Opinions

Zeker ook één van de betere films van regisseur Brian De Palma die inderdaad referenties heeft met Alfred Hitchcock maar ook gelijkenissen heeft met zijn latere film "Body Double (1984)".

Deze film weet ook te boeien en is op bepaalde momenten best spannend, zoals de liftscene (ook best hard) die je op het puntje van de stoel laat zitten maar ook de spannende douche-scene met Nancy Allen (was dan wel maar een droom). Ook met de uitvoering (o.a. visueel en muzikaal) zit het goed en de spanningsopbouw is zeer mooi en goed gebracht in het verhaal. Dat deze film mede zo goed is ligt ook aan de cast. Zowel Angie Dickinson (zag er ook best mooi uit) als Nancy Allen (speelt best vaak mee in de vroegere Brian De Palma films) doen het prima in deze film. Angie Dickinson speelt min of meer de hoofdrol in het eerste gedeelte (bevat ook een fraaie douche-scene ) van het verhaal en Nancy Allen neemt het op een gegeven moment vloeiend over. Dat beiden ook nog bloot te zien zijn is natuurlijk mooi meegenomen. Michael Caine doet het overigens ook wel aardig, maar wel minder dan de dames.

Het minpunt van deze film is eigenlijk wel dat ondanks dat het verhaal spannend is, het allemaal zeer voorspelbaar is en wie de dader is laat zich ook makkelijk raden. Dus wat dat betreft bevat deze film eigenlijk niets verrassends. Maar slecht is deze film zeker niet, sterker nog ik vond het gewoon een goede film maar ik me prima mee vermaakt heb.

De film wordt overigens nog regelmatig op de zender MGM uitgezonden.

Vandaag toch de stoute schoenen aangedaan en hem helemaal uitgekeken. Achteraf gezien viel het eigenlijk wel mee, natuurlijk is het flauw en ook wel kinderachtig maar er zitten ook wel leuke en grappig stukjes in. Owen Wilson deed het eigenlijk niet eens slecht maar Alex Frost (als rot jochie) vond ik nog het beste en Leslie Mann mocht er best wezen.

Niet meer dan een redelijke film. Het verhaal was best aardig maar zeker niet origineel. De eerste 45 minuten vond ik eigenlijk behoorlijk saai. Daarna komt er gelukkig vaart in het verhaal en zit er ook best wat aardige (en ook grove) actie in. Het einde was best goed maar het was wel zeer voorspelbaar en ook wel cliché. Ryan Gosling vind ik best een goede acteur maar in deze film vond ik hem wat saai (hij zei ook niet veel wat soms best wel irritant was als iemand wat tegen hem zei en hij niets terug zei) en leek het alsof hij op routine speelde. Ik vond het ook niet echt een rol voor hem maar meer iets voor Jason Statham, dan had men de film ook gewoon Transporter 4 kunnen noemen want van die films had deze film veel weg. Carey Mulligan stelt me eigenlijk altijd teleur en dat geldt eigenlijk ook voor deze film. Wat een saaie vrouw is dat toch. Al met al vond ik dit een film om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Nicolas Cage is toch min of meer de Chuck Norris van laten we zeggen de laatste 10 jaar aan het worden. Ongelooflijk hoe vaak hij verschijnt in waardeloze producties. Ook weer in deze film die maar bitter weinig voorstelt. Het verhaal is gewoon te belachelijk voor woorden en slaat eigenlijk nergens op. Buiten een paar leuke scenes (vooral de scene waarin hij aan het neuken is, wel eigenlijk gejat van "Shoot 'Em Up") valt er weinig te genieten want het is gewoon niet boeiend of spannend (er zit wel veel geweld in deze film maar het wordt niet goed toegepast). Nicolas Cage speelt als een hork maar wordt zelfs overtroffen door Amber Heard die werkelijk schandalig slecht speelde. Het beste wat Amber Heard kan doen is weinig praten en uit de kleren gaan zoals in "The Informers" want acteren kan ze helaas niet. De enige acteur die prima speelde in deze film was William Fichtner, van hem heb ik genoten en hij had ook nog eens humor. Alleen hij is het kijken van deze film waard. De 3D effecten waren nadrukkelijk aanwezig maar dan wel op een zeer flauwe manier.

P.S. Charlotte Ross was wel een fraaie vertoning, zeker toen ze uit de kleren ging.

Tijdens mijn hemelvaartvakantie (van vrijdag t/m vandaag) in Zeeland, om precies te zijn Nieuwvliet-Bad, heb ik mede vanwege de gezelligheid en het fraaie warme weer geen film gekeken, m.u.v. van de laatste avond en daarbij moest ik ook nog gebruik maken van mijn tablet en de Ziggo dienst "Horizon Go". Daarbij viel mijn keuze op deze Komedie / Horror film (mede door de korte duur en dat het ging om een moordlustige clown, welke ik altijd wel leuk vindt om te zien in horrorfilms), welke ik meen vroeger eens gezien te hebben. Hoewel het verhaal weinig voorstelt en misschien ook behoorlijk flauw en afgezaagd (totaal niet origineel) is, heb ik me best goed vermaakt met deze leuke film en soms ging het er ook lekker hard (lekker grof met ook wat goor) aan toe en ook de regelmatig toegepaste zwarte humor viel in goede aarden bij mij.

Ondanks dat het eenvoudige verhaal (draait om wraak van iemand, die men vroeger iets heeft aangedaan) weinig voorstelt, was de uitvoering wel leuk en vermakelijk (zeker met een paar biertjes achter de kiezen) en dat komt vooral op conto van de moordlustige "Horny the Clown" (zag er best fraai uit), mascotte van de lokale hamburgerketen "Hella Burger" (pittige en scherpe hamburgers), die regelmatig lekker (en daarmee bedoel ik dan hard en grof) te keer ging (o.a. al bij de opening van het verhaal) en ook heerlijke zwarte humor had. Dat laatste o.a. bij de drive-in van een hamburgertent of in de hamburgertent zelf, wat een aantal leuke humoristische dialogen oplevert:

"Ik ben Horny de Clown. Wilt u pittige kaassticks ? Ze zijn maar 99 cent. We hoeven geen kloterige kaassticks stomme clown. Mag ik je hoer neuken, rukker ? Wat zei hij ?"

"Mag ik uw bestelling noteren ? Zeker, Bassie. Ik wil vier pittige cheeseburgers en een chocolademilkshake. Wil je dood, klojo ? Loop je ons af te zeiken ? Wat zei je ? Wilt u er friet bij ? Schijt de paus in het bos ? Wilt u een extra grote portie voor vijf dollar meer ? Nee, man."

"Maat ? Loop je me te stangen ? Vriend vindt daarna zijn maat met het gezicht in het frituurvet. Wil je daar friet bij ? "

"Is het leuk, kinderen (als een irritante jongere tegen het masker van "Horny the Clown" in de ballenbak zit te plassen) ? Waar is ons eten ? Dat heeft hij vast opgegeten. Je krijgt je eten als je moeder me heeft gepijpt, klojo. Kom naar hier, dan laten we je wat zien, hamlap. Zei er iemand hamlap ? (gooit dan zijn vlees hakmes door de irritante jongere zijn hoofd)"

"Doe me geen pijn. Jou pijn doen ? Ik doe je geen pijn. Ik sla alleen je hersens in. Ik sla ze aan gort"

"Wilt u er friet bij ? Zeg dat nog eens. Wil je dood, vetklep ?"

De quote die bij het bericht van Elineloves staat, was overigens ook humoristisch. Net zoals de bijbehorende scene, waarbij het hoofd van Val Espinoza in een magnetron/grill zit en uit elkaar valt.

Het tempo is best hoog en er gebeurt ook meer dan genoeg. Hier en daar is het verhaal wel wat saai en flauw en hetzelfde geldt voor de ontknoping en het einde is zelfs slecht (ook zeer voorspelbaar) en zeer cliché.

De cast is niet hoogstand en ze acteren ook niet al te best, m.u.v. Van De La Plante (in de rol van "Horny the Clown" en Archie Benjamin, die vroeger eenzijdig verliefd was op Marcia Carpenter en die ook veel werd gepest en dat laatste enorm, met grote gevolgen, op zijn 18e verjaardag). Een aantal vrouwen mochten er wezen (helaas wel niet bloot te bewonderen) zoals hoofdrolspeelster Leighton Meester (in de rol van Mackenzie Carpenter, die tevens de gitarist en zanger is van een vrouwen rockband), Sita Young (in de rol van Val Espinoza, die de drummer is van de vrouwen rockband), de redelijk bekende rijpe Melora Hardin (in de rol van Marcia Carpenter, die de moeder is van Mackenzie) en de rijpe Lola Glaudini (in de rol van rechercheur Brenda Chase. Haar mannelijke corpulente en ietwat domme partner Dwayne Crockers die graag eet, leuk gespeeld door Larry Joe Campbell, zorgde ook voor humor en hij werd ook regelmatig lekker voor schut gezet).

Al met al best een leuke en vermakelijke Komedie / Horror film om eens gezien (duurt ook maar iets van 80 minuten) te hebben en dan puur en alleen vanwege "Horny the Clown".

Jezus wat was dit een bagger film vol met cliches. De enige twee die de film mog enigszins overeind hielden waren Sylvester Stallone en Burt Reynolds. Kip Pardue speelde vreselijk slecht en irriteerde alleen maar in de film. O ja Estella Warren en Gina Gershon maakten het kijken ook nog enigszins verdraaglijk.

Deze Scandinavische Drama film zag ik voorbijkomen op "Film 1" en leek me wel interessant en dat met name door de Deense Trine Dyrholm welke ik een mooie vrouw en goede actrice (ik zag haar voor het eerst in de uitstekende Drama film "Festen (1998)") vindt. "Queen of Hearts" is behalve een dramafilm ook een psychologisch thriller, waarbij je als kijker meerdere emoties moet zien te verwerken. Het is ook een film dat vragen oproept. Een volwassen man die verliefd wordt op een tienermeisje, dat kan natuurlijk niet. Maar wat als een oudere vrouw voor een jonge knul valt? "Queen of Hearts" is zeker het kijken waard, al is het alleen maar vanwege de prachtige inmiddels 50-jarige Trine Dyrholm, die zich fysiek zeer breekbaar durft op te stellen, maar dat vervolgens als een kracht gebruikt.

"Queen of Hearts" gaat over de veertigplusser Anne (Trine Dyrholm) en sensualiteit is het enige wat lijkt te ontbreken in het leven van haar. Ze heeft een knappe en leuke man, te weten Peter (Magnus Krepper), prachtige tweelingdochters, te weten Frida (Liv Esmar Dannemann) en Fanny (Silja Esmar Dannemann), een hond en een goede baan als advocaat, waarvoor ze verkrachtingsslachtoffers bijstaat. Bovendien bezit ze een prachtig huis aan de rand van een bos met Scandinavische designmeubels en een ideale lichtval , dat zo in een woonblad past. Maar dan komt de zestienjarige tiener Gustav (Gustav Lindh), de lastige puberzoon van haar man uit een eerdere relatie, bij hen wonen en lijkt hun leven te worden verstoord. Anne ziet het als haar taak om zich over de jongen te ontfermen, maar doet dit op een andere manier dan je zou verwachten. Ze verleidt hem en de twee beginnen een geheime liefdesaffaire met alle gevolgen van dien.

"Queen of Hearts" begint goed met een weergaloos gefilmde openingsscène, waarin het draaiende beeld door de bossen bij het prachtige huis van het gezin een voorbode lijkt te zijn voor de rampspoed die ze te wachten staat, oftewel een beklemmend en hypnotiserend begin. Hoewel het vrij smaakvol gedaan is, bevat de film ook een aantal expliciete seksscènes en zien we o.a. expliciet in beeld hoe Anne Gustav pijpt en waarna Gustav haar op zijn hondjes mag nemen. Ook zien we hoe Gustav Anne beft in de badkamer, hoe Gustav en Anne met elkaar vrijen / neuken en zien we Anne ook neuken met haar man Peter, waarbij ze hem regelmatig in het gezicht slaat.

Trine Dyrholm geeft zich letterlijk en figuurlijk expliciet bloot en dat vond ik persoonlijk ook een pluspunt aan deze film. Trine Dryholm speelt de rol van de stijlvolle Anne (een dame met meerdere gezichten van liefhebbend, impulsief, manipulatief tot bikkelhard) erg goed, waarbij ze meerdere malen breekbaar in beeld komt. Die breekbaarheid zet zij om in een kracht. De actrice pakt je in ieder geval volledig in en het is te zien dat haar personage een lange weg van voorbereiding heeft afgelegd.

Door Trine Dyrholm voel je ook spanning en opwinding bij de film en ze zorgt voor een enorme gelaagdheid en complexiteit in het personage van Anne. Het begin van de film laat zien dat Anne een moderne vrouw is. Ze lijkt zonder probleem een succesvolle carrière met haar gezinsleven te combineren. In haar werk staat ze jonge meisjes gerechtelijk bij die verkracht of mishandeld zijn. Dit maakt het des te schokkender als Anne in een nogal expliciete scène besluit Gustav te verleiden. Nadat deze grens overschreden is komt een steeds duisterdere kant van Anne naar voren. Trine Dyrholm weet geweldig dit sinistere te laveren met de kant van Anne die liefdevol voor haar kinderen wil zorgen. Trine Dyrholm zet zich tevens op de kaart als één van de beste actrices van Europa.

Overigens speelt ook haar tegenspeler Gustav Lindt (die overigens al 23 jaar was ten tijde van de opnamen) verdienstelijk. Aanvankelijk lijkt hij de bovenliggende partij, met zijn dwarse gedrag en zijn ontoegankelijke instelling. Maar Anne blijkt gewiekster te zijn en zo haar manieren te hebben om het roer volledig over te nemen, wat leidt tot de letterlijke ondergang van Gustav. En verder deed Magnus Krepper het als de goeiige echtgenoot ook verdienstelijk.

"Queen of Hearts" een sterke en spannende Scandinavische film, die langzaam onder je huid gaat zitten en niet meer los laat. De spanning gaat zo af en toe wel verloren door de lengte van de film en de film kakt her en der wat in. Regisseur May el-Toukhy stelt vragen over thema’s als seks, misbruik, dominantie, macht en manipulatie en levert daarmee een zeer boeiende en tevens gewaagde film af. Kortom heftig, intens en zeker de moeite waard!

Deze film destijds gekeken vanwege het meespelen van komediant Rik Mayall die ik altijd geweldig vond in de jaren 80 series "The Young Ones" en "Filthy Rich & Catflap" en in de jaren 90 serie "Bottom". Al deze series werden destijds uitgezonden door de VPRO en het was altijd een feest om naar te kijken.

Deze film is echter een enorme tegenvaller en dat komt helaas vooral door Rik Mayall die te overdreven (zeer vermoeiend om naar te kijken) en te schreeuwerig acteerde waardoor de humor niet aansloeg. De humor was in de eerder genoemde series regelmatig grof en hard maar hier is hij vooral flauw en kinderachtig. Gelukkig duurt de film niet lang en het is ook niet bepaald een straf om naar de schattige Phoebe Cates te kijken die er jonger uitzag dan ze was.

P.S. ik vond Carrie Fisher (bekend van Star Wars) in deze film enorm lijken op Jamie Lee Curtis en ik dacht in eerste instantie dat zij het ook was.

Vond dit best een aardige komedie met ook nog eens een leuke cast. En ja wie kijkt er nu niet graag naar Denise Richards en Kirsten Dunst in een miss verkiezing

Fim die veel overeenkomsten heeft met de ook in dat jaar uitgekomen film "Terminal Velocity". Veel verschillen de films ook niet van elkaar alleen is deze film toch net iets van een hoger niveau (niet veel overigens). Dat kwam vooral door de cast in de vorm van Wesley Snipes en Gary Busey (best vaak aanwezig in jaren 90 film met zijn irritante kop). Ook Yancy Butler mocht er wezen en dan vooral om haar uiterlijk. Verhaal is niet echt hoogstaand maar kijkt zich wel nog best aardig weg. Net zoals bij "Terminal Velocity" moet deze film het ook vooral hebben van de parachute sprongen die net iets spectaculairder en spannender waren.

Prima Misdaad / Drama welke zelfs naar een hoger niveau wordt getild door de uitstekende cast in de vorm van Tom Hardy, Noomi Rapace (knap om te zien hoe Amerikaans ze inmiddels is geworden) en James Gandolfini. Voor de laatste was het helaas zijn laatste film (hij komt hierin ook nog eens toepasselijk aan zijn einde), maar hij zette wel gelukkig nog even een sterke rol neer welke hem op het lijf geschreven was.

Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien en was zelfs op het einde ook wat spannend. Ook met de uitvoering (inclusief de fraaie puppy pitbull) zat het wel goed, hoewel de film hier en daar wat traag en langdradig is en dan doel ik vooral op het middenstuk. Het einde vond ik overigens weer geweldig. De film duurt met circa 100 minuten niet al te lang, waardoor hij tevens lekker wegkijkt.

Al met al gewoon een prima Misdaad / Drama en mooie afsluiting (weliswaar helaas) van de filmcarrière van James Gandolfini.

Vermakelijke film. Leuk trouwens om een jonge Heather Graham te zien. Matt Dillon acteerde uitstekend.

Deze Actie / Drama (de Actie is eigenlijk wel pas van toepassing in de laatste 15 minuten) film heb ik gekeken, omdat dit de laatste film zou zijn waarin Pam Grier (niet in een hoofdrol) bloot zou zijn te zien en dat is ook het geval, maar wel maar één keer en dat na circa 90 minuten als ze uit een raam kijkt naar een brandend gebouw (haar borsten zijn dan ongeveer één seconde te zien, dus je moet al goed opletten, want anders mis je ze ook nog ). Haar rol als slavin (vooral gekocht om seks mee te hebben) Regine stelt eigenlijk niet veel voor en ze is ook maar in een paar scènes te zien (voor het eerst na 40 minuten).

Deze film is een voortzetting van "Mandingo (1975)" (je krijgt tijdens de opening ook een korte samenvatting te zien) en dan 20 jaar later en het speelt zich af in New Orleans. In dit verhaal draait het om de zwarte Drum (Ken Norton) welke de bastaard zoon is van blanke bordeel eigenaresse Marianna (Isela Vega, die een paar keer bloot is te zien en die best mooie borsten had). Toen ze 20 jaar geleden op het punt van bevallen stond, zei ze tegen haar zwarte lesbische vriendin Rachel (Paula Kelly, die best veel leek op Pam Grier):

"I am going to have a baby, a little black bastard as baby"

De film zit sowieso vol met racistische opmerkingen (het woord "Nigger" komt zeer regelmatig voorbij), akelige personen en akelige gebeurtenissen en Ken Norton (die wel wat weghad van O.J. Simpson) in de hoofdrol weet eigenlijk interesse noch sympathie op te wekken. Dat had ik wel voor seksistische plantage-eigenaar Hammond Maxwell (aardig gespeeld door Warren Oates). Had ik destijds geleefd, dan was ik misschien ook zo iemand

Regine: And titties! You likes big titties, don't ya ?
Hammond: Oh, you know I loves big titties.

Het verhaal wist mij eigenlijk nog wel enigszins te vermaken en te boeien en dat komt o.a. omdat er best veel bloot in te zien is (met name in de eerste 30 minuten) en dat van zowel blanke als zwarte vrouwen en een aantal hadden best een mooi lichaam en waren daarbij ook nog vrij rondborstig zoals de blanke Fiona Lewis (in de rol van Augusta Chauvet, die door Marianna wordt voorgesteld aan plantage-eigenaar Hammond Maxwell en waarmee ze wilt gaan trouwen) en de zwarte Brenda Sykes (in de rol van Calinda, die Drum als prijs krijgt, van de homoseksuele akelige slavenhandelaar Bernard DeMarigny, na het winnen van een boksgevecht). De scène waarbij de borsten van Fiona Lewis te zien zijn was best leuk, want daarbij zit ze in bad en wordt ze gewassen door Pam Grier, die dan op een gegeven moment zegt:

"You sure have a pretty body Miss Augusta"

Cheryl Smith (helaas al een tijdje overleden), die destijds 20/21 jaar oud was, in de rol van de 18-jarige geile Sophie Maxwell, die de dochter is van plantage-eigenaar Hammond Maxwell, mocht er ook best wezen en is gelukkig ook een paar keer topless (vrij grote borsten) te zien (vooral tijdens de scène in de paardenstal waarbij ze seks wilt hebben met Blaise en waarbij dit verhindert wordt door Drum en waarbij ze dan tegen hem zegt "Get out of here damn nigger").

Ze was wel één van de akelige personen, die geilt op "Niggers" (zoals ze ze steeds noemt) en graag seks met hun wilt hebben en als ze haar zin niet krijgt zegt ze tegen haar vader dat ze haar iets aangedaan hebben (o.a. verkracht of het vasthouden en strelen van hun penis, welke zij "Thing" noemt ). Uiteraard krijgt ze nooit haar zin, maar daardoor komen de slaven Drum en Blaise (Yaphet Kotto) wel in de problemen en krijgen ze o.a. billenkoek (waarbij ze volledig bloot aan hun voeten worden opgehangen) en Blaise wordt zelfs bijna gecastreerd en verhandeld.

Uiteraard komen op het einde (de laatste 15 minuten van het verhaal) de slaven in opstand (onder leiding van Blaise) tegen de slaveneigenaren (die uitgenodigd zijn voor een etentje bij Hammond, i.v.m. het samen zijn met Augusta) en valt er actie te zien, waarbij het er geregeld hard aan toe gaat (o.a. worden blanke vrouwen verkracht). Daarbij neemt ook Drum wraak op smeerlap Bernard DeMarigny, door hem persoonlijk met zijn eigen handen te castreren.

Velen worden tijdens de opstand gedood en o.a. Blaise, Marianna en Regina. De enige die het weten te overleven zijn Hammond, Augusta en natuurlijk Drum, die uiteindelijk wegrent en zodoende zou er nog een vervolg op kunnen komen, maar dat is niet gebeurt. Wel heeft natuurlijk vele jaren later regisseur Quentin Tarantino zijn Western / Actie film "Django Unchained (2012)" min of meer gebaseerd op "Mandingo (1975)" en "Drum (1976)".

Niet meer dan een flauwe dertien in een dozijn cliché muziek drama, waar ik nog net niet van over mijn nek ben gegaan.

Eerlijk gezegd snap ik ook niet dat iemand kan zeggen dat deze film "diepgang" heeft, want er zit juist geen diepgang in maar juist enorm veel clichés (o.a. doorgaan, opgeven en uit de kast komen) en het verloop van het verhaal was ook nog eens zeer voorspelbaar. Het enige leuke aan deze film was nog de geografie en de uitvoering van de Jostiband-achtige drumbands. De cast was behoorlijk stereotype, en dat was vooral van toepassing op de jonge onherkenbare Zoe Saldana.

Nee, deze film welke ook nog eens veel te lang duurt had ik beter niet kunnen kijken, want veel plezier heb ik er in ieder geval niet aan gehad en het einde flauwe einde vond ik vreselijk slecht. Ik snap ook niet waarom ze wonnen, want het andere team was gewoon beter.

Deze flauwe jongeren Komedie heeft maar zeer weinig stemmen (in totaal nu 4 met mij meegerekend) en ik kan me wel voorstellen waarom, want de humor in deze film bestaat alleen maar uit slechte en goedkope seks grappen (zelfs met plassen erbij), die zelden grappig en/of geslaagd zijn.

Het dertien in een dozijn verhaal welke zich afspeelt tijdens een huwelijksfeest in Nicaragua, waar John (gespeeld door Christian Cooke) and Elissa (gespeeld door Victoria Gold) gaan trouwen in het toezicht van hun beste vrienden en vriendinnen, is tenenkromend slecht en goedkoop en dat ook in de letterlijke zin van het woord, omdat alles is opgenomen met handcamera's. Buiten dat het verhaal draait om het huwelijk tussen John en Elissa, draait het ook om een pijpbeurt (althans dat vermoed men) met tandafdrukken op de penis van John, die iemand heeft gedaan tijdens de avond voor het huwelijk en waarvan John zich niets kan herinneren en welke zijn huwelijk in gevaar kan brengen. Zijn vrienden gaan dan op onderzoek uit van wie de tandafdrukken (o.a. door vrouwen in fruit te laten bijten) zijn.

Verder draait het ook om de vrienden en vriendinnen van John en Elissa die het met vrijwel iedereen doen om aan hun trekken te komen. Daarbij gaat de overigens wel mooie Tammy (gespeeld door Diana Newton) wel erg ver, door twee vrienden te betrekken in een sandwich, waarbij één vriend ervan geniet en de andere vriend ervan walgt. Tijdens die scene zijn ook de kleine borstjes van Diana Newton te zien en dat is tevens ook de enige keer dat er bloot is te zien in het verhaal. Die Diana Newton was overigens wel één van de weinige pluspunten in het verhaal, want ik vond haar best een mooie verschijning om naar te kijken. Het andere pluspunt is overigens dat de film maar iets van 75 minuten duurt. Van de onbekende cast had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en dat is ook niet erg, want ze speelden niet bepaald sterk of overtuigend.

Al met al gewoon een slechte, flauwe en goedkope Komedie film die ik toevallig heb gezien op de televisiezender "Film 1". Tijdens de aftiteling wordt overigens pas duidelijk wie de tandafdrukken heeft uitgevoerd op penis van John en dat was best flauw.

Scarlett: Are you gonna come in? Or you gonna stand there and drool?
Nacho: You've got a mouth on you. What else is it good for?
Scarlett: Why don't you come in and you'll find out?
Scarlett: I'm yours for tonight.
Scarlett: Now, why don't you show it to me.
Nacho: Like a baby's arm holding an apple, huh?
Scarlett: About big enough for the birds, I reckon.
Voice-over: Just like cocks, power comes in all different shapes and sizes.

Nadat ik vorig jaar de Actie / Horror film "The Lair (2022)" had gezien met Charlotte Kirk in de hoofdrol, ben ik haar niet vergeten. Ze is zeker geen geweldige actrice, maar ze heeft wel een fraai lichaam (is ze geen plaatje ), met ook nog wat op de plank en ook een fraai achterwerk (wordt ook een paar keren getoond in deze film). Ze is een beetje als vroeger zoals Posh Spice (Victoria Beckham), zingen kon ze niet, maar ze zag er in de hoogtij dagen van de "Spice Girls" niet onaardig uit en hetzelfde geldt voor Charlotte Kirk, die niet charismatisch genoeg of geloofwaardig is als het om actie (of karakter of dialoog of wat dan ook) gaat. Maar desalniettemin staat ze op mijn netvlies gebrand.

"Duchess" (wat Hertogin betekent en wat de bijnaam wordt van de hoofdrolspeelster in de film) is een film van regisseur Neil Marshall, die zeker geen onbekende regisseur is, en hij was ook de regisseur van "The Lair". Dus dat we Charlotte Kirk wederom terugzien in een hoofdrol, verbaast me niets en beiden zijn ook goed bevriend met elkaar. Het script van Neil Marshall, Charlotte Kirk en Simon Farr wil een Guy Ritchie-variatie zijn op "Kill Bill", namelijk een verhaal over een vrouw die tot wraak wordt gedwongen door mensen die haar hebben onderschat.

In deze film speelt Charlotte Kirk de rol van Scarlett Monaghan, een stoere criminele bokser in Londen uit de arbeidersklasse. Op een avond als ze bezig is met zakkenrollen in een exclusieve nachtclub, wordt ze benadert door de vriendelijke heer Robert McNaughton (Philip Winchester), die werkzaam is in de verraderlijke wereld van de diamantsmokkel en hij handelt in enorme diamanten, wat betekent dat hij reist in een onderwereld van duistere personages. Robert en Scarlett hebben meteen een goede chemie, dus ze gaan al snel samen op pad in de diamanthandel, waar ze o.a. een deal maken met de keiharde diamanthandelaar Charlie (Stephanie Beacham). Wanneer echter op Tenerife een deal misloopt en Robert wordt gedood en Scarlett voor dood achtergelaten wordt, is ze vastbesloten om vergelding te zoeken en zet ze een onwrikbare achtervolging in om wraak te nemen. Ze krijgt daarbij o.a. hulp van Robert's loyale criminele bondgenoten Danny Oswald (Sean Pertwee) en Billy Baraka (Hoji Fortuna).

Het verhaal heeft veel weg van een Guy Ritchie film (in het bijzonder "Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998)") en er worden enorm veel personages in sneltreinvaart geïntroduceerd, waardoor het verhaal druk, rommelig en onoverzichtelijk is. Maar het verhaal is wel niet ingewikkeld. Ook hebben een aantal personages eigenlijk geen toevoegde waarde in het verhaal, zoals de bekende acteur Colm Meaney in de rol van de vader van Scarlett die in de gevangenis zit. Hem zien we ook maar één keer in de film (na circa 38 minuten) en hij had totaal geen toegevoegde waarde voor het verhaal en maakte het alleen maar onnodig lang. Dat laatste is de film zeker, want de film duurt maar liefst 110 minuten en dat is eigenlijk 20 minuten te lang voor een film als deze. Dat de film te lang duurt komt dus vooral door de vele introducties van personages. Een ander voorbeeld van een overbodig personage is de broer van Scarlett, te weten Dave (Alex Morgan, waarover gezegd wordt:

"Dave, my brother from the same mother."

En ook huishoudster Maria (Giada Falzoni) is eigenlijk een overbodig personage. Het verhaal weet opzicht wel te vermaken en er valt ook regelmatig grove en seksistische taal te horen zoals mijn openingsdialoog waarmee de film begint. En als Scarlett en Robert na circa 21 minuten met elkaar vrijen / neuken (dan zie we ook het fraaie achterwerk van Charlotte Kirk ), zegt Scarlett op een gegeven moment tegen Robert:

"I have to pee, then you can fuck me again."

En als Scarlett en Robert samen naar Charlie gaat en deze op het punt staat om iemand op grove wijze te doden die Charlie kent, namelijk Adam (Harvey Dean) die de criminele pimp was van Scarlett, wordt er gezegd:

Charlie: Do you know this man, Scarlett?
Scarlett: No, I don't.
Charlie: You certain? You know a woman can always tell if another woman is lying.
Charlie: And if you are, I'll get one of my boys to, uh, drag you into the bathroom and cut out your uterus with a rusty knife.

Nadat ze daarna Adam op grove wijze heeft vermoordt, drinkt ze daarna samen met Robert een glaasje bloed van hem.

Er valt overigens ook geregeld grove actie te zien. Zo worden personen aan een tijger gevoerd, wordt iemand gedood met een boormachine en rijdt een busje / vrachtwagen over iemand heen die zonet uit het raam is gesprongen. Met de laatste persoon, te weten Nacho (onbekend door wie gespeeld en het wordt ook niet aangegeven in de aftiteling), begint de film ook en krijgt hij er van langs van Scarlett (schiet o.a. op hem) en Danny (wurgt hem), waarna hij uit het raam springt en we terug in de tijd gaan. Na circa 78 minuten komen we dan weer terug in de huidige tijd bij de opening scène en zien we hoe het met Nacho afloopt en wordt er gezegd:

Scarlett: Jesus!
Danny: Oh, fucking hell.

Dus dan weet hoe erg het afloopt met Nacho Daarna krijgen we de laatste circa 30 minuten van de film te zien krijgen, welke alleen maar draait om wraak.

De grove actie bestaat ook uit martelingen want ze wordt iemand ondervraagt door Scarlett, waarbij ze een heet strijkijzer tegen de penis van het martelslachtoffer drukt en op ander moment giet ze olie over het gezicht van een andere man, te weten Lee Roy (Boris Martinez) die samen met Nacho Robert heeft gedood en Scarlett voor dood heeft achtergelaten, waarna het in brand wordt gestoken. En ook wordt er met een hamer op iemand, te weten Danny, zijn gebroken arm geslagen en krijgt Scarlett stroomstoten toegediend tijdens een ondervraging. Wat dat betreft lijkt "Duchess" op een soort van martelpornoversie van "Snatch (2000)".

Hoewel er een overkill is aan verschillende personages, deed de cast het niet eens zo slecht. Charlotte Kirk acteert niet geweldig, heeft een overdreven Londens (ze is daar ook opgegroeid) accent en komt niet echt goed uit de verf als een soort van "Angel of Death", in dit geval "Duchess of Death", in de laatste circa 30 minuten van de film. Maar ze ziet er wel fraai uit en dus is het geen straf om 110 minuten naar haar te kijken. Je kan haar nog het best vergelijken met een soort van Milla Jovovich in de "Resident Evil" films. Van mij mag Charlotte Kirk vaker te zien zijn in films, maar vanwege haar overdreven Londens accent, zal het waarschijnlijk alleen in Britse films zijn.

Philip Winchester als Robert McNaughton die we ook lange tijd in de film zien en die verliefd wordt op Scarlett was opzicht een goed uitziende en gespierde man (hij had ook gespierde borsten ), maar zijn rol was eigenlijk vooral saai. En Stephanie Beacham als Charlie wordt gedwongen een aantal van de slechtste dialogen uit de film te geven als misdaadvrouw tijdens diamanten scenes.

Van de cast speelden Sean Pertwee (als Danny Oswald) en Hoji Fortuna (als Billy Baraka) eigenlijk nog het beste en vooral de laatste. Ze worden in de film via een voice-over (met de stem van Scarlett) voorgesteld en dat gebeurt bij alle personages (als ik goed geteld heb, dan kom ik uit op 20 personages). Dus je hoort zeer regelmatig een voice-over en als iemand wordt voorgesteld, dan wordt ook de naam met gele letters in beeld getoond. De slechteriken waarmee Robert en Scarlett het aan de stok krijgen, weten niet te overtuigen (sommigen zijn ook totaal overbodig) en dat geldt o.a. voor Colin Egglesfield als Tom Sullivan, waarmee Scarlett als laatste afrekent door hem na circa 106 minuten aan de tijger te voeren.

Daarna is de film nog niet afgelopen en belt Scarlett met Charlie en beëindigt ze de deal en hangt ze op en zegt Charlie:

"Did that bitch just hang up on me?"

Daarna vertrekt ze met de auto, die dan door iemand, te weten Riff (Emanual Felix) die het hete strijkijzer op zijn kruis kreeg, op een motor wordt opgeblazen. Je zou dan denken dat Scarlett dood is, maar dan wordt de film weer eventjes teruggespoeld (ook hoor je weer de voice-over die zegt "Hold your horses, did I say you could leave yet? Now, let's try again, shall we?" ) en zie je Scarlett uit de auto rollen / springen en wordt er via de voice-over gezegd:

"My name is Duchess and I live by one simple rule. Never let 'em see me coming."

Daarna slaat ze Riff als een bokser en is de film na circa 110 minuten afgelopen. Visueel zag het er allemaal ook niet onaardig uit met o.a. een fraaie groene Bentley auto en zeker als het verhaal zich afspeelt op het eiland Tenerife en dat is voor het eerst na circa 42 minuten. Daar krijgt Charlotte van Robert ook na circa 47 minuten schietles (wat je wel maar heel even te zien krijgt) en vandaar dat ze zo waarschijnlijk te zien is op de filmposter Vanaf dan ondergaat Charlotte ook min of meer de metamorfose van liefje van Robert naar actieheldin, waarin Charlotte Kirk niet echt weet te overtuigen.

Al met al is "Duchess" een niet al te beste Actie / Misdaad film, bevat het een overkill aan personages en duurt de film ook te lang. Maar om deze film nu slecht te noemen? Nee, want ik heb me er best aardig mee vermaakt en zoals eerder gezegd is het ook geen straf om 110 minuten naar Charlotte Kirk te kijken. Maar verdomme wat is het jammer dat je geen naaktheid van haar te zien krijgt in de film, ondanks dat ze vrijt, in bad zit en onder de douchte gaat. Je ziet wel een paar keer haar billen, maar dan is ze toch niet naakt (dan loopt ze o.a. in zwarte lingerie)

Eigenlijk best een flauwe en matige komedie met ook nog eens belachelijk onnozel verhaal. Mede dankzij Seann William Scott (zorgde voor de meeste humor) en een aantal fraaie dames kijkt deze film zich nog redelijk weg (duurt ook niet lang).

Zoals iemand hierboven ook al aangeeft heeft deze film wel iets weg van de vroegere "Bill & Ted's" films hoewel ik die leuker vond. Ik heb deze film destijds een heel laag punt gegeven en dat is eigenlijk niet helemaal terecht want deze film bevat een aantal (niet veel) leuke scenes o.a. de onzin met de tatoeages. Ik zal mijn punt daarom ook verhogen.

Ik moet zeggen dat deze film me positief verrast heeft. Het eerste uur vond ik zeer leuk en lag ik ook regelmatig in een deuk van het lachen maar daarna wordt het wat over de top en is het vaak enorm overdreven en ook minder leuk. Robert Downey Jr., en Zach Galifianakis deden het overigens best goed, vooral de laatste.

De scene in de truck waarbij Zach Galifianakis achter in de bak zat was geweldig. Hetzelfde geldt voor de scene waarbij men Zach Galifianakis vader als koffie dronk

De film is inderdaad goed te vergelijken met "Planes, trains and automobiles".

Dit vind ik toch de beste Komedie / Actie film van het leuke Italiaanse duo Bud Spencer en Terence Hill. De film weet gewoon vanaf het begin (met o.a. de muziek en de leuke introducties van Bud Spencer en Terence Hill) t/m het einde te vermaken en het is gewoon één en al komedie en actie (met de vuisten) wat de klok slaat. De meeste geweldige scène in de film speelt zich af in een eenvoudig restaurantje (met alleen een kreupele eigenaar op krukken) welke wordt overvallen door een bende en waarbij Terence Hill speelt dat hij op krukken loopt en Bud Spencer doet net alsof hij doof en achterlijk is (althans dat zegt Terence Hill over hem tegen de bende ). Na een zeer komische intermezzo met de bende, gaan ze natuurlijk over tot knokken en ook dat was zeer leuk om te zien.

En verder is natuurlijk ook de scène in het football stadion "Orange Bowl" geweldig, waarbij Bud Spencer en Terence Hill het opnemen (via een een soort van football spel, maar dan zonder bal maar met een bendelid als bal ) tegen een bende (waarvan er een aantal fraai uitzagen qua aankleding) onder leiding van een verkleedde Indiaan met de naam Geronimo (Luciano Rossi), en die kraamt daarbij ook onzin uit als:

"Remember the Alamo!"

Als Bud Spencer en Terence Hill de bende verslaan (die dan ook neergeslagen, en dat ook letterlijk, afdruipen) en daarna naar de angstige Geronimo toelopen en hem aanspreken, wordt er gezegd:

Bud Spencer: What's your real name Geronimo?
Geronimo: John Phillips Forsythe.
Terence Hill: An unusual name for an Indian.

Geronimo trekt dan ook zijn indianen pruik af en zegt alles wat Bud Spencer en Terence Hill willen horen. Ook de scène vlak voordat men gaat vechten met de bende was leuk, want daarbij daagt Geronimo Bud Spencer en Terence Hill (die dan als politiemannen op motoren rijden en Bud Spencer rijdt op eentje met een karretje) uit door tegen Bud Spencer te roepen (als ze langs hem rijden op hun motoren):

"Ice cream."

Als Bud Spencer en Terence Hill dan stoppen, zeggen ze tegen Geronimo:

Bud Spencer: I only have vanilla left.
Terence Hill: Hey chief, nobody makes vanilla like he does.
Bud Spencer: Well?
Terence Hill: Give him a taste.

Waarna Bud Spencer een kwast met witte verf (die Bud Spencer uit zijn karretje haalt) over Geronimo's zijn gezicht smeert Daarna zegt Bud Spencer ook tegen hem:

"You like it?"

Ook de vele leuke intermezzo's met politie hoofdinspecteur McBride (David Huddleston die zeer leuk speelde) zijn leuk (zo zegt hij regelmatig tegen Bud Spencer dat hij zich moet scheren) en hetzelfde geldt voor het etentje bij twee sexy vrouwen, te weten de rondborstige Angie Crawford (April Clough die er tijdens het etentje fraai uitzag in een witte jurk waarbij haar borsten prominent pronken) en Galina Kocilova (Jill Flanter die zich voordoet als een Russische gravin), die deel uitmaken van een bende criminelen, die dronken worden gevoerd door Bud Spencer en Terence Hill met meegenomen whiskey en waarbij een zogenaamde Franse ober (die ook dronken wordt gevoerd), te weten Pierre (Emilio Delle Piane), steeds het eten serveert (de verschillende gangen) en waarbij Bud Spencer en Terence Hill hem steeds "penguin" noemen

Zo wordt er vlak voor het etentje gaat beginnen gezegd:

Bud Spencer: Call for the feed bag please.
Angie Crawford: Pardon?
Terence Hill: The penguin

De twee vrouwen noemen hem overigens "Whiskers" (oftewel snorremans vanwege zijn grote snor)

De film eindigt uiteindelijk met een groot en leuk gevecht in een bowlingbaan, waar Bud Spencer en Terence Hill het opnemen tegen de criminelen waar het in deze film om draait en die je o.a. tijdens de leuke opening van de film te zien krijgt in een haven, waar Bud Spencer en Terence Hill één voor één worden geïntroduceerd, en waarbij ze dan de bende ook voor schut zetten (en dat inclusief het uitdelen van klappen en het vernielen van de auto van de bende).

De volledig cast speelt leuk en ook was het leuk dat de Nederlands actrice Laura Gemser (die vooral bekend is als de zwarte Emmanuelle) van Indisch-Nederlandse komaf een rolletje heeft als de Aziatische Susy Lee, waar Terence Hill een oogje op heeft.

De film is na circa 115 minuten afgelopen en alles in deze film is gewoon leuk en goed (o.a. de actie, de humor, de sfeer, de locaties en de muziek). Omdat ik de film inmiddels best vaak heb gezien (afgelopen vrijdag nog eens via "Amazon Prime") en nog steeds zeer leuk vindt, heb ik ook mijn stem verhoogt met 0,5* (dus van 3,5* naar 4,0*).

Inderdaad een erg feelgood film die zeker niet zou misstaan op RTL4 of op de EO (mede ook door het beetje kerk gedoe in de film). Slecht is de film zeker niet en de film kijkt zich best lekker weg, ook zitten er best af en toe wat tranentrekker momenten in. Hoewel de titel je doet vermoeden dat de hond Duke de hoofdrol speelt is dat eigenlijk niet het geval. Duke speelt wel een belangrijke rol in het verhaal (zeg maar de verbindende factor) maar het is in feite veteraan Terry (gespeeld door Steven Weber die de hoofdrol speelt) waar het omdraait. De cast deed het eerlijk gezegd best redelijk maar echt overtuigend vond ik het allemaal niet. Al met al gewoon een leuke film om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Slecht, niet grappig en saai. Het verhaal stelde weinig voor en er zaten maar sporadisch een paar leuke momenten in.

Dit vind ik 1 van de beste humor films ooit gemaakt. De film is super flauw en tevens geniaal. De humor zit er eigenlijk al vanaf de 1e minuut in en stopt pas bij de aftiteling. Normaal vervelen dit soort humor films snel maar deze juist niet. Het verhaal is eigenlijk ook best in orde. Vindt dit de beste film waarin Jim Carrey in meespeelt.

Hoewel dit 20 jaar latere vervolg eigenlijk weinig voorstelt en ook behoorlijk flauw is, heb ik me er toch nog enigszins mee vermaakt. En dan met name het gedeelte als ze onderweg zijn met de lijkenwagen samen met Rob Riggle (in de rol van Travis). Om dat gedeelte heb ik nog het meest gelachen en vooral om de grap met het vuurwerk.

Het verhaal en de uitvoering zijn helaas povertjes en echt veel te lachen valt er eigenlijk niet. In het eerste deel waren Jim Carrey en Jeff Daniels geweldig opdreef, maar in dit vervolg vond ik ze eerlijk gezegd vaak irritant (met name Jim Carrey) en ook niet echt grappig. Het was wel leuk om Kathleen Turner weer eens terug te zien in een film. Maar mijn god, wat ziet er ze er tegenwoordig slecht uit. De jaren 80 Kathleen Turner was best een aardige verschijning, maar daar is tegenwoordig helemaal niets meer van overgebleven (gekrompen, gezet en vreselijke stem). Wat dat betreft doet Laurie Holden (in de rol van Adele) het beter, want ik vond haar er best fraai uitzien. Ze is uiteraard ook een stuk jonger dan Kathleen Turner.

Dit flauwe vervolg is helaas niet meer dan leuk om eens gezien te hebben, maar kan absoluut niet tippen aan het geweldige eerste deel. Dus als vervolg eigenlijk best onwaardig.

Hoewel beide hoofdrol spelers goed lijken op de originele hoofdrol spelers (Jim Carrey en Jeff Daniels) is deze film gewoon een aanfluiting. De humor (er zitten 1 of 2 grappige scènes in) bijzonder slecht en flauw en het verhaal slaat gewoon nergens op. (Het verhaal is gewoon schandalig slecht).

De acteer prestaties van Eric Christian Olsen en Derek Richardson zijn ook nog eens bijzonder slecht waardoor dit toch 1 van de slechtste humor films is die ik ooit heb gezien (wel nog net iets beter dan Problem Child 2). Snel vergeten deze zooi.

Een vriend van mij die ik sinds de corona uitbraak niet meer gezien had, melde zich afgelopen week dat hij graag met ons (met mij en mijn broer) naar de bioscoop wilde gaan. Hij stelde voor om naar de James Bond film "No Time to Die (2021)" te gaan, maar daarvoor hadden we al andere plannen en toen hebben we uiteindelijk (bij gebrek aan beter) voor deze "Dune" gekozen, waar ik verder weinig mee heb en eigenlijk ook weinig van weet. Ik weet dat er een eerdere verfilming is geweest in de vorm van "Dune (1984)" met o.a. Sting van de Engelse rockband "The Police", maar die heb ik nooit helemaal gekeken.

We schrijven het haar 10191, waar er een conflict is tussen de huizen Harkonnen en Atreides. Beide willen ze heersen over de woestijnplaneet Arrakis, waar zich de belangrijkste grondstof bevindt om rijk van te worden, namelijk specie. Als het keizerrijk beslist om het huis Harkonnen de bewaking van de planeet uit handen te nemen en over te dragen aan het huis Atreides, zint het huis Harkonnen op wraak, onder leiding van Baron Vladimir Harkonnen (Stellan Skarsgård). Voor Paul Atreides (Timothée Chalamet), de zoon van de hertog (Oscar Isaac) van Atreides, blijkt een belangrijke rol weggelegd.

Regisseur Denis Villeneuve bewees eerder al met "Arrival (2016)" en "Blade Runner 2049 (2017)" dat hij weet hoe hij een meeslepende Sciencefiction film in elkaar moet knutselen. Afgezien van de futuristische setting heeft Dune een bijna middeleeuws plot, waarbij cameraman Greig Fraser het ene mooie plaatje na het andere tovert op het scherm, volledig in lichte bruintinten geschoten met magnifieke landschappen en indrukwekkende zandwormen. Nooit heb je het gevoel dat dit allemaal niet echt is.

De film draait grotendeels om politieke intrige, waardoor de film voor sommigen iets te praterig kan zijn. Voor bioscoopgangers die niet van dialogen houden is er genoeg spektakel te zien om hun door de saaie stukjes heen te leiden. De echte actiescènes zijn misschien wel schaars, maar diegene die er zijn, mogen er dan ook wel zijn. Door zijn grootsheid en de hoeveelheid informatie die we moeten verwerken kan "Dune" ook overweldigend overkomen. Veel uitleg is namelijk noodzakelijk om alle huizen, werelden en namen te belichten die aan dit verhaal deelnemen. Voor nieuwkomers van "Dune", zoals ik, die niet eerder affiniteit hadden met het verhaal, kan de film hierdoor minder toegankelijk zijn.

Ook moet gezegd worden dat met tweeënhalf uur aan film het geheel iets compacter had gemogen. Visioenen en verhaalelementen worden keer op keer herhaald en de lange speelduur begint daardoor langzaam aan je te knagen. Hierdoor zijn er bepaalde stukken waar Dune vrij langdradig overkomt, wat niet had gehoeven aangezien het verhaal toch al opgesplitst wordt in twee delen (wat ook aangegeven wordt bij de openingsscène, want daarbij zie je dan in beeld staan "Dune: Part One"). Het helpt dan ook niet dat de film enigszins eindigt met een anticlimax. Het smaakt wel naar meer.

Voor de verfilming heeft regisseur Denis Villeneuve een blik bekende gezichten opengetrokken. Zo zien we o.a. Oscar Isaac, Josh Brolin, Rebecca Ferguson, Dave Bautista, Jason Momoa, een vadsige Skarsgård, Javier Bardem en Zendaya opduiken in grote en kleine rollen. De mooiste rollen zijn weggelegd voor Oscar Isaac, Rebecca Ferguson, Jason Momoa en een vadsige Skarsgård. Javier Bardem en Zendaya hebben relatief weinig te doen, maar het ziet ernaar uit dat zij in een eventueel vervolg veel meer aan bod zullen komen.

De grootste last ligt echter op de schouders van de voor mij onbekende acteur Timothée Chalamet in de rol van Paul Atreides, die de juiste balans slaat tussen naïviteit en volwassenheid. Timothée Chalamet moet gezien zijn CV van voornamelijk kleinschalige drama's wel zichtbaar wennen aan de enormiteit van deze film. Dit wordt gelukkig verbloemd door zijn charisma, indringende blik en magnetische aanwezigheid. En de laatste is een eigenschap die goed van pas komt, omdat het verhaal grotendeels afhangt van Pauls messiaanse aantrekkingskracht op de bewoners van de planeet Arrakis. Hoewel Timothée Chalamet zeker nog moet gaan groeien als acteur, draagt hij wel probleemloos deze film.

"Dune" staat vooral overeind door de duidelijke visie van regisseur Denis Villeneuve. De film is een heus plezier om naar te kijken Denis Villeneuve creëert volstrekt geloofwaardige werelden (toegegeven, geholpen door een budget om u tegen te zeggen) en zijn vaardigheden achter de camera zijn niet te ontkennen. Hij koos ook voor een topcast met grote namen, om zo "Dune" te voorzien van een dosis klasse. Echter valt de film een beetje in duigen onder het gewicht van zijn eigen ambitie. Ik was onder de indruk van de filmtechnische aspecten, maar ik had wel moeite om het verhaal goed te kunnen volgen door de vele informatie en soms vond ik het ook wat te langdradig. Maar "Dune" verveelt eigenlijk nergens en zoals gezegd smaakt het ook naar meer. En mocht er eventueel nog een vervolg komen, dan ga ik die waarschijnlijk ook bekijken in de bioscoop, waar dit soort films goed tot hun recht komen.

Omdat ik "Dune: Part One (2021)" destijds ook in de bioscoop heb gezien en goed vond, moest ik dit vervolg natuurlijk ook in de bioscoop zien en dat heb ik gisteravond gedaan.

"Dune: Part Two" gaat verder waar het eerste deel eindigt, namelijk met Paul Atreides (Chalamet) en zijn moeder Jessica (Rebecca Ferguson) kunnen net op tijd ontkomen aan de barbaarse aanval van de Harkonnens, die de ondergang van familie Atreides betekent. Ze voegen zich bij de Fremen, de slimme woestijnbewoners op planeet Arrakis, met wie Paul plannen beraamt om zijn familie te wreken, en hem verwelkomen als hun langverwachte messias.

Net als zijn voorganger is "Part Two" een prachtig vormgegeven, groots en zintuiglijk filmspektakel (regelmatig trilde mijn bioscoopstoel). De futuristische technologie en kostuums, de reusachtige zandwormen, echte en nagebootste locaties zijn allemaal prachtig om te aanschouwen. Maar desondanks vond ik film wel minder dan "Part One" en soms had ik ook het idee dat ik naar een moslimfilm (vanwege het geloof en de taal in de film) aan het kijken was. De film begon gelijk goed met wat actie, maar daarna draait het om de ontwikkeling van Paul en dat vond ik behoorlijk langdradig en saai. Zou ik de film thuis gekeken hebben, dan zou ik zeker regelmatig wat vooruit hebben zitten te spoelen.

Natuurlijk zit er ook actie in en de meeste actie die vertoond wordt is ook gewoon zeer fraai om te zien, maar het is wel te weinig aanwezig aanwezig en de actie duurt ook vaak te kort en zeker wat betreft het eindgevecht (waarbij ook kernraketten worden ingezet). En natuurlijk is het ook leuk om de vele Hollywood-sterren te zien, maar daarvan vielen me ook een aantal tegen zoals Dave Bautista (als Beast Rabban), dat was een held op sokken, Javier Bardem (als Stilgar), die alleen maar eindeloos deed praten en constant met het geloof bezig was, en Zendaya (Chani), die ik vooral irritant vond (zoals ik dat ook vaak heb met Michelle Rodríguez). Aan die hele Zendaya vind ik sowieso niet veel aan.

Wel heb ik genoten van Florence Pugh (als Princess Irulan) en Léa Seydoux (als Lady Margot Fenring), maar dat heeft ook te maken omdat ik dat twee leuke en mooie vrouwen vind om naar te kijken. Beiden hebben weliswaar geen grote rol en zeker Léa Seydoux niet. Ook kan ik altijd wel genieten van Josh Brolin (Gurney Halleck), die gelukkig weer van de partij is. Men zag in hem ook een grote voorraad water Dat was overigens ook het enige grappige moment in de film, want voor de rest zat er nul komma nul humor in. Ook Stellan Skarsgård (als Baron Harkonnen) is altijd wel te pruimen en hetzelfde geldt voor Christopher Walken (als de stokoude keizer van het universum) en Charlotte Rampling (Reverend Mother Mohiam).

En natuurlijk deed ook hoofdrolspeler Timothée Chalamet (als Paul Atreides) het gewoon goed en hetzelfde geldt voor Rebecca Ferguson (als de zwangere moeder Jessica) die ook soms creepy en Sméagol-achtig deed praten. Maar de echte sterren in deze film zijn eigenlijk de reusachtige zandwormen.

Als met al vond ik "Dune: Part Two" tegenvallen. De film leunt iets teveel op zijn religieuze boodschap, het verhaal bevat weinig vernieuwing en er is te weinig actie te zien is. Hopelijk bevat "Dune: Part Three" meer actie, want anders ga ik die niet meer in de bioscoop bekijken.

"We surround you".

Gisteravond heb ik als Tweede Wereldoorlog liefhebber dan eindelijk ook deze Oorlog / Actie (hoewel ik Oorlog / Drama meer van toepassing vindt) gezien en eerlijk gezegd had ik verwacht dat ik erbij in slaap zou vallen, wat me meestal op een vrijdagavond gebeurt en dat omdat ik maandag t/m vrijdag al om 5:30 uur moet opstaan voor mijn werk en ik op die dagen ook maar weinig slaap met circa 3 a 4 uurtjes per dag. Maar dat was niet het geval (ondanks dat ik er ook nog een biertje bij dronk), maar het had wel makkelijk kunnen gebeuren bij deze film, want echt indrukwekkend, aangrijpend, heftig of spannend, vond ik het allemaal niet.

In dit verhaal draait het om de Tweede Wereldoorlog gebeurtenis Duinkerke, welke zich afspeelde in 1940 in Frankrijk, waarbij men laat zien hoe hoe honderdduizenden Britse en Geallieerde troepen omringd worden door de Duitsers. Gevangen op een strand met hun rug naar de zee, staan ze tegenover een onmogelijke situatie, terwijl de vijand langzaam maar zeker dichterbij komt.

De eerste vier minuten van het verhaal waarbij we te zien krijgen dat het Britse leger zich heeft teruggetrokken naar de Franse kustplaats Duinkerke en daar is ingesloten (wordt o.a. op fraaie wijze getoond met uit de lucht vallende pamfletten, die soldaat Gibson wilt gebruiken als wc-papier, met daarop de openingstekst "We surround you") door Duitse troepen, mochten er best wezen en ik vond het jammer dat de opening niet werd voortgezet zoals bijvoorbeeld de actievolle opening van de oorlogsfilms "Saving Private Ryan (1998)" of "Enemy at the Gates (2001)", want dat had bij deze film ook makkelijk gekund en zeker op het strand. Vanaf het moment dat één van de hoofdrolspelers in het verhaal, te weten soldaat Gibson (Aneurin Barnard), op het strand terecht komt (dus vanaf de vierde minuut) en daar wilt gaan poepen, gaat het helaas al bergafwaarts met het verhaal.

In dit verhaal staan eigenlijk drie hoofdrolspelers centraal (en dus ook drie verschillende verhaallijnen, die op een gegeven moment wel samen komen) en dat zijn de eerder genoemde Engelse soldaat Gibson die probeert vanaf het strand op een boot te komen om te vluchten, Spitfire piloot Farrier (Tom Hardy) die tijdens de evacuatie via de nauwe zeestraat (met een gebrek aan boten en ondiep water) met nog twee andere piloten voor luchtsteun moet zorgen en de zekere vader Mr. Dawson (Mark Rylance), die samen met twee jongeren (waaronder zijn zoon) met zijn plezierjacht koers zet naar de Franse kust, om redding te bieden aan de soldaten. Oftewel we hebben te maken met het populaire TROS amusementsprogramma "Te land (soldaat Gibson), ter zee (vader Mr. Dawson) en in de lucht (piloot Farrier)".

Visueel gezien zag het er best allemaal mooi uit en vond ik het ook mooi om de oorlogsvliegtuigen Spitfire, Messerschmitt Me 109, Stuka (oftewel Junkers Ju 87) en Heinkel (de laatste drie zijn natuurlijk allemaal Duitse vliegtuigen, die er best bekaaid vanaf komen) te zien, maar de film wist me dus op de opening na en misschien ook nog het einde nergens echt te imponeren, want ik vond het nergens indrukkend of aangrijpend en ook de actie vond ik eigenlijk tegenvallen, want die is veel te braafjes, waarbij eigenlijk ook geen schokkende beelden te zien zijn.

Ook is alles vanuit Engels oogpunt verfilmd geworden en pas tijdens de laatste seconden (als Farrier noodgedwongen, geen brandstof meer, moet landen op het strand van Duinkerke en hij daarbij gevangen wordt genomen) van het verhaal zien we een paar Duitse soldaten vaagjes in beeld. De Duitsers komen in dit verhaal ook over als amateurs (waren ze eigenlijk ook wel door het laten stoppen van hun tanks, om verlies te voorkomen, en het daarna overlaten aan hun luchtmacht), want ze worden wel steeds heel gemakkelijk uit de lucht geschoten door Spitfire piloot Farrier (zelfs als zijn brandstof op is) en in dit verhaal lijkt het net of hij er grotendeels voor gezorgd heeft, dat circa 338.000 Britse en Geallieerde troepen geëvacueerd konden worden. De evacuatie duurde in totaal overigens 10 dagen (van 27 mei 1940 t/m 4 juni 1940).

Veel liever had ik in deze film gezien dat de Duitsers veel meer aandacht hadden gekregen en ook dat ze voor veel meer dood en verderf hadden gezorgd, want dan zou deze film in mijn ogen veel indrukwekkender en aangrijpender zijn geweest. Wat dat betreft is het misschien ook wel jammer dat deze film gemaakt is geworden door de bekende regisseur Christopher Nolan, want nu is het eigenlijk een film geworden die voor vrijwel alle leeftijdscategorieën toegankelijk is.

Het verhaal is hier en daar ook best clichématig en flauw en dan doel ik o.a. op leidinggevende Engelse commandant Bolton (Kenneth Branagh), want steeds als hij in beeld was en om zich heen keek of in de lucht staarde vanaf de pier op het strand van Duinkerke,, dan ging er wat gebeuren zoals o.a. de Stuka aanval (die weinig indruk op mij maakte). Deze commandant Bolton zorgde overigens ook voor het enige (glim)lach moment in het verhaal en dat op het moment dat hij tegen en net wakker geworden soldaat zegt (terwijl dan al vrijwel iedereen is geëvacueerd):

"Kom op, soldaat. Ik weet dat we officiers zijn, maar het is ons of de vijand"

Echt spannend wordt het eigenlijk ook nergens ondanks de Duitse dreiging (zonder een Duitse soldaat in beeld te zien) en het enige spannende moment in het verhaal is misschien wel de scène waarbij Spitfire piloot Collins (Jack Lowden) in de zee moet landen omdat zijn vliegtuig geraakt is geworden en waarbij hij dan dreigt onder te gaan (oftewel verdrinken) met zijn vliegtuig, omdat zijn glazen cockpit niet open wilt gaan en hij hem ook niet stuk geslagen krijgt.

De cast (in het eerste halfuur wordt overigens nauwelijks gesproken, waarbij vooral visueel gecommuniceerd wordt) in deze film kon me eigenlijk ook niet overtuigen, want de toch bekende Ierse acteur Cillian Murphy (als de gevonden soldaat op zee, die lijdt aan schelschok) vond ik totaal niets toevoegen aan het verhaal en één van de hoofdrolspelers in het verhaal, te weten de al eerder genoemde Aneurin Barnard (die voor mij een onbekende is), kon me nauwelijks overtuigen. Enkel alleen Mark Rylance, Kenneth Branagh en Tom Hardy deden het nog verdienstelijk, waarbij je de laatste eigenlijk alleen in zijn vliegtuig ziet zitten, waarbij zijn gezicht ook nog eens nauwelijks zichtbaar is vanwege het pilotenmasker.

Overigens vond ik het wel leuk dat ook een Nederlander een hele kleine rol heeft in het verhaal (komt waarschijnlijk ook omdat deze film grotendeels is opgenomen in Nederland, namelijk op het IJsselmeer) en wel Jochum ten Haaf als de Nederlandse zeeman. Hij is na circa 60 minuten heel even in beeld te zien en heeft daarbij een paar zinnen tekst.

Al met al is deze Oorlog / Actie film (die met circa 100 minuten ook best kort duurt) me dus tegengevallen en had ik er ook meer van verwacht. Wat dat betreft ben ik achteraf wel blij dat ik deze film niet in de bioscoop heb gezien (wat ik destijds eigenlijk wel van plan was), hoewel hij daar op een groot beeldscherm en goede geluidsinstallatie (de muziek in het verhaal vond ik overigens vreselijk en vond ik ook storend tijdens de actie scènes), natuurlijk beter tot zijn recht komt dan mijn televisie met maar een beeldscherm van 102 cm. Zou ik deze film in de bioscoop hebben gezien dan had hij waarschijnlijk een nipte voldoende van mij gekregen (beeld en geluid hebben daar altijd iets extra's), maar nu krijgt hij maar een nipte onvoldoende van mij (de eerste keer dat een film van regisseur Christopher Nolan van mij een onvoldoende krijgt).

Geef mij maar oorlogsfilms die gemaakt zijn door Duitse regisseurs, want die films zijn vaak juist wel indrukwekkend, aangrijpend, heftig of spannend en dan doel ik o.a. op oorlogfilms "Hunde, Wollt Ihr Ewig Leben (1959)" en "Stalingrad (1993)", waarbij de Duitsers juist omsingeld zijn en gered / bevrijdt dienen te worden.

Leuke comedy met leuke rollen van Ben Stiller en Drew Barrymore. Leuk om eens gezien te hebben.

Het om elkaar heen draaien in de Drama / Romantiek film "Closer (2004)" beviel Clive Owen en Julia Roberts schijnbaar zo goed, dat ze het nog eens overdoen in deze vermakelijke Misdaad / Romantiek film.

In dit verhaal draait het om Ray Koval (Clive Owen) en Claire Stenwick (Julia Roberts), die na hun mooie carrières bij de Amerikaanse en Britse geheime diensten, waarin ze elkaar zowel letterlijk als figuurlijk tegen het lijf liepen, overgestapt naar bedrijfsspionage. Dan zien ze een gouden kans: kunnen ze hun respectievelijke bazen niet bedriegen en er vandoor gaan met een enorme som geld ? Waarna al snel de vraag rijst of ze elkaar wel kunnen vertrouwen.

Het charmante verhaal zit best leuk in elkaar en weet ook wel te boeien, maar wordt wel onnodig ingewikkeld verteld (mede door tijdsprongen en plotwendingen), waarbij de vraag steeds is wat gemeend is en wat gespeeld. De sterke chemie tussen Clive Owen en Julia Roberts is een pluspunt, waarbij ze allerlei slimme trucs uithalen die effectief in beeld worden gebracht. Ondanks dat ze elkaar voor geen cent vertrouwen in het verhaal, voelen ze zich wel gigantisch tot elkaar aangetrokken en dat was natuurlijk zeer clichématig.

Buiten de bekende Clive Owen en Julia Roberts, zien we verder ook de bekende acteurs Tom Wilkinson (in de rol van Howard Tully, die de CEO is van "Burkett & Randle") en Paul Giamatti (in de rol van Richard "Dick" Garsik, die de CEO is van "Equikrom").

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze Misdaad / Romantiek film en dan vooral vanwege de sterke chemie tussen Clive Owen en Julia Roberts, die deze film volledig dragen.

Opzicht wel een leuke familie film die zich lekker wegkeek. Het verhaal wist te boeien (wel nergens spannend) en was ook leuk gevonden en hetzelfde geldt voor de uitvoering hoewel het hier en daar wat flauw en kinderachtig is. Maar ja we hebben het dan ook over een familie film. Ook visueel zag het er wel aardig uit m.u.v. het schaatsen op het water wat erg nep oogde. De cast deed het leuk en het was vooral leuk om een jonge Hayden Panettiere te zien. Toen zag je eigenlijk al dat ze later een schoonheid zou worden en dat ze acteertalenten heeft.

P.S. qua visuele aspecten heeft deze film wat meer weg van een jaren 90 film dan een jaren 2000 film.

Na afgelopen zaterdag de megaborsten (die een borstomvang hadden van 73 inch) van Chesty Morgan te hebben gezien in de films "Deadly Weapons (1974)" en "Double Agent 73 (1974)", was ik wel toe aan wat kleins voor de "70s challenge" en toen kwam ik uit op deze Horror / Erotiek film met daarin de dwerg Torben Bille in een hoofdrol.

Olaf (Torben Bille) en zijn moeder Lila Lash (Clara Keller) runnen een pension en houden daarin jonge meisjes gevangen, die ze gebruiken voor de prostitutie om zodoende geld te verdienen. Ze smokkelen ook heroïne via een speelgoedwinkel, die ze de jonge meisjes inspuiten om ze rustig te houden en zodat ze niet proberen te ontsnappen. Het jonge en pas getrouwde stel Peter (Tony Eades) en Mary (Anne Sparrow, die ik wel iets vond weghebben van Traci Lords) trekt bij hun in, omdat ze geen geld hebben en Peter nog zoekende is naar een baan als schrijver. Daarbij laat moeder Lila al snel het oog vallen op Mary als hun nieuwe meisje van plezier.

Je kunt je afvragen of dit een Horror film is. De opening waarbij de mank lopende Olaf met een wandelstok een jong spelend meisje meelokt naar het pension met een elektronisch speelgoedhondje en het meisje daar op de zolder neerslaat met zijn wandelstok, beantwoord min of meer de vraag ondanks dat er veel naaktheid (van vijf vrouwen), seks (verkrachting) en zelfs wat porno te zien valt. Ik denk dat de kleine man behoorlijk sinister is in een soort nachtmerrieachtige tovenaar van Oz.

Orlaf houdt de zaken (de gevangen genomen drie naakte meisjes op de zolder) goed onder controle, terwijl betalende jonge mannen komen genieten van de tot seksslaaf gemaakte gedrogeerde jonge meisjes. Ondertussen runt zijn rare dronkaard van een moeder het pension (welke vroeger een nachtclub was) beneden en ze gunt ons als kijkers af en toe een lied en dans, zoals het Zuid-Amerikaanse nummer de "Chuchubamba", die ze uitvoert voor haar vriendin Winnie (Gerda Madsen). Nu lijkt de moeder meer tijd met haar fles drank door te brengen dan met iets anders. maar je krijgt dus soms een intermezzo van haar vroegere baan als nachtclub danseres te zien.

Nadat Peter en Mary bij hun intrekken en ze door Olaf naar hun kamer worden gebracht, worden ze gelijk in de gaten gehouden door Olaf via een kijkgaatje in de muur. Nadat ze hun spullen hebben uitgepakt en naar bed gaan, neuken ze gelijk met elkaar (dan zie je ook wat naaktheid van Anne Sparrow) en daarbij kijkt Olaf stiekem genietend (te zien door de grijns op zijn gezicht) toe. Terwijl Peter overdag opzoek gaat naar werk als schrijver, blijft Mary alleen achter in de kamer en gaat ze regelmatig op onderzoek uit omdat ze geluiden hoort op de zolder.

Daar zitten natuurlijk de drie ontvoerde meisjes, die volledig naakt zijn, verborgen achter een deur. Om ze dom en suf te houden, krijgen ze ook regelmatig heroïne toegediend door Olaf en Lila en vooral het meisje Betty (Jeanette Marsden). Als Lila haar op een gegeven moment weer een spuit geeft. zegt ze tegen haar:

"Je krijgt te veel van dit spul binnen. Misschien moeten we je wegdoen. Je bent wel aantrekkelijk."

Ze gaat dan ook met haar hand over het naakte lichaam van Betty en ook wordt ze vlak daarna als straf met de zweep geslagen door Olaf, terwijl Lila er dan een act bij uitvoert en er ook bij zingt. Olaf komt ook regelmatig langs met een klant (jonge mannen), die dan seks met één van de meisjes heeft. Olaf zegt dan ook altijd tegen de klant:

"Bel maar als je klaar bent."

Alle drie de meisjes worden ook geneukt door verschillende klanten en behalve dat je hun volledig naakt ziet (de blonde Jeanette Marsden mocht er best wezen), zie je ook sporadisch wat pornobeelden in de vorm van neuken en pijpen, maar dat laatste is wel slecht zichtbaar.

Om de meisjes rustig te houden, krijgen ze dus heroïne toegediend, die ze verkrijgen van de eigenaar van een speelgoedwinkel, genaamd Santa Claus (Werner Hedman). Deze handelt in drugs en verstopt deze in de binnenkant van teddyberen, die Olaf regelmatig komt halen. Omdat de meisjes inmiddels al vaak zijn gebruikt door klanten en Betty ook veel heroïne nodig heeft, wordt er op een gegeven moment gezegd:

Lila: Betty gebruikt veel te veel heroïne. Aan haar verdienen we niet veel meer. We hebben nieuwe meisjes nodig.
Olaf: Ik heb pas een nieuwe gehaald.
Lila: Maar die is ook al vaak gebruikt. We moeten die blonde zien te krijgen.
Olaf: Maar haar man is een probleem. We moeten van hem af.
Lila: Hij is de hele dag weg. Het moet op het juiste moment en op de juiste manier gebeuren. Ik regel het wel.

Oftewel ze willen Mary als nieuw meisje hebben en moeten van Peter zien af te komen en dat doen ze op een slimme manier. Omdat Peter maar geen werk kan vinden als schrijver, krijgt hij een baan aangeboden bij de speelgoedwinkel (wat natuurlijk opgezet is door Lila) en moet hij daar van de eigenaar gelijk naar Parijs voor 3 a 4 dagen i.v.m. het ophalen van teddyberen (Peter weet niet dat daar heroïne in verstopt zit). Als Peter vertrokken is en Mary zich gereed gaat maken om te gaan slapen, zien we Anne Sparrow na circa 60 minuten volledig naakt (ze heeft inderdaad een mooi lichaam met twee fraaie borsten en ze had ook een mooi getrimd tapijtje op haar schaamstreek) als ze haar nachtkleding aantrekt (Olaf kijkt dan weer stiekem toe via het kijkgat). Omdat ze weer veel geluiden hoort slaapt ze onrustig en gaat ze in de ochtend op onderzoek uit op de zolder.

Winnie is dan ook weer bij Lila en wilt dan Lila weer horen zingen en zien dansen. Lila wilt daarvoor een geschikte jurk aantrekken, dan zien we ook de borsten van Clara Keller, maar ze kan deze niet vinden in haar kleerkast en gaat daarom naar de zolder toe waar nog een andere kleerkast staat. Omdat Mary (die ondertussen weet dat er meisjes verborgen zijn achter een deur) iemand de trap hoort oplopen, verstopt ze zich in de kleerkast en dat levert een enigszins spannende scène op als Lila de kast opent om de geschikte jurk te vinden.

Mary wilt dan de politie gaan inlichten, maar doordat ze per ongeluk tegen een elektronische spoelgoedtrein trapt en deze veel lawaai maakt, wordt ze opgemerkt door Lila die haar dan vasthoudt en tegen haar zegt:

"Wilde je weten wat er achter die deur zat? Dit is je kans."

Ze wordt dan bij de andere meisjes gebracht en wordt daar uitgekleed (ze heeft dan alleen nog een witte slip en BH aan) en vastgeketend en Lila begint dan ook een zogenaamde afscheidsbrief voor Peter te typen (die Mary dan zogenaamd heeft geschreven), die Peter zal vinden op hun kamer als hij terugkomt van Parijs. In het volgende shot zien we dat Mary inmiddels naakt is vastgebonden en ook krijgt ze al snel van Olaf heroïne toegediend. Ook komt er een nieuwe klant die ze nog van zich kan afschudden en die klant zegt dan ook:

"Alle junkies zijn hetzelfde."

Maar Olaf kan ze echter niet van zich afschudden en hij verkracht haar dan met zijn wandelstok (dat zag er best bruut uit, ondanks dat het niet expliciet in beeld werd gebracht, en het deed me enigszins denken aan het nummer "Fucked With A Knife" van de deathmetalband Cannibal Corpse, maar dan met de meer toepasselijke titel "Fucked With A Walking Stick" ) en hetzelfde geldt voor een nieuwe klant die Mary neukt (of beter gezegd verkracht).

Ondertussen heeft Peter de brief gevonden en zegt ook Olaf tegen hem dat Mary vertrokken is. Peter gaat dan naar de speelgoedwinkel en zegt tegen de eigenaar "M'n vrouw heeft me verlaten", waarop deze zegt "Wat erg voor je. Werk zorgt voor afleiding. Wil je die doos in de kelder uitpakken?". Als Olaf dan naar de speelgoedwinkel gaat en om meer heroïne vraagt, wordt er gezegd:

Santa Claus: Olaf, ik zei toch dat je hier niet mocht komen?
Olaf: Maar we hebben meer nodig.
Santa Claus: Ik weet niet hoe ik 't je moet uitleggen, maar de politie houdt ons in de gaten.
Olaf: Maar wat moeten we dan? We hebben een nieuw meisje.
Santa Claus: Het kan me niet schelen hoeveel meisjes jullie hebben. Ga weg.
Olaf: Dat zal Lila niet leuk vinden.
Santa Claus: Zeg maar dat ze de pot op kan.

Peter kan het allemaal horen vanuit de kelder en weet dan wat er aan de hand is en schakelt de politie in. De politie arresteert eerst de eigenaar van de speelgoedwinkel en daarna rijden ze samen met Peter naar het pension. Daar ondervragen ze Lila en vinden ze de meisjes en Mary op de zolder, waarbij Peter geschokt zegt:

"Mijn hemel. Mary. Wat hebben ze met je gedaan?"

Een rechercheur geeft dan een pistool aan Peter, die dan vrij snel daarna Lila doodschiet. De rechercheur gaat dan op zoek naar Olaf, die de rechercheur neerslaat met zijn wandelstok. Als hij dan via een raam wilt ontsnappen, ziet de politie dat en pleegt hij zelfmoord door uit het raam te springen. Als hij zwaargewond op de grond ligt horen we nog een speelgoed aapje geluid maken met bekkens in zijn handen en ook zien we het elektronisch speelgoedhondje van het begin van de film naar hem toelopen, waarna hij sterft en de film na 95 minuten is afgelopen.

Het is zeker geen hoogstaande Horror / Erotiek film, maar wel een aparte en bizarre vanwege de dwerg Torben Bille die lekker smerig (o.a. de grijns op zijn gezicht) acteert en volgens mij is dit ook mijn eerste Horror / Erotiek film met een dwerg in een hoofdrol als slechterik. Qua Horror valt er eigenlijk niet zo veel te zien buiten de verkrachting van de meisjes door klanten en de verkrachting van Mary door Olaf met zijn wandelstok. Maar qua Erotiek valt er best veel te zien, hoewel vrijwel alle scènes niet bepaald erotisch zijn (omdat het om de meeste gevallen om verkrachting gaat, buiten de ene keer dat Peter en Mary met elkaar neuken bij aankomst in het pension). De meeste vrouwen die in deze film naakt te zien zijn mochten er best wezen en vooral dan hoofdrolspeelster Anne Sparrow (dit was helaas haar enige film en als ik lees dat ze een verhouding had met Torben Bille, dan krijg ik daar de kriebels van, de gedachten alleen al) en Jeanette Marsden. Ook de twee andere vrouwen, te weten Lisbeth Olsen en Jane Cutter, zagen er niet onaardig uit en de laatste had ook nog "hairy armpits" (dat vindt "Fransman" waarschijnlijk leuk om te weten ).

Van dit soort Horror / Mystery films zijn er natuurlijk al meerdere van gemaakt zoals natuurlijk de bekendste "The Blair Witch Project (1999)", maar desondanks trekken dit soort films steeds mijn aandacht en vind ik ze meestal ook wel vermakelijk en dat geldt eigenlijk ook voor deze film, welke zelfs op een ware gebeurtenis is gebaseerd, namelijk het "Ongeluk in de Djatlovpas", waar ik eerlijk gezegd wel nog nooit van gehoord had.

Het verhaal zit best aardig in elkaar en hetzelfde geldt voor de spanningsopbouw, die wel behoorlijk standaard is. Helaas valt wel de ontknoping (de laatste 30 minuten) van het verhaal wat tegen en wordt het eigenlijk alleen maar onduidelijker (zeker wat betreft het einde) dan duidelijk. Echt eng of spannend wordt het eigenlijk ook nergens. Wel is het leuk dat er verwijzingen inzitten naar andere gebeurtenissen/films, zoals "The Philadelphia Experiment (1984)" en "The Mothman Prophecies (2002)".

Al met al een redelijke Horror / Mystery film die leuk is om gezien te hebben en vooral als je hem heel laat op de avond (m.b.t. de sfeer) bekijkt.

Ik dacht eigenlijk dat dit een soort van Horror / Thriller film zou zijn, maar al vrij snel werd me duidelijk dat dit niet meer is dan een spannende jeugdfilm, maar wel gelukkig nog een vermakelijke.

In dit verhaal draait het om Christian (Robert Hansen) en zijn broertje Ask (Ralf J. Hollander), die de zomervakantie doorbrengen bij hun Opa Morfar (Otto Brandenburg) op zijn boot in een klein vissersdorpje in Denemarken en ze zijn dol op duiken en het vinden van schatten. Tijdens een duik stuiten ze op een Duitse onderzeeër, te weten de U-461, en hopen ze een schat in het wrak te vinden. Maar bij hun tweede duik ontdekken ze iets héél anders dan Nazi-goud. In plaats van het Nazi-goud ontdekken ze namelijk leven in het ruim: de onderzeeër verbergt een luguber onderzoeksproject uit de laatste dagen van het Nazi-regime. En ze ook niet de enige duikers, want een een professionele duikploeg met duistere bedoelingen is namelijk opzoek naar deze Duitse onderzeeër.

Het verhaal van "Dykkerne" is op zichzelf aardig genoeg voor een spannende film en het heeft een subplot wat wel wat heeft heeft van de Avontuur / Sciencefiction film "The Abyss (Film, 1989)". "Dykkerne" heeft de standaardingrediënten van een jeugdfilm, maar toch kent de uitwerking van de formule enige leuke verrassingen. Niet alleen blijken er in Denemarken nog echte nazi's rond te lopen, en doel ik o.a. op slechterik Eric (Baard Owe), ook maakt de film een uitstapje naar het griezelgenre.

De eerste liefde die Christian ontdekt bij Maja (Laura Aagaard), komt ook aardig uit de verf en sommige scènes daarbij zijn zelfs soms wat humoristisch. Zoals tijdens de opening als Christian en Ask te fiets aankomen in de haven van het kleine vissersdorpje en ze daar dan Maja zien op een andere boot en waarbij er dan gezegd wordt door hun:

Christian: That's Maja? She's grown up!
Ask: What do you mean?
Christian: Since last summer.
Ask: She's grown tits.

En op het einde als Christian ligt te vrijen met Maja en hij haar shirt wilt openen, wordt er gezegd.

Maja: Go ahead ...
Maja: Do you like them?

Christian knikt dan ja, waarna hij haar zoent. Of Maja echt mooie borsten had, dat kom je echter niet te weten, want het is immers een jeugdfilm en daarin zie je eigenlijk nooit naaktheid

Maar het zijn vooral de scènes in de duikboot die overtuigen, er fraai uitzien en zelfs spannend zijn. De bovennatuurlijke ontknoping in het wrak had zelfs aanleiding voor een echte horrorfilm kunnen zijn, maar dat is "Dykkerne" dus niet. De professionele duikploeg is overigens opzoek naar de Duitse onderzeeër, omdat die namelijk de bron van het eeuwige leven bevat.

De cast in deze film is beperkt, maar ze deden het wel verdienstelijk en vooral de hoofdrolspelers Robert Hansen, Ralf J. Hollander en Otto Brandenburg. Ook zien we in deze film nog een "medium" in de vorm van mevrouw Randskov (die tevens de vriendin is van Opa Morfar) gespeeld door Jytte Abildstrøm en zij zorgt ook voor een beetje humor.

Al met al is "Dykkerne" een vermakelijke en spannende Deense jeugdfilm om eens gezien te hebben en omdat de film ook maar iets van 87 minuten duurt, kijkt hij ook lekker weg.