Opinions

Ach deze film kijk je puur en alleen vanwege ex-model Rachel Hunter en zelfs die valt tegen. Als ik het gemiddelde punt van deze flut film zie vallen me de schoenen uit. Ik kan me eigenlijk ook niet voorstellen dat iemand deze ellende helemaal heeft uit kunnen kijken (want dan moet je echt een sterke maag hebben). Het verhaal is te achterlijk en te onnozel voor woorden en de uitvoering overtreft dit nog eens. De film gaat over een ramp maar het enige wat een ramp is, is deze flut film. De cast (de enige bekende is eigenlijk nog Brad Dourif) is om bij het thema van de film te blijven ook rampzalig. Vanwege een aantal fraaie vrouwen (Rachel Hunter en Melissa Ordway) kun je deze film wel nog effen uithouden maar niet helemaal. Het is typische een film welke te zien is op SyFy channel of RTL7. Ik heb hem op de eerste gezien, althans 50 minuten ervan.

"Miami Supercops" is een Amerikaanse Actie / Komedie film uit het jaar 1985 en het is de één na laatste film die Bud Spencer samen met Terence Hill zouden maken. Negen jaar later volgde nog een laatste reünie met de Komedie / Western film "Troublemakers (1994)".

In 1978 werd 20 miljoen dollar gestolen van een bank in Detroit. Eén van de overvallers is gepakt, één is dood aangetroffen en de derde is spoorloos verdwenen. Het geld is nooit gevonden. Zeven jaar later wordt de gepakte overvaller vrijgelaten uit de gevangenis. Hij gaat onmiddellijk naar Miami, maar wordt de volgende dag dood aangetroffen. FBI-agent Doug Bennet (Terence Hill) en zijn gepensioneerde collega Steve Forest (Bud Spencer) worden ingeschakeld om de zaak te onderzoeken. Ze doen zich voor als politieagenten in Miami. Ergens in Miami verbergt de derde overvaller zich met zijn $ 20 miljoen en hij heeft een voorsprong van zeven jaar op de autoriteiten.

Helaas is "Miami Supercops" een heel slap aftreksel van een eerder film van het duo, namelijk "Crime Busters " uit 1977. De film bevat geen enkele aardige grap en de gevechten zijn ook slap. Alle vaste patronen uit de vele Bud Spencer en Terence Hill films worden weer herkauwd. Bud Spencer voelt weer niets voor de nieuwe opdracht, maar wordt er als vanouds weer ingeluisd door Terence Hill. En Terence Hill laat traditiegetrouw zijn vriend overal voor betalen, omdat hij steeds zijn portefeuille vergeet. En natuurlijk wordt er weer wat gevochten (o.a. in een bus en in een winkel). Soms met de vuisten en soms met vuurwapens, maar de laatste richten geen enkel zichtbare verwonding aan.

Nu hoeft dat voor mij ook niet maar van Bud Spencer en Terence Hil verwacht ik iets meer dan deze zouteloze hap. De heren zeggen braaf hun teksten op en hun tegenspelers weten ook al niets aan het scenario toe te voegen. Opvallend is wel dat Bud Spencer en Terence Hil dit keer wat vrouwelijk tegenwerk, bij hoge uitzondering, krijgen in de sexy gestaltes van een uitdagende vrachtwangenchauffeuse, te weten Anabelle (Rhonda S. Lundstead), en een schoon geschapen informant, te weten Irene (Jackie Castellano), van de geheime dienst. Anabelle valt voor Steve Forest en Irene valt voor Doug Bennet.

Wanneer de credits in het begin over het scherm lopen, wordt dat begeleid door wat flitsende fragmenten uit de komende anderhalf uur hadden kunnen zijn. Geen enkele opname blijkt echter in de film terug te vinden. Regisseur Bruno Corbucci beduvelt dus vanaf het eerste moment het publiek. En het verhaal? Och, Bud Spencer en Terence Hil proberen een roofoverval van jaren her op te lossen. Alles volgens de bekende paden, zodat het al ver van tevoren duidelijk wordt, dat de machtigste man van Miami, te weten Robert Delmann (Ken Ceresne), het brein achter alle misdadigheid is.

Hoewel regisseur Bruno Corbucci een groot aantal films met Bud Spencer en Terence Hil heeft gemaakt (soms flauw, soms ook erg leuk) is nu de rek er wel uit. Lachen om "Miami Supercops" is er niet bij en op de spanning zit je tot het eind toe vergeeft te wachten.

Ik had een toch iets meer spectaculaire film verwacht dan deze. Vooral de romantiek tussen Colin Farrell en Li Gong vond ik niet passen in deze film en verpeste hem ook grotendeels. De beelden waren wel vaak fraai maar het verhaal stelde maar weinig voor. Helaas er had meer in gezeten.

De film was inderdaad zeer vakkundig gemaakt en zowel de uitvoering als het visuele gedeelte (oogde ook allemaal zeer realistische en je waande je in 1944 in Warschau) zijn fraai. Ook zit er voldoende actie (soms best spectaculair zoals de scene waar door een enorme ontploffing het opeens bloed en lichaamsdelen regent) in en zijn bepaalde scenes best heftig en aangrijpend zoals het moment dat de moeder en het jongere broertje voor de ogen van Stefan worden neergeschoten van zeer dichtbij door een Duitse SS'er. Dat was eigenlijk ook het moment (na circa 45 minuten) dat de film pas echt interessant begon te worden en wist te boeien, want het gedeelte ervoor vond ik maar langdradig en ook vrij saai. Het einde mocht er overigens wezen en was ook best heftig.

Het is eigenlijk wel jammer dat men niet meer uit deze film gehaald heeft, want het verhaal omtrent Stefan is niet hoogstaand en hij werd ook niet bepaald overtuigend vertolkt door de stille en ietwat saaie hoofdrolspeler Józef Pawłowski. Wat dat betreft deed de andere hoofdrolspeelster Zofia Wichłacz (in de rol van Biedronka) het stukken beter en ze zag er ook best aardig uit (ze is zelfs bloot te bewonderen in één scene en datzelfde geldt voor Anna Próchniak die er ook best wezen mocht). Ook is de film regelmatig wat saai en langdradig en zeker zoals gezegd in het eerste gedeelte van het verhaal. Ook vind ik het wel jammer dat de Duitsers er wat bekaaid vanaf komen, want alles is eigenlijk gefilmd vanuit het oogpunt van Stefan, Biedronka en het Poolse verzetslegers. De Duitsers zelf zijn ook maar zelden in beeld te zien en als ze in beeld komen, dan worden ze allemaal neergezet als gewelddadig en bruut.

Ondanks dat krijgt de film van mij toch een ruime voldoende en dat is vooral te danken aan de fraaie uitvoering en het visuele gedeelte ervan.

In deze Drama / Romantiek film speelt John Travolta een engel. Geen standaard-engel, maar een aartsengel die gebouwd is om tegen de Duivel te strijden, niet om aan harpjes te plukken

Aartsengel Michael (John Travolta) neemt geen blad voor de mond, rookt als een ketter, heeft een bierbuik, alle dames vallen voor hem en woont in een bouwvallig hotelletje. Hij vindt de aarde een leuke vakantieplek, maar hij is er nu voor het laatst. Je mag als engel namelijk maar een beperkt aantal bezoekjes aan de mensheid afleggen. Op deze laatste trip weet Michael nog het hart van een cynische journaliste, te weten Dorothy Winters (Andie MacDowell) te ontdooien.

De film van zoetsappige regisseuse Nora Ephron (o.a. bekend van de Romantiek / Komedie film "Sleepless in Seattle (1993)") is op John Travolta gebaseerd, ongeacht quasi-spirituele zijverhaaltjes. En John Travolta blijkt inderdaad charismatisch genoeg om deze vederlichte productie te dragen en maakt deze film ook nog vermakelijk genoeg om naar te kijken. Het oorspronkelijke script zat vol zwarte humor, maar in de handen van Nora Ephron blijft daar niet veel van over.

Al met al een wat tegenvallende Drama / Romantiek film, met wel een leuke rol van John Travolta.

Sterk Oostenrijks drama met eveneens een sterk einde (had wel iets langer mogen doorlopen). Het sobere verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien. Ook oogt het geheel best realistisch (in Oostenrijk hebben ze daar natuurlijk ook een reputatie mee ). Echt luguber (wel ongemakkelijk) wordt het (gelukkig) nergens maar die Michael (wel goed gespeeld door Michael Fuith) was wel een enge homoseksuele pedofiel. Zoals gezegd was het einde sterk maar helaas kom je niet te weten hoe het met Wolfgang is afgelopen. Wel grappig dat de moeder het niet raar vond waarom de toegangsdeur naar de kelder voorzien was van geluidswerend materiaal en waarom een deur in de kelder een enorm slot had

Maar ja vanwege Josef Fritzl en Natascha Kampusch is dat natuurlijk daar de normaalste zaak

Voor Nederlandse begrippen is dit een goede film, waarvan de zeeslagen er vooral fraai uitzagen. Maar qua acteerwerk en dialogen is toch weer niet al te best (maar wel veel beter dan in de gemiddelde hedendaagse Nederlandse film). Omdat ik in deze film nauwelijks bloot heb gezien (wat normaal gesproken een typisch kenmerk is voor een Nederlandse film) en er ook niet veel grove scenes inzaten (op de de lynchpartij van de gebroeders de Witt na), vraag ik me af welke versie ik heb gezien (ik vermoed niet de 16+ versie).

Het verhaal omtrent Michiel de Ruyter is zeker interessant qua geschiedenisles, wist ook wel te boeien, en was qua uitvoering ook best aardig en dan doel ik vooral op het visuele gedeelte zoals de locaties, decors, aankleding, effecten en vooral natuurlijk de zeeslagen welke fraai in beeld werden gebracht. Het verhaal is wel behoorlijk langdradig en geregeld ook wat saai (met name bij de dialogen die vaak niet boeiend en overtuigend waren) en de bombastische muziek vond ik maar irritant. Sowieso is de film bijna continue voorzien van muziek (zelfs tijdens dialogen) en dat werkte geregeld storend. Ook had de film van mij gerust met 30 minuten ingekort mogen worden, want het was best een lange en vermoeiende zit om deze film helemaal uit te zitten. Het einde vond ik overigens wel aardig.

Frank Lammers speelde de rol van Michiel de Ruyter aardig, maar ik vond hem er wel wat goedkoop uitzien en dan doel ik voornamelijk op zijn haardracht (zijn echte haar of een goedkope pruik ?) en snor (echt of nep ?). Ook de rol van Barry Atsma als Johan de Witt was verdienstelijk en hetzelfde geldt voor de Engelse acteur Charles Dance in de rol van King Charles II of England. De overige cast kon me niet echt bekoren en het was tevens jammer dat Rutger Hauer (misschien wel Nederlands beste acteur ooit) maar een hele kleine rol heeft als Maarten Tromp en ook heel snel dood gaat (bij de eerste zeeslag, wat tevens de introductie was van het verhaal).

Tegenover andere Nederlandse films die de afgelopen jaren zijn uitgekomen is dit eigenlijk wel een meesterwerk en daarom krijgt deze film zeker een voldoende van mij en ook nog een behoorlijk ruime.

Wat een film en wat een verhaal, ik heb er echt van genoten. Sowieso vind ik het altijd interessant als het over de adult wereld gaat (is ook een beetje mijn wereld) en in deze film werd het zeer goed en leuk toegepast zodat het net allemaal echt leek (een aantal dingen zullen zeker op waarheid gebaseerd zijn zoals die uitvinding met het betalen via een creditcard). Het verhaal is zeer leuk, oogt realistisch en weet van de eerste tot de laatste minuut (geweldig en ijzersterk einde) te boeien. De uitvoering vond ik zeer goed en dat was vooral te danken aan de geweldige cast. Ik heb genoten van het Dumb en Dumber duo Buck en Wayne (geweldig gespeeld door Giovanni Ribisi), ook hoofdrol speler Luke Wilson deed het trouwens goed en dat geldt zeker voor James Caan en Rade Serbedzija als de slechteriken. Ook de overige bijrollen werden goed gespeeld. Buiten dat het verhaal prima in elkaar zat zagen de beelden er ook fraai uit en dat laatste geldt ook voor de vrouwen in deze film welke een genot waren om te zien (o.a. natuurlijk Laura Ramsey). De muziek in deze film was overigens ook goed gekozen. Het enige kleine minpuntje van deze film vond ik dat men geen echte adult actrices heeft gebruikt die in die branche werken.

P.S. Dat er in die branche goed en snel geld is te verdienen is een feit en de uitvinding van het duo Buck en Wayne vond ik echt geweldig gevonden en wordt nog steeds toegepast.

Deze film kon me nooit bekoren. Vond hem erg saai.

Heerlijk maar tevens zeer somber drama (het is geen vrolijke film). Het verhaal was zeer mooi en eigenlijk ook wel ontroerend en Jon Voight en vooral Dustin Hoffman speelden geweldig. Buiten dat de film zeer somber is en het einde best tragisch bevat de film ook komische momenten en is de muziek prachtig. De beelden geschoten in New York waren overigens ook zeer fraai.

Indrukwekkende keiharde op waarheid gebaseerde Misdaad / Drama film, waarvan het harde verhaal vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 120 minuten) weet te boeien en spannend is en daarbij leef je ook mee met hoofdrolspeler Brad Davis, die ik veel vond lijken op onze wijlen Willem Ruis.

In dit op waarheid gebaseerde verhaal, wordt de Amerikaanse Billy Hayes (Brad Davis) op 6 oktober 1970 gesnapt in Turkije met het smokkelen van een flinke hoeveelheid drugs. Hij krijgt een gevangenisstraf van vier jaar en twee maanden en belandt in de primitieve Turkse "Sağmalcılar" gevangenis, waar corrupte bewakers, zoals Hamidou (Paul L. Smith), een waar schrikbewind voeren. In hoger beroep wordt zijn straf omgezet in smokkelen en krijgt hij 30 jaar. Hij probeert te overleven, maar zijn psychische en fysieke gezondheid gaat steeds sneller achteruit.

Onthutsend verhaal, gebaseerd op ware feiten en door scenarist Oliver Stone bewerkt tot film. Het harde verhaal zit gewoon uitstekend in elkaar (het zou je maar overkomen) en is daarbij vanaf de eerste tot de laatste minuut spannend en geregeld ook schokkend (zeker als kind zijnde destijds, toen ik deze film voor het eerst zag op de televisie). Door de extreme zwart/wit schets van goede Amerikanen en wrede Turken, werd hij beticht van racistische tendensen, waarvoor hij ook zijn excuses aanbood. Zijn scenario en de muziek van de Italiaan Giorgio Moroder, kregen een Oscar.

De scène waarbij Billy Hayes op zijn vriendin Susan (gespeeld door Irene Miracle, waarvan tijdens de beruchte scène ook wat bloot van is te zien) zit te geilen in de gevangenis, was best apart en dat geldt eigenlijk voor meerdere scènes in deze film, zoals de scène waarbij Billy Hayes informant Rifki (Paolo Bonacelli) vermoordt (hij wordt daardoor ook overgeplaatst naar een psychiatrische afdeling binnen de gevangenis). Ook het einde mocht er wezen, waarbij Billy Hayes bijna wordt verkracht en daardoor wel uiteindelijk weet te ontsnappen. Hij komt uiteindelijk op 25 oktober 1975 veilig aan op Amerikaanse grond.

De cast speelt uitstekend en overtuigend en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Brad Davis, die net zoals zijn evenbeeld Willem Ruis, helaas veel te vroeg is overleden. De cast is ook best indrukwekkend en dan doel ik vooral op het meespelen van John Hurt als de Amerikaan Max, waarmee Brad Davis bevriend raakt in de gevangenis. En dat laatste geldt ook voor een andere bekende acteur, namelijk Randy Quaid (in de rol van Jimmy Booth). De rol van Paul L. Smith als smerige en corrupte bewaker Hamidou, vond ik destijds beangstigend.

Al met al een indrukwekkende op waarheid gebaseerde Misdaad / Drama film, die niet geschikt is voor tere zieltjes en die na 40 jaar nog steeds staat als een huis (of beter gezegd gevangenis ).

Deze rol was Vinnie Jones op het lijf geschreven. Het einde was raar maar wel aardig. Leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

"…then I was banged in the tummy, but it ended up alright because the kind lady came and wanted a kiss, and I knocked her out of her pants."

Dit is waarschijnlijk de domste en meest chaotische Franco-film (een Komedie / Erotiek film) die ik tot nu toe heb gezien. Maar als je een liefhebber bent van zijn vriendin / vrouw Lina Romay, dan is deze film eigenlijk een must om naar te kijken. Want je kan alles zien wat je wilt van Lina Romay, die het grootste deel van de film volledig naakt te zien is. Lina Romay was in deze film de tijd ook ver vooruit, want ze heeft een geschoren (waarschijnlijk vlak van te voren gedaan, want je ziet stoppels) schaamstreek en dat was destijds in de jaren 70 hoogst ongebruikelijk (een andere vrouw die in deze film ook regelmatig naakt is te zien, te weten Monica Swinn, heeft daar namelijk een flinke bos haar).

Jesús Franco maakt er in ieder geval goed gebruik van, want hij zoomt regelmatig met de camera in op de schaamstreek (geregeld volledig in beeld te zien en dat ook vanuit alle camerastandpunten, dus zowel van voor als vanachter en bij dat laatste zie je dan dat ze haar kont niet heeft geschoren) van Lina Romay, waarin soms ook een vinger in verdwijnt (zoals tijdens de laatste scène van het verhaal) en een enkele keer wordt er ook aan gelikt (door een man). Lina Romay is overigens al vanaf de eerste minuut volledig bloot te zien (en dat circa 4 minuten lang), als ze op bed ligt (met alleen een zwart jarretelsetje aan) en tegen de camera begint te praten (op de achtergrond hoor je dan pianomuziek, zoals deze vaak te horen zijn in salons van Western films).

In dit slapstick-achtige verhaal, werkt de sexy Sylvia (Lina Romay), die drie vriendje heeft (waaronder een detective en een communist die als zanger en gitarist speelt in een band), als stripper en escortdame. Op een avond op een feestje gaat Sylvia naar bed met een rijk stel (Claude Boisson en Evelyne Scott) dat het fantastisch heeft met haar. De volgende ochtend, wanneer Sylvia wakker wordt, is het paar vermoord. De organisator (Jesús Franco) van het feest is vermoedelijk de moordenaar en laat Sylvia martelen door een stel (Raymond Hardy en Monica Swinn) dat voor hem werkt. Het stel wil echter liever vrijen met Sylvia en als de vrouw (Monica Swinn) van het stel alleen met haar aan de gang wilt, ontsnapt ze (daar komt ook mijn openingszin vandaan). Maar hun wegen zullen opnieuw worden gekruist en bovendien zijn dingen niet wat ze lijken, want Sylvia is betrokken bij een (niet echte) moord en een (wel echte) spionage-affaire.

Qua verhaal is dit echt een draak van een film, waarbij het plot niet belangrijk lijkt te zijn en de humor is meestal ook van een bedenkelijk niveau. Jesús Franco draagt bij dat laatste zijn steentje bij, want hij heeft in deze film ook een rol, namelijk als sadist Janos Radeck met een snorretje, grote zwarte zonnebril en een houten been. Hij slaat Sylvia soms en laat haar ook martelen door een stel, maar dat is best lachwekkend want dan zit men zogenaamd te snijden in de teennagels (de uiteinden) van haar

De film probeert een grappige sekskomedie te zijn, maar dat lukt niet echt. Wel is het grappig dat de communistische vriend van haar een andere vriend (de detective) van haar steeds uitmaakt voor "lazy capitalist" en ook de douchescène (hoog slapstick gehalte) van Lina Romay was nog best grappig. Want nadat ze met haar detective vriendje, te weten Alphonse Gauthier (Olivier Mathot), heeft geneukt, stapt ze in de douche, zet ze een douchemuts op en richt ze de douchekop op haar schaamstreek, waarna er dan op een gegeven moment iemand binnenkomt die haar ontvoerd.

Deze film is puur gericht op het naakte lichaam van Lina Romay, die zowel heteroseksuele als lesbische seks heeft in deze film en waarbij veel te zien is en ook praat Lina Romay regelmatig in de camera (dat doet Jesús Franco ook een keer) en fluit ze een keer irritant lang in een auto. Buiten Lina Romay is er verder ook bloot te zien van Monica Swinn en de wat rijpere Evelyne Scott (van haar zie je overigens alleen de borsten) en met hun heeft Lina Romay ook lesbische seks, waarbij men dan met haar borsten en schaamstreek speelt.

De film eindigt overigens met bizarre wendingen (zo maakt iemand deel uit van de Albanese geheimendienst en een ander juist van de CIA, die Sylvia wilt doodschieten), waarbij alle Sylvia's liefhebbers betrokken zijn en waarbij de meesten gedood worden tijdens een vuurgevecht.

Nee, qua verhaal moet je eigenlijk niet beginnen aan deze Franco-film (hebben de meesten zo te zien ook niet gedaan omdat er maar 5 stemmen zijn uitgebracht, na vandaag dus zes stemmen) die met 90 minuten (de 75 minuten die bij de beschrijving staat klopt dus niet) best lang duurt, maar wil je alle "Ins and outs" van Lina Romay zien, dan is deze Komedie / Erotiek film juist een aanrader.

Als regisseur heeft filmster George Clooney inmiddels een degelijk maar ook wat kleurloos curriculum vitae opgebouwd en deze sombere Sciencefiction / Drama film brengt daar helaas geen verandering in. Echt origineel vond ik het ook niet allemaal, want geregeld moest ik denken aan andere films, zoals "Mission to Mars (2000)" (met name als men in het ruimteschip Aether het nummer "Sweet Caroline" van zanger Neil Diamond op zet en gaat meezingen en erop bewegen), "Sunshine (2007)", "Gravity (2013)" en "Arctic (2018)" die ik vorige week nog zag.

"The Midnight Sky" is een postapocalyptisch verhaal welke zich afspeelt in 2049 en waarin Augustine Lofthouse (George Clooney), een eenzame wetenschapper is die tijdens een mysterieuze wereldramp op de Noordpool verblijft in een observatorium, uit alle macht Sully (Felicity Jones) en haar astronautenteam van ruimteschip Aether probeert te waarschuwen om niet terug te keren naar de aarde.

Het verhaal is een mix van eco-drama, overlevingsthriller en een "Gravity" achtig ruimte-epos, welke maar geen gesmeerd geheel wil worden en het kampt ook met plotgaten, vlakke personages en opzichtige vioolmuziek. Opzicht jammer, want in de Noordpool scènes weet George Clooney wel een beklemmende spanning op te bouwen. Het verhaal is ook opgebouwd uit twee verhalen (misschien zelfs drie als je de flashback beelden meetelt, waarin het draait om de vrouw / vriendin van Augustine, te weten Jean Sullivan (Sophie Rundle), met haar jonge dochter).

We zien in het eerste verhaal hoe Augustine alleen vanuit observatorium Barbeau (daar eet hij o.a. iedere ochtend een bord pap, grijpt hij vaak naar de whisky en drinkt hij ook regelmatig een "Nespresso", waarbij hij in de camera kijkt en zegt "Nespresso, what else ?" ) uit alle macht de bemanning van het ruimteschip Aether probeert te waarschuwen om niet te landen op onze verziekte planeet (waardoor het verziekt is, dat wordt niet verteld) en in het tweede verhaal zien we hoe vijf astronauten, onder wie de zwangere specialist Sully (Felicity Jones) en verder commandant Adewole (David Oyelowo) van wie Sully zwanger is, Mitchell (Kyle Chandler), Maya (Tiffany Boone) en piloot Sanchez (Demián Bichir), de problemen moeten oplossen die horen bij een lange ruimtereis (keren vanaf planeet K-23, waar de meeste mensen naar geëvacueerd zijn en het is een recent ontdekte maan die om de planeet Jupiter heen cirkelt en waar de mensheid naar verluidt een nieuw Eden zou kunnen stichten, terug naar de aarde). Uiteindelijk zullen de twee (of drie) verhaallijnen elkaar gaan kruisen (als men met elkaar gaat communiceren), maar is dat nog op tijd ?

Voor een film waarvan je de cast makkelijk op twee handen kunt tellen, heeft "The Midnight Sky" geen gebrek aan dynamiek. Zowel op aarde als in de ruimte volgt de ene na de andere ramp elkaar op en dat zorgt voor een fijn tempo en meer dan genoeg actie en spanning. Maar helaas heeft George Clooney moeite om hoofdzaken van bijzaken te scheiden. George Clooney heeft wel nog een verrassing in petto en dat heeft te maken met het jonge niet pratende meisje Iris (Caoilinn Springall), die Augustine opeens na circa 17 minuten aantreft in het verder verlaten observatorium. Wie dat meisje uiteindelijk is, is best flauw en het is ook vrij makkelijk te raden. Hij neemt haar mee op sleeptouw als hij vanwege de straling observatorium Barbeau verlaat voor een ander station, te weten weerstation Lake Hazen, met een betere zendmast en die zich kilometers verderop bevindt. Het meisje is in ieder geval een slimme zet van George Clooney, om zodoende niet continu naar een zwijgende en behaarde (vanwege zijn baard) George Clooney te hoeven kijken, maar de voornaamste plot is er niet mee geholpen (zorgt alleen maar voor verwarring).

Zowel op de noordpool als ook in het ruimteschip gebeurt er veel en zodoende zijn er best veel spannende scènes te zien, die wel min of meer los staan van de rest van het verhaal. Maar als George Clooney dat niet had gedaan, dan was "The Midnight Sky" een saaie bedoeling geweest. Zo krijgt Augustine (die overigens ziek is en regelmatig een bloedtransfusie bij zichzelf uitvoert) o.a. te maken met het meisje Iris (levert o.a. een leuke eet scène op, waarbij er gespeeld wordt met erwten) die hij in eerste instantie als last beschouwd, straling, een neergestort vliegtuig met een overlevende, een zinkende mobiele woning / box, snijdende poolwinden en hongerige wolven.

En de bemanning van het ruimteschip krijgt o.a. te maken met haperende computers waardoor het ruimteschip uit koers raakt, meteorenregens, uitvallen van radar en communicatie, ruimtewandelingen i.v.m. reparaties (waarbij een astronaut klodders met bloed verliest in een gewichtloze ruimte en het niet zal overleven). Het voert in ieder geval het drama en de spanning flink op tot het einde (waarbij twee astronauten terugkeren naar de aarde, eentje vanwege familie omstandigheden, en twee weer terugkeren naar planeet K-23), maar het blijft wel vulling waarmee de balans tussen scènes in de ruimte en op aarde in orde moet blijven.

Toch is de rode draad van "The Midnight Sky" stevig genoeg om de zwakke plekken overkomelijk te houden. Tegen de tijd dat het contact dan eindelijk is gelegd, heb je alle hoofdfiguren goed leren kennen en zo krijgen hun beslissingen het gewicht dat je nodig hebt om betrokken te blijven bij wat er met ze gebeurt en wat hun connectie met elkaar is (zo kom je uiteindelijk te weten dat het jonge meisje Iris fictief is en dat Sully Sullivan juist Iris is, oftewel de dochter van de vrouw waarmee Augustine vroeger iets had en het is dus vermoedelijk ook zijn dochter). Want wat doet het met je om erachter te komen dat het voortbestaan van de mensheid misschien wel alleen op jouw schouders rust ? Interessante vragen (je kan het ook als kletskoek beschouwen) die intelligent behandeld worden in deze Sciencefiction / Drama film.

Al met al is deze nieuwe Netflix-film zeker niet hoogstaand, bijzonder of origineel, maar toch heb ik me er van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 110 minuten) er aardig mee vermaakt en vooral vanwege de mooie opbouw, de fraaie beelden (zeker die in de ruimte) met zeer mooie special effecten, de spanning en het drama. Als geheel faalt deze film misschien wel (wat spijtig is gezien de leuk bedachte wending op het emotionele einde, maar de oplettende kijker ziet de wending wel al lichtjaren van tevoren aankomen) omdat regisseur George Clooney steeds dezelfde fouten blijft maken. Maar het is wel een typische George Clooney film en dat moet je eigenlijk weten voordat je aan deze film gaat beginnen en ook moet je er een "Nespresso" bij drinken en zeggen "George Clooney, what else ?"

Deze Drama / Horror film (die ook wat overeenkomsten met de "The Wicker Man (2006)" heeft) had ik nog niet gezien en de duur van de film sprak me wat tegen, maar toch heb ik gisteren de 147 minuten durende versie gekeken, die zeker in het eerste uur behoorlijk langdradig en ook wat saai is m.u..v. de fraaie zelfmoord (door CO-vergiftiging) van een groot gedeelte van de familie (ouders en zus) van hoofdrolspeelster Florence Pugh (als Dani).

In dit verhaal draait het om een groep Amerikaanse vrienden, waaronder de rouwende Dani (Florence Pugh en Christian (Jack Reynor) die een verstoorde relatie met elkaar hebben, die afreizen naar Zweden om daar het mid-zomer (oftewel de filmtitel "Midsommar") festival bij te wonen in het kleine dorpje Hårga, waar traditie centraal staat. Dat pakt niet al te best uit voor de meesten, hoewel de reis op vreemde manier wel heilzaam is voor Dani, die kampt met grote psychische problemen.

Regisseur Arie Aster (mijn eerste kennismaking met hem) weet weer indruk te maken met overzichtelijke regie en strak camerawerk en de vormgeving van het mid-zomer festival is prachtig weergegeven dankzij de felle kleuren en de mooie omgeving, waarin veel wordt gedanst en gezongen. Het is ook een horrorfilm die zich voornamelijk overdag afspeelt en dat is best uniek. Filmtechnisch gezien valt er weinig te klagen, evenals het geweldige acteerwerk van Florence Pugh, die de film compleet op haar schouders draagt.

Helaas is het verhaal hier het zwakste punt (het concept is overigens gewoon goed). Niks in "Midsommar" is namelijk eng (wel zijn er een tweetal gruwelijke scènes te zien, eentje heeft betrekking op het inslaan van iemand zijn hoofd, waarbij ik moest denken aan het Cannibal Corpse nummer "Hammer Smashed Face", die ten eerste al zelf moet springen maar dat helaas overleefd en de andere heeft betrekking op het ophangen van iemand aan zijn eigen longen), aangrijpend of zelfs oncomfortabel (op de merkwaardige seksscène na dan, waarbij Christian een kind moet verwekken bij een jonge roodharige vrouw, te weten Maja (Isabelle Grill), uit de sekte en waarbij andere sekteleden volledig naakt toekijken en ook zelfs een handje helpen, door tegen zijn billen te duwen ), het is namelijk vooral komisch. De bizarre gebeurtenissen die tijdens de lange speelduur voorbijkomen, laten je namelijk vaak lachen vanwege de stupiditeit (o.a. het schaamhaar van een vrouw in het eten van Christian, die ook nog wat persoonlijks heeft gedaan in zijn glas drank).

Na afloop van de film vroeg ik mezelf ook af "Waar heb ik zojuist naar gekeken ?" en wat was het doel (de boodschap) van dit hele vreemde gebeuren ? "Midsommar" is een mooie geproduceerde aaneenschakeling van rituelen, soms bijzonder, soms bruut, soms teder en af te toe een tikkeltje vaag. Slecht is deze Drama / Horror film natuurlijk niet, maar ik heb ook nergens op het puntje van de stoel gezetten. Toch ben ik benieuwd naar ander werk van regisseur Ari Aster en daarom heb ik zonet "Hereditary (2018)" binnengehaald.

Prima ouderwetse oorlogsfilm die hedendaags wel flink gedateerd uitziet want de actie zag er nu zeer matig en ook wel belabberd uit (heel vaak werden echte beelden toegepast wat eigenlijk geen gezicht was). Dus wat dat betreft zou men wel eens een mooie remake hierover kunnen maken want het was toch min of meer de beslissende slag op zee destijds. Met verhaal is verder niets mis mee en weet het ook wel te boeien. De cast is aardig maar speelde niet echt hoogstaand. Vooral Charlton Heston en Henry Fonda hebben wel eens beter gespeeld. Eigenlijk vond ik de Japanse acteurs nog het best en het meest overtuigend spelen.

Voor de liefhebbers van Tweede Wereldoorlog films is dit natuurlijk verplichte kost en daarom heb ik hem ook deze week in de bioscoop gezien (is helaas niet in 3D). Er is natuurlijk al een film gemaakt over deze zeeslag tussen Japan en de Verenigde Staten, te weten "Midway (1976)" (met o.a. Charlton Heston en Henry Fonda), en dit is dan ook een soort van remake. Bij het origineel werden veel echte beelden gebruikt en in deze remake is opvallend veel gebruik gemaakt van "green screen", en hierdoor ziet alles er gelikt uit (misschien iets te gelikt). Opzicht wel leuk, maar vroeger (begin jaren 80) ben ik ook het één en ander te weten te komen over de slag bij Midway, via een stripverhaal uit de "Buck Danny" reeks, namelijk "De geheimen van Midway" (dat stripboek heb ik zelfs nog).

In deze film draait het dus om de slag bij Midway, maar het verhaal opent min of meer met de Japanse verrassingsaanval op de Amerikaanse marinebasis Pearl Harbor in december 1941. Na deze aanval gaan de overgebleven troepen van de Verenigde Staten in juni 1942 opnieuw de strijd aan en dit keer treffen dus de Amerikanen de Japanse vloot bij Midway, een strategisch eiland in de Stille Oceaan. Met deze zeeslag weten de Amerikanen (die sterk in de minderheid zijn) uiteindelijk het tij van de oorlog te keren.

Deze verfilming is geregisseerd door niemand minder dan Roland Emmerich, die verantwoordelijk is voor blockbusters als "Independence Day (1996)", "The Day after Tomorrow (2004)" en "2012 (2009)", die ik allemaal destijds in de bioscoop heb gezien, en hem de leiding geven over een oorlogsfilm was misschien geen briljant idee, maar pakt best goed uit. Het gevoel van intensiviteit en de rauwheid dat oorlog normaal met zich meebrengt ontbreekt misschien wel, maar ik heb me er best goed mee vermaakt en ik vond het ook een interessante geschiedenisles.

Het verhaal draait gelukkig ook niet om fictieve personen, maar juist om personen die een belangrijk aandeel hadden bij de slag bij Midway, zoals duikbommenwerper piloot Dick Best (Ed Skrein, die best een rotkop en een vervelende stem heeft), inlichtingenofficier Edwin Layton (Patrick Wilson), admiraal Chester W. Nimitz (Woody Harrelson), Admiraal William Halsey (Dennis Quaid), luitenant-kolonel Jimmy Doolittle (Aaron Eckhart), marine vlieger Wade McClusky (Luke Evans), admiraal Isoroku Yamamoto (Etsushi Toyokawa), admiraal Chuichi Nagumo (Jun Kunimura), admiraal Tamon Yamaguchi (Tadanobu Asano) en kapitein-ter-zee Tomeo Kaku (Nobuya Shimamoto) en de laatste twee gingen samen met hun vliegdekschip, te weten de "Hiryu", ten onder.

De film behandelt de aanval van Pearl Harbor t/m de slag bij Midway en alles wat zich hiertussen afspeelde. Vanwege een gebrek aan focus worden gebeurtenissen er wel gehaast doorheen gejaagd en dit zorgt ervoor dat de film kan aanvoelen als een Wikipedia samenvatting van wat er is gebeurd. De slag bij Midway wordt wel op fraaie wijze neergezet en daarbij zijn ook regelmatig fraaie en indrukwekkende beelden te zien en met name als de duikbommenwerpers toeslaan, terwijl ze van alle kanten beschoten worden (velen overleven dat ook niet). Aangrijpende beelden zijn eigenlijk niet te zien, maar wel een aantal tragische, zoals iemand (die eerst nog een held is) die van een Japanse boot wordt gegooid (vanwege het weigeren van geven van informatie) met een anker aan zijn lichaam en een bange piloot die bij het opstijgen van een vliegdekschip in de zee belandt, waarna hij wordt overvaren door het vliegdekschip.

De film was eigenlijk ook wat ik hoopte te zien, namelijk een grootschalig actiespektakel (dat kan je ook gerust aan Roland Emmerich overlaten) met de juiste dosis aan drama (en niet zoals de Oorlog / Romantiek film "Pearl Harbor (2001)") en echte Amerikaanse helden, die wel maar één karakteristiek krijgen en daarmee moeten ze het doen, zoals de arrogante piloot, de bange nieuweling, de dappere soldaat, etc.

Al met al heb ik me als Tweede Wereldoorlog liefhebber gewoon goed vermaakt met deze moderne remake van de slag bij Midway en dat eigenlijk van de eerste tot de laatste minuut. Na het einde krijg je ook nog wat feiten en weetjes te zien van de hoofdrolspelers. Zo heeft duikbommenwerper piloot Dick Best nooit meer gevolgen na de slag bij Midway vanwege zijn longen.

P.S. van mij mag er ook best een remake komen van de Actie / Oorlog film "Sink the Bismarck! (1960)".

Deze Drama / Thriller film van de bekende Italiaans filmregisseur Lucio Fulci ben ik op het spoor gekomen vanwege de fraaie filmposter en bijna alles wat op de filmposter te zien is, komt ook voor in het verhaal m.u.v. de sigaret, want de mooie hoofdrolspeelster Blanca Marsillach rookt helemaal niet in de film. De film staat hier op "MovieMeter" beschreven als een Thriller film, maar het is meer een Drama film met een hoop erotiek erin en dat o.a. met een saxofoon!

Kort door de bocht draait het in deze film om de jonge vrouw Cecillia (Blanca Marsillach), die een arts, te weten Dr. Simpson (Brett Halsey), ontvoert die zij verantwoordelijk houdt voor de dood van haar vriend / muzikant Gaetano (Stefano Madia). Cecillia martelt hem psychisch en seksueel, maar toch voelt Dr. Simpson zich aangetrokken tot haar.

De opening van de film mocht er best wezen, want dan zien we Gaetano met zijn saxofoon (in de eerste twee minuten hoor je continue de saxofoon en die heb ik dan ook maar snel vooruit gespoeld) bezig in een opnamestudio waarin ook zijn vriendin Cecillia en Nicola (Bernard Seray) aanwezig zijn en de laatste is de persoon die de opnames maakt. Cecillia wordt dan bij het zien van haar vriend en het horen van de saxofoon zo geil, dat ze met elkaar in de studio vrijen (dan zien we na circa drie minuten ook al voor het eerst een borstje van Blanca Marsillach en dat is zeker niet voor het laatst) en dit tot afgrijzen van Nicola die jaloers is en die dan ook de studio verlaat voor een pauze en koffie. Tijdens dit vrijen stopt Gaetano zijn saxofoon onder Cecillia's behaarde vagina (te zien na circa vier minuten en ook niet voor het laatst), ze draagt dan wel een slipje, en begint hij erop te spelen. Oftewel Cecillia wordt dan bevredigd met de saxofoon (of beter gezegd "sexofoon") van Gaetano i.p.v. zijn penis Het resultaat is wel dat Cecillia enorm geil wordt en uiteindelijk klaarkomt.

In de volgende scène maken we kennis met Dr. Simpson en diens vrouw Carole (Corinne Cléry) die huwelijksproblemen hebben. Hij vrijt nooit met haar en hij is geobsedeerd door zijn werk in het ziekenhuis. Carole ontdekt ook dat haar man tijdens en na het werk regelmatig prostituees bezoekt. Zo zien we na circa 10 minuten een hoertje (Eulalia Ramón) in beeld in een hotel samen met Dr. Simpson, die haar kleren uittrekt (dan zien we dus ook de borstjes en de behaarde vagina van Eulalia Ramón) en die haar kapotte panty probeert te herstellen met rode nagellak. Dr. Simpson wordt bij het zien ervan geil, waarna het hoertje met de nagellak verder gaat op haar behaarde vagina. Daarna vrijen ze met elkaar en hebben ze snelle maar onbevredigende seks en wordt het hoertje weggestuurd door Dr. Simpson, waarop ze zich aankleedt (dan zie we ook voor het laatst de borstjes van Eulalia Ramón) en er gezegd wordt:

Hoertje: Damn you. With you it's worse then being with that troglodite.
Dr. Simpson: Get out of here, you whore.
Hoertje: You're a sick freak.
Dr. Simpson: Out, I said.
Hoertje: Asshole!

Daarna zien we Carole naakt (dan zien we ook de mooie borsten van de destijds 37-jarige Corinne Cléry) op bed liggen waarbij ze masturbeert, zien we Cecillia met Gaetano vrijen in een achtbaan op een kermisattractie, zien we Carole in bed ruziënd praten met haar man (dan zien we weer een borst van Corinne Cléry) en zien we Cecillia samen met Gaetano op een motor rijden, waarbij Gaetano dan rijdend wordt gemasturbeerd door Cecillia (die achterop zit) en waarbij ze bijna verongelukken. Ze vrijen daarna ook nog op de trap van huis, waarbij een herdershond (zie filmposter) buiten continue zit te blaffen. Ondertussen is Carole zich thuis overdreven aan het opmaken voor een spiegel, waarbij haar man verbaasd komt kijken en dan wordt er ook gezegd:

Carole: What? Don't you like my look?
Dr. Simpson: No, I really don't. You look like a prostitute.

En dat zegt dan iemand die zelf regelmatig naar de hoeren gaat Carole heeft het vlak daarna ook helemaal gehad met haar man en wilt dan van hem scheiden en dat gaat Dr. Simpson niet in de koude kleren zitten.

Gaetano krijgt dan door een stommiteit op zijn motor een ongeluk en valt daarbij met zijn hoofd op een grote steen. In eerste instantie lijkt er niets aan de hand, maar als hij weer in de opnamestudio is, voelt hij zich opeens niet lekker en valt hij flauw. Hij wordt dan naar het ziekenhuis gebracht waar Dr. Simpson hem gaat opereren. Maar omdat hij helemaal in de war is door zijn vrouw, mislukt de operatie en sterft Gaetano. Cecillia, die zwanger blijkt te zijn, is dan boos en verdrietig en geeft Dr. Simpson de schuld van de dood van haar vriend, waar ze zeer verliefd op was. Ze zegt (o.a. telefonisch en via een briefje) daarna ook regelmatig tegen hem:

"Why did you let him die?"

We zijn dan ongeveer halverwege het verhaal als Cecillia, die inmiddels haar kind heeft verloren en daarvoor in de plaats gebruikt ze nu een pop, besluit om Dr. Simpson te ontvoeren in zijn auto, waarbij ze hem onder schot houdt met een pistool. Eenmaal aangekomen bij een huis, verdoofd ze hem in de auto met chloroform en bindt ze hem in huis vast met touw. Als Dr. Simpson weer bijkomt, ziet hij hoe Cecillia zijn auto aan het slopen is met een bijl en ook maken we dan weer kennis met de eerder genoemde irritante blaffende herdershond, waar Dr. Simpson bang voor is en waarvoor hij ook in zijn broek plast. Dit tot hilariteit van Cecillia.

Ondanks dat we vanaf dat moment de mooie Blanca Marsillach regelmatig naakt in beeld zien, wordt de film er dan niet beter op en wordt het ook enigszins vermoeiend om de film uit te kijken. Vanaf dan draait het eigenlijk alleen nog maar om Cecillia en Dr. Simpson die gemarteld wordt door Cecillia (ze slaat hem o.a. met een voorwerp, ik meen een bijl, in het gezicht, ze houdt hem onder water in de zee waardoor hij bijna verdrinkt, ze laat hem hondenvoer eten en ze laat kaarsvet op zijn lichaam vallen), die met haar mag vrijen (waarbij ze wel emotieloos is en niet al te veel toelaat) en ook zien we regelmatig flashbacks van Cecillia, waarbij we ook weer Gaetano in beeld zien. We zien haar tijdens de flashbacks regelmatig vrijen met Gaetano en ook zien we een scène die zich afspeelt in Venetië en waar Gaetano armbanden (om hun liefde voor elkaar te symboliseren) voor hem en Cecillia koopt in een souvenirwinkel en waarna ze samen met Nicola naar de bioscoop gaan. Daar zoenen Gaetano en Cecillia hartstochtelijke met elkaar, maar Cecillia raakt geschokt als ze ontdekt dat Gaetano het toelaat dat Nicola hem oraal bevredigd. De herinnering aan deze kinky ménage-a-trois was voor Cecillia schijnbaar de laatste druppel?

Terug in het heden loopt Cecillia, die eindelijk inziet dat Gaetano een zelfdestructieve persoon was, naar de zee (daar begraaft ze overigens ook half naakt de herdershond die opeens dood is) en gooit ze de armband die Gaetano voor haar kocht in het water. Cecillia keert daarna terug naar het huis waar ze Dr. Simpson losmaakt en ze hem vertelt dat hij vrij is om te gaan. Cecillia gaat dan naar boven naar haar slaapkamer, trekt al haar kleren uit, gaat op haar bed liggen en zet een pistool tegen haar hoofd, met de bedoeling zelfmoord te plegen. Seconden later loopt de verdwaasde Dr. Simpson haar slaapkamer binnen en weerhoudt ze haar ervan zelfmoord te plegen door seks met haar te hebben, aangezien ze nu allebei in een verzengende passie van hun eigen makelij worden getrokken.

De film eindigt dan met Dr. Simpson en Jessica die naast elkaar in bed liggen en waarbij Dr. Simpson een gedicht voordraagt aan Cecillia, welke hij al eens eerder zei in de film, namelijk:

"When you have spent your life like a fortune that never seemed to end. A second chance will come like a long lost friend. Great joy will fill you and flush you hot. No more will you ever be cool for she is the Devil's honey pot. And you'll drown in her you fool."

Lucio Fulci neemt dan niet eens de moeite om ons een goed einde te geven, want hij draait dan met de camera langzaam naar een raam waar vanuit de zee te zien is, maar daarvoor zien we eerst nog Cecillia kijken naar het pistool wat op een stoel ligt. Dus hoe het nu echt afloopt met hen is de vraag, maar dat kom je dus niet te weten, want na circa 82 minuten is de film gewoon afgelopen.

Qua verhaal stelt het allemaal weinig voor en ook weet het verhaal ook nauwelijks te boeien (op een aantal fraaie en aparte scènes na dan, zoals de opening met een saxofoon, de nagellak scène en de masturbatie scène op een motor), maar gelukkig is de film voorzien van heel veel naaktheid en dat compenseert het slechte verhaal voor mij redelijk (daarvoor keek ik ook deze film). Vooral de mooie Blanca Marsillach (ze is nog steeds een mooie vrouw), die destijds 20 jaar was, met haren onder de oksels (en ook op andere plaatsen) is zeer regelmatig van top tot teen naakt te bewonderen.

Ook de oudere Corinne Cléry mocht er wezen met haar mooie borsten en flinke haardos op haar hoofd en ze deed me qua uiterlijk denken aan Jane Badler uit de leuke vermakelijke serie "V (TV Mini Series 1983)", waar ik vroeger als jonge tiener op geilde (ondanks dat ze in die serie een reptiel was) Ze is helaas wel maar tot circa de 40e minuut te zien en in haar laatste scène zien we haar gelukkig wel nog naakt als ze aan vrijen is met haar man in een hotel en waarbij zijn pieper van het ziekenhuis dan afgaat (dat was voor Carole ook de laatste druppel). James Bond fans zullen haar misschien wel herkennen, want ze was ook te zien in de James Bond film "Moonraker (1979)" en voor degene die haar nog eens naakt in een film willen zien, kunnen ook nog kijken naar de Drama / Erotiek film "Histoire d'O (1975)", welke ik nog vorig jaar heb gezien. En Eulalia Ramón (als het hoertje in het hotel) die we maar in één scène zien, was ook een mooie verschijning.

Al met al stelt deze film van de bekende Italiaans filmregisseur Lucio Fulci als verhaal enorm teleur, maar qua hoeveelheid naaktheid valt deze film juist enorm mee en dat ook nog eens met mooie vrouwen en vooral natuurlijk hoofdrolspeelster Blanca Marsillach, die meer naakt dan met kleren aan te zien is in deze film.

Min of meer de Spaanse variant op de Amerikaanse thriller "The Resident". Welke film er eerder was weet ik eerlijk gezegd niet maar deze thriller is wel veel beter dan de Amerikaanse flut versie. Het verhaal wist te boeien (soms zelfs spannend), zat goed in elkaar en ook met de uitvoering zat het wel goed. Geweldig einde overigens (tenminste niet cliché) Wat deze film echt goed maakt is de ijzersterke rol van Luis Tosar als de psychopaat César. Ook de rol van Marta Etura van Clara was wel aardig maar zij zorgt vooral voor het visuele aspect.

Film die ze regelmatig uitzenden op MGM. Hij is wel leuk om eens gezien te hebben en Denzel Washington doet het vrij aardig in 1 van zijn eerste films.

"Piet, Piet, gekke Piet! Zie mijn kut, zie mijn tiet!"

“Mijn Nachten met Susan, Olga, Albert, Julie, Piet & Sandra” is een typische Nederlandse jaren zeventig erotische Thriller / Mystery film van regisseur Pim de la Parra. De film is namelijk een curieuze mix van erotiek (ook qua taalgebruik), spanning en licht surrealisme die typisch is voor de Nederlandse film uit de jaren zeventig.

De film speelt zich af in een afgelegen boerderij, waarin Susan (Willeke van Ammelrooy) woont met een mysterieuze gemeenschap van jonge vrouwen, te weten Olga (Marja de Heer), Sandra (Franulka Heyermans) en Julie (Marieke van Leeuwen), en een paar zonderlingen, te weten de achtergestelde vrouw Piet (Nelly Frijda) en de mensenschuwe Albert (Serge-Henri Valcke). Wanneer de naïeve Anton (Hans van der Gragt) op zijn motor langskomt voor Susan, wordt hij verleid, misleid en langzaam meegesleurd in een web van seksuele intriges en onderhuidse dreiging.

Persoonlijk vond ik deze film al zeer genietbaar vanwege de ondeugende jonge vrouwen Olga en Sandra, die continue geil zijn, regelmatig naakt te bewonderen zijn, regelmatig seks hebben (met Anton, Albert en met elkaar), regelmatig met elkaar in bad gaan, regelmatig pest gedrag vertonen tegen anderen (vooral tegen Piet maar ook tegen Albert die in een hok zit en via een gaatje in de muur gluurt naar Olga en Sandra) en regelmatig seksistische teksten uitkramen.

Dat laatste zeggen ze o.a. via mijn openingszin herhaaldelijk tegen de vreemde en onderontwikkelde buurvrouw Piet (die ziet dat de twee dames een lijk dumpen in een rivier) en op het einde zeggen ze ook een keer:

"Piet, Piet, stomme Piet! Zie mijn kut, zie mijn tiet!"

En als ze Anton voor het eerst na circa 15 minuten verleiden om met Sandra te neuken, zegt Olga tegen hem:

"Sandra is de hele dag al erg heet. Haar tepels zijn helemaal hard. En haar kut is helemaal nat. Toch heeft ze nog nooit een man gehad. Ze heeft op jou gewacht Anton. Jij bent een echte man. Ik voel het."

Uiteraard neukt Anton dan Sandra en kijkt Olga toe. En als Olga Anton naderhand probeert af te leiden m.b.t. de zonnebril van een door haar vermoorde (door Olga en Sandra) Amerikaan (Jerry Brouer), zegt ze tegen hem:

"Anton, ik wil met je naar bed. Ik hou het niet langer uit. Ik ben zo jaloers op Sandra. Laten we naar de schuur gaan. Ik ben zo geil. Ik heb nog nooit een orgasme gehad."

Maar op dat verzoek gaat Anton echter niet in en zegt hij tegen haar:

"Wat heb je liever, een orgasme of deze zonnebril?"

En als ze later Albert pesten waarbij Olga topless op een klein schommelpaard zit, wordt er gezegd:

Olga: Albert, Albert, die mooie vriendin (Susan) van je is Anton aan het versieren.
Albert: Wat doen ze?
Olga: Ja, wat doen mensen als ze elkaar hebben gevonden Albert?
Olga: Misschien zijn ze wel aan het neuken.
Sandra: Wat ga je eraan doen Albert?
Olga: Ja Albert, je had die trut allang een keertje moeten pakken. Je hebt te lang gewacht!
Sandra: Misschien kan hij het wel helemaal niet.
Sandra: Misschien heeft hij wel zo'n klein pikkie
Olga: Is dat waar Albert?
Olga: Kom je daarom je nooit je hok uit omdat je zo'n klein pikkie hebt.

Naderhand neuken ze het ook met Albert, waarbij Julie hen betrapt (Albert was een jaar lang de minnaar van Susan, maar tegenwoordig spreekt hij regelmatig stiekem af met Julie) en een woedeaanval krijgt waarna ze de boerderij verlaat, maar uiteindelijk loopt het wel slecht af voor Olga en Sandra wanneer ze in een schuurtje in de fik worden gestoken door Piet. Daarna is de film ook na circa 83 minuten afgelopen.

Maar de echte kracht van de film zit vooral in de sfeer. Want de film is een combinatie van landelijke rust en onheilspellende erotiek. Regisseur De Parra gebruikt daarbij lange takes, spaarzame dialogen en subtiele muziek om een gevoel van vervreemding te creëren. De personages zijn minder psychologisch gelaagd en meer symbolische figuren, wat het geheel een bijna droomachtige kwaliteit geeft.

Het verhaal is eenvoudig en soms wat traag, maar de dromerige stijl, de mooie fotografie van cameraman Marc Felperlaan, de excentrieke personages en de gedurfde sfeer maken het tot een kleine cultklassieker. Van de cast is Willeke Van Ammelrooy verreweg de beste actrice en ze mocht er destijds ook wezen, maar zowel Marja de Heer als Franulka Heyermans stelen de show in deze film en vooral de eerst genoemde. Verder zien we naaktheid van alle vrouwen, behalve van Nelly Frijda die in deze film al "Ma Flodder" achtige trekjes had en dan m.b.t. haar kleding, uiterlijk en het roken van een sigaar.

"Mijn Nachten met Susan, Olga, Albert, Julie, Piet & Sandra" is niet voor iedereen weggelegd, maar is wel boeiend voor liefhebbers van experimentele jaren 70 erotiek met een vleugje mystiek.

Jezus wat een kansloze Nederlandse productie was dit weer. De overval is te belachelijk voor woorden en ook de onzin in het bejaardenhuis. Verder moet de film sympathiek ogen maar dat is bij mij niet zo overgekomen want ik vond het allemaal maar flauw en ook kinderachtig. Het einde vond ik om te huilen zo onnozel en de regisseur dacht ook nog effen door met een shot van "Deliverance" (de banjo) de film te eindigen. Beeldtechnisch zag het er overigens ook vaak belabberd en erg goedkoop uit. De film speelt zich af in de huidige tijd waar vaak wil men een jaren 50/60 look creëren wat dan zeer nep uitziet. Het zingen deed trouwens pijn aan mijn oren. De film staat betiteld als een Komedie / Familie en dat laatste klopt ook wel (vooral voor de kleinste onder ons) maar het eerste niet want ik heb nergens om moeten lachen. De cast deed het nog redelijk en dan met name Zoë van der Kust en Michiel Romeyn. Beiden redden deze film ook min of meer maar veel soeps vond ik het niet. Nee men had er beter iets van kunnen maken zoals "Mijn Opa de Kontenbonker".

P.S. Loes Haverkort vond ik wel een leuke verschijning in deze film.

De zoveelste dertien in een dozijn, clichematige en voorspelbare flauwe Komedie film, die me desondanks nog redelijk wist te vermaken en dat komt o.a. door de humor en ook door de best wel leuk spelende cast. Uiteraard is de cast geregeld irritant in deze film, maar toch heb ik een zwak voor Adam Devine (vanwege de leuke komedie televisieserie " Workaholics") en Anna Kendrick. De laatste is zeker niet een zeer mooie vrouw, maar toch vind ik haar altijd wel leuk om te zien.

In dit luchtige verhaal draait het om twee losgeslagen broers, te weten Mike Stangle (gespeeld door Adam DeVine) en Dave Stangle (gespeeld door Zac Efron), die door hun ouders verplicht worden om voor de trouwpartij van hun zus Jeanie Stangle (gespeeld door Sugar Lyn Beard, die ook bloot is te bewonderen) in Hawaï een date mee te nemen. Het flauwe verhaal stelt eerlijk gezegd weinig voor (vaak het geval bij dit soort komedies) en bruist ook niet van de originaliteit. Ook bevat het verhaal de nodige clichés en heeft het een zeer voorspelbaar verloop en einde, waardoor je na een paar minuten al weet hoe dit verhaal gaat eindigen. Het verhaal werd overigens visueel gezien wel aardig in beeld gebracht en dat komt natuurlijk ook omdat het verhaal zich grotendeels afspeelt op Hawaï, maar ook door het vrouwelijke schoon in het verhaal.

De humor is vaak flauw en seksistisch, maar vond ik bij een aantal scenes toch geslaagd zoals de stunts met de quads waarbij een band in het gezicht van bruid Jeanie belandt, de erotische massage bij bruid Jeanie, de scene in de sauna met Tatiana (gespeeld door Aubrey Plaza) en Terry (gespeeld door Alice Wetterlund) en waarbij Tatiana iets moet doen (oftewel vingeren, geweldig daarbij is als Tatiana zegt "We zetten hem even op centrifugeren" ) bij Terry om backstagekaartjes te krijgen voor het concert van Rihanna, de enorme bos haar (wel best flauw) tussen de benen van bruid Jeanie en het Chinese vuurwerk op het einde.

De cast is zowel irritant als leuk en dat is eigenlijk bij alle vier de hoofdrolspelers van toepassing, te weten Zac Efron (die we al vaker hebben gezien in dit soort komedie films), Adam Devine, Anna Kendrick en Aubrey Plaza die er ook best leuk uitzag, inclusief haar achterwerk welke te zien is op het einde (tenminste als dat geen body double was, want haar gezicht is daarbij niet te zien). Dat laatste geldt eigenlijk ook voor Alice Wetterlund (van haar valt ook wat bloot te zien, namelijk één borst, maar daarbij geldt ook dat er waarschijnlijk een body double bij is gebruikt) in de rol van de bi-sexuele Terry, die tevens de nicht is van Mike, Dave en Jeanie. De laatste werd overigens gespeeld door Sugar Lyn Beard, die ik ook best leuk en mooi vond.

Dit is zeker geen hoogstaande komedie film (moet je eigenlijk ook niet verwachten met acteurs als Zac Efron en Adam DeVine), maar wel nog een vermakelijke, die een hoop flauwe en seksistische humor bevat. Omdat de film ook maar iets van circa 90 minuten duurt, kijkt hij ook best lekker weg.

Films met jonge kinderen in de hoofdrol vind ik meestal niets aan. Dit is echter een "killer kid" film en dat betekent dat Mikey ook een heel, heel slechte jongen is en dat vind ik meestal wel leuk om te zien. Hij heeft misschien wel wat weg van een jonge Ted Bundy en daarover wordt op een gegeven moment ook gezegd door zijn pleegvader:

"So now we have Ted Bundy, Jr. Is that it?"

Mikey (Brian Bonsall) lijkt een zielig 9-jarige jongetje. Zijn ouders hebben een tragisch ongeluk gehad. Daarom ging hij naar een pleeggezin en die kregen ook al een tragisch ongeluk. Zo gaat de jongen van gezin naar gezin met steeds een andere naam. Tot hij bij Neil (John Diehl) en Rachel (Mimi Craven) terecht komt, die iets beginnen iets te vermoeden!

"Mikey (1992)" is een aparte Thriller / Horror film, waarin een zeer angstaanjagende sfeer heerst. Mikey is werkelijk duivels als de jonge onverlaat. Het genoegen dat zijn gezicht uitstraalt, telkens hij iemand doodt (zijn favoriet is het doden door elektrocutie), is meer dan ijzingwekkend en hij filmt het meestal ook en kijkt er naderhand ook naar. Als er op een gegeven moment gezegd wordt:

"What the heck are you watching?"

Antwoordt hij ijskoud:

"Just a horror film."

En naderhand zegt hij zelf:

"I am watching 'Mikey's Funniest Home Videos'."

De film begint met Mikey, die dan Michael heet, die bij zijn vorige pleeggezin in de problemen komt omdat hij met vuur speelt. Zijn pleegmoeder scheldt hem uit en slaat hem in het gezicht, wat hij niet lichtvaardig opvat. Aan het einde van de openingsscène is zijn pleegmoeder geëlektrocuteerd in de badkuip met een haardroger, is zijn zusje verdronken in het zwembad met een pop en zijn pleegvader kreeg zijn hoofd ingeslagen met een honkbalknuppel nadat hij hem heeft laten vallen door een raam. Mikey speelt daarna het slachtoffer en wijt het aan een indringer. Hij houdt iedereen voor gek en komt gewoon weer terecht bij een ander nietsvermoedend gezin. In dit geval dus bij Neil en Rachel die zelf geen kinderen kunnen krijgen.

De film speelt vanaf dat moment vrij standaard, waarbij er eigenlijk ook niets bijzonder gebeurt op het doden van een kikker en een kat na dan en het hoogtepunt gedurende die tijd is misschien wel Mimi Craven die we op een gegeven moment naakt in bad zien (dan zien we ook haar borsten) en waarbij Mikey stiekem toekijkt. In het begin lijken mensen zich niet bewust van Mikey's griezelige eigenaardigheden, zoals gewelddadige tekeningen die hij maakt of grappen die hij met mensen uithaalt. Alleen zijn lerares Gilder (Ashley Laurence) vermoedt dat er meer aan deze jongen kan zijn dan op het eerste gezicht lijkt. Ondertussen laat Mikey zijn oog vallen op de tiener zus, te weten Jessie (Josie Bissett), van zijn beste vriend / klasgenoot Ben (Whit Hertford). Zo filmt hij haar stiekem en sluipt hij 's nachts haar slaapkamer binnen via het raam terwijl ze slaapt. Maar sinds Jessie een vriendje heeft, te weten David (David Rogge), moet Mikey creatief zijn om hem uit beeld te krijgen.

Vanaf dan wordt de film ook weer genietbaar en zeker als Mikey David na circa 62 minuten elektrocuteert in de jacuzzi met een radio. Daarna is het eigenlijk ook puur genieten, want al snel rekent hij af met zijn pleegmoeder Rachel door haar met een hamer herhaaldelijk te slaan, maar uiteindelijk gaat ze dood door een stuk glas in haar keel. Lerares Gilder en een andere leraar, te weten Mr. Jenkins (Lyman Ward), zijn dan onderweg naar Rachel (Gilder is overigens goed bevriend met Rachel), omdat ze iets te weten zijn gekomen over Mikey. Eenmaal aangekomen schiet Mikey dan Mr. Jenkins dood met een pijl en boog en met lerares Gilder is hij iets speciaals van plan, namelijk om haar te doden met een katapult en een ijzeren knikker. Want knikkers gebruikte ze namelijk in haar les als een beloning voor goede kinderen. Hij zegt dan ook tegen haar:

Mikey: You know, Miss Gilder, I think your marble game is like the best.
Mikey: You know what? This is my lucky marble.
Gilder: What do you want, Mikey?
Mikey: You were the best teacher I ever had.
Mikey: I learned a lot.
Mikey: But would you teach me one more thing?
Gilder: What?
Mikey: How to die.

Nadat hij dat gedaan heeft gaat hij achter Jessie aan (beschiet haar o.a. met een pijl en boog), maar haar krijgt hij niet te pakken. Mikey vervalst dan zijn eigen dood door een skelet van een jongen van dezelfde leeftijd in scène te zetten aan de eettafel en blaast vervolgens het huis op met een gaslek en molotovcocktail wanneer zijn pleegvader Neil thuiskomt en iedereen dood rond de tafel aantreft. Men denkt nu dat Mikey dood is, maar natuurlijk hebben ze het mis, want daarna zien we hem kennis maken met nieuwe pleegouders en heet hij ook Josh. Daarna is de film na precies 90 minuten ook afgelopen.

De cast van Mikey is zeker niet hoogstaand, maar bestaat wel uit een aantal bekende gezichten en de meeste vrouwen zagen er ook niet onaardig uit en zeker wat betreft Mimi Craven, Josie Bissett, Ashley Laurence en toch ook wel Laura Robinson (de pleegmoeder die Mikey elektrocuteert in de badkuip). Ashley Laurence, die vooral bekend is van de Horror films "Hellraiser (1987)" en "Hellbound: Hellraiser II (1988)", speelt de lerares van Mikey en Whit Hertford, vooral bekend van "Jurassic Park (1993)" en "A Nightmare on Elm Street: The Dream Child (1989)", speelt Mikey's beste vriend. Maar de meest memorabele casting is die natuurlijk van Brian Bonsall als titelpersonage. Hij was destijds alleen bekend als de schattige jongen uit de komische jaren 80 televisieserie "Family Ties (TV Series 1982–1989)". Dat hij nu een sadistische moorddadige jongen speelt is natuurlijk het tegenovergestelde daarvan en een beetje stuntcasting.

Maar hij deed het wel goed en leuk en het is leuk om te zien hoe hij van pleegouders naar pleegouders gaat. Daar integreert hij zichzelf in een gezond gezinsleven, om vervolgens terug te vallen in moorddadige gewoonten die vreselijk beginnen en alleen maar erger worden. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt met deze Thriller / Horror film en de film is zeker niet geschikt voor de gemiddelde kijker die even lekker ontspannen wil, maar het is wel een aanrader voor mensen met een sterke maag die van rillen houden.

Hou je van overdadig bloed? Hou je van onlogische dialogen? Zou je een scène met willekeurige kungfu waarderen? En hoe zit het met kettingzagen? Als al deze dingen je aanspreken en je bent niet vies van een beetje bloot (inclusief in de vorm van een puzzel), dan is "Pieces" zeker een film voor jou.

Op de universiteit van Boston stalkt een moordenaar vrouwen. De moordenaar zaagt de vrouwen in stukken en neemt lichaamsdelen weg om onbekende reden. Terwijl de politie verbijsterd is en probeert de situatie onder controle te houden, schakelt luitenant Bracken (Christopher George) een student, te weten Kendell James (Ian Sera), en een tennisprof die rechercheur is geworden, te weten Mary Riggs (Lynda Day George), in om undercover te gaan op de universiteit als de ogen en oren van de politie. De politie heeft als verdachten tuinman Willard (Paul L. Smith, die eruit zag als Popeye en Bud Spencer), de decaan (Edmund Purdom) en de anatomieleraar Professor Arthur Brown (Jack Taylor). De moordenaar wordt steeds brutaler en de stukjes van de puzzel zijn bijna voltooid!

De opening van de film speelt zich af in 1942 en daarin speelt een een 10-jarige jongen genaamd Timmy Reston met een legpuzzel van een naakte vrouw wanneer zijn moeder (May Heatherly) binnenkomt en naar hem schreeuwt (schreeuwt o.a. tegen hem "Dit pik in niet. Jij kleine viezerik") en hem slaat. Ze vernietigt de puzzel en gaat op zoek naar ander pornografisch materiaal dat hij heeft. Ze stopt echter wanneer Timmy terugkeert met een bijl en haar vermoordt. Hij onthoofdt vervolgens haar lijk met een handzaag en dat net voordat de politie arriveert..

Verdomme, die jongen hield echt van zijn porno (hij deed me aan iemand denken) Hoe dan ook, hij verbergt zich en doet alsof hij het slachtoffer is op de plaats van het delict. De politie gelooft de jongen en stuurt hem weg om bij zijn tante te gaan wonen. Veertig jaar later opent een in het zwart geklede figuur een doos met de bebloede kleding en een foto van Timmy's moeder. Hij pakt ook de bebloede puzzel uit en begint hem in elkaar te zetten.

Deze geweldige opening van de film zet gelijk de toon voor de rest van de film, die zich vooral afspeelt op de universiteit. "Pieces" heeft veel Slasher elementen maar voelt ook aan als een Italiaanse Giallo film. Hoewel het verhaal zich afspeelde in Amerika, is het eigenlijk ook meer een Italiaanse Giallo dan een rechttoe rechtaan Slasher film en dat met geen enkele vrouwelijke hoofdrolspeler, behalve een tennisser die undercoveragent werd, te weten Mary (Lynda Day George), die voor een groot deel van de film aan de kant staat (ze is voor het eerst te zien na circa 33 minuten).

De onbekende moordenaar (oftewel de inmiddels 50 jarige Timmy Reston) die vrouwen stalkt (meestal schaars gekleed of naakt) en van wie we alleen zijn zwarte schoenen, broek, hoed en silhouet zien, combineert deze twee genres. Het verhaal is opzicht lachwekkend slecht door o.a. de vele slechte dialogen en de logica die er niet is, maar weet door de vele onnozelheid, de verschillende personages, het vele bloed, de vele moorden met een kettingzaag en mes en het bloot gehalte te vermaken van de eerste tot de laatste minuut.

Als we op de universiteit van Boston zijn belandt verspilt de mysterieuze moordenaar weinig tijd om zijn schrikbewind te beginnen. Een willekeurige studente, te weten Virginia Palmer (Roxana Nieto), studeert liggend op het gras in het park van de universiteit, wanneer ze uit het niets wordt onthoofd door de verduisterde moordenaar met een kettingzaag. Daarna maken we kennis met luitenant Bracken en zijn partner sergeant Randy Holden Holden (Frank Braña) die de moord komen onderzoeken en daarbij maken we ook gelijk kennis met de drie mogelijke verdachten, te weten de decaan, professor Brown en tuinman Willard die buiten een heg aan het trimmen is met een kettingzaag die vergelijkbaar is met die van de moordenaar. Aangezien Timmy Reston inmiddels 50 jaar oud moet zijn, is het niet moeilijk om te raden wie van de drie de moordenaar is.

Na deze kennismaking vindt er weer snel een nieuwe moord plaats en in dit geval gaat hem om studente Jenny (Cristina Cottrelli), die een vriendin is van Kendell James, die topless (dus dan zien we ook de borstjes van Cristina Cottrelli) gaat zwemmen in het zwembad op de universiteit. Ze wordt daarbij met een schepnet door de mysterieuze moordenaar uit het water gehaald, waarna hij haar vermoordt met de kettingzaag en bepaalde lichaamsdelen meeneemt.

Na deze twee moorden denkt de politie dat tuinman Willard de moordenaar is omdat hij steeds op de plaatsten van het delict gezien wordt. Ondanks dat hij bloed op zich heeft, hij het moordwapen oppakt, hij probeert te vluchten en drie politieagenten aanvalt, is hij natuurlijk niet de moordenaar. Daarna haalt luitenant Bracken een undercoveragent binnen, te weten Mary Riggs, die ook een voormalig tennisser was. Bracken legt aan Holden uit dat Mary undercover gaat om zich voor te doen als tennisinstructeur op de universiteit en Kendall zal haar helpen wanneer hij maar kan. Buiten Mary Riggs maken we ook nog kennis met verslaggeefster Sylvia Costa (Isabel Luque).

De moordenaar zit natuurlijk niet stil en heeft nu zijn oog laten vallen op het aerobics meisje Mary (Silvia Gambino), die hij stalkt en daarna in een lift vermoord met de kettingzaag. Hij zaagt daarbij haar armen af die hij meeneemt. Bij deze moord is ook geen bloot te zien, maar dat is wel vrij snel daarna te zien als Kendall in bed ligt te vrijen met een schreeuwende studente (Pilar Alcón) waartegen hij zegt:

"Moet iedereen wakker worden van je gekerm? Straks denken ze dat ik die kettingzaagkerel ben."

Als Kendall opstaat (dan zien we ook de slappe piemel van Ian Sera) en uit het raam kijkt, ziet hij Mary Riggs in het donker lopen op straat. Deze wordt opeens aangevallen door een Aziatische man met wie ze vecht en van wie ze wint (ze trapt hem o.a. in zijn ballen). Als Kendall dan aankomt op zijn motor (die klinkt als een kettingzaag) blijkt het te gaan om zijn kungfu leraar Chow (Bruce Le, niet verwarren overigens met Bruce Lee) en zegt deze:

"Ik was aan het joggen en opeens lig ik op de grond. Misschien slechte bami gegeten."

Als Mary samen met Kendall op zijn motor wegrijdt, zien we ook verslaggeefster Sylvia Costa over straat lopen en zij wordt het volgende slachtoffer van de moordenaar. Ze wordt echter niet vermoordt met een kettingzaag, maar zij wordt doodgestoken met een groot mes op een waterbed, wat voor een echt geweldig beeld zorgt.

De volgende dag gaat één van Mary's tennisstudenten, te weten Suzie (Leticia Marfil), na een tennistraining de kleedkamer binnen nadat de moordenaar muziek op de luidsprekers heeft aangezet en gaat ze douchen (daarbij zien we dan de borsten en billen van Leticia Marfil). Als ze zich na het douchen begint aan te kleden (dan zien we ook nog even de behaarde schaamstreek van Leticia Marfil) start de moordenaar de kettingzaag en rent ze topless weg. Ze verbergt zich dan in een toilet waar ze in haar broek plast van de angst. De moordenaar zaagt dan de deur van het toilet open en zaagt haar daarna horizontaal doormidden (werd fraai in beeld gebracht).

Als Kendall en Mary aankomen (afkomende op de muziek) en ze zien het vermoorde lichaam van Suzie, dan zegt Mary:

"Toen wij met die muziek zaten te klooien, was die klootzaak haar aan het vermoorden. Klootzak! Klootzak! Klootzak! "

Terwijl Mary hysterisch "Klootzak!" aan het schreeuwen is, zie je Kendall er wat ongemakkelijk bijstaan. Mary gaat daarna even langs Professor Arthur Brown (die een homofiel blijkt te zien) en gaat daarna praten met de decaan, die natuurlijk de moordenaar is. Het is zo verdomd duidelijk wie de moordenaar is en "Pieces" geeft je heel weinig alternatieven die ergens op slaan. Zodra je de decaan in beeld ziet lopen, weet je het ook gewoon en hij is ook degene die het beste past bij een profiel van een 50-jarige man. Hij biedt Mary ook koffie aan en terwijl hij deze koffie klaarmaakt, doet hij er een drug in waardoor Mary zich niet meer kan bewegen. Ondertussen komen Kendall en sergeant Holden er ook achter dat de decaan de moordenaar is en wordt er ook gezegd:

"Het is de de decaan. Zijn moeder werd vermoord toen ie nog klein was."

En echte verklaring waarom hij de moorden pleegde is er niet en het enige feit wat er is, is dat zijn moeder zijn pornopuzzel pakte en hij knapte. Je kunt dit of dat theoretiseren, maar het levert niets op. Wees gewoon tevreden met het idee dat hij gewoon een complete gek is. Het levert wel een leuk en lachwekkend einde op waarbij Mary het overleeft en de decaan wordt doodgeschoten (door zijn hoofd) door luitenant Bracken. Als sergeant Holden dan leunt op een boekenkast, begint deze opeens te draaien en kiept er een lijk van een vrouw in de jurk van Reston's moeder om (valt dan op Kendall) die dan opengaat en dan zien we dat het lijk bestaat uit verzamelde uiteengereten lichaamsdelen van de vrouwelijke slachtoffers. Oftewel de moordenaar maakte zijn eigen puzzel die lijkt op zijn moeder.

Je zou denken dat de film dan is afgelopen, maar dan volgt er nog een geweldig eindscène waarbij een hand van de in elkaar gepuzzelde vrouw naar het kruis van Kendall grijpt en deze fijn knijpt (er is dan ook veel bloed te zien) en waarbij Kendall het dan uitschreeuwt. De film is daarna ook afgelopen na circa 85 minuten.

Een ding waar je Pieces niet van kunt beschuldigen, is een gebrek aan bloed en gore. Er zijn emmers en emmers van het spul en voor het grootste deel ziet het er fantastisch en geloofwaardig uit. In feite waren blijkbaar enkele van de gebruikte effecten echt dierlijk bloed en organen. Het steken op het waterbed of het gedenkwaardige beeld van het bloedfeest in het toilet (waarbij je het halve lichaam van Suzie ziet liggen en waarbij de wandtegels, de toiletpot en de vloer onder het bloed zitten en ook zie je organen op de vloer liggen), het is allemaal echt een lust voor het oog.

ik vond het ook geweldig om te zien hoe nonchalant iedereen, inclusief de politie, is voor een loslopende maniak met kettingzaag. De enige keer dat iemand enige echte emotie toont, is wanneer Mary "Klootzak!" schreeuwt. maar hoe minder ik daarover zeg, hoe beter. Over het algemeen zijn de uitvoeringen van zowat iedereen in de film behoorlijk houterig. Ze leveren monotone teksten en reageren niet adequaat op bepaalde scenario's en Paul L. Smith (als tuinman Willard) speelt vrijwel gewoon zijn Brutus-personage uit "Popeye (1980)". Wel moet ik zeggen dat de jonge vrouwelijke slachtoffers waarvan wat naaktheid te zien valt, best mooi waren en ze hadden ook allemaal mooie borstjes. Jammer genoeg zien wel niet Carmen Aguado als aerobic instructrice Carla bloot, die er best mocht wezen. Ook is het leuk om te weten dat Linda Day George (Mary Riggs) in het echt getrouwd is met Christopher George (luitenant Bracken) en haar "Klootzak!" schreeuwmoment is één van de beste slecht acterende scènes aller tijden.

Over het algemeen is "Pieces" geen hoogstaande of spannende Thriller / Horror film, maar ik ben er vrij zeker van dat regisseur Juan Piquer Simón dat ook niet probeerde. In plaats daarvan streefde hij ernaar een uitbuitingsslasher-film te maken, die synoniem is met dat tijdperk. Naar mijn mening slaagt "Pieces" er volledig in om zeer vermakelijke en gedenkwaardige film te zijn en zeker als het leuk vindt om vrouwen in films te zien die bloot zijn te bewonderen, die domme keuzes maken (zo rent één van de vrouwen weg van de moordenaar zonder shirt, dat is natuurlijk heel dom maar wel leuk om te zien) en op brute wijze vermoord worden.

In de jaren 80, na de dood van de naamgenoot van regisseur Jesús Franco, te weten de Spaanse dictator Francisco Franco, keerde Jesús Franco terug naar zijn geboorteland en maakte hij een serie films waarin hij bijna totale vrijheid kreeg. Deze "Mil Sexos Tiene la Noche" is daar eentje van en heeft zo te zien nog niemand (buiten mij dan) op MovieMeter gezien. Misschien is dat ook wel verstandig, want persoonlijk vond ik dit een saaie en trage film, die meer hypnotiserend is in plaats van erotisch.

Het zit wel vol met bekende Franco-accenten, zoals kunstzinnige cinematografie, sfeervolle locaties, een drietal naakte vrouwen (wat voor een Franco-film eigenlijk best weinig is) en een avant-garde soundtrack en natuurlijk speelt Lina Romay (oftewel de minnares / vrouw van Jesús Franco) hierin weer de hoofdrol. Lina Romay was toen al zichtbaar op haar retour, want ze zag er niet meer al te slank uit (buikje en stevige bovenbenen). Uiteraard rookte ze in deze film ook weer een sigaret en ze was zichtbaar niet de enige die dat deed.

Kort door de bocht draait het in deze film om een tovenaar / goochelaar, te weten Fabián (Daniel Katz), die samen leeft met een Oosterse prinses, te weten Lorna (Carmen Carrión), en die beschikt over telepathisch vermogen. Hij maakt zich meester van de wil van een meisje, te weten Irina (Lina Romay), en gebruikt haar om zich te ontdoen van zijn vijanden.

Het verhaal van bezit en moord begint met Irina en Fabián, die een magisch nummer (een gedachtenlees act voor mannen en vrouwen) uitvoeren in de lounge van een hotel. De twee hebben een psychische band met elkaar en al snel wordt duidelijk dat de gepassioneerde en kwetsbare Irina als slachtoffer (ze hoort in haar hoofd ook steeds een stem zeggen "Come Irina" en "Obey Irina") wordt gebruikt door Fabián, die haar inzet als een levend moordinstrument. Overigens doet hij dat niet alleen, maar samen met zijn werkelijke geliefde en partner Lorna (Carmen Carrión) en op het einde (als ze met zijn drieën bij elkaar zijn en men Irina wilt doden) wordt er dan gezegd:

Fabián: I, the great magician perform the most difficult acts.
Fabián: I make a woman fall in love and unknowingly commit five crimes, saving the Princess and myself.
Irina: But why ?
Fabián: I shouldn't tell you, but I will.
Fabián: Because those five people annoyed me.
Fabián: We did some business together, and then the fools demanded their share.

Veel stelt het allemaal achter niet voor en het verhaal wist me ook nauwelijks te vermaken en omdat het soms zo saai en traag was, heb ik op bepaalde momenten de film ook wat vooruit zitten te spoelen en zeker als Irina na circa 65 minuten het hotel verlaat en naar een man (het laatste slachtoffer in het verhaal) toegaat om met hem te neuken, waarna ze hem uiteindelijk in circa de 81e minuut vermoord met een mes /dolk. Gedurende die circa 15 minuten durende scène, wordt er geen woord gezegd (je hoort alleen wat gehijg en gekreun van Irina en de man als ze met elkaar neuken) en zie je Irina zes minuten lang lopen (o.a. door de natuur) en rijden in een auto voordat ze bij de man is en daarna duurt het ook nog circa vijf minuten (zitten dan o.a. samen op een leeg terras) voordat ze eindelijk met elkaar gaan vrijen en neuken.

Op sensueel gebied was dit misschien wel de mooiste scène, want daarin maakt Jesús Franco gebruik van zijn gebruikelijke zoom en zoomt hij in op het lichaam van Lina Romay. Hij begint dan boven met het hoofd van Lina Romay en zakt dan af met zijn camera naar de behaarde schaamstreek van Lina Romay, die dan gedurende een aantal seconden in beeld is te zien. Jesús Franco heeft overigens ook weer een rolletje in dit verhaal (voor het eerste te zien na circa 60 minuten) en dit keer als psychiater Dr. Karman, die Irina behandelt en uiteindelijk ook haar redt van de dood en dat samen met de politie, waarbij er gezegd wordt:

Fabián: What do you want, doctor ?
Dr. Karman: Fabian...! You were my patient.
Dr. Karman: Did you really think you could fool me too ?

En tijdens de behandeling van Irina (waar ze op een bank ligt), zegt ze tegen Dr. Karman:

"I'm certain I've murdered four people. I feel I'm being controlled by someone else."

Lina Romay is natuurlijk regelmatig naakt te bewonderen (die eerste keer na circa 10 minuten als er een borst uit haar witte jurk / lingerie hangt, waarna ze deze uit doet en dan volledig naakt op bed gaat liggen) en in deze film heeft ze ook orale seks met vrouwen en mannen, maar daarbij zie je niets (ze heeft de penis van de mannen netjes afgeschermd met haar hand) en zoomt Jesús Franco vooral in op haar mooie grote ogen. Met één van de mannen (Albino Graziani), het eerste slachtoffer, met wie ze orale seks heeft en waarbij de man denkt dat hij droomt (hij was ook alleen op zijn kamer en ging rusten in zijn onderbroek en sokken op bed en zet wat muziek op), zegt ze als de man vraagt wie ze is:

"I'm not real. Relax. This is only a dream."

Verder doet Lina Romay ook aan lesbische seks en doet ze mee in een soort van groepsorgie (waarbij ze in eerste instantie een sigaret met elkaar delen) met een man (José Llamas) die twee vrouwen heeft, te weten Alicia Príncipe en Mari Carmen Nieto (ook te zien tijdens de opening bij de gedachtenlees act en daarbij hangt er bij haar steeds een borst uit haar jurk / blouse), en die ze daarna allemaal vermoord. Gedurende die scène zijn alle drie de vrouwen volledig naakt te zien en zoent, likt (o.a. de schaamstreek) en betast Lina Romay één van de vrouwen (Mari Carmen Nieto), terwijl de andere vrouw dan de man oraal bevredigd (er valt dan ook weer niets te zien). Als daarna de man met de vrouw gaat neuken, begint Irina aan het doden van het drietal.

Hoewel Lina Romay al duidelijk op haar retour was in deze film (ze loopt er overigens wel één keer heel sexy bij in een soort van doorschijnend zwart badpak / lingerie en dat lopen doet ze dan op zwarte laarzen, terwijl ze voor de rest loopt op schoeisel met hoge haken, wat ook hoorbaar is als ze loopt), is ze eigenlijk wel het enige pluspunt in deze film. Jesús Franco brengt haar regelmatig mooi en sensueel in beeld (o.a. als hij een keer inzoomt op haar borsten en een man dan met zijn vingers speelt met één van haar tepels) en hij deed ook andere leuke dingen met de camera (buiten het inzoomen), zoals het selectief scherpstellen en onscherp stellen en oplossingen voor overgangen van scène tot scène. Hij maakte ook goed gebruik van de omgeving als opvulmateriaal.

Maar al met al vond ik dit vooral een saaie en trage film van Jesús Franco, waarbij ik moeite had met het volgen van het plot. Het beste kan je deze film bekijken als je onder invloed bent van softdrugs of alcohol, want dan zal je de sfeer en de personages waarschijnlijk wel waarderen.

"You want a cookie, little boy? Cause I'd like a cock"

De film oogt vrij goedkoop maar ik heb me er eerlijk gezegd prima mee vermaakt. De situaties waarin de jongeren terecht kwamen waren vaak best leuk en grappig (o.a. de ejaculatie scene). Er zit inderdaad heel veel volwassen bloot (zeg maar gerust rijpe dames) in deze film maar dat paste juist perfect erbij en de rijpe dames zagen er best mooi uit en hadden regelmatig een fraai decolleté. Het verhaal stelt natuurlijk weinig voor maar is wel leuk verfilmd en omdat de film niet al te lang duurt kijkt het best lekker weg. Dat de cast niet geweldig acteert moet je bij deze film met een korreltje zout nemen want het gaat in deze film niet bepaald om de dialogen, hoewel die regelmatig grappig zijn.

Regisseur Gus Van Sant (die zelf ook homoseksueel is) maakte voor zijn doen een tamelijk conventionele film (tot teleurstelling van sommige van zijn fans), maar "Milk" leverde wel een "Oscar" op voor de prima spelende Sean Penn, en voor scenarist Dustin Lance Black.

Het verhaal spelt zich af begin jaren zeventig, waarbij de Amerikaanse politie zonder aanleiding homobars binnendringt, waarna de clientèle hardhandig wordt verwijderd of opgepakt. Hoog tijd voor tegengas denkt Harvey Milk (Sean Penn), die besluit de politiek in te gaan en zo de homo-minderheid een stem en gezicht te geven.

Het verhaal weet te boeien en interesseren van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa twee uren) en Sean Penn won terecht een "Oscar" voor zijn vertolking van Harvey Milk, die niet terugdeinst voor politieke dealtjes en spelletjes. De cast is sowieso best indrukwekkend, want buiten Sean Penn zien we verder Josh Brolin (als Dan White, een man die duidelijk met zichzelf in de knoop zit maar niet weet hoe of wat), Emile Hirsch (medeactivist van Harvey Milk) en James Franco (lover van Harvey Milk).

Al met al een sfeervol en mooi portret van de Martin Luther King van de homobeweging.

Het verhaal was best leuk bedacht maar helaas valt de uitvoering tegen want het is best allemaal cliché, flauw en ook kinderachtig. Ook is de film zoals "scorsese" al aangaf veel te braaf want bij het lezen van het verhaal verwacht je minimaal wat bloot in de film maar dat zit er niet in. Melanie Griffith speelt de rol van de prostituee die V heet maar ze speelt dat zo kinderachtig en braaf dat haar rol totaal ongeloofwaardig is. Ed Harris speelt de rol van single brave huisvader en hoe de film zal eindigen is dan natuurlijk zeer voorspelbaar. Hij speelde overigens wel aardig. Om de film ook nog een beetje spannend te maken zit er ook nog de stoute Malcolm McDowell in. De film staat betiteld als een komedie maar eerlijk gezegd heb ik nergens om hoeven te lachen. Eerlijk gezegd heb ik deze film destijds alleen gekeken vanwege Melanie Griffith (vroeger best een mooie meid maar nu een gedrocht van een vrouw) waarvan ik hoopte dat ze uit de kleren ging. Maar dat zit er dus niet in.

Ik zag deze interessante Documentaire / Biografie over "Milli Vanilli" op "SkyShowtime" (heb ik gratis via mijn Ziggo abonnement) en in de wereld van de popmuziek (op zijn hoogtepunt in de jaren 80, net zoals Milli Vanilli) zijn er weinig verhalen zo fascinerend en tragisch als dat van "Milli Vanilli". Deze documentaire duikt diep in het leven en de carrière van Rob Pilatus en Fab Morvan, oftewel het duo achter "Milli Vanilli" die zelf niet zongen! Ze zagen er destijds wel mooi uit (hadden ook veel vrouwelijke fans) en konden ook goed dansen.

Het verhaal begint in het Duitsland van de late jaren '80, waar Rob en Fab elkaar ontmoeten en een broederlijke band vormen. Hun droom om supersterren te worden, werd snel werkelijkheid toen ze de Duitse muziekproducent Frank Farian (de man achter discogroep "Boney M" die ook de echte mannelijke zanger was i.p.v. Bobby Farrell) ontmoeten, waarna hun eerste album “Girl You Know It’s True” (met grootte hits als "Girl You Know It's True", "Blame It on the Rain" en "Girl I'm Gonna Miss You") zes keer platina behaalde in 1989 en wereldwijd meer dan 30 miljoen singles verkocht. Echter, hun snelle opkomst kwam met een hoge prijs.

De documentaire belicht exclusieve interviews met Rob en Fab, de echte zangers achter de hits, Ingrid Segieth (die ik overigens nep en liegend vond overkomen) die de business partner en vriendin was van Frank Farian, MTV presentatrice Downtown Julie Brown, platenbazen en de producer die de misleiding orkestreerde. De niet bepaald sympathieke Frank Farian (die in januari van dit jaar overleden is) komt helaas niet aan het woord en is alleen te zien via archiefbeelden. Hetzelfde geldt natuurlijk voor Rob Pilatus die in 1998 op 33-jarige leeftijd dood aangetroffen werd (door Ingrid Segieth overigens) in een hotelkamer in Duitsland. Hij was blijkens de autopsie overleden aan een dodelijke combinatie van alcohol en drugs. Wel komt Fab Morvan zeer regelmatig aan het woord die ik best sympathiek en eerlijk vond overkomen en dit in tegenstelling tot Ingrid Segieth.

Het verhaal van "Milli Vanilli" is niet alleen een verhaal over bedrog, het is ook een verhaal over de menselijke kosten van de hebzucht en manipulatie in de muziekindustrie. Een van de meest schokkende momenten in de carrière van het duo was toen tijdens een live optreden de achtergrondtrack haperde, waardoor duidelijk werd dat ze playbackten. Dit incident leidde tot een wereldwijde controverse en uiteindelijk tot het inleveren van hun Grammy Award (die ze wonnen in 1990) voor "Beste Nieuwe Artiest".

De documentaire “Milli Vanilli” is niet alleen een terugblik op het verleden, maar ook een reflectie op de prijs van roem en de uitbuiting van artiesten. Voor Rob Pilatus is het helaas slecht afgelopen (hij kon er ook niet mee omgaan), maar met Fab Morvan is het uiteindelijk nog goedgekomen. Hij woont nu ook in Amsterdam en heeft een mooie, lieve en slimme jongere Nederlandse vriendin, te weten de 38-jarige Tessa van der Steen, met wie hij ook twee kinderen heeft. Ook treedt hij nog op (dat is op het einde te zien) en zingt hij de liedjes van "Milli Vanilli", waarbij hij Rob Pilatus ook eert. Vroeger waren beiden als broers voor elkaar, waarbij Fab dan het jongere broertje was.

Al met al is dit best een interessante Documentaire / Biografie over de opkomst (1988) en ondergang (1990) van het populaire Duits-Frans popduo "Milli Vanilli" en zeker als je ermee opgegroeid bent zoals ik. Opzicht is het jammer dat hun liedjes niet meer gedraaid worden op de radio, want hoewel ik geen fan van ze was (ik ben vanaf circa 1986 een echte Rock en Metal fan geworden), waren hun liedjes niet slecht (ook al zongen ze zelf niet).