van rock muziek en daarna ben ik geleidelijk over gestapt naar Heavy Metal, Trash Metal en Death Metal. Tegenwoordig luister ik echter veel naar jaren 50, 60, 70 en 80 pop-muziek en omdat ik nu thuiswerk door het coronavirus, luister ik ook naar NPO Radio 5 (draaien veel muziek uit die jaren en praten niet veel).

Na circa 45 minuten valt dan eindelijk het eerste slachtoffer en dat is Billy als deze naar de kelder gaat, daar op de grond valt (door struikeldraad) en daarna met een mokerhamer herhaaldelijk op zijn hoofd wordt geslagen. Dat werd best expliciet in beeld gebracht (van de moordenaar zie je alleen dat deze zwarte leren handschoenen draagt) en daarbij valt ook goor te zien.

Het volgende slachter is Bart met wie Dawn gaat neuken (we zien dan weer de billen en borsten van Linnea Quigley) en als zij klaar met hem is en wegloopt, wordt hij gedood via een hand (met wederom een zwarte leren handschoen) die zijn borstkas van onderen doorboort en wat me een beetje deed denken aan de film "Alien (1979)".

Dat was tevens de laatste keer dat we wat naakt zien van Linnea Quigley (we zien haar daarna ook alleen nog eventjes op het einde) en dat geldt tevens voor Karen Russell, hoewel we haar wel nog één keer sexy zien poseren in zwart ondergoed (na circa 60 minuten), waarna ze haar vriendje Eric met handboeien vastbindt aan een bed en met hem gaat ze ook vrijen (houdt dan helaas het zwarte ondergoed aan).

Het is echter niet Eric welke het volgende slachtoffer zal zijn, maar Cary die na circa 60 minuten met een kapot geslagen fles in zijn hals wordt gestoken (werd best geinig in beeld gebracht). En daarna volgt al vrij snel Jeff die door zijn hoofd wordt geschoten met een geweer en daarbij zag je duidelijk dat het een pop was (leek niet eens op Jeff en had meer wat weg van een "Spitting Image" pop uit de jaren 80.

We belanden daarna in de ontknoping van het verhaal, waarbij de moordenaar ontmaskerd wordt in de kelder. Want die wordt daar eerst in de fik gezet door Amy met benzine, waarna Eric (die van te voren nog gewond is geraakt door een mes) en Kevin op hem schieten. Je hoort de moordenaar dan schreeuwen (je kan daar al uit opmaken wie de moordenaar is, want deze persoon stond mede bekend om het schreeuwen in de jaren 80 ) en op de grond vallen.

Als Kevin dan het maskerd verwijdert, zie je het zwaar verbrande gezicht van de moordenaar, maar mede door de witte haren zie je dat het Dawn was, die nog even ontwaakt en Kevin bij de hals grijpt. Waarom ze het gedaan heeft wordt nergens duidelijk gemaakt (is schijnbaar niet van belang) en daarna is de film ook gelijk afgelopen en heeft deze in totaal iets van 77 minuten geduurd (de 90 minuten die hierboven vermeld staan kloppen dus niet).

Al met al was dit een slechte en goedkope Horror / Thriller film met veel langdurige flash-backs (was waarschijnlijk om de film qua tijd te rekken) over ruzies met therapeuten. Het enige leuke in deze film zijn de sexy kleine Linnea Quigley en de rondborstige Karen Russell, die regelmatig topless zijn te bewonderen (althans in de eerste 50 minuten van het verhaal) en voor hun kijk je natuurlijk ook deze film.

Het is misschien onnodig te zeggen dat ik dol ben op extreme films die tot het uiterste gaan en "Murder-Set-Pieces" valt daar zeker onder. Regisseur Nick Palumbo zit volgens mij op hetzelfde niveau als beruchte horrorregisseurs als Fred Vogel (bekend van de "August Underground" reeks) en Lucifer Valentine (bekend van o.a. "Slow Torture Puke Chamber (2010)"), want in deze film wordt ook geen enkele vrouw gespaard en dat inclusief kinderen (meisjes). "Murder-Set-Pieces" is een compromisloze keiharde slasher horrorfilm, waarin een brute seriemoordenaar, liters bloed, verkrachtingen, martelingen en rondvliegende ledematen de dienst uitmaken. Regisseur Nick Palumbo wilde de extreemste film in het genre maken en daar is hij zonder twijfel in geslaagd. Het één en ander heeft hij overigens afgekeken van intelligente horrorfilms zoals "Henry: Portrait of a Serial Killer (1986)".

Een naamloze Duitse fotograaf (Sven Garrett) leidt een dubbelleven als een door de nazi's geobsedeerde seriemoordenaar en hij bezoekt in Las Vegas de mooiste fotomodellen, die hij ontvoert, verkracht, martelt en in stukken snijdt. Zijn vriendin Charlotte (Valerie Barber) heeft geen idee, maar haar zusje Jade (Jade Risser) blijft achterdochtig.

Al gelijk bij het zien van de eerste beelden, weet je dat "Murder-Set-Pieces" geen standaard horrorfilm is, want de film opent met een tekst van Jack the Ripper over joden, waarna we zwart-wit beelden zien van de aanslagen van 9/11 en daarna zien we vrouwelijke gemartelde slachtoffers (die o.a. aan stoelen zijn genageld) waar de seriemoordenaar foto's van maakt en waartegen hij zegt "Wat voel je!". Daarna maken we kennis met hem die met zijn auto de twee bevriende meisjes Jade en Megan (Katie Richards) oppikt van school. Megan zet hij ergens af en Jade brengt hij naar haar zus Charlotte die kapster is in een kapsalon en die tevens zijn vriendin is. Hij zegt dan in de kapsalon tegen Charlotte dat hij een fotosessie heeft met een paar fotomodellen, waarna we hem zien met twee mooie naakte rondborstige blondines die hij tijdens het neuken doodmaakt met een scheermes. Althans eentje van hen, want de ander neemt hij mee en martelt hij dan thuis in zijn kelder.

Vanaf dan weet je ook gelijk met wat voor een soort film je te maken hebt en als de seriemoordenaar zijn vrouwelijke slachtoffers niet verkracht, martelt en afslacht in zijn vuile kelder, dan regelt hij nieuwe slachtoffers tijdens smakeloze naakt fotosessies, snuffelt hij door de straten van Las Vegas op zoek naar strippers en prostituees als slachtoffers en levert hij onsamenhangende en idiote monologen, die soms ook in het Duits zijn. Vooral als hij tekeer gaat tegen de vrouwen praat hij Duits en dan noemt hij ze vaak "Vuile hoer!", "Vuile slet!" of "Kutwijf!".

Veel over de achtergrond over de Duitse fotograaf / seriemoordenaar kom je eigenlijk niet te weten, behalve dat hij alle vrouwen hoeren vindt die gestraft moeten worden, dat hij een nazi-achtergrond heeft, dat hij graag rauw vlees eet vanwege het bloed erin (bloed is namelijk gezond zegt hij) en dat hij ze vroeger als kind zijnde ook al niet op een rijtje had. Zo heeft hij een foto van Adolf Hitler in zijn huis staan die de hand schudt met zijn grootvader en als Jade die foto ziet, zegt hij tegen haar:

"He was my grandfather. He was a hero, you know. He fought the bad guys during the Second World War."

Waarop Jade zegt:

"Yeah... but… Wasn't he German?"

Ook doet hij regelmatig fitness (of beter gezegd "hij pompt ijzer", wat doet denken aan de horrorfilm "American Psycho (2000)"), waarbij je dan via zijn televisie Adolf Hitler ziet en hoort en ook gaat hij naar een man, te weten een monteur gespeeld door horrorlegende Gunnar Hansen, die een nazi-aanhanger is (hij heeft o.a. een nazi-vlag boven zijn bank hangen) en waarvan hij een pistool koopt. En via hallucinaties en flashbacks kom je meer te weten over hem als kind en zijn hoerige moeder (Tanja Grupp) en daarbij speelt een pop ook een rol. Die pop ontkleedt hij o.a. met een mes en zien we regelmatig terug via flashbacks. Omdat zijn moeder een hoer was, kunnen we concluderen dat hij een hekel heeft aan vrouwen en dat hij ze allemaal maar hoeren vindt.

Dat de seriemoordenaar ze niet allemaal op een rijtje heeft is o.a. te zien tijdens een scène waarbij hij in zijn auto zit en een pijpbeurt krijgt van een afgehakt hoofd, welke hij daarna uit het raam gooit en tegen zegt "Pig!". Sowieso zit de film vol met extreme scènes (o.a. het slaan van spijkers in een arm, het in doen van gebitten / tanden van slachtoffers en daarmee slachtoffers bijten en het verkrachten van een vrouw op een fitnesstoestel), daarbij hoor je dan ook steeds metalmuziek, en de meest verontrustende scène is misschien wel de scène waar hij een vrouw vermoord en dan haar snikkende en schreeuwende baby oppakt en bloed op haar smeert voordat hij haar laat gaan. We zien dan dat de baby snikkend naar haar dode moeder rent. Naar verluidt is deze scène opgenomen met de echte moeder op de set en de angst en het trauma dat het kind ervoer was inderdaad heel reëel.

Ook de scène waarbij hij een meisje op het toilet van een speelplaats vermoordt met een mes mocht er wezen en hij noemt zich dan ook de verlosser, zodat het meisje niet zo'n hoer hoeft te worden als al die anderen De scene waarbij hij met een kettingzaag het hoofd van een vrouw inzaagt, valt op als een bijzonder hoogtepunt en werd visueel gezien ook best fraai in beeld gebracht. Maar of het nu gaat om op ​​brute wijze kelen doorsnijden, iemand verdrinken in een badkuip (wat hij doet met een fotomodel) of iemand wreed slaan, elke gewelddadige scène is gevuld met een rauwe en wrede energie die de moorden veel realistischer en verontrustender maakt. Voeg daarbij wat lijk eten (o.a. van een torso) en het al eerder genoemde neuken met een afgehakt hoofd en de brute kindermoord toe en wat je dan krijgt is een echt voorbeeld van "Extreme Cinema" dat veel verder gaat dan waar conventionele horrorfilms zich wagen.

Sommige scènes hebben ook wat komisch, zoals de scène met horrorlegende Tony Todd (die natuurlijk o.a. bekend is van de horrorfilm "Candyman (1992)") als de ontevreden bediende van een pornowinkel, waar de seriemoordenaar opzoek is naar de snuff-film "Nutbag". Die film bestaat overigens echt (staat ook gewoon op "MovieMeter") en is ook gemaakt door regisseur Nick Palumbo. Die scène is vooral komisch vanwege Tony Todd (hij heeft het namelijk niet op hem) en de overval die er plaatsvindt en waarbij veel slachtoffers vallen (o.a. klanten, de twee overvallers en Tony Todd en zowel beide overvallers als Tony Todd worden daarbij doodgeschoten door de seriemoordenaar). Hij neemt ook een vrouwelijke klant (die samen met hem de enige overlevenden zijn) mee naar huis, die hij daarna met bruut geweld verkracht en martelt.

Natuurlijk valt er ook enorm veel naaktheid te zien (en wat ik altijd leuk vindt om te zien) en dat vooral van mooie rondborstige vrouwen en één van hen is Valerie Baber, als Charlotte die de vriendin is van de Duitse fotograaf / seriemoordenaar. Waarom Charlotte bij hem blijft is best vreemd, want hij negeert haar tijdens seks en maakt ook grappen over haar menstruatie. Ook de vermissing van Megan (welke ook op het nieuws is) en het aandringen van Jade doet haar niet op andere gedachten brengen. Ze speelt wel een belangrijke rol op het einde, als haar jonge zus Jade opzoek naar haar gaat in de woning van hem. Daar stuit ze dan op haar gemartelde en dode lichaam in de kelder, waarna de ontknoping tussen haar en de seriemoordenaar volgt. Jade weet daarbij te ontsnappen aan hem (ze krijgt er wel van langs met een scheermes en dat op haar rug en in haar gezicht), waarbij ze hem ook steekt met een schaar en slaat met een plank, en de Duitse fotograaf / seriemoordenaar verlaat dan met de bus Las Vegas en gaat naar Los Angeles. In de bus heeft hij ook contact met een meisje en een vrouw (oftewel zijn nieuwe slachtoffers) en daarna is de film afgelopen na 86 minuten.

De cast bestaat buiten hoofdrolspeler Sven Garrett vooral uit rondborstige vrouwen en velen van hun zijn echte Las Vegas strippers (er is ook een scène te zien in een stripclub) en pornoactrices. Behalve dat er veel naaktheid van hen (o.a. van Valerie Baber, Crissy Moran, Renee Sloan, Christina Holsinger, Andrea Mitchell, Jenna Velanni, LeAnn Clinton, Lauren Palac, etc.) te zien is, dienen ze natuurlijk vooral als slachtvee, die worden gepenetreerd / verkracht, verminkt, gemarteld en vermoord. Ook zien we een paar bekende acteurs en actrices, zoals de de al eerder genoemde horrorlegendes Gunnar Hansen en Tony Todd en toch ook de rondborstige Cerina Vincent (o.a. bekend van de Horror / Thriller film "Cabin Fever (2002)". De laatste zit overigens op het einde in de bus en zien we helaas niet naakt.

Verder is het benoemen van de jonge Jade Risser als kinderheldin Jade ook het benoemen waard, ook al is haar subplot onhandig behandeld en deed ze soms wat domme dingen (o.a. instappen in een auto bij een vreemde man). Maar ze had tenminste wel gelijk door dat er iets niet klopte met de Duitse fotograaf. Zo gaat ze tijdens het eten zogenaamd naar het toilet, maar stiekem gaat ze dan naar de bovenverdieping van het huis van de Duitse fotograaf, waar veel naakt foto's van vrouwen aan de muur hangen en waar ze stuit op de foto van Adolf Hitler. Ook praat ze over hem met haar vriendin Megan, die helaas vermoordt wordt door hem. Haar laatste confrontatie met de seriemoordenaar, waarbij ze opzoek gaat naar haar zus Charlotte, is misschien onhandig geënsceneerd, maar is wel angstaanjagend effectief.

Als de film niet voorzien was van nazi-propaganda (regisseur Nick Palumbo is daar ook niet vies van, want tijdens de aftiteling zie je bij "Executive Producers" de namen staan van Hermann Göring, Heinrich Himmler en Joseph Goebbels en bij "A Very Special Thank You To" zien we de naam Leni Riefenstahl staan), dan zou het een gemakkelijke film zijn om aan te bevelen aan fans van "Extreme Cinema". Wat je in deze vrouw onvriendelijk film te zien krijgt, is misselijkmakende expliciete scènes van verkrachting en marteling. Voor velen gaat deze film misschien te ver, maar ik heb me er goed mee vermaakt (mede ook door de vele naaktheid).