Opinions

Ondanks dat de vaart in het verhaal wederom enorm hoog is en er ook veel gebeurt, vond ik dit 5e deel uit de Mission Impossible reeks een stuk minder dan zijn voorganger "Mission Impossible 4", welke ik tot nu toe ook het beste deel uit de reeks vond.

Het verhaal omtrent het "syndicaat" wist opzicht wel te boeien en vooral ook te vermaken, maar qua uitvoering vond ik het allemaal wat tegenvallen. Zo is de actie eigenlijk niet echt spectaculair op de korte transportvliegtuig opening (daar begint de film ook gelijk mee) en de letterlijke adembenemende onderwater scene in de waterstof koeler in de krachtcentrale in Marokko na en vond ik de cast ook povertjes en dan doel ik eigenlijk op de randfiguren in het verhaal zoals Sean Harris (in de rol van Solomon Lane, die de leider is van het "syndicaat" en de slechterik speelt in het verhaal) en Rebecca Ferguson (in de rol van Ilsa Faust die zowel werkt voor het "syndicaat" als ook voor het Impossible Mission Force team, ook wel afgekort IMF). Sean Harris vond ik qua gestalte niet echt geschikt voor de rol van slechterik (hij zag er min of meer uit als Simon Pegg) en hij had ook nog eens een vreselijke stem. Mede daarom vond ik zijn rol ook bepaald niet overtuigend. Rebecca Ferguson deed dat laatste opzicht wel, maar haar vond ik niet een echte schoonheid (ze is zeker best mooi) om een hele film naar te kijken en ze was misschien ook wat saai. Ze stond wel haar spreekwoordelijke mannetje en haar rol had wel iets weg van de rol van Famke Janssen in de James Bond film "GoldenEye (1995)". Met James Bond films hebben de Mission Impossible films sowieso veel raakvlakken.

Omdat de vaart wel enorm hoog is en er veel gebeurt (lees actie) kijkt deze film zich wel lekker weg. Ondanks dat de actie eigenlijk best standaard (ook al eens min of meer gedaan in vorige Mission Impossible films) is, werd deze wel fraai inbeeld gebracht (o.a. de motor scene) en was deze geregeld ook best spannend. Helaas wel niet op het einde, welke ik ook wat vond tegenvallen. Ook zit er in dit deel weer de nodige humor, die grotendeels lekker flauw en droog is (o.a. met de 4x4 jeep in Marokko waarin Jeremy Renner en Ving Rhames zitten. Het einde van die scene was wel zeer voorspelbaar). Visueel zag het er ook weer allemaal aardig uit met o.a. de gekozen locaties en decors (met name het operatheater) in Oostenrijk en Marokko. Qua vrouwelijke aanwezigheid/schoonheid moet je het in deze film helaas alleen maar doen met Rebecca Ferguson, want de zeer fraaie Hermione Corfield is alleen maar eventjes te zien in de scene in de platenwinkel. Ik had dan liever de rol verdeling andersom gezien, want een hele film kijken naar Hermione Corfield is bepaald geen straf en eigenlijk alleen maar een pluspunt.

Hoofdrolspeler Tom Cruise speelt de rol van Ethan Hunt wederom goed en overtuigend en het blijft verbazingwekkend om te zien dat hij er nog steeds zo jong en fit uitziet. Ik zie hem ook nog steeds graag spelen in films. Ook de overige Impossible Mission Force team leden spelen hun rollen weer goed en leuk zoals Simon Pegg (in de rol van Benji Dunn) die natuurlijk weer voor de nodige humor zorgt. Hij heeft ook best een groot aandeel in dit verhaal t.o.v. Jeremy Renner (in de rol van William Brandt) en Ving Rhames (in de rol van Luther Stickell).

Dit is zeker weer een aardige Mission Impossible film die van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa twee uren) weet te vermaken, maar qua uitvoering is het allemaal niet echt bijzonder en helaas is het ook minder spectaculair. Wat dat betreft is het eigenlijk meer een dertien in een dozijn Mission Impossible film geworden.

"Mission: Impossible - The Final Reckoning " is inmiddels weer de achtste film in de reeks en vermoedelijk ook de laatste en na dertig jaar mag dat ook wel en bij Tom Cruise beginnen nu ook zichtbaar de jaren te tellen (dat kunnen de Botox behandelingen niet meer camoufleren), maar hij zag er wel nog steeds enorm fit en gespierd uit. Ik heb alle acht de "Mission: Impossible" films gezien (ik vind "Mission: Impossible - Ghost Protocol (2011)" de beste uit de reeks), maar dit was wel mijn eerste "Mission: Impossible" film die ik in de bioscoop heb gezien (gisteravond) en dat ook nog in luxe, namelijk in heerlijke elektrische en leren "lazy seat". Dus lekker met de benen omhoog en de rugleuning iets naar achteren, met daarbij een gemengde grote popcorn en een flesje 0,5 liter frisdrink (Fanta omdat men geen 7-up meer had) en in de pauze nog een lekkere latte macchiato met een koekje erbij.

Aangezien de film circa drie uren duurt (tel je de reclame, voorfilms en de pauze erbij op, dan kom je uit op 3,5 uren), is een lekkere "lazy seat" ook wel aan te bevelen en echt duur is het ook niet de in bioscoop waar ik meestal naartoe ga met 14,50 euro (met eten en drinken erbij is het dan circa 25 euro).

Ethan Hunt (Tom Cruise) en zijn team, met o.a. Benji Dunn (Simon Pegg) en Luther Stickell (Ving Rhames), namen het in "Mission: Impossible - Dead Reckoning Part One (2023)" op tegen een zelfbewust geworden AI-programma, beter bekend als "The Entity" (niet verwarren met de geile "Entity" uit de horrorfilm "The Entity (1982)" ). Dat bleek echter pas het eerste deel van het verhaal. In "The Final Reckoning" heeft deze digitale parasiet zich wereldwijd verspreid en staan de nucleaire kernwapens wereldwijd op scherp. Het lot van alle levens op aarde staat op het spel in wat wordt gepresenteerd als het afsluitende hoofdstuk van de langdurige filmreeks.

Voordat de film begint krijgen we eerste even Tom Cruise in beeld te zien die je als kijker even kort toespreekt. Het eerste uur van de film is wat traag, saai en langdradig en dient voornamelijk als opzet voor het verhaal en wordt wat rommelig overgebracht en daarbij nemen we ook afscheid van Luther die omkomt bij het ontmantelen van een bom. Daarbij komt veel informatie voorbij, welke vooral een herhaling is uit zijn directe voorganger, en dat aangevuld met een overvloed aan terugblikken op eerdere gebeurtenissen in de franchise en ook uit de eerste "Mission: Impossible" film met de gelijknamige naam "Mission: Impossible (1996)".

Dat is overigens ook wel bewust gedaan, want één van de personages uit die film, te weten William Donloe (Rolf Saxon), heeft nu weer een rol in dit verhaal. En telkens wanneer een belangrijk element voorbijkomt, van personages tot objecten, word je eraan herinnerd wat de rol daarvan was in vorige films. Opzicht was dat wel leuk, maar aan de andere kant ook wat overbodig, want het haalde de vaart uit het verhaal.

Zodra de missie écht van start gaat, zeg maar vanaf het moment dat men naar de Beringzee en het Amerikaanse eiland Sint Lawrence in de Beringzee zee gaat, zit het met de vaart wel goed en krijgen we ook twee adembenemende actiescènes (eentje rond de gezonken Russische onderzeeër "Sevastopol" uit de opening van "Mission: Impossible - Dead Reckoning Part One" en de andere met twee stuntvliegtuigen) te zien. Helaas zijn het wel de enige twee adembenemende actiescènes. Er valt natuurlijk ook nog voldoende andere actie te zien (zoals schieten en vechten en dat o.a. met Russen en in een beveiligde digitale bunker), maar die was weinig bijzonder.

Het team, bestaande uit Benji, Grace (Hayley Atwell), de gerekruteerde Paris (Pom Klementieff) en CIA-agent Degas (Greg Tarzan Davis) die eerder belast was met de arrestatie van Ethan Hunt, krijgt dan ook duidelijke instructies en de film schakelt slim tussen hun acties en die van Ethan Hunt, die zich aan een levensgevaarlijke duikoperatie waagt, die zeer fraai en spectaculair in beeld werd gebracht. Die spannende en beklemmende scène is het kijken van deze film al waard en de spanning en dreiging (zo begint de onderzeeër die op een afgrond ligt te kantelen en te glijden) neemt daarbij ook voortdurend toe. Af en toe balanceert het geheel op het randje van ongeloofwaardig, maar dankzij de constante spanning neem je dat graag voor lief.

En ook tijdens de climax op het einde in Zuid-Afrika laat Tom Cruise wederom zijn toewijding aan het actiegenre zien met spectaculaire stunts op twee stuntvliegtuigen. Geboeid en vol verbazing kijk je dan toe hoe hij zich vasthoudt aan twee stuntvliegtuigen (eentje wordt bestuurd door de "bad guy" Gabriel gespeeld door Esai Morales) en heen en weer wordt geslingerd. En dat met 200 kilometer per uur door de wind, waarbij je zijn wangen en Botox gezicht als een gek ziet wapperen Het is grotendeels praktisch gefilmd en het ziet er fantastisch en spectaculair uit en dat is vooral te danken aan Tom Cruise, die een groot voorstander is van bioscoopervaring en hij houdt deze met zijn spectaculaire stunts in leven.

Buiten Tom Cruise doet de overige cast (daarvoor worden een paar oude paarden uit de franchise van stal gehaald en zijn er ook wat nieuwe aanwinsten) het ook goed zoals natuurlijk Simon Pegg, die ook altijd voor wat humor en luchtigheid zorgt in de "Mission: Impossible" films waarin hij te zien was (vanaf "Mission: Impossible III (2006)"). Verder is het geen straf om naar Hayley Atwell te kijken, en tijdens een scène waarbij ze Tom Cruise aan het beademen is, werd haar decolleté nadrukkelijk in beeld gebracht. Overigens vond ik het ook geen straf om naar de grote Hannah Waddingham (als admiraal Neely op het vliegdekschip "USS George H.W. Bush") te kijken en zelfs naar de 63 jarige Janet McTeer (als staatssecretaris Walters). Hahaha ik val op oud

En dit keer zijn er ook een paar leuke toevoegingen in de film zoals Tramell Tillman als duikbootkapitein Bledsoe, die een hele fijne en luchtige afwisseling was. En ook Rolf Saxon (als William Donloe) en Lucy Tulugarjuk (als Tapeesa die de Eskimo vrouw is van William Donloe) zijn leuke toevoegingen, waarbij de laatste geen woord Engels praat (dat geldt overigens ook voor Pom Klementieff die alleen Frans praat). Beiden zien we voor het eerst op Amerikaanse eiland Sint Lawrence in de Beringzee (waar William Donloe herkend wordt door Benji Dunn) en de "Mission: Impossible" diehards zullen misschien Rolf Saxon nog kennen uit de eerste "Mission: Impossible", waarbij Ethan Hunt een spectaculaire en adembenemende inbraak deed in een CIA gebouw / kluis en waar William Donloe werkt als een CIA analist.

Die scène krijg je in het kort ook een paar keren te zien via flashback en bij de laatste en langste flashback zien we dan ook William Donloe even in beeld als hij de deur opent en Ethan Hunt net op tijd weet weg te komen (waarbij hij een mes achterlaat en dat mes krijgt hij nu weer terug van William), waarbij je dan denkt "Oh ja dat was hij"

De meeste personages zijn er vooral om de plot uit te leggen en om Tom Cruise te bewonderen. Want alleen Tom Cruise kan de wereld redden. Dat was al vaker het geval, maar in deze achtste en vermoedelijk laatste "Mission: Impossible" film wordt het wel erg vaak en plechtig benadrukt. Maar "Mission: Impossible – The Final Reckoning" is een waardig sluitstuk van de reeks, die ons de afgelopen dertig jaar top-entertainment heeft geboden. De films variëren in mijn ogen van redelijk (vier films kregen van mij 3,0*) tot goed (drie films kregen van mij 3,5*, waaronder deze) en zelfs zeer goed (één film kreeg van mij 4,0*).

Ik vond dit het beste deel van de Mission Impossible reeks. Het verhaal is best goed en de actie is best vet. De film vond ik mede zo goed dankzij Thandie Newton die er zeer aantrekkelijk uitzag.

Ik vond hem persoonlijk minder dan de eerste twee delen omdat alles een beetje te geforceerd en te overdreven overkwam. Slecht is de film zeker niet en hij zit ook weer vol met spectaculaire actie. Het einde vond ik trouwens best goed. Tom Cruise deed het weer best aardig als Ethan Hunt maar de ster in deze film was voor mij toch Philip Seymour Hoffman als de slechterik. Michelle Monaghan was leuk om te zien maar zij kon niet tippen aan Thandie Newton die ik in het tweede deel heerlijk vond.

Uitermate boeiende film over rassendiscriminatie en soms ook best pijnlijk en beschamend om te zien. Verhaal zat prima in elkaar en boeide van de eerste tot de laatste minuut. De cast speelde ijzersterk met als uitschieters Willem Dafoe en Gene Hackman. De beelden van Mississippi zagen er trouwens ook fraai uit.

Omdat ik de afgelopen dagen veel films heb gezien die langer duurden dan 120 minuten (helaas ook veel slechte films), was ik wel weer eens toe aan een film die korter duurde en deze Drama film (die nu te zien is bij "Film 1") die circa 100 minuten duurt, viel daarbij bij mij in het oog en mede omdat Ryan Reynolds erin meespeelt en hem vind ik in het algemeen wel een leuke acteur.

In dit verhaal draait het om de gokverslaafde Gerry (Ben Mendelsohn), die hevig in de schulden zit en inmiddels gescheiden is van zijn vrouw Dorothy (Robin Weigert), bie wie zijn dochtertje Wendy woont. Zijn geluk maakt een ommekeer wanneer hij de jongere charismatische Curtis leert (Ryan Reynolds) kennen tijdens een pokerspel. De jongere extraverte man heeft een talent voor gokken en deinst er niet voor terug om risico's te nemen. Gerry sluit vriendschap met hem en krijgt zijn nieuwe kameraad zo ver om een roadtrip door het zuiden van Amerika te maken, met de gedachte geld binnen te slepen en zodoende zijn openstaande schulden af te betalen.

Hoewel het verhaal opzicht nog wel weet te vermaken, is vooral toch een ietwat saaie bedoeling (duurt ook even voordat het verhaal opgang komt) waarin vooral veel gepraat wordt en waarbij het verhaal eigenlijk ook een clichématig en voorspelbaar verloop heeft en dat met name m.b.t. het gokken (men gokt eigenlijk op alles, zoals hondenraces), waarbij men in eerste instantie vooral verliest (of niet echt veel geld wint) en op het einde winnen ze opeens met hun laatste 200 dollar opeens ruim een half miljoen dollar tijdens een dobbelspel in een casino in New Orleans.

Vanaf het moment dat ze beginnen aan hun roadtrip met de auto vanuit Iowa naar New Orleans (waarbij ze tussendoor nog stoppen in de plaatsen St. Louis, Memphis en Little Rock, wat soms leuke beelden opleverde) is de film vooral genietbaar en met name vanwege de mooie vrouw Sienna Miller (in de rol van de rokende Simone, waar Curtis een goede band mee heeft) en door de blues muziek. Als ze in St. Louis aankomen en Gerry voor het eerst kennismaakt met Simone en andere vrouwen (waaronder Vanessa gespeeld door Analeigh Tipton) vraagt hij wat ze doen, waarop Simone antwoord:

"We krijgen betaald voor gezelschap"

Tijdens het pokeren in St. Louis verteld Gerry overigens ook nog een leuke mop, namelijk:

"Hoe zorg je dat een lief oud vrouwtje schreeuwt: Donder toch op ? Door te zorgen dat een ander oud vrouwtje roept: Bingo"

Als ze in Memphis aankomen is het vooral leuk om daar de muziek te horen en daar verliest Gerry ook een aanzienlijk geldbedrag, te weten 25.000 dollar, tijdens een pokerspel en vanwege dat laatste (hij zegt dat overigens niet tegen Curtis en zegt juist dat hij gewonnen heeft) moeten ze ook nog even omrijden naar Little Rock waar de ex-vrouw van Gerry woont en waar Gerry dan probeert om geld van haar te stelen (ze bewaard namelijk altijd geld in sokken) als hij zogenaamd naar het toilet moet

Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming, namelijk New Orleans, verliezen ze min of meer hun laatste geld tijdens een hondenrace en gaan beiden ook uit elkaar, waarna Curtis naar een bar gaat (onderweg verliest hij nog met een potje basketballen en krijgt hij ook wat klappen als hij namelijk zegt dat hij geen geld heeft) waar zijn moeder werkt, te weten Cherry (Marshall Chapman), die daar muzikante is en zingt en tevens piano en gitaar speelt. In het echte leven is Marshall Chapman overigens ook muzikante.

Als beiden elkaar dan toch weer tegenkomen bij een pokertafel in een casino, gaan ze met hun laatste 200 dollar (ieder heeft dan nog 100 dollar) gokken, wat dan uiteindelijk resulteert in een winst van ruim een half miljoen dollar bij een dobbelspel, waarbij ze op een gegeven moment ook alles (285.000 dollar) inzetten. Curtis gaat dan met het gewonnen geld (ieder krijgt de helft) terug naar Simone en wilt met haar trouwen en reizen en Gerry gaat zijn leven beteren en wilt wat gaan doen met zijn dochtertje Wendy. Daarna is de film ook afgelopen.

In deze film draait het om de twee hoofdrolspelers Ben Mendelsohn en Ryan Reynolds (leuk om te zien hoe makkelijk hij vrouwen om zijn vinger kan winden), die beiden zo hun problemen hebben in hun rol van Gerry en Curtis, en ze deden het best verdienstelijk. De overige cast heeft maar een kleine bijrol en dan doel ik vooral op de bekende vrouwen Sienna Mille, Analeigh Tipton (in de rol van Vanessa, die o.a. een goocheltruc doet met een poes) en Alfre Woodard.

Al met al is dit nog best een vermakelijke Drama film om eens gezien te hebben als tussendoortje, maar hoogstaand of bijzonder is het allemaal niet (beetje doorsnee allemaal), waardoor deze film zeker niet lang zal blijven hangen bij mij.

Ik vond het wel een onderhoudende en boeiende film. En natuurlijk waren het vrijwel allemaal B-acteurs en natuurlijk waren de special effects niet van top-niveau, maar ik vond dat juist prima bij deze film passen. Het verhaal kwam snel op dreef (na 10 minuten) en heeft me 127 minuten in de ban gehouden. Het einde van de film vond ik verrassend.

Kan me nog goed herinneren dat ik deze film destijds huurde en er hoge verwachtingen van had omdat Jeff Goldblum erin meespeelde en hij destijds schitterde in de horrorfilm "The Fly".

Dus van deze film verwachte ik ook een spannende horror. Maar dit is eigenlijk niet meer dan een thriller en ook nog een matige en vooral zeer saaie. De film begon nog wel aardig maar al snel kon het me allemaal niet meer boeien. Hoewel de film niet al te lang duurde was het toch wel een lang zit om deze helemaal uit te kijken. De cast kon me ook nergens overtuigen en de rol van Jeff Goldblum was ook matig. Eigenlijk was Jeff Goldblum de enige bekende (van de rest heb ik eerlijk gezegd nooit van gehoord) in deze film waardoor je hem misschien ook wel kunt bestempelen als een B-film.

Luchtige romantische film met een zeer mooie Aishwarya Rai (ze heeft aparte ogen) die tevens goed speelde.

De film kijkt zich lekker weg en blijft interessant om te kijken. Het is geen topfilm maar wel leuk om eens gezien te hebben.

Euthanasie is in ons land al lang niet meer het taboe dat het dertig jaar geleden nog was, zeker niet sinds er wetgeving voor is gemaakt. In het zeer religieuze Israël is dat een heel ander verhaal en zeker met de beladen geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in gedachten. De zwarte komedie "The Farewell Party" uit Israël benadert dit zware onderwerp met humor en werd in eigen land zelfs een hit.

De gepensioneerde ingenieur en uitvinder Yekezkel (Ze'ev Revach) woont in een bejaardentehuis. Om een terminaal zieke vriend, te weten Max (Shmuel Wolf), te helpen, bouwt hij samen met "euthanasie-deskundige" Daniel (Ilan Dar), die dierenarts is, een doe-het zelf machine voor euthanasie. Als de machine zijn werk heeft gedaan, blijken andere mensen er ook gebruik van te willen maken en dan wordt het lastig en staan ze voor een emotioneel dilemma.

Het is de makers Tal Granit en Sharon Maymon gelukt om een luchtige Drama / Komedie film over een zwaar onderwerp te maken, zonder dat de ernst uit het oog wordt verloren. De filmmakers zetten met hun film niet alleen een waardig levenseinde op de agenda, maar passant halen ze ook homoseksualiteit en softdrugs uit de taboesfeer.

Dit is inderdaad nu een draak van een film, maar destijds in de begin jaren 90 was dit best een vermakelijke film die zich lekker wegkeek (ik heb hem destijds zelfs gehuurd in de videotheek. Voor degene die niet weten wat dat is "dat is een winkel voor je vroeger films op videoband en later nog even op DVD kon huren voor een dag" ).

Het verhaal is zo flauw als maar wat, maar de uitvoering ging nog wel en er valt ook regelmatig wat te lachen. Dat laatste komt vooral natuurlijk op conto van de gebroeders Wayans (Damon en Marlon), die ook in deze film broers spelen. Degene die natuurlijk ook een leuke en vooral mooie toevoeging was, was de fraaie Stacey Dash die later (in 2006) zelfs nog geposeerd heeft voor het tijdschrift Playboy op bijna 40 jarige leeftijd. Ook zit er actie in deze film (daarom ook het genre Komedie / Actie), maar dat moet je vooral met een korreltje zou nemen. Omdat de film maar iets van 90 minuten duurt, kijkt hij verder ook wel lekker weg. Het einde was inderdaad best belachelijk, maar dat geldt eigenlijk voor alles in deze film.

Ach gewoon leuk om eens gezien te hebben en zeker als je hem destijds in de jaren 90 had gezien. Mede daarom baseer ik ook daar mijn punt op.

Beste film van Charles Chaplin, de combinatie van Komedie (vooral de fabriek in het begin) en drama (als hij op de straat beland) zijn zeer goed en mooi uitgevoerd. De industriele revolutie wordt zoals "Ton Paulusse" ook al zei op een perfecte wijze weergegeven.

Niet echt een hoogvlieger deze film. Met een thema als dit had men een beter en aangrijpender verhaal kunnen makent. Nu is het eigenlijk een beetje een flauwe en ook wel cliché film geworden. Echt slecht is het nu ook weer niet en de film was best leuk om te zien omdat het eigenlijk best een vrolijke film was, op het einde na misschien. Het einde vond ik overigens veel weg hebben van de film "Awakenings". De cast deed het best aardig en zeker hoofdrolspeelster Elisabeth Shue als Molly speelde best leuk en goed. Er spelen overigens wel veel mooie vrouwen in mee vooral Jill Hennessy was in deze film zeer genietbaar en in mindere mate ook Elizabeth Mitchell.

Aparte en originele Horror / Thriller (eigenlijk ook Komedie) film, waarmee ik me vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt maar 80 minuten) goed mee vermaakt heb. Ik denk wel dat deze film niet geschikt is voor jongere kinderen, want die zouden na het zien van deze film wel eens bang kunnen worden van hun ouders en zeker als die zitten te lachen tijdens deze film, zoals ik dat ook regelmatig heb gedaan. Voor de beginnende hobbyisten is deze film ook best leerzaam en dan doel ik op het omgaan met een "alleszaag" en een "vleeshamer"

In dit eenvoudige verhaal is te zien hoe er opeens een massahysterie uitbreekt in een Amerikaans stadje, waarbij ouders plotseling de behoefte krijgen om hun kinderen wat aan te doen. Een tienermeisje en haar jongere broertje, proberen daarbij uit de handen te blijven van hun vader en moeder.

De opening van het verhaal waarbij je een moeder met baby in de auto op het treinspoor zit staan, waarna de moeder de auto verlaat, zet gelijk de harde toon voor de rest van het verhaal en dat houdt eigenlijk ook aan tot de laatste minuut van het verhaal, waarbij het verhaal dan ook opeens is opgelopen en je inderdaad misschien zegt "What the fuck". De gebeurtenis die alles veroorzaakt (in dit geval via ruis op televisies en monitoren) in dit verhaal deed me overigens denken aan de Drama / Mystery film "The Happening (2008)".

De verhaallijn lijkt veel op een moderne zombiefilm zoals de Komedie / Horror film "Zombieland (2009)" en kijkt vanwege het tempo, de humor, de sfeer, het geweld (soms best lekker grof, zoals een kleerhaak die in iemands zijn wang terecht komt), de close-ups, de leuke overgangen en de muziek (met o.a. lekkere punk/rock muziek van de Amerikaanse band Reagan Youth, maar ook van de Zweedse popgroep Roxette en dat bij een geweldige en eveneens gewelddadige bevallingsscene in een ziekenhuis), dan ook lekker weg.

Ook met de dialogen zit het in deze film wel goed en die zijn ook regelmatig komisch van aard zoals de scene waarbij vader Brent Ryan (Nicolas Cage) het donkere vriendje, te weten Damon Hall (Robert T. Cunningham), van zijn dochter Carly Ryan (Anne Winters) de les leest en dan tegen hem zegt:

"De wereld waarin jullie leven. De dingen die jullie zien op Internet, mond naar dildo, dildo naar kont, kont naar kont. Hoi Brent, anaalkralen ? Dingen die ik alleen maar in boekjes kon zien"

Ook de scène waarbij de moeder, te weten Barbara Ryan (Marilyn Dodds Frank), van Brent zijn vrouw Kendall Ryan (Selma Blair) de les leest was wel geinig:

"Je bent nooit goed genoeg voor hem geweest. Je bent een hoer en Kendall is niet eens een echte naam"

Het verhaal zit ook gewoon leuk in elkaar en weet daarbij zowel te boeien als te vermaken en het verhaal is daarbij ook opgebouwd uit twee gedeeltes, in de eerste 40 minuten draait het vooral om de massahysterie (zeer leuk en hard in beeld gebracht en zeker op het sportveld van de school) die ontstaat in het Amerikaans stadje waar het gezin Ryan woont en de laatste 40 minuten van het verhaal spelen zich af in het huis van het gezin Ryan, waar tienerdochter Carly (Anne Winters) en haar kleine broertje Josh (Zackary Arthur) uit de handen moeten zien te blijven (verstoppen zich o.a. in de kelder van het huis, waarin ze een leuke boobytrap maken voor hun ouders) van hun gewelddadig geworden ouders, die hun o.a. achterna zitten met de eerder genoemde "alleszaag" en "vleeshamer", maar ook met "gas".

In de laatste 10 minuten van het verhaal zit ook nog een leuke verrassing en dat is het moment dat de ouders van Brent Ryan aanbellen aan de deur. Het einde van het verhaal vond ik eigenlijk wel jammer en zonde en is eigenlijk ook te abrupt, want als de kinderen hun ouders hebben vastgebonden, wordt er nog in de laatste minuut het onderstaande gezegd door de ouders, waarna de film gelijk is afgelopen (oftewel een open einde).

"Weet je niet dat we van jullie allebei houden, meer dan alles op de hele wereld. Maar soms willen we...soms willen we...willen we gewoon..."

De cast maakt deze film overigens ook genietbaar en vooral Nicolas Cage (speelt een tikje over de top en dat met een flinke scheut "crazy") steelt met zijn gedrag, zijn uitspraken en zijn gelaatsuitdrukkingen de show. Maar ook Selma Blair was lekker op dreef en het was ook leuk om wat van hun verleden te zien in deze film, zoals o.a. het bouwen van een soort van "Man Cave" met een pooltafel en de terugblik met een sportieve auto (waar Brent zeer gehecht aan is), waarin ook wat bloot te zien is. Verder was het ook leuk om de bijna 80-jarige Lance Henriksen weer eens te zien in een film als de vader van Brent Ryan en hij ging ook lekker te keer. Ze had weliswaar maar een kleine rol in het verhaal (waarbij ze o.a. haar dochter wurgt), maar Samantha Lemole vond ik best een mooie verschijning.

Ze was dan misschien wel geen mooie verschijning, maar Sharon Gee in de rol van Chinees keukenhulpje Sun-Yi (die naderhand haar dochtertje Lisa vermoordt), was ook wel een leuke toevoeging in het verhaal en zeker als moeder Kendall Ryan denkt dat ze van Vietnamese afkomst is (m.b.t. een uitspraak over de vader van Brent, die vroeger gevochten heeft in de Vietnamoorlog), waarop ze dan zegt (en vooral de toon waarop):

"Ik ben Gan Yiu, Mw. Ryan. Ik ben Chinees. Een Chinees is geen Vietcong"

Al met al heb ik me gewoon goed vermaakt met deze leuke en originele kort durende Horror / Thriller film, die eigenlijk ook wel 4,0 sterren waard is, maar die geef ik uiteindelijk toch niet en dat vanwege het abrupte einde (kost een halve ster aftrek), wat wel weer perspectief biedt voor een eventueel vervolg.

Niet meer dan een dertien in een dozijn clichématige doorsnee Actie / Thriller film, waarin de vaart wel hoog is en er ook veel gebeurt en natuurlijk is het ook niet bepaald een straf om 90 minuten te kijken naar de altijd fraaie Olga Kurylenko.

Het eenvoudige verhaal welke zich afspeelt in Zuid-Afrika is eerlijk gezegd flauw en weet ook niet echt te boeien (laat staan dat het ergens spannend wordt), maar omdat het tempo hoog is en er veel doorsnee actie (ook wel pief paf poef actie genoemd) in het verhaal zit, is deze film wel nog vermakelijk en kijkt hij ook wel lekker weg. Het einde daarentegen vond ik wel belachelijk en betekent tevens dat er nog een tweede deel zal komen, waar volgens mij niemand op zit te wachten.

Degene die deze film vooral aantrekkelijk maakt om naar te kijken is Olga Kurylenko in de rol van overvaller (daar opent de film ook mee) Alex Farraday. Ik heb best een zwak voor haar en ik zie haar dan ook graag in films. Vanwege haar heb ik ook deze film ook bekeken en buiten dat ze zoals gewoonlijk er zeer fraai uitzag, speelde ze ook best verdienstelijk en deed ze het als femme fatale en actievrouw zeker niet slecht. De slechterik Mr. Washington in deze film gespeeld door James Purefoy deed het ook best verdienstelijk, maar hij was wel behoorlijk stereotype en cliché. De overige cast bestaat eigenlijk alleen uit figuranten en de rol van Morgan Freeman, als Amerikaanse senator, in het verhaal stelt eerlijk gezegd weinig voor en hij is in totaal ook maar een paar minuten zichtbaar in beeld. Ongetwijfeld zal hij in het vervolg een grotere rol spelen, tenminste als hij zich daarvoor nog laat strikken.

Al met al gewoon een aardige Actie / Thriller film, die leuk is om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege Olga Kurylenko. Vooral vanwege haar krijgt deze film van mij nog een kleine voldoende.

In zijn vorige vijf films creëerde de jonge regisseur Xavier Dolan een volstrekt eigenzinnige niche van hyperpersoonlijk melodrama, gemodelleerd naar een even persoonlijk gevoel voor schoonheid. In "Mommy" (toen was Xavier Dolan pas 25 jaar oud, of beter gezegd jong) vallen vorm en inhoud voor het eerst helemaal samen.

In dit verhaal draait het om tiener Steve O'Connor Després (Antoine Olivier Pilon), die zich ernstig misdraagt en daarom van de kostschool gestuurd wordt. Zijn alleenstaande labiele moeder Diane 'Die' Després (Anne Dorval) ziet zich gedwongen haar zoon terug in huis te nemen en daar heeft ze een zware dobber aan. Steve heeft namelijk een zware vorm van ADHD en bovendien weigert het joch zijn medicijnen in te nemen. Heftige confrontaties zijn het gevolg, totdat de nieuwe schuchtere buurvrouw Kyla (Suzanne Clément) te hulp schiet. Haar steun heeft een positieve invloed op Steve en de band tussen hem en zijn moeder en er ontstaat ook een intense vriendschap tussen hun drieën, waar ze alle drie sterker van worden.

Net als Steve O'Connor Després, drijft deze weergaloze film op een kolkende onderstroom van tegenstrijdige en verwarrende emoties. "Mommy" is qua vorm zeer origineel en naast de vorm is ook de muziek zeer origineel. De cast speelt uitstekend en daarbij zijn Anne Dorval en Suzanne Clément ook nog eens twee mooie volwassen vrouwen om naar te kijken. Maar de ster in het verhaal is natuurlijk hoofdrolspeler Antoine-Olivier Pilon. Zijn scheldpartijen, gekke bekken en uitzinnige dansjes zijn zo overtuigend, dat hij elke tegenspeler in verlegenheid brengt. Wel duurt de film met ruim twee uren wat aan de lange kant, maar saai of langdradig wordt het nergens.

Al met al een meeslepende Drama film die velen zal raken en fascineren. De originele kwaliteiten in combinatie met geweldige acteerprestaties, brengt deze film naar een hoog niveau en dat deed hij ook op het filmfestival van Cannes in 2014.

Na het zien van de vermakelijke Nunsploitation film "Immagini di un Convento (1979)", wilde ik nog een jaren 70 (vanwege de "70s challenge") Nunsploitation film zien en toen kwam ik uit op deze onbekende film die maar drie stemmen en één recensie (wel een uitgebreide) heeft en dat helaas van iemand die sinds 2015 niet meer actief is op MovieMeter. Hoewel deze film te boek staat als een Nunsploitation film (vanwege het meespelen van een non), is dit ook een "Women In Prison" film (vanwege de opening) en vooral toch een Actie film. Er valt zeker ook naaktheid (vooral borstjes) te zien, maar het is toch vooral de actie (vechten en geschiet) die domineert in deze film.

In dit verhaal draait het om de non Maria (Monica Teuber), die zich ergens in Arabisch land ontfermt over gedetineerden in een vrouwengevangenis. De mensonterende wijze waarop de vrouwen behandeld worden kan ze niet verkroppen. De non weet te regelen dat zeven gedetineerdenvrouwen aan het werk mogen binnen haar kloostermuren. Maar die gelegenheid wordt door de vrouwen aangegrepen om te ontsnappen en Maria besluit om mee te gaan. De vrouwen belanden echter prompt in de handen van handelaar Bob Shaw (William Berger), welke handelt in slavinnen en een ongure sjeik, te weten El Kadir (Gordon Mitchell), is de afnemer. Jeff Robinson (Tony Kendall) die de vrouwen moet afleveren in opdracht van Bob Shaw is echter een rechtschapen kerel en besluit de vrouwen te helpen aan hun vrijheid.

Zoals "pippo il buffone" hierboven al aangaf, bestaan er verschillende versies van deze film en ik heb daarvan de 71 minuten durende versie gezien. Er bestaat ook een 90 minuten durende versie van en die is o.a. te vinden op YouTube. Ik ben overigens blij dat ik de 71 minuten durende versie heb gezien, want 71 minuten is meer dan genoeg voor deze film en het is ook niet zo dat er in de 90 minuten durende versie meer naaktheid of misschien zelfs porno te zien is. Die versie is gewoon wat langdradiger en bevat meer nietszeggende scènes. De 71 minuten durende versie heeft tenminste een hoog tempo waarin veel gebeurt en waardoor hij lekker wegkijkt.

Hoewel dit zeker geen hoogstaande film is en ik de naaktheid ook wat vond tegenvallen (is ook wat te braafjes), heb ik me er toch redelijk mee vermaakt. De film begint als een "Women In Prison" film en daarin valt o.a. een gevecht, een zoektocht in holtes, mishandeling (met name Gail) door de vrouwelijke bewakers en wat naaktheid (inclusief een hele korte lesbische scène) te zien van o.a. de vrouwen Lolita (Christiane Thorn), Gail (Margaret Rose Keil) en Claire (Linda Fox), de laatste zie je dan ook volledig naakt. De zeven vrouwen worden ook allemaal één voor één voorgesteld en daarbij krijg je o.a. te horen waarvoor ze vastzitten (o.a. voor moord, vervalsing, diefstal , drugs en zakkenrollen). Het zijn zeker geen lieverdjes en ze zitten ook niet onschuldig vast.

Het "Women In Prison" gedeelte duurt echter niet lang, want al na circa 8 minuten mogen de zeven vrouwen mee met non Maria naar het klooster, om daar te werken. Tijdens dat werken worden ze bewaakt door Arabische bewakers, die regelmatig wellustig naar de vrouwen kijken. Zo flirt Lolita tijdens het werken in de tuin met zo'n bewaker (die in haar openstaande outfit kijkt terwijl ze aan het werk is) en laat ze haar borstjes aan hem zien en als Gail bezig is op de trap (die ze aan het schoonmaken is) in het klooster en er een Arabische bewaker naar haar witte slip staart (ze staat namelijk voorover gebukt), zegt ze tegen hem:

"Hey. Making you horny, is it ?"

Ze laat dan haar borstjes (dan zien we voor het eerst beide borstjes van Margaret Rose Keil) aan hem zien en zegt ze nog wat tegen hem, waarop hij haar slaat. Gail staat echter haar mannetje en schopt hem van de trap af, waarna de vrouwen afrekenen met de andere bewakers en hun wapens afpakken. Ze trekken dan de kleding van nonnen aan (die ze afpakken van de nonnen) en vluchten dan samen met non Maria. Eenmaal buiten nemen ze contact op met de zekere Nadia (Vonetta McGee), die een vriendin van één van de vrouwen is, en deze geeft aan dat ze van haar vriend Bob Shaw mogen langskomen. Als ze bij hun aankomen zie je de vrouwen plezier hebben in een zwembad en zie je ze ook allemaal naakt (m.u.v. non Maria, die je nooit naakt zult zien). Lang kunnen ze niet van hun vrijheid en plezier genieten, want handelaar Bob Shaw heeft de vrouwen namelijk verkocht aan de ongure sjeik El Kadir en de vrouwen worden ook gevangen genomen (en dat inclusief Nadia) en afgevoerd per vrachtwagen naar een boot.

Degene die de vrouwen per boot moet afleveren bij sjeik El Kadir is Jeff Robinson en als hij ziet dat de handelswaar vrouwen zijn, wordt er tussen hem en Bob Shaw gezegd:

Jeff: Listen Bob, I don't wanna get myself involved in a slave market.
Bob: Oh, you don't want me to remind you of your debts, do you ?
Jeff: The hell with my debts, I won't run white slaves.

Daarna ontstaat er een vuistgevecht tussen Jeff en de handlangers van Bob, die overgaat tot een vuurgevecht (met veel doden) en daar raakt ook de politie bij betrokken. Daarna vertrekt Jeff met de vrouwen in de vrachtwagen en rijdt hij naar de bergen om op die manier de vrouwen over de grens te krijgen.

We zijn dan pas in de 20e minuut, waarbij er al heel veel gebeurt is. Dus saai is deze film zeker niet en het tempo is enorm hoog. Eenmaal bij de bergen aangekomen gaan ze te voet verder en wilt Bob zijn handelswaar weer terug en zit ook de politie achter hun aan. Ze komen dan aan bij een rivier waar ze even weer wat plezier hebben en waarbij non Maria ook een dutje gaat doen, maar ook dat is van korte duur omdat namelijk een stelletje Arabieren het voorzien heeft op de vrouwen en die worden ook allemaal verkracht (dat wordt wel niet expliciet in beeld gebracht en het enige wat je ziet is dat er kleren worden afgetrokken en borstjes) op non Maria na dan. Ze ligt namelijk te slapen achter een boom en één van de vrouwen beschermd haar ook door naar een andere kant te rennen. Ze redt daarmee wel non Maria, maar zelf komt ze daarbij wel om het leven en Nadia raakt vermist.

De vrouwen gaan best luchtig om met deze verkrachting en zeggen o.a. tegen non Maria als deze wakker wordt "You missed all the fun of life", "It was nice, clean fun" en "Swimming and the usual" Ze gaan dan weer te voet verder en komen dan uit in een bergdorpje, waar ze non Maria op verkenning sturen. Ze gaat alleen de stad in en maakt daar de lokale bevolking bang. Als ze bij een soort van bakkerij aankomt en een brood pakt, verschijnt er een dwerg die haar meeneemt naar een locatie en daar zien we dan Nadia naakt (we zien dan de billen van Vonetta McGee) vastgebonden aan een ketting en ook is ze mishandeld geworden. De dwerg begint dan Nadia hard te slaan met een zweep, waarbij Maria de dwerg uiteindelijk uitschakelt met een rots (ze slaat deze namelijk op zijn hoofd). Maria wordt daarna gestenigd door de andere inwoners (die in het zwart gehuld zijn) van het dorp, maar gelukkig komen Jeff en de andere vrouwen haar helpen en ontstaat er een vuurgevecht waarbij weer één van de vrouwen omkomt.

Ze nemen de zwaar gewonde Nadia met hun mee (die uiteindelijk wel sterft aan haar verwondingen) en vertrekken te paard, maar ze komen snel weer terecht in een andere hachelijke situatie. Ze stuiten namelijk op Arabische politie onder leiding van een kolonel (Giorgio Dolfin) en die willen de vrouwen hebben. Daarbij ontbloot ook een Arabier de donkere Claire (dan zijn weer de borstjes van Linda Fox te zien), die daarna de Arabier in elkaar slaat, en wordt daarna het politiekorps doodgeschoten door Gail met een machinegeweer op de kolonel na dan (die rent namelijk weg).

We zijn dan inmiddels in de 50e minuut aangekomen, als ze aankomen bij een kasteel in de bergen welke vlak bij de grens ligt. Ook daar is het niet veilig voor hun, want daar krijgen ze namelijk te maken met Bob Shaw, El Kadir en hun manen en worden de vrouwen vastgenomen en wordt Jeff opgesloten. De vrouwen moeten zich omkleden en wassen (dan zien we weer wat naaktheid van Christiane Thorn) en moeten dan voor plezier zorgen. Non Maria doet daar uiteraard niet aan mee en houdt ook gewoon haar nonnenoutfit aan. Dan komt er opeens een man langs met een groot machinegeweer en daarin is El Kadir geïnteresseerd. Hij wilt het machinegeweer hebben en in ruil daarvoor mag de man een vrouw uitkiezen en hij kiest dan non Maria. Omdat ze niet wil meewerken wordt ze door de zieke geilaard bewerkt met een mes.

Bob en een zekere Johnny (Chris McCollins) bevrijden dan Jeff, die hun moet helpen met het afrekenen (i.v.m. een schat in het kasteel) van El Kadir en zijn mannen. Johnny schiet dan met het grote machinegeweer de mannen van El Kadir dood en komt daarbij zelf om te leven door een granaat, Jeff schiet de geilaard dood die non Maria aan het bewerken is met een mes, Bob schiet El Kadir dood en ook één van de vrouwen komt om het leven bij het vuurgevecht. Je zou dan verwachten "Eind goed al goed", maar dat is dus niet het geval. Want Bob wilt nu ook nog afrekenen met de vrouwen (waarom is me niet duidelijk) en schiet op ze en doodt daarbij twee vrouwen (namelijk Lolita en Inga en de laatste had een oogje op Jeff). Non Maria pakt dan een machinegeweer en schiet Bob dood, die wel nog op zijn beurt Maria weet te raken en deze gaat daarbij ook dood. In het laatste shot van de film zie je dan nog vier houten kruizen staan in de woestijn (hoe we zijn overgegaan van bergen naar woestijn is me een raadsel), waarna Jeff, Gail en Claire wegrijden te paard. De film is daarna ook afgelopen.

De dames zien er, over het algemeen, leuk uit (met name Margaret Rose Keil en Nuccia Cardinali) en de heren in de cast leveren vermakelijke acteerprestaties. Ook de locaties (zeker het berggebied) waar gefilmd is geworden mocht er wezen en het deed me denken aan de Tatooine-sequenties in Star Wars. Goed en vrouwvriendelijk is het natuurlijk allemaal niet (er wordt aardig wat aangerand, een dwerg ranselt een blote vrouw af met een zweep en een non wordt gestenigd en bewerkt met een mes), maar dat zorgt niet voor een demper op de sfeer. Het verhaal is dom, onlogisch en incoherent. Maar ja, je kan niet alles hebben, hè. Ik heb me in ieder geval redelijk vermaakt met deze 71 minuten durende versie.

P.S. Monica Teuber (die de non speelde), ging verder met het produceren van "Women In Prison" films zoals "Chained Heat (1983)" en "Red Heat (1985)" en dat is niet de film met Arnold Schwarzenegger en James Belushi, maar met Linda Blair en Sylvia Kristel.

Qua verhaal heeft deze film natuurlijk weinig om het lijf en weinig om het lijf is ook letterlijk van toepassing op deze film (namelijk op de vrouwelijke cast)

Ondanks dat het verhaal omtrent de huwelijksperikelen en de overspelige Marta, geen ruk (leuke woordspeling bij deze film) voorstelt, mocht deze film er visueel (goedkoop maar best artistiek opgenomen) best wezen. En dan vooral natuurlijk qua fraai bloot (heel veel overigens) in combinatie met mooie rondborstige vrouwen (met name hoofdrolspeelster Anna Jimskaia, ze had wel haren onder de oksels. Hetzelfde geldt ook voor Nela Lucic die er zeker ook mocht wezen, maar wel maar een kleine rol had in het verhaal). Hoewel er niet heel veel in gesproken wordt en wat er gesproken wordt is ook niet echt interessant, zitten er soms wel wat leuke dialogen in zoals:

"Kijk eens welke mooie worst ik voor jou klaargemaakt heb" en "Ik wil je kont eens goed doorsmeren"

De film staat hier betiteld als een "Drama", maar eigenlijk is het gewoon een erotiek film met hier en daar wat lichte pornografisch invloeden. Qua verhaal/uitvoering kun je deze film misschien nog wel het beste vergelijken met de vroegere "Emmanuelle" films. Van de acteerprestaties van de cast moet je natuurlijk weinig verwachten, maar ze compenseren dat wel ruimschoots met hun lichamen en seksuele daden

Al met al heb ik me gewoon leuk vermaakt met deze film.

De opening met de introductie van San Francisco was best leuk gedaan en zag er ook mooi uit. Wat daarna volgt is een waar tieten walhalla en dat 55 minuten lang. De film (het is ook eigenlijk een documentaire) gaat helemaal nergens over en vrijwel alleen vrouwen met enorme borsten (mijn god wat had Darlene Gray een formaat zeg ) zijn zichtbaar en dansen (meer epileptische aanvallen), rennen, zwemmen en liggen de hele tijd te pronken met hun fraaie handel Uiteraard wederom begeleidt met de typische Russ Meyer muziek. De vrouwen komen ook allemaal aan het woord over het thema topless maar eerlijk gezegd is alles me ontgaan wat ze zeggen. Je kwam eigenlijk ogen te kort voor deze film. Sommige dames zoals Babette Bardot en Lorna Maitland (mooie vrouw) waren ook te zien in andere films van Russ Meyer. Je zou zeggen 55 minuten aan borsten is saai maar eerlijk gezegd had het van mij nog langer gemogen De documentaire wordt overigens afgesloten met een dansend achterwerk in beeld

Een 1.0 voor het verhaal (was er namelijk niet) en een 5.0 voor de vrouwen maakt gemiddeld een 3.0

P.S. vond het wel jammer dat Tura Satana en vooral Haji niet in deze documentaire voorkomen.

Hoewel ik dit zeker niet de beste film van regisseur Tinto Brass vindt, was dit wel een vermakelijke en ook vrolijke film die zich lekker wegkijkt. Dat kwam vooral door het luchtige en ook komische verhaal waarbij de fraaie Anna Ammirati (in de rol van Lola) spat van het scherm.

De film begint al leuk met een fietsende Lola die iedereen het hoofd op hol laat slaan als ze voorbij fietst haar fraaie achterwerk (wel voorzien van slip) te laten zien. Zo maakt ze o.a. een boer, fietsrenner en twee Paters gek en die laatste twee snuiven zelfs aan het zadel als Lola van de fiets is afgestapt

Het min of meer soort romantiek verhaal (speelt zich ergens af in de jaren 50) heeft wel niet veel om handen en draait hoofdzakelijk om Lola en haar jaloerse aanstaande man Tommaso (gespeeld door Max Parodi, die wel wat wegheeft van Josh Brolin), waarbij Lola alle mannen het hoofd op hol laat slaan en dus Tommaso jaloers wordt. Het liefst wilt Lola dat Tommaso haar ontmaagd, maar Tommaso wil daarmee wachten tot ze getrouwd zijn en daarom haalt Lola alles uit de kast (zoals het flirten met andere mannen) omdat eerder te laten gebeuren. Er zit ook nog een verhaal in verweven wie nu eigenlijk de echte vader is van Lola en ook nog een weddenschap.

De uitvoering van het verhaal is leuk en komisch gedaan en visueel mocht de film er ook wezen. Dat laatste natuurlijk vooral door de fraaie Anna Ammirati, die ook zeer regelmatig haar fraaie blote lichaam laat zien. Ook zitten er een aantal aardige scenes in, zoals in het café met de dansende Amerikaanse soldaten waarbij Lola de boel op ontploffen zet door regelmatig haar benen te openen en opwindend gaat dansen op muziek uit de jukebox. Ook de scene in de regen waarbij Lola op de hurken gaat zitten en op de straat plast mocht er wezen.

Al met al was dit wederom een vermakelijke film van regisseur die zich lekker wegkijkt.

Opzicht vond ik dit best een leuke Drama / Thriller film, die me eigenlijk vanaf de eerste tot de laatste minuut (duurt 90 minuten) wist te vermaken en het deed me ook denken aan de gewapende indringer bij de NOS-redactie (waardoor o.a. het NOS Journaal om 20:00 niet doorging) in januari 2015.

In dit verhaal draait het om televisiepersoonlijkheid en financieel adviseur Lee Gates (gespeeld door George Clooney) die beursadvies geeft in zijn televisieshow "Money Monster". Tijdens één van deze live uitzendingen, wordt Lee Gates en zijn team gegijzeld door een ontevreden kijker, te weten Kyle Budwell (gespeeld door Jack O'Connell), die al zijn spaargeld (60.000 dollar) verloor, nadat hij een van de adviezen (kopen van aandelen "Ibis") van Lee Gates opgevolgd had. Kyle Budwell dreigt Lee Gates te vermoorden, als hij hem niet kan uitleggen waarom de waarde van het aandeel "Ibis" binnen één dag is verdampt. In een spannende race tegen de klok proberen Lee Gates en zijn producente Patty Fenn (gespeeld door Julia Roberts) de waarheid te achterhalen over het complot binnen de internationale financiële wereld.

Het verhaal zit best leuk in elkaar en is zowel boeiend als luchtig, waardoor het verhaal op het ene moment spannend is en je op het andere moment zit te (glim)lachen. Dat laatst is vooral van toepassing als men de zwangere vrouw van Kyle Budwell, te weten Molly (gespeeld door Emily Meade), erbij gaat betrekken en deze haar man de wind van voren geeft tijdens de live uitzending en hem daarbij volledig afkraakt en vernedert. Zo zegt ze o.a. tegen hem:

"Je huilt als we neuken, slappe zak"

Zowel met de opbouw als de uitvoering van het verhaal zit het goed, maar naarmate het verhaal vordert, wordt het wel steeds ongeloofwaardiger (met name als men de live studio verlaat en men met de bom begint te lopen door de straten van New York) en ook flauwer en dat geldt ook voor het einde (waarbij Kyle Budwell genoegen neemt met horen van "het was verkeerd" van "Ibis" eigenaar Walt Camby, waarna hij wordt doodgeschoten). De ontknoping waarom het aandeel "Ibis" opeens gekelderd is, vond ik wel leuk gevonden (het verdampte geld ter waarde van 800 miljoen dollar, werd namelijk gebruikt om een tweeweekse staking te betalen voor de kopermijnen van Zuid-Afrika, zodat men daar zeer goedkoop aandelen van kon kopen en na het beëindigen van de staking weer voor veel geld kon verkopen).

Dat deze film mede weet te vermaken komt ook door de cast, die het gewoon goed en leuk deden en dan vooral natuurlijk de hoofdrolspelers George Clooney en Julia Roberts. Jack O'Connell deed het opzicht ook wel aardig, maar als gijzelnemer was hij niet bepaald overtuigend. Al met al gewoon een leuke en vermakelijke Drama / Thriller film, die zich lekker wegkijkt.

Deze actie B-film (met best een indrukwekkende cast) zag ik toevallig gisteren op "Film 1" en daarin speelt Adam Copeland, beter bekend als "Edge" in de WWE-worstelwereld, de hoofdrol en het komt best vaak voor dat iemand uit de WWE-worstelwereld een hoodrol speelt in een actiefilm en meestal zijn dat ook niet de beste films zoals deze (die gelukkig wel maar circa 77 minuten duurt).

In dit verhaal draait het om de professionele dief Jack Reese (Adam Copeland), die een een gigantische schuld heeft openstaan bij crimineel Darius 'The Rumble' Grouch (Kelsey Grammer) vanwege een mislukte roofoverval. Hij kan in één klap van zijn schuld afkomen door een vliegend casino, gevuld met de leiders van wereldwijde criminele syndicaten, te beroven. Dit lijkt een onmogelijke klus, maar Jack heeft geen keus en begint met zijn crew aan de diefstal van de eeuw om zijn familie in leven te houden.

"Money Plane" is een ongegeneerde B-film, die je kijkt met je vrienden onder het genot van een paar biertjes. De acteurs pakken het serieus aan, maar het verhaal is zo over the top en de locaties zijn zo
amateuristisch dat je vooral dubbel zal liggen van het lachen. Dat laatste zal je waarschijnlijk ook doen bij een aantal weddenschappen in het vliegtuig, zoals bij het Russische roulette, het gevecht tussen een man en een cobra slang en een man in een kuip met piranha's. Verder zorgen de slechteriken (sommigen spelen over the top zoals een cowboy gespeeld door Matthew Lawrence, die zichzelf door het hoofd schiet bij het Russische roulette) soms ook nog voor een glimlach op je gezicht en een aantal van hun zijn ook enorm seksistisch. Zo geilt slechterik Reid the Rose (Reid Perkins) op een stewardess (Katrina Norman).

Het verhaal is opzicht ook niet echt leuk, grappig of boeiend (laat staan dat het ergens spannend wordt) en de actie valt eigenlijk ook tegen. De leukste actie komt op conto van de beste mooie en kleine Katrina Norman (zeker als stewardess in het vliegtuig) die o.a. iemands oren eraf trekt en iemand vermoord met flessen drank (steekt ze dan o.a. in het lichaam en hoofd van de tegenstanders). Het is vooral een flauwe en voorspelbare film (zeker m.b.t. het einde), die ook vol zit met clichés.

Het leukste aan "Money Plane" is eigenlijk de cast, die naast Adam Copeland bestaat uit o.a. bekende namen als Denise Richards (o.a. te zien in "Starship Troopers (1997)" en ze was ook een Bond-girl), die wel maar een zeer kleine rol heeft, Kelsey Grammer (vooral bekend vanwege de populaire televisieseries "Cheers (TV Series 1982–1993)" en "Frasier (TV Series 1993–2004)") en Thomas Jane (o.a. te zien in "Deep Blue Sea (1999)" en "The Mist (2007)") en daarnaast zijn ook Katrina Norman en Patrick Lamont Jr. in de film te zien. De cast is ook te zien op de verschrikkelijke goedkope en slechte filmposter.

"Money Plane" is het regiedebuut van acteur Andrew Lawrence (heeft in deze film ook een rolletje en hij maakt ook deel uit van het team van Jack Reese), die je onder meer zou kunnen kennen uit de Mr. Bean-film "Bean (1997)". Al met al is "Money Plane" een matige actie B-film die eigenlijk alleen het aankijken waard is vanwege de bekende cast, maar beter kan je deze film overslaan.

Ach dit was in de jaren 90 best wel een leuke en vooral vermakelijke 13 in een dozijn duo Actie / Komedie. Het verhaal was best geinig en hetzelfde geld voor de uitvoering. Dat deze vooral boven de middelmaat uitsteekt komt vanwege Wesley Snipes en Woody Harrelson die een leuk duo vormden en ook regelmatig voor grappige scenes zorgden. Ook Jennifer Lopez (best prettig om naar te kijken) en Chris Cooper (die eigenlijk altijd de rol van slechterik speelt) deden het verdienstelijk.

Al met al is dit gewoon een leuke film welke men nog zeer geregeld (zag maar gerust ieder jaar) uitzendt op TV.

Ik geef totaal niets om Honkbal maar dit vond ik best een boeiend en ook zeer interessant verhaal. Het viel me wel erg op dat spelers in deze film als vee werden behandeld en ook zo werden verkocht/afgedankt. Ze werden in deze film gewoon verkocht (beter gezegd gedumpt) aan andere clubs zonder dat ze er zelf iets over te zeggen hadden. Of het echt daar zo gebeurt weet ik niet maar als het waar is stelt een contract daar helemaal niets voor. De film duurt behoorlijk lang maar weet eigenlijk van het begin tot het einde te boeien (misschien is het middenstuk iets saai). De film is gelukkig geen cliché verhaal met een echt happy einde maar gewoon een lekker drama (het is ook nog eens echt gebeurt) met best een goed einde. De cast deed het prima in deze film en eigenlijk bestaat de cast maar uit twee personen namelijk Brad Pitt (zeer goed gespeeld) als manager Billy Beane en zijn assistent Peter Brand gespeeld door Jonah Hill (ook zeer goed gespeeld). De scene waarbij manager Billy Beane Peter Brand aanneemt als zijn assistent was geweldig. De overige acteurs hebben maar een minimale rol (ook coach Art Howe gespeeld door Philip Seymour Hoffman).

Het verhaal gaat eigenlijk ook alleen maar over die twee en het Oakland Athletics honkbal team en de rest is maar bijzaak. De rest bestaat eigenlijk alleen maar uit de dochter van Billy Beane die ook maar een kleine rol. Buiten zijn dochter spelen vrouwen eigenlijk helemaal geen rol in deze film. Dus cliché romantiek die best vaak voorkomt in dit soort drama's hoef je niet te verwachten. Het is gewoon vrijwel 130 minuten honkbal wat de klok slaat. Het is ook best een serieuze film want te lachen valt er vrijwel niets.

Precies dat was ook mijn gedachten bij het zien van deze film. Achteraf vond ik de film wel nog meevallen. Visueel zag het er wel aardig uit en de hoofdrol spelers deden het best goed.

"It was a hunting accident, but not the usual kind. Uncle chip was trampled by a stampede of 67 wild horses in his sleeping bag on a camping trip. I overheard the undertaker say that, when they dumped the body out, it looked like someone had drop-kicked a cherry pie."

Deze Horror / Komedie film, geïnspireerd door een kort verhaal van schrijver Stephen King, met een leuk concept, combineert horror (inclusief expliciete gore) en komedie tot een onsamenhangend geheel, waarbij zowel het verhaal als het einde tegenvalt.

Wanneer de tweelingbroers Hal (de rustige, verlegen helft) en Bill (de nare, duistere helft) het oude apenspeeltje van hun weggelopen vader op zolder vinden, begint een reeks gruwelijke sterfgevallen om hen heen plaats te vinden. Al snel leggen Hal en Bill een causaal verband met het dodelijke aapje en willen ze er vanaf, maar dat blijkt uiteraard lastiger gezegd dan gedaan. Je kunt dingen in stukken hakken of in de fik steken, maar soms komen ze terug. Ze dumpen uiteindelijk het apenspeeltje in een diepe put, maar jaren later begint de ellende opnieuw en moeten ze weer in actie komen.

De film biedt in de basis licht vermaak, met name door de vele dodelijke moorden / ongelukken (alle sterfgevallen zijn overdreven bloederig) die worden gepleegd door de demonische opwindbare speelgoedaap met een trommel. Zodra men aan de sleutel op de achterkant van de speelgoedaap draait en de speelgoedaap begint te trommelen (dat werd altijd fraai in beeld gebracht), dan gaat er een dodelijk ongeluk gebeuren en de eerste krijgen we al te zien na een paar minuten als de weggelopen vader (Adam Scott) de speelgoedaap wilt dumpen in een winkel en waarbij dan de winkeleigenaar (Shafin Karim) om het leven komt (zijn darmen worden dan uit zijn lichaam getrokken door een harpoen van een oud duikerspak) door een bizar ongeluk.

Helaas weet het verhaal minder te bekoren. En dat is jammer, want de opwindbare speelgoedaap met de trommel ziet er griezelig genoeg uit om het gezicht te zijn van een horrorfranchise (zoals men gedaan heeft met de pop "Annabelle" uit de horrorreeks "The Conjuring"). Zo heeft de moordlustige speelgoedaap wijde en ingevallen ogen met een bezeten, starende blik. Een brede, ontblote glimlach, terwijl de tanden stijf op elkaar blijven. En slaat de speelgoedaap ijzingwekkend hard en zonder aarzeling onophoudelijk op de trommel wanneer de tijd is gekomen voor het volgende slachtoffer.

De eerste circa 30 minuten van de film, welke zich afspeelt in 1999 en waarin de tweeling Hal en Bill als kinderen (goede dubbelrol van Christian Convery) centraal staan, wekt de indruk dat we te maken hebben met een leuke, zelfbewuste film. Dit deel is leuk, mede door de leuke en ook mooie Tatiana Maslany als moeder Louis van de tweeling, heeft een vlotte vertelstijl, met scherpe zwarte humor die wordt versterkt door de strakke montage en heeft een aantal leuke en bizarre dodelijke ongelukken (o.a. met de onthoofding van oppas Annie, gespeeld door Danica Dreyer, in een Japans sushirestaurant). Wanneer ook hun moeder slachtoffer wordt, weet de tweeling dat ze van die verrekte aap af moeten zien te komen. De meeste hoogtepunten bevinden zich dus in dit eerste halfuur. En ik denk dat de film sterker was geweest als de tweeling jonger was gebleven.

Wanneer we vijfentwintig jaar vooruitspoelen, zakt de stemming langzaam weg. Hal heeft inmiddels een zoon, te weten Petey (Colin O'Brien), die hij maar een keer per jaar ziet. Hij is namelijk bang dat de speelgoedaap een vloek is geworden die Petey zal treffen en houdt hem daarom op afstand. Ook zijn broer Bill heeft hij al jaren niet meer gesproken. Bill leeft helemaal teruggetrokken, en heeft een duistere reden om te vrezen voor de terugkeer van de speelgoedaap.

Nu Hal en Bill volwassen zijn, komt het contrast tussen de overdreven ongelukken / moorden (zo vliegt het hoofd van tante Ida, gespeeld door Sarah Levy, in brand boven het gasfornuis en als ze daarna in paniek haar huis ontvlucht, vindt ze haar dood door tegen het ‘Te koop’-bordje op het gazon te lopen en verder zien we nog fraaie dodingen via o.a. een zwembad, een geweer, een bijennest en soort van kanon) en de serieuze toon van het verhaal minder goed tot zijn recht. De pogingen om spanning op te bouwen worden vaak tenietgedaan door flauwe humor en ook de balans ontbreekt.

Dit deel van de film had de humor moeten inperken of juist verder moeten uitdiepen, maar nu levert het voor beide elementen geen bevredigende ervaring op en ook het einde (waarbij uiteindelijk Bill om het leven komt) was niet bevredigend. Misschien ligt dit ook deels aan de acteerprestatie van Theo James (in de dubbelrol van de volwassen Hal en Bill), die ongemakkelijk overkomt.

Van de cast vond ik alleen Christian Convery en Tatiana Maslany leuk spelen en verder zijn er nog twee mooie vrouwen te zien in een piepklein rolletje, namelijk Laura Mennell als de ex-vrouw van Hal die de voogdij krijgt over haar zoon Petey en Corin Clark als de mooie en sexy vrouw die op een avond in een rode bikini in een zwembad van een motel wil gaan zwemmen, maar dodelijk verongelukt (ze ontploft) als ze duikend vanaf een springplank in het zwembad wilt gaan. En verder was het leuk om Elijah Wood te zien in een piepklein rolletje als de nieuwe man van Barbara.

"The Monkey" van regisseur Osgood Perkins is zeker geen volledige flop en zag er zelfs visueel overtuigend uit. De absurde overdrijvingen en het unieke concept van de demonische speelgoedaap maken de film de moeite waard voor een eenmalige kijkbeurt.

Ondanks de goede acteer prestaties van Charlize Theron en Christina Ricci kon deze film me niet echt boeien. Het verhaal was niet echt spannend en schokkend was deze film ook niet.

Gisteravond (omstreeks 23:00) ben ik aan deze Drama / Fantasy film begonnen en na circa een uur ben ik er bij inslaap gevallen en dat had misschien ook wat te maken (hoofdoorzaak zijn mijn werktijden, waarbij ik vroeg moet opstaan, om 5:45 gaat mijn wekker, en ik tevens laat, om 23:45 naar bed ga. Dat laatste doe ik me overigens zelf aan ) dat ik het verhaal wat kinderachtig vond. Maar nu ik deze film verder heb bekeken, vind ik kinderachtig eigenlijk niet meer zo op zijn plaats, want het is toch best een heftig drama wat je krijgt voorgeschoteld en het weet je zeker ook te raken en te ontroeren (zelfs regelmatig). Net zoals rotem, heb ik het dan ook niet droog weten te houden (ik heb dan wel niet gehuild als een baby ) en wat dat betreft ben ik best gevoelig aangelegd en dat ondanks "Horror" behoort tot één van mijn favoriete filmgenres en daarbij voor mij geldt, hoe smeriger en harder, hoe leuker ik het vindt. Maar bij dit soort films waarbij je geraakt wordt op het emotionele vlak, houd ik het eigenlijk nooit droog. De film bevat ook een boodschap en dat wordt mooi in het verhaal vertelt via de twee zinnen:

"Uiteindelijk is het niet belangrijk wat je denkt. Het is alleen belangrijk wat je doet."

Hoewel ik het verhaal (draait daarbij om de 12-jarige Conor, zijn doodzieke moeder, zijn oma en een monster dat hem drie verhalen komt vertellen en Conor moet aan het monster als vierde verhaal, zijn nachtmerrie vertellen) in eerste instantie kinderachtig vond, zit het gewoon goed en mooi in elkaar en visueel gezien mocht deze film er ook best wezen (kan je ook rustig overlaten aan regisseur J.A. Bayona), waarbij het fraai in beeld gebrachte monster (een tot leven komende boom, met de stem van Liam Neeson, zijn stem herken je ook direct) niet als een monster wordt neergezet, maar juist als een wijs en verstandig monster, die Conor belangrijke levenslessen bijbrengt en die hem ook veranderen (de drie verhalen die het monster verteld, via animatiefilms, staan synoniem voor oma, moeder en Conor en dan ook in die volgorde en het vierde verhaal m.b.t. de nachtmerrie van Conor, gaat natuurlijk over de naderende dood van zijn moeder). Dat heeft dan tot gevolg dat het laatste gedeelte van het verhaal zeer emotioneel en pijnlijk is (het raakte mij in ieder geval en dat ondanks dat ik het geluk heb, dat ik zoiets niet heb meegemaakt) om te zien. Maar omdat het je weet te raken en te ontroeren (tenminste in ieder geval bij mij en rotem ), is het natuurlijk in zekere zin ook mooi om te zien en het einde (de laatste minuut) was natuurlijk ook heel mooi.

De cast doet het uitstekend en overtuigend en tilt deze film ook naar een hoog niveau en dan heb ik het natuurlijk over de drie hoofdrolspelers in het verhaal, te weten de talentvolle jonge Lewis MacDougall (in de rol van de 12-jarige Conor), Felicity Jones (in de rol van de doodzieke en liefdevolle moeder Lizzie Clayton) en good old Sigourney Weaver (in de rol van oma, waarmee Conor geen goede relatie mee heeft, althans in het begin). Hoewel Liam Neeson zelf geen rol heeft in het verhaal, vond ik zijn stem wel uitstekend passen bij het "Monster" en is het "Monster" misschien ook wel de echte ster in het verhaal. Toby Kebbell (in de rol van de gescheiden vader van Conor) heeft ook een rolletje in het verhaal, maar eerlijk gezegd voegde hij weinig toe en was zijn rol eigenlijk ook overbodig,

Al met al gewoon een mooie Drama / Fantasy film (duurt circa 110 minuten) en zeker m.b.t. het laatste gedeelte van het verhaal, wat dan eigenlijk puur bestaat uit drama, welke je weet te raken. Omdat ik het eerste uur van het verhaal eigenlijk wat te kinderachtig vond, krijgt deze film van mij wel maar 3,5* (eerste uur 3,0* en laatste 40 minuten 4,0*) als punt.

Lekkere overdreven horror film met ook nog veel humor erin. Ik stelde me weinig voor van deze film maar achteraf gezien vond ik hem best leuk. Einde is wel een beetje belachelijk als hij helemaal wordt plat gereden.

Deze Thriller / Horror film zag ik toevallig voorbijkomen op "Film1" en leek me wel een vermakelijke en harde film. Hard is "Monster Party" op bepaalde momenten zeker (duurt wel eventjes), maar helaas wordt het geweld niet expliciet genoeg voor mij in beeld gebracht, waardoor ik het allemaal iets te braafjes vond. Desondanks is het wel een vermakelijke film om eens gezien te hebben en hij duurt met circa 85 minuten ook niet lang.

Drie jonge kruimeldieven, te weten Casper (Sam Strike), Dodge (Brandon Micheal Hall) en Iris (Virginia Gardner), infiltreren als obers in het gigantisch landhuis van het gezin de Dawson's in Malibu, waar een luxueus feest wordt gegeven voor een groep extreem rijke jetsetters. Om de vader van van Casper, te weten Flash (Bill Engvall), uit de problemen te halen, moeten ze in de kluis van het huis inbreken, want de vader heeft namelijk een gokschuld van 10.000 dollar openstaan bij de crimineel Emory (Mickey Gooch Jr.), die hem dreigt te doden. Maar hun rooftocht slaat al snel om in doodsangst, wanneer blijkt dat het gaat om een bijeenkomst van moordenaars. Het aantal lijken loopt op en het drietal moet vechten op leven en dood om te ontsnappen, of gruwelijk aan hun einde komen...

Het verhaal gaat over thema's van ongelijkheid in rijkdom en hoe de rijken jagen op de armen, maar gaat er niet te diep op in. "Monster Party" is de tweede film van horrorregisseur Chris von Hoffman, die voor deze film maar een klein budget had. De opbouw naar het onvermijdelijke bloedbad op het luxueus feest verloopt op een fatsoenlijk tempo en dat met voldoende spanningsopbouw om je aandacht erbij te houden. Zo krijgen we tijdens de opening een korte introductie te zien van de Dawson's, bestaande uit een vader, moeder, zoon en dochter, waarbij geen woord wordt gezegd. Daarna komen de drie jonge kruimeldieven in beeld, die bezig zijn om te infiltreren (vervangen o.a. de sloten en openen de kluis) in de woning van de familie Clapton. Na deze succesvolle infiltratie komen we te weten dat Dodge en Iris een relatie hebben met elkaar en dat Iris al twee maanden zwanger is. Ze kunnen geld dus goed gebruiken.

Ook komen we te weten in een stripclub (dan zien we ook wat naaktheid van verschillende strippers) dat de vader van Casper een gokschuld heeft bij de zekere crimineel Emory (Mickey Gooch Jr.), die ook de eigenaar is van de stripclub. Om zijn vader uit de problemen te halen, moet Casper op korte termijn aan 10.000 dollar zien te komen, want anders wordt zijn vader gedood. En dat Emory het meent, laat hij zien door een vinger van zijn vader af te knippen (wordt helaas niet getoond). Oftewel ze moeten nu infiltreren in het huis van een rijkaard om aan het geld te komen en hun oog is daarbij gevallen op het het gigantisch landhuis van het vermogende gezin de Dawson's in Malibu (we krijgen dan ook wat mooie beelden te zien van Malibu Beach), waarbij ze zich voordoen als obers.

De Dawson's zijn een vermogende familie, bestaande uit vader Patrick (Julian McMahon), moeder Roxanne (Robin Tunney), zoon Elliot (Kian Lawley) en dochter Alexis (Erin Moriarty), die een etentje houden in hun landhuis en Iris werkt er toevallig ook als serveerster van het aangestelde cateringbedrijf. Dus binnenkomen voor ze is een appeltje-eitje, maar daar houdt het ook bij op. Want van meet af aan heb je dat gevoel dat de Dawson's en de uitgenodigde gasten, te weten Milo (Lance Reddick) en zijn studenten Rebecca (Sofía Castro), Oliver (Diego Boneta) en de vrienden Cameron (Chester Rushing) en Jeremy (Jamie Ward), geen normale mensen zijn. Zo gedragen vader Patrick en zoon Elliot zich al vanaf het begin vreemd en hetzelfde geldt voor de gasten Cameron en Jeremy, die een goede band hebben met Patrick en die met zijn drieën geilen op Iris, waarover ze o.a. tegen Dodge zeggen:

"Komt dat lekkere gat ook?", "Paal jij haar?", "Jij geeft dat poesje er vast enorm van langs.", "Tering, als ik zo'n meid had zou ik haar in tweeën splijten." en "Je breekt vast je pik in haar kontje, he?"

De Dawson's hebben ook nog een hond, althans dat zeggen ze , met de naam Mickey, die ze in de kelder hebben opgesloten. Maar naderhand blijkt Mickey geen hond te zijn, maar een ander geflipt en verminkt gezinslid gespeeld door Logan Huffman. En tijdens het etentje kom je te weten dat moeder Roxanne en vader Patrick en de andere gasten ergens aan verslaafd zijn, maar je komt dan nog niet te weten waaraan. Het zijn in ieder geval geen drugs, hoewel die ook gebruikt worden.

Als het drietal hun slag wil slaan en de kluis willen openen, gaat het echter gruwelijk mis en gaat het alarm af en gaat alles automatisch op slot en raken ze opgesloten in het landhuis. Vlak daarvoor spreekt Elliot nog met Dodge, omdat deze zogenaamd het toilet niet kan vinden (terwijl hij zich daar vlak van te voren nog heeft omgekleed) en als Elliot hem dan weer de weg wijst, hakt hij op het toilet met een hakmes de hand van Dodge eraf (die zie je dan op de vloer liggen) en hakt hij hem daarna in de badkuip in stukjes (helaas wordt dat niet expliciet getoond). Er ontstaat dan chaos als de andere gezinsleden komen kijken en als dan Iris komt (die opzoek is naar Dodge), klapt Elliot in zijn handen en daarbij gebruikt hij de hand van Dodge

We zijn dan in circa de 45e minuut (oftewel we bevinden ons ongeveer op de helft) en vanaf dan hoopte ik op meer grofheid, cynische en zwarte humor. Dat komt er ook, maar het is wel vaak te braafjes (de grofheden worden grotendeels buiten beeld gehouden) en ook de slechteriken vallen tegen en worden snel en makkelijk uitgeschakeld. Zo wordt Rebecca dood aangetroffen in de keuken die zelfmoord heeft gepleegd (heeft haar polsen doorgesneden), waarom komen we echter niet te weten, en als Mickey naar circa 70 minuten vrijkomt uit de kelder, bijt hij Iris dood (wordt ook weer niet expliciet getoond) en zegt hij:

"Welterusten, God zegene je."

Waarna zijn hoofd door Casper doormidden wordt gehakt met een Japans samurai zwaard (dat werd juist wel expliciet in beeld gebracht), die hij gevonden heeft in het huis. Oftewel Mickey zien we maar heel eventjes in beeld, terwijl hij een cool personage (hij zag er in ieder geval geweldig uit) had kunnen zijn in de rest van het verhaal. En i.p.v. dat Alexis Iris en Dodge wilt doden helpt ze hen juist en hetzelfde geldt voor moeder Roxanne. Oftewel niet alle Dawson's zijn slecht en dat vond ik best jammer. Gelukkig zijn wel Patrick, Elliot, Jeremy en Cameron slecht en de laatste twee hebben het vooral voorzien op Iris, die zich op een gegeven moment opsluit en waar Jeremy en Cameron dan tegen zeggen:

"Schoonheid, we willen alleen even je gezicht eraf snijden. Meer niet. Dat is toch niet zo erg?"

Jeremy gaat echter als snel dood als Milo, die onderhandelt met Casper en die het geweld ook beu is, hem doodt terwijl hij aan het vechten is met Iris, waarna Patrick juist Milo doodschiet. Men haalt er dan nog een kettingzaag, bijl en honkbalknuppel bij, maar daar wordt helaas ook nauwelijks iets mee gedaan. Ook met de ultra kalme Patrick wordt te weinig gedaan, want hij wordt erg makkelijk gedood door Casper, die met het samurai zwaard zijn maag open snijdt, waardoor zijn ingewanden eruit vallen. Dat wordt ook weer niet expliciet in beeld gebracht, want het wordt gefilmd vanachter Patrick.

Als Casper en Alexis weten buiten te komen, worden ze nog achterna gezeten door Cameron met een kettingzaag, waarbij Casper wederom met het samurai zwaard een voet van hem afhakt, waardoor de kettingzaag op Cameron valt. Daarna slaat Elliot Casper bewusteloos met een honkbalknuppel en als hij weer bijkomt heeft hij hem en Alexis in een stoel vastgebonden bij het zwembad in een Saw-achtige val met twee touwen (daarbij moeten ze beslissen welk touw wordt doorgesneden en wie er dus in het zwembad valt). Hoewel beiden vastgebonden in het zwembad vallen, komt moeder Roxanne te hulp, die Elliot steekt met een mes en Casper en Iris uit het zwembad haalt. Elliot blijkt dan clichématig nog niet dood te zijn, waarna Alexis hem definitief doodsteekt.

Om alles te vergeten, krijgt Casper 100.000 dollar van moeder Roxanne en mag hij een auto naar keuze meenemen (wordt natuurlijk een dure sportauto met open dak). Hij rijdt dan met het samurai zwaard (ik had persoonlijk Alexis meegenomen ) naar de stripclub en doodt daar verschillende personen met het samurai zwaard, waarna hij uiteindelijk Emory doodt (scalpeert hem), die zich op dat moment laat pijpen door een stripster onder zijn bureau, en zijn vader dus vrij is. Hierna is de film ook na circa 85 minuten afgelopen.

De cast van deze film valt op en maakt het kijken ook vooral waard. Zo zijn Virginia Gardner, Erin Moriarty en de 50 jarige Robin Tunney (bekend van o.a. "The Craft (1996)") mooie en sympathieke vrouwen om naar te kijken en ze speelden ook nog eens goed (vooral Virginia Gardner en Erin Moriarty). En van de slechteriken springt vooral Kian Lawley eruit, als de geschifte zoon Elliot wiens blik een mix is van waanzin en sadisme waar hij zichtbaar van geniet. Hij is een onaangename en opvliegende psychopaat, die zich niets aantrekt van de nuchterheid van hun groep op het gebied van moordzaken.

Lance Reddick, die ik vooral ken van de "John Wick" films, als Milo speelt op een leuke manier de berekenende leider van de slechteriken. Hij zegt daarover ook tijdens het diner:

"Ik leid een genootschap van herstellende moordenaars."

Zijn karakter is in staat om de gevolgen van hun daden te zien en probeert ze in toom te houden met een charisma dat de anderen aan de lijn houdt. Althans hij probeert ze in toom te houden. Hoofdrolspeler Sam Strike deed het verdienstelijk en het hetzelfde geldt voor Julian McMahon als de ultra kalme gastheer Patrick.

“Monster Party” is met een klein budget gemaakt en dat is o.a. te zien aan het aantal locaties welke beperkt is en de afslachtingen gebeuren meestal buiten beeld en dat vond ik persoonlijk jammer. Het acteergedeelte is daarentegen verre van amateuristisch of tenenkrommend slecht. Sterker nog, ze acteerden met zichtbaar plezier en zijn eigenlijk ook het hoogtepunt in deze film. Cinematografisch ziet het er ook allemaal gelikt uit en ook met het tempo zit het goed en nergens wordt het saai of langdradig (ook al duurt het tot circa de 40e minuut voordat er geweld te zien is in de vorm van een afgehakte hand). En er is zelfs een gevoel van spanning naarmate het plot zich ontvouwt, ondanks dat de ontknoping wat tegenvalt. Hoewel "Monster Party" niet de sterkste moderne Thriller / Horror film is, is het wel een vermeldenswaardige film, die je zeker niet moet links laten liggen als je het ergens toevallig tegenkomt (zoals ik op "Film1")!