Dresden (2006)

Volgens mij is deze televisiefilm gemaakt om ter gelegenheid van het wederopbouw van de Frauenkirche het alles verwoestende bombardement van Dresden te herdenken. Allicht heeft de film daarom zoveel aandacht voor de vuurstorm, die ontstond in dit inferno, waarbij 25.000 mensen om het leven kwamen. Ik denk dat de romantische verhaallijn erbij gehaald is om de film wat “op te leuken”. Daarin schuilt meteen de zwakte van deze film, omdat de snelheid waarmee een Engelse piloot en een Duitse verpleegster een intieme relatie krijgen mij tamelijk onwaarschijnlijk lijkt. Los daarvan is de brutale manier, waarop een Brit op het eind van de oorlog rondloopt in een Duitse stad –te midden van Gestapo en politie– ook niet erg geloofwaardig. Maar als je dat allemaal voor lief neemt, is het best een interessante film met prima camerawerk en mooie hoofdrollen van Felicitas Woll en John Light. Daarnaast is de sinistere sfeer, die na de bombardementen ongetwijfeld geheerst moet hebben, goed weergegeven.

Op zich is het nog niet zo'n slechte oorlogsfilm. Al is het basisverhaal van de Engelse piloot en de verpleegster wel erg voorspelbaar. De laatste dagen van Dresden vlak voor het einde van de oorlog. Er wordt prima geacteerd en het verhaal blijft wel boeien. Ook zitten er vaak hele mooie en spectaculaire beelden in. Maar er zitten ook duidelijk mindere elementen in de film. Het hele verhaal waar de Engelse piloot in voorkomt is volstrekt ongeloofwaardig. Ook weten wel heel veel mensen elkaar tegen het einde bij toeval weer te ontmoeten. Het hele einde van de film vanaf het bombardement is sowieso belachelijk dramatisch gemaakt. Alles wat in de hele film zorgvuldig is opgebouwd wordt hier op dezelfde zorgvuldige manier ook weer afgebroken. En zo blijf je als kijker met een wel erg leeg gevoel achter. Heb ik hier bijna drie uur naar zitten kijken?

Voor een televisiefilm een heel behoorlijk niveau. Men probeert hier hetzelfde als wat bij de grotere producties Titanic en Pearl Harbor goed werkte: omkleed een monumentale gebeurtenis met een romantisch verhaal, en he publiek zit op het puntje van de stoel..... Dat werkt hier niet zo goed als bij de twee genoemde voorbeelden, vooral omdat de hoofdrolspelers charisma missen. Mevrouw Woll kan er nog net mee door, Meneer Light is een lightgewicht, acteert als een houten klaas. De drekkleuren waarin de film is opgenomen helpen m.i. ook niet echt mee. Positief is de sterke weergave van de ondergang van Dresden, datgene waar het eigenlijk om draait. Met gevoel voor detail en authenciteit in beeld gebracht, waardoor de waanzin van oorlog weer eens echt invoelbaar word. Het laatste uur is dan ook het meest gedenkwaardige aan deze in totaliteit toch geslaagde oorlogsfilm.