Opinions

Aardige film met een aardig verhaal. Kurt Russell vond ik prima spelen.

Het eerste uur vond ik prima, daarna werd het wat minder en saaier.

Toch weer een geweldig 3e deel in deze ijzersterke Batman Trilogie. De film wist te boeien van de eerste tot de laatste minuut en wordt naarmate het einde vordert ook best spannend. Zeker het laatste uur is ijzersterk en bevat ook veel actie. De cast doet het trouwens wederom best goed en dit keer vond ik de rol van Anne Hathaway als Catwoman misschien wel de beste. De film is dit keer ook behoorlijk duister en zwart waardoor er in deze film vrijwel geen humor is te ontdekken. Het einde vond ik overigens best goed en ook wel verrassend. Al met al toch een waardig einde van deze Batman reeks, hoewel het me niet zal verbazen als er toch weer nieuwe delen van verschijnen.

Na eergisteren het laatste deel te hebben gezien van de Batman trilogie van Christopher Nolan moet ik toch stellen dat deze film mijn absolute favoriet blijft. Dit komt vooral door Heath Ledger die de rol van "The Joker" geniaal vertolkt. Maar ook de andere rollen komen in deze film net iets beter tot hun recht (Morgan Freeman en Michael Caine). Maar ook het verhaal vond ik net iets boeiender en spannender dan de andere delen en ook zit in deze film verreweg de meeste actie. Ik verhoog mijn stem daarom ook met een halfje.

Dit is weer mijn eerste film na mijn vakantie in Italië en in de X-Men filmreeks is dit alweer het tiende deel (en dan heb ik de "Logan" uitstapjes ook meegerekend) en dat is ook wel te merken, want de film voelt aan als een gemiddelde aflevering van een televisieserie (weliswaar een erg dure) en is dus ook nergens bijzonder.

Centraal in deze superheldenfilm staat het telepathische personage Jean Grey (in de eerste X-Men films gespeeld door onze eigen Famke Janssen en inmiddels vervangen door de mooie maar ietwat saaie Sophie Turner), die anno 1992 wat schokkende ontdekkingen doet over haar jeugd. Wanneer een duistere kracht zich bindt met Jean Grey, wordt zij een gevaar voor alle leden binnen het X-Men team.

Echt slecht is deze X-Men film ook weer niet (zeker vanaf circa de 70e minuut, want vanaf dan is het eigenlijk één en al actie wat de klok slaat), maar het script is soapserie-achtig en humorloos en je hebt alles zo onderhand wel gezien. Personages die een grote rol horen te spelen krijgen kleine bijrollen en het hoogtepunt van de afgelopen twee X-men films, of te wel Quicksilver wordt knullig aan de kant geschoven. Dit keer krijgt Nightcrawler meer aandacht en hij werd verdienstelijk en leuk gespeeld door Kodi Smit-McPhee.

Hoofdrolspeler Sophie Turner als Jean Grey vond ik weinig overtuigend en het steekt vooral dat zij, gepresenteerd als heldin, het overgrote deel van de film het lijdend voorwerp van haar vernieuwde krachten is. Aan het begin van de film stelt ze de vraag (via een voice-over) of de mensheid aan het lot zit vastgeketend of dat het kan uitgroeien tot meer. Die transitie (vooral in mentale zin) komt pas in de slotscènes op gang.

De overige sterrencast mag er best wezen met o.a. James McAvoy, Michael Fassbender, Jessica Chastain (als slechterik "Vuk", die vrijwel continue rondloopt op hoge zware naaldhakken) en Jennifer Lawrence (die het einde van de film niet zal halen en na circa 45 minuten per ongeluk wordt gedood door Jean Grey) en de actie is keurig uitgevoerd, maar de koek is nu wel op.

Nu Fox officieel is opgekocht door Walt Disney zal "X-Men: Dark Phoenix" gelukkig ook de laatste film zijn.

Al met al best een aardige sciencefictionfilm met ook nog een leuk en een redelijk boeiend (misschien is onderhoudend nog het meest passend) verhaal. Helaas is de uitvoering wel wat minder, want echt spannend vond ik het nergens worden en ook het laatste gedeelte valt wat te. De cast deed het overigens wel goed en dan met name Keri Russell en Josh Hamilton (ook de kleine rol van J.K. Simmons was best leuk). De film kijkt verder lekker weg en omdat de film ook maar iets van 90 minuten duurt verveeld hij nergens.

Dit soort films waar het draait om bezeten huizen (daar draait het overigens uiteindelijke wel niet om) daar heb ik altijd wel een zwak voor en die wil ik ook altijd zien. De film begon ook best aardig en hard (is overigens regelmatig nog hard) en weet ook wel te boeien, maar de uitvoering van het verhaal (welk verhaal eigenlijk) is wat povertjes (m.u.v. de creepy sfeer die best aardig is). Dat is vooral te danken aan de cast die nergens weet te overtuigen en dan met name de jonge hoofdrolspeelster Marie Missy Keating die alleen wat dom uit haar ogen kijkt en wat schreeuwt, maar meer doet ze ook niet. Het einde is overigens wat bizar maar wel aardig (mede dankzij de borsten van Clare Barrett, hoewel ik liever die van Charlotte Flyvholm had gezien). Al met al leuk om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

P.S. de film heeft wel wat weg van "Carrie (1976)" meets "The Children (2008)".

Eerlijk gezegd best een aardige film met zeker ook een indrukwekkende cast. Gezien de cast had men er misschien wel meer uit moeten en kunnen halen.

Het verhaal (met ook een boodschap) zit best aardig (wel behoorlijk clichématig) in elkaar en weet ook te boeien, maar echt spannend wordt het helaas wel nergens. Ook met de uitvoering zit het wel goed, hoewel de actie behoorlijk eentonig is en het Ecuadoriaanse leger totaal niets voorstelt en ook niemand weet te raken terwijl ze zelf bij de bosjes neervallen. Bij de actie leek Andy Garcia (in de rol van ex-CIA agent met een radio praatprogramma) wel een soort van Rambo en dat was niet bepaald realistisch en past ook niet echt bij hem. Er zit overigens best veel actie in. Het einde van de film was overigens wel aardig.

De cast is best indrukwekkend voor een film als deze (gemaakt in Canada waarbij je regelmatig een nep Sky-line, in de vorm van een afbeelding, van Toronto ziet) en er spelen zeker niet de minste in mee zoals Andy Garcia, Forest Whitaker, Eva Longoria (altijd leuk om te zien), Kim Coates en Kevin Durand. Ze speelden zeker niet op hun best, maar ze deden het wel meer dan verdienstelijk. De rijpe maar fraaie rondborstige Deborah Kara Unger (in de rol van Morgan Swinton) vond ik overigens een mooie verschijning.

Al met al gewoon een degelijke Actie / Thriller, die zich vooral lekker wegkijkt vanwege de indrukwekkende cast.

Aardig horror/thriller verhaaltje wat best weet te boeien en soms ook wel spannend is. Verhaal (had wel iets weg van "The Grudge") is best goed gevonden en is soms ook best creepy hoewel er niet echt veel horror elementen inzitten. Er zitten trouwens ook best een paar goede schrik momenten in. De cast doet het overigens best aardig maar ik vond Jennifer Connelly toch een beetje op routine spelen. Het einde was ondanks dat het een beetje flauw was wel aardig gedaan. Al met al best een leuke horror/thriller maar zeker geen hoogvlieger.

Best jammer want de eerste drie kwartier van de film waren best leuk en aardig. Daarna wordt het eigenlijk best belabberd met als dieptepunt de laatste 10 a 15 minuten. Visueel zag het er best allemaal aardig uit (zeker de verlaten beelden van Moskou) en het verhaal was ook wel leuk bedacht (wel verreweg van origineel). Zelfs qua uitvoering zat het wel goed, althans de eerste drie kwartier, en was de film ook wel boeiend. Na die drie kwartier raakt de regisseur de weg helemaal kwijt en wordt het allemaal een belachelijk en trieste bedoeling en wordt het verhaal ook heel snel afgerateld tot een belachelijk einde. Een echt einde heeft de film ook niet en het zal me dan ook niet verbazen als er nog minimaal een vervolg deel opkomt. De buitenaardse wezens zagen er trouwens beroerd uit, wat een aanfluiting was dat op het einde toen ze goed zichtbaar werden. De cast was niet hoogstaand maar echt heel slecht ook niet. Met name Emile Hirsch en Olivia Thirlby waren nog best te pruimen, hoewel de eerste natuurlijk al eens veel beter heeft gespeeld (in "Into the Wild"). De russen waren overigens bar slecht en het waren ook allemaal echte stereotype van russen. Het is dat ik de eerste drie kwartier wel aardig vond want anders had deze film zeker een dikke onvoldoende gehad. Toch wel een gemiste kans want er had veel meer in kunnen zitten.

Toch wel een aardige Actie / Sciencefiction film die er visueel best fraai uitzag. Zeker voor die tijd en het verbaasde me dan ook dat de film uit 1990 komt. Het is best een lange tijd geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb en eigenlijk wordt het weer eens tijd om hem te herzien. Het verhaal is best aardig en ook wel boeiend en er zit ook best veel (spectaculaire) actie in. De film is eigenlijk wat aan de korte kant maar dat komt deze film eigenlijk alleen maar ten goede want zodoende verveelt hij eigenlijk nergens en blijft de vaart hoog. De cast doet het best goed en dan natuurlijk vooral Liam Neeson en Larry Drake. De laatste zet natuurlijk op een heerlijke manier de slechterik weer. Wel jammer dat deze film een echte babe mist want Frances McDormand is dat natuurlijk niet terwijl ze wel best een goede en leuke actrice is.

Eigenlijk best een aardige horror. Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook wel te boeien. Ook het einde was best sterk. Helaas wordt het in de film wel nergens echt spannend (misschien op het einde een beetje) terwijl er wel goede mogelijkheden voor waren. Er zitten wel een aantal creepy momenten in. De cast deed het best aardig en ik vond het leuk om Lena Olin weer eens terug te zien.

Zeker geen slechte horror film en eerlijk gezegd heeft hij me positief verrast. De film begint goed en is ook spannend en tot en met het einde gebeurt er veel waardoor het nooit saai wordt. Het verhaal is simpel maar keek zich wel lekker weg (er zitten wel veel schoonheidsfoutjes in). De cast was niet hoogstand maar eerlijk gezegd deden ze het best redelijk en heb ik me aan niemand gestoord. De tandenfee zag er best regelmatig aardig uit maar ik had het liever gehad dat ze de hele film eruitzag zoals op het einde want dan zou de film enger zijn geweest. Het einde was best aardig gedaan en het was gelukkig ook niet cliché wat meestal het geval is op het einde van een horror film. Het leek er overigens wel een beetje op maar gelukkig heeft men het niet gedaan (zou ook stom zijn geweest).

Ik had geen hoge verwachtingen van deze Horror / Thriller film (heeft wel iets weg van de Horror / Thriller films "Poltergeist (1982)" en "Insidious (2010)", maar die zijn wel veel beter), maar als een tussendoortje weet hij best nog te vermaken en kijkt hij ook nog best lekker weg en dat vooral in het eerste uur, waarbij het verhaal nog lekker mysterieus is en zeker ook sfeervol. Na dat uur ontspoort het verhaal inderdaad en wordt het enigszins flauw en zeker wat betreft het clichematige en voorspelbare einde.

In dit verhaal draait het om het gezin Taylor, bestaande uit vader Peter (Kevin Bacon), moeder Bronny (Radha Mitchell), dochter Stephanie (Lucy Fry) en het autistisch (althans daar heeft het wat van weg) zoontje Michael (David Mazouz), die samen met een ander gezin vakantie vieren in de Grand Canyon. Daar gebeurt er iets met zoontje Michael als hij door de grond zakt en daar iets ontdekt (vijf stenen met symbolen erop) wat zijn aandacht trekt. Als het niets vermoedende gezin daarna weer naar huis gaat, gebeuren er vreemde dingen in het huis zoals stankoverlast, waterkranen die spontaan beginnen te lopen, deuren die spontaan opengaan of dichtgaan, onverwachte schaduwen en zien ze vreemde zwarte handafdrukken (o.a. op het beddengoed van Stephanie), waarvan men vermoed dat die afkomstig zijn van de aparte Michael en daar draait het dan om in dit verhaal.

Ondanks dat het dertien in een dozijn verhaal behoorlijk clichématig is en ook niets nieuws onder de zon bevat, wist het verhaal me wel nog enigszins te boeien en is het op bepaalde momenten ook wat spannend (zoals de scene met de hond op het bed van Stephanie of de droom van moeder Bronny, die wel behoorlijk clichématig was). Ook met de uitvoering van het verhaal zit het eigenlijk wel goed (zeker qua opbouw) en het verhaal is ook best sfeervol gefilmd en kijkt zich mede daarom ook best lekker weg (duurt ook maar circa 85 minuten).

Helaas geldt dat wel allemaal voor het eerste uur van het verhaal, want daarna wordt het best flauw en onnozel en zeker als het gezin Taylor hulp krijgt van een zekere Teressa (Alma Martinez) die alleen Spaanstalig spreekt en haar kleindochter Gloria (Ilza Rosario) die haar helpt en ook vertaler is. Deze twee personen voeren dan een soort van exorcisme uit in het huis met o.a. een metalen wichelroede om de wezens te vinden. Het verhaal eindigt daarbij ook nog eens zeer clichématig en voorspelbaar, waarbij een belangrijke rol is weggelegd voor vader Peter en zijn zoontje Michael. Van de horror moet je overigens wel niet veel voorstellen in dit verhaal, want dat bestaat alleen uit spanningsopbouw en een paar schrikmomenten. De wezens (zoontje Michael noemt het steeds "Jenny" ?) waar het in dit verhaal omdraait zijn vijf geesten / schaduw-wezens (die de gedaante kunnen aannemen van een kraai, wolf, slang, buffel en coyote), die vroeger in nauw contact stonden met de Anasazi en die door de Navajo indianen "Eeuwenouden" werden genoemd. Deze wezens hebben het vooral gemunt op kinderen.

De cast voor deze film is met het meespelen van Kevin Bacon (in de rol van vader Peter Taylor) en Radha Mitchell (in de rol van moeder Bronny Taylor), die ik altijd leuk vindt om te zien, best indrukwekkend en ze deden het ook nog best verdienstelijk, hoewel ze zeker wel eens beter hebben gespeeld. Degene die zeker niet verdienstelijk spelen en ik vooral maar irritant vond vanwege hun gedrag, waren Lucy Fry (in de rol van dochter Stephanie Taylor die last heeft van anorexia) en David Mazouz (in de rol van het aparte zoontje Michael Taylor, die je vooral het bloed onder de nagels haalt). M.b.t. de anorexia van dochter Stephanie, zit er best een onsmakelijke scene in het verhaal en dat is het moment dat ze geforceerd gaat overgeven op haar bed en dit dan doet in een plastic bakje, waarvan ze al een hele verzameling heeft staan onder haar bed. Zo verzamelt bijvoorbeeld de één postzegels en de ander plaatjes, maar zij verzamelt dus haar braaksel !

Hoewel zoontje Michael me eigenlijk al vanaf het eerste moment dat ik hem zag irriteerde, moest ik wel een keer lachen om hem (niet om hemzelf, maar vanwege een situatie waarbij hij betrokken is) toen hij samen met zijn moeder ging winkelen en je toen bij de kassa alleen speelgoed (stuk of acht actiefiguren) en twee flessen wodka voorbij zag komen en de kassajuffrouw toen zei "Ziet eruit als een leuk feestje" Dat was ook het enige moment in het verhaal dat er wat te lachen viel.

Als een tussendoortje is deze dertien in een dozijn Horror / Thriller film wel leuk om eens gezien te hebben (mede door het meespelen van Kevin Bacon en Radha Mitchell), maar meer zeker ook niet. Het is ook een typische film die je niet lang zal bijblijven en dat is zeker niet erg.

"The Woman (2011)" vind ik gewoon een heerlijke Horror / Komedie film, maar zijn voorganger "Offspring (2009)" en dit vervolg vind ik gewoon vreselijke films. Ik vind dit persoonlijk ook niet echt een "Horror" film (is wel zo bestempeld), maar meer een "Drama" film (met veel gedoe over god en de duivel) met wat "Horror" erin, die voornamelijk overbodig is en ook wat te braafjes is.

In dit vervolg komen twee vrouwen ergens uit de bossen, die meer beest zijn dan mens. Ze zijn naakt, vuil en wild en ze praten niet, maar ze grommen. De jongste vrouw (Lauryn Canny), een meisje nog oftewel "Darlin", zo blijkt, wordt achtergelaten in een hospitaal. Een bisschop (Bryan Batt) ziet zijn kans schoon om hier een succesverhaal van te maken. Hij wil het wilde beestenmeisje namelijk omtoveren in een toonbeeld van vroomheid. De vrouw (Pollyanna McIntosh), even woest en verwilderd, die haar heeft grootgebracht, is echter vastbesloten om voor haar te komen, ongeacht wie haar in de weg probeert te staan.

Ik vond dit vervolg persoonlijk het minste deel tot nu toe (geen idee of dit het laatste deel is), want ik vond het verhaal (wat een heel klein beetje lijkt op "Carrie (1976)" van regisseur Brian De Palma en dat vanwege de roodharige "Darlin") saai en langdradig en het gedoe met de bisschop en diens nonnen vond ik behoorlijk stereotiep en zeker als een non, te weten Jennifer (Nora-Jane Noone) die voorheen een junkie was (ook zo lekker stereotiep), tijdens een kerkdienst op het einde zegt:

"This man abuses the children in his care !".

Je ziet van dit misbruik in de hele film niets, maar opeens blijkt "Darlin" zwanger te zijn en dit wordt na circa 70 minuten zichtbaar als ze bij de bisshop is, die wilt dat ze zich uitkleedt voor God en dan zien we voor het eerst haar zwangere buik (ze is er overigens niet blij mee en denkt dat de duivel de oorzaak is en daarom drinkt bleekmiddel). De voorbodes zoals overgeven en een non die haar buik aanraakt. waren wel al zichtbaar. Maar of de bisschop er de oorzaak van is, dat wordt nooit duidelijk en ook de andere jonge meiden geven geen signalen af.

Het verhaal gaat ook een beetje alle kanten uit en mist eigenlijk een richting, want buiten "Darlin" (die op een gegeven moment ook kan praten), de bisschop en de nonnen, hebben we natuurlijk ook nog te maken met "The Woman" die zich aansluit bij een groep alcoholische buitenstaanders (een vrouw die zich verbergt voor radiogolven, dakloze vrouwen en prostituees), die helemaal niets toevoegen aan het verhaal, en verder is er ook nog een homoseksuele verpleger, te weten Tony (Cooper Andrews), die zich ontfermd over "Darlin".

Ook het goor en het aantal slachtoffers in dit vervolg valt vies tegen en het komt vrijwel allemaal op conto van "The Woman", maar het heeft weinig tot geen impact, want zo vermoord "The Woman" een zwerver (die min of meer een vast klant was in het ziekenhuis), een politieagent (van wie ze daarna zijn pistool en bril afpakt), een dokter, een cliniclown, een man die een prostituee lastigvalt, een fotograaf en uiteindelijk ook de bisschop (met een vlaggenstok).

Oftewel allemaal mannen, dus het lijkt erop of Pollyanna McIntosh (die dit keer zelf de film regisseerde) iets tegen mannen heeft (is ze misschien lesbisch ?). Bij de meeste moorden (zeker in het ziekenhuis) heb je ook zoiets van "Waar was dat voor nodig ?" en "Waarom lijkt niemand zich iets van die moorden aan te trekken ?". Sommigen van deze moorden leveren ook wat zwarte humor op en dat laatste geldt ook voor de scène waarbij "The Woman" in de auto (voor het eerst) stapt van verpleger Tony die haar naar "Darlin" wilt brengen. Zover komen ze echter niet, want onderweg crasht de auto door toedoen van "The Woman".

Verder raakt "Darlin" in het klooster bevriend met zuster Jennifer (die haar ook leert praten) en de rebelse tiener Billy (Maddie Nichols) die graag rookt en naar muziek luistert op haar walkman (ondanks dat het verhaal zich afspeelt in de tegenwoordige tijd), maken we kennis met een tweeling (Allison Gobuzzi en Lauren Gobuzzi) die steeds gelijktijdig praten en ook wordt "Darlin" gedoopt (al dan niet tegen haar zin) en doet ze een biecht (daarbij zijn ook flashback beelden te zien van een jongen waar ze schijnbaar iets mee had en die ze gaat opeten) en daarbij gaat de bisschop bijna over zijn nek

Het laatste gedeelte van het verhaal speelt zich af tijdens een kerkdienst waarbij jongens en meisjes voor het eerste een hostie krijgen en "Darlin" staat ook op het punt om die te krijgen. Maar i.p.v. dat ze de hostie ontvangt (ze doet haar mond niet open) bijt ze een stuk uit de hand van de bisschop en kauwt ze er wat op, waarna ze het uitspuugt op hem. Daarna komt "The Woman" samen met groep buitenstaanders de kerk binnen waarbij de bisschop wordt gedood (de groep buitenstaanders vertrekt dan gelijk weer, want die willen er niets mee te maken hebben) en "Darlin" baart daarna nog een gezonde baby (ondanks dat ze vlak van te voren nog bleekmiddel heeft gedronken) en geeft die aan "The Woman" die ermee vertrekt en daarna is de film ook afgelopen.

Na het einde volgt de aftiteling en daarna zien we nog een korte extra scène met "Darlin" en Billy in de kerk en Billy heeft daarbij een stofzuiger in de hand (ze moet schijnbaar de kerk stofzuigen), waarbij ze uiteindelijk samen een soort van "I Want To Break Free" uitvoering doen van Queen in de kerk, maar die scène was waarschijnlijk vooral bedoelt om te laten zien dat "Darlin" niet dood is.

Ondanks dat Lauryn Canny's optreden als "Darlin" zeer verdienstelijk was en Pollyanna McIntosh het zeker ook niet slecht deed, heb ik me nauwelijks vermaakt met deze opvolger van "The Woman (2011)" en ik raad dan ook iedereen aan om alleen die film te kijken en niet naar "Offspring (2009)" en "Darlin' (2019)". Want heb je eenmaal "The Woman (2011)" gezien en heb je ervan genoten zoals ik, dan vallen de andere twee films gewoon erg tegen.

Ach de film is niet echt geweldig maar soms valt er wat te lachen. Dat laatste eigenlijk alleen om de maffe ongelukken. De auto met vliegtuigmotor en het ongeluk bij het Metallica concert waren wel goed en zeer grappig. Niet veel van verwachten van deze film en dan valt het wel mee. De film duurt gelukkig maar 90 minuten waardoor hij goed te bekijken valt.

Omdat afgelopen zondag (10 januari 2016) helaas David Bowie, die een icoon van de popmuziek was en zeer populair was in de jaren 70 en 80, overleed op pas 69 jarige leeftijd ten gevolge van de vreselijke ziekte kanker, werd o.a. deze best aardige Documentaire / Muziek film over hem uitgezonden op de televisie.

In deze documentaire komen zijn vijf sleuteljaren in zijn carrière (1971, 1975, 1977, 1980 en 1983) uitgebreid aanbod, waarin hij wereldwijd succes haalde met albums als "Hunky Dory (1971)", "Young Americans (1975)", het in Berlijn opgenomen "Heroes (1977)", "Scary Monsters (1980)" en "Let's Dance (1983)". Ook passeren zijn alter ego's als "Ziggy Stardust" en "Thin White Duke" de revue en komen personen aan woord en in beeld waaraan hij o.a. deze successen mee heeft bereikt zoals Brian Eno (muziekproducent en tevens elektronisch muzikant), Ava Cherry (mooie kortharige donkere achtergrondzangeres), Robert Fripp (gitarist), Carlos Alomar (gitarist), Tony Visconti (coproducent van het album "Young Americans") en natuurlijk Nile Rodgers (coproducent van het album "Let's Dance", bestaande uit vele pophits). Zelf wordt David Bowie in deze documentaire niet geïnterviewd, waar is hij wel natuurlijk veelvuldig te zien via oud beeldmateriaal en is hij ook geregeld te horen via oude geluidsopnames.

Hoewel de documentaire inderdaad, zoals "missl" ook al aangeeft, niets nieuws onder zon heeft, vond ik het wel mooi om te zien en vooral natuurlijk om te horen omdat zijn grootste en bekendste hits de revue passeren. Natuurlijk is het ook mooi om te zien hoe hij steeds muzikaal van richting veranderde (mee evolueerde met de tijd) en natuurlijk ook zijn verschillende transformaties qua uiterlijk. Ondanks dat ik geen groot fan van hem ben, vond ik hem wel een schitterende en interessante persoonlijkheid (zo dacht ik o.a. dat hij homo was, maar hij bleek dus toch gewoon hetero te zijn) en vond ik zijn bekendste nummers/hits altijd wel leuk om te horen (nog steeds overigens want ze zijn regelmatig nog te horen op o.a. Radio 2, welke ik standaard als zender heb opstaan in de auto). Zijn leukste nummer (ook qua videoclip) vind ik persoonlijk "Blue Jean" (is wel geen hit geworden), maar dat is niet afkomstig van één van zijn vijf succesvolle albums en komt dus ook niet voor in deze documentaire.

Gewoon een aardige documentaire (ik heb de 60 minuten versie gezien) over de vijf zeer succesvolle muzikale jaren van David Bowie.

Een van de betere zombie films ooit. De film is heel macaber maar wel zeer spannend. De special effects zijn in deze film niet bijzonder maar de zombies zien er realistisch geschminkt uit (ze mochten wel een beetje sneller zijn).

De humor die in deze film zit is best subtiel. De film duurt behoorlijk lang maar verveelt geen moment.

Geweldige remake, misschien zelfs beter, van het origineel uit 1974.

Voor het eerst worden snelle zombies geïntroduceerd welke een extra dimensie geven aan het zombie genre. Het goor gehalte was in deze zombie film minder dan in andere zombie films maar in deze zombie film zat meer actie dan in de andere zombie films. Vooral het begin van de film was subliem. Dit is na mijn bescheiden mening 1 van de betere zombie films ooit.

Dit vervolg is me in ieder geval veel beter bevallen dan het vorige flauwe en clichématige "Rise of the Planet of the Apes".

Van dit vervolg vond ik het verhaal best interessant en boeiend en ook uitvoering was dit keer dik in orde. Ook zit dit keer het verhaal gewoon goed in elkaar en zitten er een paar aardige (wel al dan niet voorspelbaar) wendingen in. Hier en daar bevat de film wel nog de nodige clichés, maar daar ontkom je helaas niet aan bij dit verhaal. Visueel zag het er allemaal zeer fraai en indrukwekkend uit en de apen zagen er zeer realistisch uit en omdat ze nu ook allemaal menselijke trekjes hebben waren ze soms zelfs wat aandoenlijk (o.a. die grote orang-oetan). De menselijke cast deed het verdienstelijk (met name Gary Oldman hoewel hij eigenlijk geen grote rol heeft) maar bij de apen verbleken ze eerlijk gezegd allemaal. De film bevat op het einde ook de nodige actie welke er best spectaculair uitzag. Het einde zelf mocht er ook wel wezen.

De film duurt met circa twee uren best lang, maar dit keer keek hij juist lekker weg vanaf de eerste t/m de laatste minuut.

Vond het destijds best een leuke film met veel prachtige effecten. Het verhaal (vader op zoek naar zoon) is niet bijster maar de film is best goed om te kijken. Het einde is trouwens typisch Amerikaans.

"The catastrophic events you have just witnessed are, in all likelihood, less severe than the destruction that would actually occur in the event of a full nuclear strike against the United States.

It is hoped that the images of the film will inspire the nations of this earth, their peoples and leaders, to find the means to avert the fateful day."

Met bovenstaande tekst eindigt deze Drama / Oorlog film welke over een nucleaire oorlog gaat en welke ik destijds in 1983 als 12-jarige in de bioscoop heb gezien. Hoewel "The Day After" destijds in Nederland in de bioscoop te zien was, is deze Amerikaanse film gemaakt voor de televisie (in opdracht van "ABC", een Amerikaans televisie- en radiobedrijf), net zoals het Britse ""Threads"", welke een jaar later uitkwam. "Threads" heb ik een paar jaar geleden nog gezien en was toen tevens mijn 5000e stem en persoonlijk mening. Hoewel "The Day After" ook een prima realistische film is over een nucleaire oorlog (zeker het eerste uur is sterk) is "Threads" toch de betere anti-oorlogsboodschap en het is ook een film zonder enige vorm van hoop.

Wie overigens denkt dat het nucleaire gevaar inmiddels is geweken (die leeft waarschijnlijk ook onder een steen), verkeert in een illusie. Kon men in de tijd dat de film werd gemaakt de wereld nog zestig keer vernietigen met ons arsenaal nucleair wapentuig, dan kunnen we tegenwoordig nog steeds minimaal tien keer. En dat is nog niet het ergste, het is vooral het menselijke karakter dat ons nog altijd parten speelt en daarin schuilt het grootste gevaar. Vladimir Poetin is daar natuurlijk een goed voorbeeld van m.b.t. zijn gestarte oorlog in Oekraïne.

"The Day After" toont een hypothetische confrontatie tussen de NAVO en het Warschaupact, die begint met een nieuwe blokkade van Berlijn. Deze confrontatie escaleert tot een grootschalige nucleaire oorlog met onder meer een Sovjet aanval op de landelijke gebieden van de Verenigde Staten vanwege daar gelegen raketsilo's. De hoofdpersonen van de film zijn burgers, medische personeel, wetenschappers op een universiteit en soldaten die door deze aanval worden getroffen, zoals het gezin Dahlberg, waarbij dochter Denise (Lori Lethin) op het punt staat om te trouwen met haar vriend Bruce Gallatin (Jeff East), het boerengezin Hendry, dokter Russell Oakes (Jason Robards), dokter Sam Hachiya (Calvin Jung), verpleegster Nancy Bauer (JoBeth Williams ), wetenschapper Joe Huxley (John Lithgow), student Stephen Klein (Steve Guttenberg) en soldaat Billy McCoy (William Allen Young). En voor velen loopt het niet goed af en dat geldt ook voor dieren zoals de hond en het paard van het gezin Dahlberg.

De film begint ook min of meer met de introductie van de verschillende personages terwijl ze hun leven leiden in de kleine stad Lawrence, waar kernwapens paraat staan om gebruikt te worden, in de staat Kansas. Deze scènes worden afgewisseld met nieuwsberichten over de Sovjet-Unie die de Amerikanen provoceren om West-Berlijn te verlaten en daarbij zien we ook de Russische ambassadeur op de televisie die zegt:

"U noemt ons provocerend terwijl u 260.000 Amerikaanse soldaten en 7000 nucleaire wapens langs onze grens hebt gezet."

Een Sovjet blokkade van West-Berlijn volgt en de Amerikanen reageren door NAVO-troepen naar Oost-Duitsland te sturen om de stad te bevrijden. Het conflict breidt zich uit naar West-Duitsland. Terwijl de Sovjet-troepen door West-Duitsland naar de Franse grens trekken, proberen de Amerikanen hun opmars te stoppen met tactische kernwapens. Dit is het begin van de oorlog.

Met grote schrik ziet de bevolking hoe na circa 50 minuten en gedurende 8 minuten de nucleaire raketten, waarvan ze het bestaan wisten en lange tijd voor vreesden, worden afgevuurd (werd op fraaie wijze in beeld gebracht) op de Sovjet-Unie en ook krijgen we tot horen dat ongeveer 300 raketten onderweg zijn naar de Verenigde Staten. Welke partij met het lanceren van nucleaire raketten begint, wordt opzettelijk in het midden gelaten en een soldaat zegt daarover ook:

"Zij willen raken wat er over is of zij begonnen en wij zijn te laat."

Een wereldwijde vernietiging is het gevolg en daarbij bevindt dokter Russell Oakes zich op de snelweg (hij loopt daarna na de aanval naar de stad Lawrence en behandelt de gewonden in een klein academisch ziekenhuis, terwijl de meeste andere grote ziekenhuizen zijn verwoest), het gezin Dahlberg bevindt zich in hun huis waarbij Bruce Gallatin (de vriend van Denise Dahlberg) hen probeert te bereiken per motor, het gezin Hendry bevindt zich op hun boerderij en worden compleet weggevaagd, Stephen Klein bevindt zich in de kleine stad Lawrence, wetenschapper Joe Huxley bevindt zich op de universiteit in Kansas en soldaat Billy McCoy bevindt zich op het terrein (bovengronds) van een raketsilo en slaat op de vlucht.

Daarna zien we gedurende circa 4 minuten diverse raketinslagen in de staat Kansas. De echte ramp voltrekt zich echter de dag erna (oftewel de titel van de film). Amerika is verwoest en onder de weinige overlevenden heersen ziekte, chaos en dood. Deze tweede helft van de film (welke start na circa 60 minuten) laat zien hoe alles waarvan we dachten dat het belangrijk was, in één klap letterlijk wordt weggevaagd en wat er dan nog overblijft om voor te leven. Wil je namelijk als zwangere vrouw dan nog je kind ter wereld brengen? Heeft het als dokter dan nog zin om mensen op te lappen, als dat überhaupt nog mogelijk is? Moet je als boer dan nog gewassen planten, in zwaar verontreinigde grond? Van de omgeving die we voor lief namen en die ons voedde, is namelijk vrijwel niets meer van over en wat er nog van over is, is voor altijd dodelijk verziekt. Oftewel we hebben het leven vergiftigd.

De film toont akelig geloofwaardig wat ons beeld van het leven inhoudt na een nucleaire aanval en wordt door de cast dienstbaar neergezet. De cast bevat ook een aantal bekende namen zoals Jason Robards in de rol van dokter Russell Oakes, JoBeth Williams in de rol van verpleegster Nancy Bauer, Steve Guttenberg (vooral bekend vanwege de "Police Academy" reeks) als student Stephen Klein en John Lithgow als wetenschapper Joe Huxley.

"The Day After" is een waarschuwing zonder digitale bombast, maar toch wordt het ruw en realistisch in het beeld gebracht en het confronteert je als kijker keihard met de bedreiging die de bom (nog steeds) vormt. Het is een dappere poging het gezegde “wie niet horen wil, moet maar voelen” in praktijk te brengen zonder de rode knop daadwerkelijk in te hoeven drukken. Bescheiden en terecht wijzen de makers er ons aan het einde van de film nog wel op dat een echte nucleaire oorlog waarschijnlijk vele malen erger zal uitpakken dan in de film geschetst wordt en dat is al heftig genoeg! Ze spreken dan ook de hoop uit dat de film zal bijdragen aan een wereldwijde bewustwording van het allesvernietigende zwaard van Damocles dat nog altijd onzichtbaar boven ons hoofd hangt. Het blijft een feit, wij beslissen en wij dragen de consequenties van onze keuze.

Ach en leuke en vermakelijke zombie film voor eens te kijken. Het verhaal stelt niet veel voor en is ook niet echt spannend maar gelukkig komt de film snel op gang. De zombies zien er best goed uit en zijn ook nog eens apart (razendsnel, kunnen hoog springen en klimmen en kunnen ook langs plafonds kruipen !). Met het blood en aantal doden in deze film zit het goed maar het aantal goor momenten is echter zeer beperkt. Maar dat had ik ook niet verwacht van deze productie.

Mena Suvari vond ik leuk in "American Beauty" maar voor een zombie film vind ik haar niet echt geschikt. De film duurt gelukkig ook niet echt lang waardoor het saai wordt.

Jij bent van mij !
Nee. Jij bent van mij, motherfucker !

Deze horrorfilm is gebaseerd op de horrorfilm "Day of the Dead (1985)" van de vorig jaar overleden horrorregisseur George A. Romero. Hoogstaand of bijzonder is deze horrorfilm zeker niet, maar met circa 80 minuten vond ik deze film wel lekker wegkijken en bovendien zit er best veel actie in, met hier en daar (met name op het einde) ook wat goor.

Het verhaal speelt zich af in een post-apocalyptische wereld, waar door een virusuitbraak zombies terreur zaaien. Een kleine groep overlevenden, een voormalige student medicijnen, te weten Zoe Parker (Sophie Skelton), en enkele militairen, zitten verscholen in de ondergrondse bunker "High Rock Bunker", waar Zoe een vaccin probeert te ontwikkelen tegen het virus. De zombie die haar daarbij kan helpen, te weten de zekere Max (Johnathon Schaech), was vroeger een psychopaat, die het voorzien had op Zoe en dat heeft hij nog steeds.

Het verhaal zit opzicht wel leuk in elkaar en weet ook te vermaken en gedurende de eerste 12 minuten van het verhaal maak je kennis met de twee hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Zoe en Max, en krijg je ook de wereldwijde zombie uitbraak te zien, waarna het verhaal begint en zich afspeelt in de ondergrondse bunker "High Rock Bunker". Het draait in deze film weliswaar om zombies, maar in dit verhaal worden ze door iedereen "rotters" genoemd en dat vond ik opzicht wel leuk voor de afwisseling en het is ook het enige originele wat ik in deze film heb kunnen ontdekken.

Het tempo is best hoog en er gebeurt ook meer dan genoeg en ook zit er de nodige actie in (soms best aardig in beeld gebracht), waarbij de snelle zombies geregeld lekker te keer gaan en daarbij is ook wat goor (o.a. spuitend bloed en ingewanden) te zien (met name in de laatste 15 minuten van het verhaal). Het verloop van het verhaal is wel vrij voorspelbaar en spannend wordt het ook nergens. Het einde (waarbij Max uiteindelijk wordt onthoofd) was best aardig en daarbij was het ook leuk om te zien dat een zombiefilm eens een goede afloop had (Zoe krijgt het namelijk voor elkaar om een vaccin te ontwikkelen, die pas besmette personen weer beter kunnen maken).

Er staat vermeld dat deze film afkomstig is uit Bulgarije, maar de voertaal is gewoon Engels en ook vrijwel alle acteurs en actrices komen niet uit Bulgarije, maar uit Engeland en Amerika. De cast bestaat uit allemaal onbekende acteurs en actrices, maar desondanks deden ze het nog best verdienstelijk en vooral de twee hoofdrolspelers Sophie Skelton en Johnathon Schaech (als psychopaat Max, die Zoe vroeger probeerde te verkrachten en die ook haar naam met grote letters gekerfd heeft op zijn rechterarm), waarbij de eerst genoemde ook nog eens een mooie vrouw is.

Johnathon Schaech zegt misschien niet heel veel in deze film, maar als intelligente zombie mocht hij er best wezen en hij zag er ook best indrukwekkend uit. De rollen van Jeff Gum en Marcus Vanco als de soldaten broers Miguel Salazar (die als luitenant de leiding heeft in de ondergrondse bunker) en Baca Salazar (waar Zoe een verhouding mee heeft), vond ik overigens zeer clichématig en vooral m.b.t. Zoe Parker.

Al met al gewoon een vermakelijke horrorfilm om eens gezien te hebben en omdat hij ook maar iets van 80 minuten duurt, kijkt hij ook lekker weg.

Vroeger gezien en destijds vond ik het best een goede en ook spannende Horror / Sciencefiction film. Het verhaal was leuk verzonnen en de uitvoering was ook best goed gedaan, zeker de eerste drie kwartier toen het nog allemaal een beetje mysterieus was. Het einde in de vuurtoren was overigens best aardig ook een best spannend. Althans vroeger dan want hedendaags is de film natuurlijk zeer gedateerd en ziet het er allemaal vreselijk nep uit (vooral de planten die ook nog eens super traag zijn).

Vroeger heb ik al eens de goede maar inmiddels zeer oude klassieker "The Day of the Triffids (1962)" gezien en de afgelopen dagen was het beurt aan deze remake (geen letterlijke overigens) in de vorm van een tweedelige miniserie, welke ik gezien heb via Ziggo On Demand (televisiezender AMC). In totaal duurt het dan iets van 180 minuten.

Ondanks dat het best een lang zit was (daarom heb ik het ook verspreidt over twee dagen), vond ik deze miniserie best geslaagd en wist het Sciencefiction / Thriller verhaal me ook te boeien en te vermaken en was ook één scene best spannend (de scene waarbij Jo Playton vlucht en terecht komt tussen de Triffids). Ook met de uitvoering zat het goed en met name het visuele gedeelte was fraai gedaan en dan vooral de opnames in Londen en de vliegtuigen die geland of neergestort waren. Ook de vleesetende planten "Triffids" waren mooi gemaakt en ze maakten ook de nodige slachtoffers. Ondanks dat er de nodige raakvlakken zijn met de originele film, is dit niet echt een remake en heeft men er een moderne frisse verfilming van gemaakt met een eigen verhaal. Zo vond ik het o.a. leuk gevonden dat de gecontroleerde "Triffids" in eerste instantie werden gebruikt voor het maken van fossiele brandstoffen ter vervanging van de huidige brandstoffen, want anders was er een wereldwijde milieuramp ontstaan welke de ondergang voor de aarde zou betekenen. Dus eigenlijk zat er ook nog een boodschap in het verhaal Hier en daar is het verhaal wel wat langdradig en soms ook wat saai, maar echt storend vond ik het niet en het hoort ook min of meer bij een miniserie. Het einde vond ik overigens best aardig en bevat ook weer een boodschap naar de mensheid.

De cast deed het overigens leuk en verdienstelijk en dan vooral natuurlijk de drie hoofdrolspelers, te weten Dougray Scott (in de rol van Triffids expert Bill Masen), de niet onaardig uitziende Joely Richardson (in de rol van verslaggeefster Jo Playton die o.a. verliefd wordt op Bill Masen) en Eddie Izzard (in de rol van slechterik Torrence die dictator wordt en Jo Playton wilt hebben als zijn vrouw/vriendin). Ook speelt Brian Cox (als de vader van Bill Masen die tevens een Triffids expert is) op het einde van het verhaal nog even mee. Degene die ook in deze film meespeelt is Jason Priestley (bekend van de vroegere hit serie "Beverly Hills, 90210") en dan in de rol van luchtvaartpiloot in het leger. Dat men de Triffids niet deed bestrijden met o.a. vliegtuigen zoals "Left4Dead" hierboven al aangeeft was inderdaad onnozel en zeker omdat men beschikte over minimaal één luchtvaartpiloot. Men schoot eigenlijk alleen maar met geweren op de Triffids

Al met al gewoon een aardige Sciencefiction / Thriller miniserie welke afgeleidt is van de klassieker "The Day of the Triffids (1962)", maar dan wel in eigen modern jasje.

Alweer de laatste film van regisseur welke ik heb bekeken en helaas wel de minste qua beeldkwaliteit (moest het helaas doen met een "avi". Best wel jammer want hierdoor komen de schoonheden Julie Strain, Julie K. Smith en Shae Marks (vooral zij) niet volle glorie in beeld en dat is natuurlijk zonde. De rol van mister anabole Marcus Bagwell was wel grappig, het leek wel of ze hem met een fietsenpomp hadden opgepompt. Het gevecht tussen hem en Julie Strain was wel triest. Het verhaal is niet echt boeiend maar er zitten wel wat grappige elementen (die Japanse Elvis als "Elvis Fu" was overigens diep triest) in en natuurlijk een hoop fraaie rondborstige vrouwen. Dankzij Julie K. Smith en Shae Marks krijgt de film al minimaal een 2.0 van mij (een 0.5 per borst).

De eerste drie delen van de "I Spit on Your Grave" reeks uit het vorige decennium heb ik gezien. Maar dit origineel uit de jaren 70 had ik nog niet gezien, totdat "Kondoro" me erop attendeerde tijdens de "Horrorfilm Challenge" en dan niet vanwege het geweld erin, maar vanwege de naaktheid En die is inderdaad volop te zien van de mooie hoofdrolspeelster Camille Keaton en de eerste keer al na circa zes minuten als ze gaat zwemmen in een rivier.

In de "Day of the Woman" (oftewel "I Spit on Your Grave") draait het om Jennifer Hills (Camille Keaton), een schrijfster uit New York die zich terugtrekt in een zomerhuisje op het platteland om aan haar eerste roman te werken. Daar wordt ze op brute wijze mishandeld, verkracht en voor dood achtergelaten door vier jongens. Maar... Jennifer leeft nog! Ze is een emotioneel wrak met nog maar één doel, namelijk bloedige wraak.

De film opent met Jennifer Hills die met de auto vertrekt vanuit New York. Als ze vlak bij haar bestemming is, besluit ze eerst om nog even te tanken bij een lokaal tankstation. Daar maakt ze kennis met pompbediende Johnny (Eron Tabor) en zijn vrienden Andy en Stanley, die bij het tankstation rondhangen en het spelletje "Mesje-pik" spelen. Als ze daarna bij haar zomerhuisje aankomt, gaat ze daar gelijk naakt zwemmen in de rivier en maakt ze daarna (als ze inmiddels weer is aangekleed) kennis met de ietwat sullige jongen Matthew (Richard Pace, die ik overigens vond lijken op een jonge Chevy Chase), die de boodschappen bezorgt in het dorp op zijn fiets. Matthew is helemaal ondersteboven van Jennifer, die ook heel aardig voor hem is, en als hij daarna op zijn fiets naar het tankstation gaat, zegt hij tegen Johnny en zijn vrienden.

"Hey, guys. There's a new chick on the Housatonic. I saw her tits. I really did."

Dat laatste is overigens niet helemaal waar, want Jennifer droeg gewoon een shirt, welke wel doorzichtig was. Als Jennifer de dag erna in haar bikini in een hangmat langs de rivier aan het werken is aan haar roman, varen Andy en Stanley in hun motorbootje langs om haar te bekijken en te intimideren. Als ze de dag erna in haar bikini in een kano op de rivier ligt te zonnen en te relaxen, komen Andy en Stanley weer voorbij gevaren en binden ze Jennifers kano vast aan hun motorbootje en varen op hoge snelheid door. Jennifer is uiteraard woedend en zegt o.a. tegen hen:

"Stop it, you jerk! You maniacs! Bastards! Stop it!"

Uiteraard stoppen ze niet en trekken ze naar de kant, waar Johnny en Matthew haar opwachten. Johnny trekt dan gelijk het bovenstukjes van de bikini van Jennifer eraf (waardoor we weer de borsten van Camille Keaton te zien krijgen) en snel daarna trekken ze ook haar broekje uit (waardoor we ook voor het eerste de behaarde schaamstreek van Camille Keaton te zien krijgen) en roept Johnny tegen Matthew:

"The broad's all yours. Come on. We got her for you, come on! Don't stand there like a prick. Get over here."

Maar Matthew durft en kan niet. Terwijl ze haar vasthouden, begint Johnny zich na circa 26 minuten uit te kleden en verkracht hij Jennifer in standje missionaris. Als Jennifer daarna opstaat en naakt wegloopt in het bos, treft ze iets later Andy aan, die op een rots mondharmonica zit te spelen om haar te intimideren. Niet veel later ziet ze ook de anderen en is het Andy zijn beurt om haar te verkrachten en hij doet dat hardhandig (Jennifer schreeuwt daarbij ook van de pijn) en hij slaat haar ook daarbij. Als ze daarna vertrekken, slentert Jennifer onder het bloed naar haar zomerhuisje en probeert ze de politie te bellen. Maar Johnny en zijn vrienden zijn ook aanwezig en verhinderen dat, waarna Matthew een nieuwe kans krijgt om voor het eerst met een vrouw te neuken. De anderen moedigen hem ook aan en zeggen o.a. tegen hem.

"Don't miss your chance, Matthew! Try it, Matthew. It'll be good, you'll see. It's now or never, Matthew. Come on, Matthew. Try it, baby! Go on, show us what you can do."

Als Matthew dan besluit om het te doen, gaat hij ook Jennifer verkrachten in standje missionaris (met daarbij zijn sokken aan), maar echt succesvol is hij daar niet in, want op een gegeven moment zegt hij tegen de anderen:

"I can't come. I can't come. You're interrupting my concentration. I can't. I can't, not when people are watching me."

Daarom besluit Stanley dat het zijn beurt is om Jennifer te verkrachten, maar Jennifer heeft te veel pijn en zegt tegen hem:

"l’m hurt. Please, l’m hurt. l’ll do it to you with my hand. You'll like it. You'll see."

Waarop hij zegt:

"Total submission. That's what I like in a woman. Total submission."

Hij ramt daarna een flessenhals van een fles in haar schaamstreek (waarbij Jennifer het uitschreeuwt van de pijn) en schreeuwt tegen haar:

"Suck it, bitch. I said you're gonna suck it. Suck it or you're gonna die. Suck it!".

Als Stanley klaar is verlaten ze het zomerhuisje en laten ze Matthew met Jennifer afrekenen met een mes die hij in haar hart moet steken. Maar hij durft dat natuurlijk niet en smeert alleen wat bloed van haar op het mes, om de anderen te overtuigen dat hij haar gedood heeft. Ze vertrekken dan na circa 53 minuten met het motorbootje, waarbij ze denken dat Jennifer dood is.

Het verkrachten van Jennifer heeft dus in totaal bijna 30 minuten geduurd, waarbij ze door vier boerenpummels is verkracht en dat werd best bruut in beeld gebracht en daarbij is Jennifer (of beter gezegd Camille Keaton) ook de hele tijd naakt te zien. De naaktheid en de seks (of beter gezegd verkrachting) is daarbij wel puur functioneel en niet erotisch.

Je zou dan verwachten dat Jennifer naar de politie gaat of hulp zoekt, maar ze gaat zich wassen in bad, gaat op bed liggen, gaat wandelen, werkt gewoon aan haar roman, gaat naar een kerk (zegt daar voor het altaar "Forgive me") en als ze weer op krachten is besluit ze om wraak te nemen! En daarbij schaduwt ze in eerste instantie Johnny, die een vrouw en twee kinderen blijkt te hebben, en Matthew die gewoon nog boodschappen aflevert op zijn fiets.

Matthew is ook de eerste op wie ze wraak neemt en als ze weer telefonisch boodschappen bestelt, moet hij die weer afleveren bij haar. Matthew is natuurlijk bang en als hij aankomt na circa 70 minuten, staat Jennifer buiten hem op te wachten in een witte lange jurk / nachtjapon en zegt ze tegen hem:

"You came superfast, Matthew."

Ze lokt hem dan naar haar toe in het bos, waarbij ze haar borsten aan hem laat zien en ook vrijt ze met hem en mag hij haar neuken. Maar tijdens het neuken doet ze hem een strop om de hals en hangt ze hem op aan een boom, waarna ze zijn lichaam dumpt in de rivier. De volgende persoon op wie ze wraak neemt is Johnny en hem neemt ze mee naar haar zomerhuisje, waarbij ze samen in bad gaan na circa 84 (dan zien we ook Camille Keaton voor het laatst naakt) en praten. Op een gegeven moment hebben ze het dan ook over Matthew, waarbij Jennifer zegt:

"I killed him. I choked him to death with a rope. I let Matthew kiss and have me before I killed him. And you know what? He came. He actually came."

Daarna speelt Jennifer in bad met zijn penis (Johnny zegt dan ook o.a. "You've got great hands. God bless your hands"), waarna ze een mes pakt en zijn penis eraf snijdt en Johnny doodbloedt. Omdat Johnny niet komt opdagen bij het tankstation, gaan Andy en Stanley met een motorbootje een kijkje nemen bij het zomerhuisje en nemen ze ook een bijl mee. Jennifer ligt in bikini hun al op te wachten in de hangmat en als ze aankomen ligt ze niet meer in de hangmat, want ze zwemt naar de boot en duwt Stanley in het water (Andy is dan inmiddels aan land). Ze cirkelt dan wat rondje met het motorbootje om Stanley heen, waarbij Andy hem probeert te helpen en ook het water ingaat. Ze doodt dan uiteindelijk Andy met de bijl en als Stanley aan het motorbootje aan de motor hangt, zegt hij angstig tegen Jennifer:

"I don't wanna die. It wasn't my idea. I didn't want to do it to you. l’m sorry. I really am. It was Johnny. Johnny talked me into it. Johnny made me do it. I didn't wanna do it. He made me do it."

Waarna Jennifer tegen hem zegt "Suck it, bitch!" en de motor aanzet, waarmee ze hem doodt op gepaste wijze. Daarna vaart ze weg en is de film na circa 100 minuten afgelopen.

Ik heb me eerlijk gezegd goed vermaakt met deze film ondanks dat het niet hoogstaand is en het ook allemaal behoorlijk amateuristisch is. Slechte punten zijn o.a. het af en toe opspelende gebrek aan geloofwaardigheid, het wat houterige of slechte acteerwerk van sommige personages (vooral Richard Pace als Matthew werkt vaak op de zenuwen als de aanvankelijk sympathieke, maar overdreven nerdy Matthew), nietszeggende of onnodige scènes in de film en slecht of niet ontwikkelde personages. Ook is de uitwerking van het verhaal wat mager, want het is uiteindelijk een behoorlijk rechtlijnige verkrachting- en wraakfilm.

Daarentegen zijn de pluspunten van de film de verkrachtingsscènes (regisseur Meir Zarchi toont namelijk hoe gruwelijk een verkrachting is), waarvan ze eigenlijk Jennifer de schuld geven vanwege haar gedrag en kleding, de naaktheid (lang leve de jaren 70 films) van Camille Keaton die zeer geregeld van top tot teen naakt is te bewonderen, de broeierige zomerse sfeer op het platteland (de bossen en het water), de opbouw van het verhaal (bestaat eigenlijk uit vier gedeeltes, de inleiding van circa 20 minuten, de verkrachting van bijna 30 minuten, de bezinning van circa 20 minuten en de wraak van circa 30 minuten), de rauwe beelden en het praktisch uitblijven van muziek. De enige muziek die te horen is, is afkomstig van omgevingsgeluiden, of bronnen uit de film zélf, zoals een radio of Andy die op een mondharmonica speelt (de scène waarbij hij dat doet en op een rots zit vond ik zeer sterk).

De cast mag dan wel niet geweldig zijn, toch deden Camille Keaton (als Jennifer die immer strijdvaardig overkomt en niet hulpeloos en verslagen in een hoekje duikt en ze slaat ook hard terug) en Eron Tabor (als pompbediende Johnny) het best verdienstelijk en zeker Camille Keaton. Johnny zag er ook best fraai uit in zijn uniform (inclusief pet) en hij rookt ook geregeld een sigaartje. Ook Andy zag er fraai uit in zijn boerenpummel kleding. De mannelijke personages zijn dom, walgelijk en behoorlijk stereotype (ze krijgen uiteindelijk wat ze verdienen) m.b.t. vrouwen. De cast is overigens vrij beperkt met maar eigenlijk vijf personages.

Al met al is "Day of the Woman" een lekkere jaren 70 wraakfilm, ondanks dat het niet altijd geloofwaardig is. Maar vind je het akelig om naar verkrachtingsscènes te kijken, dan kan je deze film beter mijden, want er zitten er in totaal vier in en de totale duur ervan is circa 30 minuten!

Het eerste gedeelte van de film is best goed maar het tweede gedeelte en vooral het einde vond ik een afknapper. Dat John Cleese genoemd wordt tot de hoofdrol spelers slaat eigenlijk nergens op want langer dan 3 a 4 minuten komt hij er niet in voor (en ook nog in 1 scene). Special effect waren wel goed maar in het algemeen viel de film me tegen. Ik had er meer van verwacht.

Waarom moeten er trouwens in dit soort films altijd van die vreselijk irritante kinderen in meespelen ? Dat was bij Indendende Day en War of the Worlds ook al. Dat jongetje was gewoon vreselijk irritant. Geilen de Amerikanen soms op kinderen in dit soort films ?

Eigenlijk best een aardige actiefilm waarvan het verhaal wist te boeien (had qua uitwerking wel iets weg van "Night of the Living Dead", maar in deze film draait het niet om Zombies) en er gedurende het verhaal ook altijd een heerlijk broeierig en spannend (zo vond ik de sirene wel ijzingwekkend) sfeertje was. Sowieso zat het wel goed met de uitvoering. Ook zit er meer dan genoeg actie in welke geregeld best hard is. Helaas zijn de meeste actiescènes wel vrij donker opgenomen waardoor het niet altijd even goed te zien is. Overigens is alles in deze film vrij donker en meen je te maken te hebben met een zwart/wit film, maar dat is echter niet het geval want soms zit er iets van kleur in. De cast is niet hoogstaand maar voor een film als deze, deden ze het gewoon prima. Met name Ashley Bell als de taaie en harde Mary kon me wel bekoren. Al met best een verrassend goed tussendoortje met ook een sterk einde (best grof en kind onvriendelijk ).

P.S. die Shannyn Sossamon mocht er best wezen.

Verhaal was best aardig gevonden maar de uitvoering ervan was gewoon beroerd. De film wist totaal niet te overtuigen en was ook niet spannend. Het zag er in de film allemaal zeer goedkoop en nep uit want de special effecten waren zeer slecht (zeer matige CGI effecten) en de acteurs (Willem Dafoe zag eruit als een mislukte Chuck Norris met zijn belachelijk ringbaard) konden niet overtuigen, m.u.v. Sam Neill want die speelde best aardig.

Zoals iemand hierboven zegt zaten er inderdaad veel referenties naar andere films zoals Blade en the Matrix. Maar die films waren wel allemaal stukken beter dan deze. Deze B-film valt wel te bekijken maar verwacht er niet veel van.