Opinions

Op naar het tweede deel zullen we maar zeggen, of toch niet

Nee zonder gekheid dit is echt lachwekkend en ook wel diep triest. Je vraagt je af welke dwaas zo'n achterlijk verhaal verzint. Het verbaasde me eigenlijk dat gladjanus Lorenzo Lamas de octopus niet uitschakelde met een motor, hij was trouwens wel soms grappig "wie wilt er haaien laarzen hebben" Ondanks dat dit een draak van een film was geef ik het toch nog net één puntje vanwege Deborah Gibson (als eerbetoon aan haar fotoshoot in de Playboy) en Lorenzo Lamas vanwege zijn humor. Schijnbaar was de film toch een daverend succes (meer dan 10 personen hebben betaald voor deze film) en daarom heeft men ook nog een tweede deel gemaakt.

Ik heb deze film een jaar geleden gezien en ik meende dat deze film bedoeld was als een lachfilm. Maar de film en het hele verhaal is zo slecht dat ik eerder moest huilen dan lachen. Ook de presteer prestaties van de acteurs was ver beneden peil.

Ik heb meer om "Der Untergang" (zeer goede film) moeten lachen dan om deze trieste film. Het verhaal stelt echt niets voor en is totaal niet grappig.

Best wel een aardig Nederlands oorlogsdrama met een goed en boeiend verhaal (gebaseerd op een waargebeurd verhaal). Het verhaal zat verder best aardig in elkaar en was soms ook spannend. Ook met de uitvoering was weinig mis en de cast doet het ook aardig. Met name dan natuurlijk Renée Soutendijk die in de jaren 80 samen met Monique van de Ven een gewilde actrice was in Nederlandse producties. Buiten dat deze dames voor Nederlandse producties het meer dan behoorlijk doen zagen ze er destijds ook verdomde fraai uit en gingen ze ook nog eens regelmatig uit de kleren. Als opgroeiende puber in de jaren 80 wist je het wel bij deze dames en ging soms ook de 11 vinger in de Hitlergroet (passend bij deze film) stand staan

Wat een maffe maar wel zeer boeiende film. De opening is visueel een kunstwerk, daarna krijg je een raar bruiloftsfeest (deed me een beetje denken aan het feest in de film "Festen") voor de kiezen en daarna gaat de film over de enorme planeet die dreigend dichtbij komt. Visueel zat de film buitengewoon goed en mooi in elkaar en muzikaal was het ook best een feest. Qua verhaal (gaat min of meer over twee zussen) was het zeker in het eerste uur best raar (wel goed en interessant) maar het tweede gedeelte van de film vergoed film want dat vond ik buitengewoon boeiend en ook wel spannend. De cast deed het trouwens ook prima in deze film. Kirsten Dunst met haar flinke boezem (soms best prachtig in beeld gebracht) had best een maffe rol in deze film maar ze deed het wel goed als Justine. Haar zus Claire gespeeld door Charlotte Gainsbourg deed het eigenlijk zelfs nog beter en ook de rol van Kiefer Sutherland was zeer goed. Er zitten sowieso veel bekenden (o.a. John Hurt en Charlotte Rampling) in deze film en ze spelen allemaal goed. Het einde vond ik overigens prachtig. Ik kan me goed voorstellen als deze film genomineerd wordt voor enkele Oscars.

Net herzien en ik moet zeggen dat hij me beter beviel dan de eerste keer dat ik hem zag, maar tippen aan "Irréversible" kan hij niet. Deze is ook wel iets complexer dan "Irréversible" omdat er veel meer tijdsprongen inzitten en er ook nog een verhaal doorheen zit wat vooruit loopt. Guy Pearce deed het overigens best goed.

Mooie film met mooie beelden. Er wordt misschien niet echt geweldig geacteerd maar de film wel te boeien tot het einde.

Typische jaren 80 pulp. Het flauwe verhaal en de uitvoering stellen weinig voor, maar als geheel is het wel nog vermakelijk en vooral luchtig. Charlie Sheen en Emilio Estevez (tevens regisseur) die regelmatig te zien waren in jaren 80 films, doen het verdienstelijk en vormen een leuk duo. Omdat de film maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij ook nog redelijk weg.

Vermakelijk, vooral in het begin. Goed gespeeld door Tommy Lee Jones, Will Smith vond ik irritant en overdreven spelen.

Visueel zag het er allemaal zeer fraai en kleurrijk uit. Ook de special effecten waren fraai maar dan heb je eigenlijk wel alle sterke punten van deze film gehad. Het verhaal had eigenlijk weinig om handen en was ook geregeld flauw (zeker het einde). Datzelfde geldt ook voor de humor die zelden geslaagd was. Will Smith en Tommy Lee Jones (dit keer eigenlijk in een soort van bijrol) deden het best aardig maar vooral Jemaine Clement als Boris The Animal speelde goed en leuk en redde de film nog enigszins. Maar al met al is dit toch wel een tegenvallend derde deel in de Men in Black reeks.

P.S. de rol van Nicole Scherzinger in het begin van de film was best geinig en ze zag er ook verdomde fraai uit.

Het eerste deel was nog best redelijk maar dit 2e deel is helaas een stuk minder. Komt vooral door het zeer flauwe verhaal en de matige humor. Tommy Lee Jones redt de film nog enigszins meer echt veel soeps is het niet.

Mooi waargebeurde (speelt zich af eind jaren 40) Drama film met een pakkend, boeiend en zelfs een beetje een aangrijpend (vanwege het racisme) verhaal.

Ook met de uitvoering van het verhaal zat het wel goed en dat van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 120 minuten). Hier en daar is het verhaal misschien wel wat clichématig en voorspelbaar. Dat deze film mede zo goed is ligt ook aan de cast met o.a. een uitstekende spelende Cuba Gooding Jr. (in de rol van Carl Brashear, die de eerste kleurling is die het schopt tot duiker in de US Navy), Robert De Niro (in de rol van de autoritaire duikinstructeur Master Chief Billy Sunday) en Charlize Theron (in de rol van Gwen Sunday). De laatste draagt natuurlijk ook haar steentje bij aan het visuele aspect (met regelmatig fraaie beelden en dat zowel boven als onder water) van deze film.

Al met al een goede en vermakelijke Drama film, die zowel weet te boeien, vermaken als te ontroeren. Dit is misschien wel de beste film met Cuba Gooding Jr. in de hoofdrol en het wordt misschien weer eens tijd om deze film te herzien.

Aparte film met een leuke en goede cast (vond vooral Jeff Bridges goed). Verhaal is best leuk gevonden net zoals de uitvoering ervan. Een hoogvlieger is het echter niet en gezien de cast is dat best zonde.

Deze film heeft inderdaad raakvlakken met de goede film "Disconnect (2012)", maar waar ik die film best realistisch vond met de werkelijkheid vond ik deze film juiste totaal overdreven. Zo overdreven als het op de poster wordt weergegeven, zo wordt het soms ook letterlijk uitgevoerd in de film (o.a. bij de scene waarbij scholieren door de schoolgang lopen en allen maar bezig zijn met hun smartphone).

Zo is iedereen in deze film alleen maar bezig met Internet en sociale media (Facebook, Twitter, WhatsApp) en denken ze daarbij alleen maar aan seks Dat vond ik volkomen belachelijk en niet realistisch en het leek wel of dit een soort van propaganda film is tegen het gebruik van Internet en sociale media. Ook de cast werd in deze film behoorlijk stereotype neergezet zoals een overdreven bezorgde moeder die alle activiteiten van haar dochter op het internet volgt, een vader die graag naar porno kijkt en zich aangetrokken (beter gezegd afgetrokken ) voelt tot callgirls, tienermeisjes die allen maar bezig zijn om er zo aantrekkelijk mogelijk uit te zien voor jongens waar ze seks mee willen hebben en een tienerjongen die door porno zogenaamd impotent is geworden en niet kan presteren op een tienermeisje.

Ondanks dat ik me best vaak gestoord heb aan bepaalde situaties (best veel overigens) in het cliche verhaal, keek deze film zich nog wel aardig weg en dat kwam vooral door de bekende cast die het verdienstelijk deed zoals Adam Sandler (in de rol van pornoverslaafde vader Don Truby), de altijd leuke Judy Greer (in de rol van moeder Donna Clint die fotosessies maakt van haar dochter die een ster wilt worden) en Helen Truby (in de rol van vrouw van Rosemarie DeWitt die opzoek is naar seksuele bevrediging buiten haar man Don). Ondanks dat ik haar zeer irritant vond in deze film (dat was ook de bedoeling), deed Jennifer Garner (in de rol van overdreven bezorgde moeder Patricia Beltmeyer) het ook verdienstelijk.

Al met al niet meer dan leuk om eens gezien te hebben deze zwaar overdreven neergezette Komedie / Drama, waarbij het komediegedeelte me totaal is ontgaan.

Leuke actie/humor film met een aardig verhaal. Vooral het begin in het restaurant vond ik geweldig (vooral veel om gelachen). Vond dit tevens de beste film van Chuck Norris want hij speelt er maar kort in mee en dat is maar goed ok

Deze film kun je hedendaags echter beter niet meer kijken want het camerawerk is zeer slecht en de acteer prestaties waarschijnlijk nog erger. Voor de jaren 70 was het echter een prima film.

"S'more: marshmallow, chocolate, graham cracker, customers, staff, restaurant."

"The Menu" van regisseur Mark Mylod is een satirische Komedie / Horror film en bevat een intrigerend voorgerecht, een lekker pittige hoofdgang en een ietwat flauw dessert. "The Menu" blijkt uiteindelijk toch meer een afhaalmenu dan haute cuisine, maar wel met erg smakelijk acteerwerk.

Margot Mills (Anya Taylor-Joy) voelt zich de vreemde eend in de bijt. Ze mag met haar date Tyler (Nicolas Hoult) naar een exclusief sterrenrestaurant, te weten "Hawthorne", op een eiland. Hij is gek op de excentrieke chef Slowik (Ralph Fiennes) aan het roer en betaalt dus maar al te graag 1250 dollar per persoon voor het zevengangenmenu. Zo’n prijs trekt natuurlijk een bepaald publiek aan en op de boot naar het eiland is Margot vooral omringd door bekendheden, zakenmannen, een restaurantrecensent een welgesteld ouder koppel en de moeder van chef Slowik,

Het gezelschap wordt onthaald door gastvrouw Elsa (Hong Chau), die een equipe leidt die wel heel erg bezig is met hun werk. Zo slapen ze in barakken en spreken de koks niet zonder dat de chef het vraagt. Dat allemaal om het beste eten te kunnen maken. Na het hapje op de boot en de eerste gang, te weten sint-jacobsvruchten op een zeesteen, is Margot helaas niet onder de indruk en dit tot grote ergernis van haar date Tyler, die haar ondankbaar vindt. De onvrede onder de gasten verspreidt zich wanneer de derde gang brood met sausjes, maar zonder brood blijkt te zijn. Stilaan wordt duidelijk dat Chef een menu heeft samengesteld waarmee hij iets wil zeggen en het is geen toeval dat net die groep gasten er die avond is. De enige die er eigenlijk niet thuishoort is Margot, en dat kan haar misschien redden!

In "The Menu" volgen we diverse gasten van het exclusief en hoog aangeschreven restaurant "Hawthorne" met Anya Taylor-Joy en Nicholas Hoult als het koppel die je als kijker meeneemt in het verhaal. Ralph Fiennes speelt chef Slowik in dit sterrenrestaurant en hij is in feite de echte ster van de film. Slowik onthult ook bij elke gang steeds meer zijn walging voor de gasten voor wie hij moet serveren. In het perspectief van Slowik vormen de gasten met hun pretentieuze gedrag een sociale ziekte. Ze verwaarlozen de kunst van het eten dat met respect zou moeten worden behandeld. De intensiteit stijgt naarmate Slowik’s walging naar zijn gasten duidelijker wordt. Hij kondigt ook aan dat alle aanwezigen tegen het einde van de nacht dood zullen zijn. Ralph Fiennes zet een zeer genuanceerde acteerprestatie neer en ondanks dat we niet alles van zijn karakter te weten komen, is het genoeg om bepaalde gevoelens te hebben bij zijn ontwikkeling. De acteerprestaties van iedereen in de cast is meer dan uitstekend en zeer geloofwaardig. Dit is niet geheel onbelangrijk, aangezien de film voornamelijk wordt gedreven door de acties en ontwikkelingen van de mensen die we volgen.

In het restaurant worden diverse gerechten van het menu aan de gasten gepresenteerd en op een slimme en esthetische manier ook aan de kijker. "The Menu" is een verrassende en zeer unieke film die slim omgaat met de verwachtingen die de meeste mensen gedurende de kijkervaring zullen hebben. De spanning is bijna tastbaar, maar niet geheel onbelangrijk zijn ook de momenten van humor en horror. De film heeft het één en ander te zeggen over bepaalde constructies en gedragingen in de huidige maatschappij en doet dit op een creatieve wijze.

"The Menu" presenteert zichzelf als een film waarbij, net als bij een goed recept, over elk aspect en ingrediënt goed is nagedacht. "The Menu" neemt ook de steeds absurder wordende “Fine dining” scene op de hak. In de film zien we verschillende stijlen van keukens die de afgelopen jaren de lijst met beste restaurants hebben aangevoerd. Zo komt de Scandinavische keuken voorbij, maar ook de moleculaire keuken, de Franse en Mexicaanse en zelfs de Amerikaanse keuken (in de vorm van een cheeseburger). Chef Slowik heeft ook ieder gerecht een naam gegeven zoals "The Island", "Breadless Bread Plate", "Memory", "The Mess", "Men's Folly" en "A Special Bite".

Pas vanaf één van de signatuurgerechten (de derde gang) van chef Slowik, oftewel "Memory" (Mexicaanse Tortilla's), wordt duidelijk dat dit meer wordt dan een intiem avondje uit en zeker als sous chef Jeremy (Adam Aalderks) voor aanvang van de vierde gang, oftewel "The Mess", zichzelf in de mond doodschiet. Na de derde gang neemt de film ook geen genoegen meer met satire en gaat het niet langer enkel over de gerechten. The Menu wordt dan een psychologische thriller die al snel omslaat naar een donkere horrorkomedie (zo wordt Richard's ringvinger afgehakt als hij probeert te ontsnappen, wordt de belangrijkste investeerder van het restaurant als engel verdronken in het volle zicht van de gasten, wordt Chef Slowik in de edele delen gestoken met een schaartje door chef Katherine met wie hij in het verleden wilde neuken, wordt Elsa in de keel doodgestoken met een mes en gaat iedereen, op Margot na dan, op het einde dood bij het dessert, oftewel S’more, door verbranding en ontploffing).

Buiten het verhaal is vrijwel elk aspect van de film sterk. Het camerawerk biedt zeer goede invalshoeken en perspectieven en het acteerwerk van de film is zoals eerder aangegeven uitstekend en zeer geloofwaardig. Zo zijn actrice Hong Chau als de dodelijk kalme gastvrouw Elsa en Ralph Fiennes (in elke film toont hij weer opnieuw dat hij een absolute vakman is) als Chef Slowik de absolute hoogtepunten in deze productie. Ralph Fiennes zet chef Slowik neer als karikaturaal, zonder het er ooit te dik bovenop te leggen. Naast naast deze twee fantastische rollen is er verder nog een cast waar je alleen maar van kan smullen.

Anya Taylor-Joy is snel één van de meest interessante jonge actrices van vandaag aan het worden. Ze mengt afschuw met nuchterheid, kwetsbaarheid en trots en overtuigt helemaal als Margot. Margot is ook degene die samen met de kijker messcherp door de wereld van opgeklopte onzin heen zal snijden. Nicolas Hoult's personage heeft bijzonder weinig diepgang, maar ook hij gaat er volledig voor. Als Tyler illustreert hij perfect hoe adoratie zonder kritisch denken iets kan kapotmaken. Uiteindelijk vernedert chef Slowik hem door hem te dwingen te koken, oftewel het gerecht "Tyler's Bullshit", en zijn eten te beledigen, om vervolgens Tyler te bevelen zichzelf op te hangen.

Ook de overige cast deed het goed. Zo is er Janet McTeer als Lillian Bloom, een "food critic" die chefs kan maken en breken met haar recensies. Zij wordt vergezeld door haar kontenlikkende redacteur Ted gespeeld door Paul Adelstein. Daarnaast is er het oudere echtpaar Richard Leibrandt gespeeld door Reed Birney en Anne Leibrandt gespeeld door Judith Light, waarbij Richard affaires heeft gehad met andere vrouwen, waaronder met Margot die eigenlijk Erin heet en een escorte is. Verder is er nog een uitgerangeerde filmster gespeeld door John Leguizamo (hem zag ik laatst ook nog in Actie / Komedie film "Violent Night (2022)"), die vergezeld is met zijn persoonlijke assistente Felicity gespeeld door Aimee Carrero. En de gastenlijst wordt afgerond met een trio risico-investeerders, gespeeld door Mark St. Cyr (Dave), Arturo Castro (Soren) en Rob Yang (Bryce). Buiten de gasten is er ook nog de moeder van Chef Slowik gespeeld door Rebecca Koon en zij zit alleen aan een tafeltje in het restaurant en drinkt vooral (en dat met een reden).

Restaurant "Hawthorne" zelf is in de film haast onderdeel van de cast en ademt mysterie uit. Zo mag niemand in de woning van Chef Slowik komen, zijn er mysterieuze zilveren deuren waarvan je niet weet wat erachter zit en ook is er een hutje waar men vlees (vlees van melkkoeien) rookt volgens de Noorse traditie. Dat vlees laten ze dan 152 dagen rijpen, zodat de proteïnestrengen ontspannen. Later serveren mag niet, want dat is namelijk dodelijk. Omdat het restaurant op een afgelegen eiland ligt, is het ook een geïsoleerde plek waar mobiele telefoons nutteloos zijn. Dat is een goede vondst, want dit soort films hebben het vaak moeilijk om de claustrofobische sfeer vast te houden door de huidige bereikbaarheid van iedereen.

Al met al is "The Menu" zeker een aanrader. De donkere humor en de satire is misschien niet voor iedereen geschikt en het einde is misschien een tikkeltje flauw, maar als je dat ook maar een beetje kan waarderen, moet je hem zeker gaan bekijken. Doe dat in ieder geval ook als je gek bent op culinaire series en het enorme aanbod andere programma’s over voedsel. En tijdens het kijken zal je waarschijnlijk ook de zeven hoofdzonden gaan bijhouden. Maar naast ijdelheid, hebzucht, onkuisheid, jaloezie, vraatzucht, wraak en gemakzucht kun je makkelijk nog even door blijven gaan. Al het slechte van de mens wordt in deze film opgediend. Kijk smakelijk!

Lekkere ouderwetse actiefilm. Simpel verhaal met mooie beelden en acteer prestaties zijn ook best goed.

Actie film met Steven Seagal gemaakt voor de DVD-markt. Het idee lijkt wat op de succesvolle televisieserie "Prison Break", want ook hier moet de hoofdpersoon een gevangenis binnenkomen om er iemand uit te halen.

John Seeger (Steven Seagal) is een huurling met een onberispelijke reputatie. Dit is ook bekend bij een miljardair, te weten Ahmet Dasan (Peter Butler), wiens zoon Kamal achter de tralies van de Zuid-Afrikaanse "Randveld" gevangenis is verdwenen. Hij heeft weinig redenen om aan te nemen dat zijn zoon snel vrij komt en dat kan hij maar moeilijk accepteren. John moet daarom, uiteraard voor veel geld, de jongen bevrijden uit de beruchte en zwaarbewaakte gevangenis.

Klinkt als een simpele plot, maar het is vrij ingewikkeld in beeld gebracht, waardoor het soms onduidelijk wordt. De vecht- en schietscènes zien er wel prima uit en dat laatste geldt ook voor de rondborstige Jacqueline Lord.

Een soort van "Rain Man" maar dan met een autistisch kind i.p.v. een man. Verhaal was best aardig en wist ook wel te boeien. Verder zat er natuurlijk best veel actie in maar ook soms wat drama. Maar ja dat krijg je al snel als je een autistisch kind in een film stopt. De cast deed het trouwens best aardig.

Deze documentaire over het beklimmen van Himalayatop Meru Peak (6660 meter hoog en als je de nul weg laat, dan heb je een duivelse berg ) was gisteren te zien via de televisiezender NPO3 en daar heb ik hem dan ook op gezien. Ik heb weliswaar de eerste 20 minuten gemist, maar desondanks vond ik het wel een mooie, boeiende en zeker ook interessante documentaire om naar te kijken.

Mount Everest (8849 meter hoog) is dan wel de hoogste en beroemdste berg in de wereld, maar niet per se de moeilijkste berg om te beklimmen. Zo is de lagere Himalayatop Meru Peak veel lastiger en de centrale piek ervan werd zelfs pas in 2001 voor het eerst beklommen. En de zo mogelijk nog zwaardere "Shark's Fin" (oftewel de "Haaienvin") route werd pas in 2011 voor het eerst bedwongen door het uiterst ervaren team van Jimmy Chin, Conrad Anker en Renan Ozturk.

Deze drie beroemde bergbeklimmers filmden (wat veel mooie, fraaie en spectaculaire beelden opleverde) hun eerste mislukte expeditie in 2008 (strandde op circa 100 meter van de top) en hun succesvolle tocht in 2011 (waarbij Jimmy Chin uiteindelijk de top bereikt). En dat is allemaal te zien in deze mooie, boeiende en interessante (misschien is fascinerende zelfs een beter woord) documentaire van circa 80 minuten (inclusief veel achtergrond informatie over de drie bergbeklimmers), waarbij ze tegenslag op tegenslag te verwerken krijgen. Zo krijgt Renan Ozturk te maken met een zwaar ongeluk tijdens het skiën en komt Jimmy Chin terecht in een lawine.

Al met al is deze documentaire zeker het kijken waard, maar mocht het einde wel iets langer geduurd hebben en doel ik nadat ze hun hoogtepunt bereikt hebben, namelijk het bereiken van de top van Meru Peak, want daarna is de documentaire gelijk afgelopen.

Ik verwachte een boeiend drama en de eerste 30 minuten waren ook veelbelovend en ook ontroerend maar daarna zakt de film volkomen in elkaar en stelt het verhaal weinig meer voor. De laatste 30 minuten vond ik zelfs oersaai en ik was dan ook blij dat de film was afgelopen. De rollen werden overigens wel goed gespeeld door Ben Foster en Woody Harrelson.

Het begin van de film is nog wel aardig maar al gauw vliegen de clichés je om de oren. Echt spannend of eng wordt het eigenlijk nergens. Ondanks dat keek de film zich nog wel redelijk weg en zagen de beelden er ook best aardig uit. Ook trouwens best een aardige rol van Kristen Stewart.

Als "old school" metal liefhebber (ik ben de laatste dagen bezig met het herontdekken van de Britse grindcoreband "Napalm Death" met de legendarische drummer Mick Harris en dan m.b.t. hun eerste twee albums, te weten "Scum" uit 1987 en "From Enslavement To Obliteration" uit 1988) moest ik natuurlijk deze film zien, net zoals ik een paar jaar geleden het leukere "Hevi Reissu (2018)" zag. "Hevi Reissu" is ook meer voor volwassenen, terwijl "Metal Lords" vooral bedoeld is voor tieners (net zoals min of meer "The School of Rock (2003)" met Jack Black).

"Metal Lords" gaat over frontman / gitarist Hunter (Adrian Greensmith) en beginnende drummer Kevin (Jaeden Martell), twee sociaal onhandige vrienden, die als de post-deathmetalband "Skull Fucker" willen meedoen aan de bandwedstrijd "Battle of the Bands" op hun middelbare school, in de hoop eindelijk wat erkenning en populariteit te krijgen. Hunters onvoorspelbare en woedende gedrag maakt hem tot vijand op school en het is duidelijk dat het moeilijk wordt om een ​​derde bandlid, een bassist, te vinden.

Kevin zijn oog valt daarbij op celliste Emily (Isis Hainsworth), een nieuwe leerling uit Schotland met geestelijke gezondheidsproblemen. Hunter is niet onder de indruk en is bang dat Emily als celliste niet het juiste imago heeft voor wat hij met "Skull Fucker" wil uitstralen. Dit verschil in visie tussen de twee vrienden leidt tot frictie en laat beiden twijfelen aan hun vriendschap. Maar, uiteindelijk staat het drietal keihard te rocken op het schoolpodium met het leuke nummer "Machinery Of Torment" (niet te verwarren met het nummer "Maze of Torment" van de Amerikaanse deathmetalband "Morbid Angel").

Vanaf minuut één is het overduidelijk dat de komische muzikale dramafilm "Metal Lords" een ode is aan de nerds op school. Net als voorgangers "American Pie (1999)" en "Superbad (2007)" is ook deze highschoolfilm een spektakel van hormonen, ongemak en broederschap. Hunter en Kevin (die muziekhuiswerk en sociale tips krijgt van Hunter) niet bepaald populair op school, spelen "Dungeons & Dragons", houden audities voor een bassist waar niemand komt opdagen (op eentje na dan) en doen er alles aan om hun metalband "Skull Fucker" (naderhand wordt het overigens "Skull Flower" een succes te maken. Ze gaan zelfs zo ver dat hun vriendschap op het spel komt te staan.

Het gestuntel van Hunter en Kevin als aspirant-metalheads is geinig om naar te kijken en leidt bij vlagen tot gemeend gelach. Toch mist er een ware chemie tussen de twee vrienden, die hun vriendschap en passie voor muziek voelbaarder had kunnen maken. Ook metal lijkt aan het begin van de film meer een gimmick dan een belangrijk thema. Gelukkig weet de film na eventjes opwarmen (wanneer Kevin een keer in zijn eentje gaat drummen zonder zijn gitarist Hunter) al wat meer waar te maken.

Hoewel het plot flauw en enigszins voorspelbaar (zo verliest de heethoofdige Hunter uiteindelijk zijn kalmte met de tieners die hem kwellen, begint Kevin geil te worden op een meisjes, gespeeld door Analesa Fisher, op zijn school en wordt Kevin uiteindelijk verliefd op Emily die hem en haar ook ontmaagd in een busje) is en er ook de nodige stereotype "high-school" personages in het verhaal zitten, is "Metal Lords" best een vermakelijke film om naar te kijken en te luisteren (qua muziek dan).

Zo is de vele "old school" heavy metal muziek (o.a. van Black Sabbath, Judas Priest, Iron Maiden en Metallica), posters / foto's van bands, T-shirts (o.a. van Slayer, welke mijn favoriete metalband is) en videobeelden leuk om te zien als metal liefhebber en ook weten schrijver D.B. Weiss en regisseur Peter Sollett de aantrekkingskracht van heavy metal voor tieners die verlegen zijn of gepest worden goed te vangen. Rage Against the Machine’s Tom Morello trad aan als uitvoerend producent en hem zien we ook samen met Scott Ian (Anthrax), Kirk Hammett (Metallica) en Rob Halford (Judas Priest) terug in een cameo als Kevin in een bubbelbad zit met een vrouw die met hem wil vrijen.

Ondanks dat "Metal Lords" niet bepaald origineel is, is het wel goed en leuk uitgewerkt en dat met een frisse jonge cast (die allemaal leuk en goed speelden) en goedmoedige toon. De makers van de film nemen zowel de tieners (met allemaal de nodige problemen) als metal serieus. De film doet zich ruig voor, met een beukende soundtrack, grove dialogen en wat relatief donkere thema’s, maar heeft een lief, klein hartje. Zoals het een ware "Metalhead" betaamt.

Aardige documentaire en zeker het eerste uur is best goed, het laatste gedeelte met al die Noorse Black Metal bands vond ik niet echt boeiend. Het interview met Mayhem was het meest hilarische, die waren echt totaal niet geïnteresseerd in de interviewer (men zeikte hem min of meer af) en kraamde alleen maar onzin eruit Ook leuk om wijlen Ronnie James Dio (geweldig persoon) nog eens terug te zien. Hij zag er toen eerlijk gezegd niet best uit.

Het is jammer dat deze documentaire maar iets van 90 minuten duurt want dat is gewoon veel te kort om de metalscene uit te leggen. Het indelen van bands in deze documentaire vond ik zeer goed maar het nadeel was dat maar steeds één band van een bepaald genre aan het woord kwam. Men had beter aan iedere genre 20 minuten kunnen besteden. Dan was het wel geen documentaire van 90 minuten geworden maar 900 minuten. Maar al met al vond ik het een goede documentaire die me weer terug in de tijd bracht en me ook 15-25 jaar jonger liet voelen

Hoewel ik na het uitbrengen van "The Black Album" (men ging toen op de commerciële tour) enigszins afgehaakt ben als fan van Metallica was dit wel een goede muzikale documentaire (in de vorm van een concert) over de geschiedenis (in de vorm van een verhaal) van Metallica en ook min of meer een eerbetoon aan Cliff Burton (zeker het laatste nummer).

Zo speelt Metallica hun bekendste nummers (gelukkig de meesten nummers van hun eerste 5 albums, want Metallica zal ook wel inzien dat de meeste albums daarna muzikaal weinig meer voorstellen en alleen gemaakt zijn voor het geld, met name de vreselijke albums "Load" en "ReLoad") tijdens een spectaculair (opening van het nummer "One" was artistiek geweldig) groots uitgepakt concert en tijdens de nummers wordt dan de geschiedenis van Metallica verteld in een flut verhaal.

Omdat ik aan Metallica geen cent meer wil uitgeven, heb ik uiteraard de film niet gezien in de bioscoop maar gewoon lekker gepindakaasd (de nummers buiten de eerste 4 albums heb ik lekker overgeslagen want die zijn mijn oren niet waardig).

P.S. ik vind het wel jammer dat men Jason Newsted niet een nummer heeft laten spelen (het was perfect geweest als men hem had gebracht tijdens het nummer "One") want dan was de geschiedenis compleet geweest. Omdat muzikaal genie Dave Mustaine al ontslagen was voordat het eerste album werd uitgebracht was hij uiteraard niet van toepassing.

Opzicht wel een aardige documentaire over de donkere periode in het bestaan van de band, maar eerlijk gezegd voegt deze documentaire weinig toe. Je ziet geregeld James Hetfield en Lars Ulrich wat zielig en hypocriet doen (Kirk Hammett hangt er maar wat bij, want zijn mening telt toch niet) en verder hoor je de ontwikkeling van het matige comeback album "St. Anger" (na "Load" en "Reload" het slechtste album van Metallica). Ik vind het eigenlijk wel jammer dat Metallica er destijds geen punt achter heeft gezet want qua muziek stelt het allemaal weinig meer voor (ook maar 2 albums uitgebracht in de afgelopen ca. 15 jaren).

Ik vond het ook wel lullig om te zien hoe men omging met ex-lid Dave Mustaine in deze documentaire. Ook overigens niet slim van Dave Mustaine om zulke dingen te zeggen want nu komt het allemaal over alsof zijn eigen carrière en band Megadeth niets voorstelde en hij niets liever wil dan bij Metallica spelen. De reden waarom men hem uit de band heeft gezet (vooral door Lars Ulrich) is me na het zien van deze documentaire wel duidelijker geworden. Dave Mustaine was behoorlijk dominant en daardoor raakte Lars Ulrich een beetje op het tweede plan, waar hij dus niet tegen kon. Oplossing, Dave Mustaine eruit en gewoon een goede gitarist weten te strikken die niet dominant is en alles doet wat Lars en James opdragen. Dat is dus Kirk Hammett geworden. Persoonlijk vind ik het prima dat Dave Mustaine destijds uit de band is gezet want anders hadden we een aantal schitterende Megadeth albums (tot en met "Rust in Peace") misgelopen.

De zoektocht van Metallica naar een nieuwe bassist vond ik wel leuk. Die Robert Trujillo is opzicht een goede bassist maar met hem zelf heb ik eigenlijk weinig op en ik zie hem ook niet graag vanwege de idiote manier waarop hij de bas speelt. Ik beschouw hem ook niet als een volwaardig lid van Metallica. Ik vergelijk hem altijd een beetje met de bassist "Darryl Jones" van de Rolling Stones die er ook maar wat bijhangt terwijl de fans niets met hem hebben. De fans van de Rolling Stones willen graag Bill Wyman zien en de fans van Metallica willen graag Cliff Burton (helaas veel te vroeg overleden) of desnoods Jason Newsted zien.

De zoveelste rampenfilm uit de jaren 70 en dit keer draait het om een meteoriet die de aarde bedreigt. Als klein kind vond ik deze film destijds boeiend en spannend en als je hem nu voor het eerst bekijkt, dan vind je hem waarschijnlijk lachwekkend slecht.

Persoonlijk vind ik het allemaal wel meevallen (nu nog steeds nadat ik hem zonet heb herzien) en vond ik het verhaal wel leuk gevonden omtrent de samenwerking tussen de Amerikanen en Russen (destijds een zeer gevoelig onderwerp) met hun illegale atoom wapensatellieten "Hercules" en "Peter de Grote" (voorzien van rode kernkoppen) om de meteoor te bestrijden. Uiteraard waren deze wapensatellieten eerst op zowel Amerika als de USSR gericht, maar nu worden ze 180 graden gedraaid en in gezet om de meteoor te doen vernietigen. Op zich weet het verhaal nog steeds wel te boeien, maar spannend is het niet meer. De effecten zien er nu belachelijk slecht en goedkoop uit, maar destijds was het de normaalste zaak. De uitvoering van het verhaal is ook best aardig (hier en daar wel behoorlijk cliché) en eerdere kleinere meteoor inslagen op de aarde die o.a. Zwitserland, Hong Kong en New York zwaar treffen, werden best aardig in beeld gebracht. Het einde met min of meer nog een ramp (opgesloten in New York door de eerdere inslag) in het verhaal was best aardig en uiteraard wordt de meteoor verenigt.

De cast doet het verdienstelijk (niet meer dan dat) en met name Sean Connery (hoewel hij eigenlijk weinig deed en in het begin vooral steeds nors was) en Karl Malden. Op zich was het ook wel geinig dat de fraaie Sybil Danning (die regelmatig bloot te bewonderen is in films) ook een kleine rol heeft als skiester in Zwitserland. Al met al gewoon een leuke ouderwetse rampenfilm om eens gezien te hebben en zeker vanwege de nostalgie.

P.S. voor de aftiteling wordt er nog gezegd dat er in 1968 een plan met de naam "Icarus" was ontworpen om de aarde te beschermen tegen mogelijke meteoren.

Hier hebben we natuurlijk weer te maken met een echte B-film. De special effects zijn natuurlijk niet geweldig maar ik heb ze wel eens slechter gezien. Sommige beelden van die meteorieten zagen er nog best aardig uit. Het verhaal (wel cliché natuurlijk maar dat hoort meestal bij een B-film) was best redelijk en de uitvoering ging ook nog wel, hoewel het soms rammelde aan alle kanten. De cast ging nog net hoewel ik Michael Trucco met zijn motor totaal niet vond passen.

Deze heb ik destijds in de bioscoop gezien. Verhaal is opzicht wel onderhoudend maar zit ook vol met clichés, maar dat zit eigenlijk in vrijwel alle films waarin Eddie Murphy in meespeelt. Verder is het verhaal natuurlijk zeer voorspelbaar waardoor het nooit echt spannend wordt. Van de cast deed eigenlijk alleen de eerder genoemde Eddie Murphy het nog aardig en de rest is niet echt noemenswaardig. Het is eigenlijk een 13 in een dozijn Actie / Komedie (echt viel te lachen viel er eigenlijk niet) die nergens in uitblinkt.

Als je de cast van deze film ziet zou je denken dat het een echte top film zou zijn maar deze film komt gewoon nergens opgang. Het verhaal (welk verhaal eigenlijk) is zeer slecht en flauw en te lachen valt er vrijwel niets. Ook de betiteling "actie" is overdreven want er zit ook vrijwel geen actie in. De cast doet het overigens ook zeer matig en tussen Brad Pitt en Julia Roberts zit geen chemie en alles lijkt behoorlijk geforceerd. De film duurt daarbij ook nog eens aan de veel te lange kant waardoor het best een kwelling is om deze film aan één stuk uit te kijken. Dat is mij overigens ook niet gelukt.

Inderdaad niet echt bijzonder maar op de een af andere wijze wist hij me toch te boeien. Leuk gespeeld door Alec Baldwin, Jennifer Jason (gaat volgens mij in vrijwel iedere film waarin ze meespeelt uit de kleren) Leigh en Fred Ward. Vooral Alec Baldwin was goed op dreef. De film bevat overigens een paar grove momenten.

Had deze film nog nooit gezien maar ze zenden hem nu uit op MGM. Leuk om eens gezien te hebben.