Opinions

Op de valreep van 2015 toch nog deze enigszins vermakelijke (maar ook saaie) Duitse Komedie / Drama film gezien op de televisiezender Film 1.

In deze film, welke zich afsleept halverwege de jaren 80 in een saai Noord Duits dorpje, draait het om een 4-tal jongeren die samen in een punkband spelen en samen plezier maken en veel drinken. Eén van deze jongere is Roddy Dangerblood (verdienstelijk gespeeld door Cecil von Renner), die tevens de gitarist is in de band, en vooral vanuit zijn oogpunt draait het in dit verhaal. Roddy Dangerblood (met zijn stekelig blond kapsel en die ook alles "cool" vindt) is vooral bezig met de zin van het leven (wel niet echt diepgaand) en daarbij gaat het vooral om muziek, bier, de band (die bepaald niet succesvol is en muzikaal talent hebben ze allemaal niet), optredens, plezier maken met zijn bandvrienden Sid Schick (de zanger die tevens fan is van Stalin), Fliegevogel (andere gitarist die tevens homo is) en Flo (de drummer van de band die vrijwel continue rookt) en ook vrouwen.

M.b.t. het laatste leert hij o.a. Maria (leuk gespeeld door de mooie Mersiha Husagic) kennen, die een oogje op hem heeft en hem en zijn overige bandleden ook uitnodigt voor haar verjaardagsfeest. Daar loopt het dan een beetje uit de hand door zijn overige bandleden (niet dat er iets ergs gebeurt), terwijl hij net aan het zoenen is met Maria op de badkamer, en Maria stuurt hem en zijn vrienden dan ook weg. Dat was dan tevens het einde tussen Roddy en Maria In het begin van het verhaal scharrelt Roddy ook nog even met een zekere Zita-Roxane (gespeeld door Zita Riegamer die ook heel even topless is te zien) en met haar heeft hij zelfs bijna seks. Omdat hij wat betreft het onderwerp seks maar een stijve en onhandige hark (leuke woordspeling) is, gaat dat uiteindelijk niet door en trekt Zita-Roxane zich op het laatste moment ook terug, terwijl Roddy net bezig is om zich stijf te maken Dus echt succesvol is hij ook niet bij de vrouwen en "niet succesvol" is ook een beetje de leidraad in het verhaal.

Eerlijk gezegd gaat het verhaal eigenlijk nergens over (er zit eigenlijk ook geen einde in), maar is deze film wel nog enigszins vermakelijk om naar te kijken en is de jaren 80 sfeer ook best herkenbaar en zeker omdat ik destijds ook woonde in een dorpje. Omdat er eigenlijk ook maar weinig in gebeurt op een paar ruzies na, is het verhaal ook regelmatig saai en langdradig. De film staat mede betiteld als een Komedie, maar veel te lachen valt er eigenlijk niet en het is ook vooral alleen glimlachen. Van de cast heb ik nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel allemaal leuk en verdienstelijk.

Leuk om eens gezien te hebben, maar meer zeker ook niet. Dit is ook het soort film welke niet lang zal blijven hangen, waardoor je hem snel weer vergeten bent. Mede daarom krijgt hij van mij ook een kleine onvoldoende.

Eigenlijk best een vermakelijke Mystery / Thriller die best wist te boeien en ook enigszins verrassend was. Het verhaal zit best goed in elkaar en met de sfeer (boei je niet met onze gemeenschap) in de film zat het eigenlijk ook wel goed. Ook met de uitvoering zat het wel goed want de film houdt je goed in de ban en pas op het einde wordt het echt duidelijk hoe de vork in de steel zit. Visueel zag het er trouwens ook wel aardig uit. Ik vroeg me alleen of in welke tijd deze film zich afspeelde, jaren 70, 80, 90, 2000, ? De rol van Carice van Houten (dit keer hield ze haar kleren aan) was best aardig en het was wel grappig dat haar Nederlandse accent duidelijk hoorbaar was (dat is nu best verbeterd). Ze ging overigens wel op een belachelijk manier dood. Carice van Houten werd wel overtroefd door Jenn Murray die de rol van Dorothy Mills bijzonder goed en overtuigend speelde. En Charlene McKenna mocht er best wezen qua uiterlijk (leuke borstjes trouwens).

Na eerst gisteren "Deadly Weapons (1974)" te hebben gezien met Chesty Morgan en haar twee megaborsten, moest ik natuurlijk ook deze Actie / Misdaad film van haar zien, die veel overeenkomsten heeft met de film "Deadly Weapons". We zien namelijk niet alleen wederom veelvuldig de enorme megaborsten van Chesty Morgan, we zien ook veel dezelfde decors (o.a. een badkamer, een bar, een kamer met dezelfde foto's van dieren aan de muur en we zien ook steeds hetzelfde vliegtuig landen) die ook te zien waren in "Deadly Weapons". Dit komt natuurlijk mede omdat beide films in hetzelfde jaar gemaakt zijn en waarschijnlijk zeer snel achterelkaar.

Nadat agent 99 bij een onderzoek naar een misdaadsyndicaat vermoord is, wordt de op vakantie zijnde Jane (Chesty Morgan) op de taak gezet. Deze rondborstige agente, nummer 73, krijgt hiertoe in haar megaborsten een fototoestel geïmplanteerd. Hiermee kan ze foto's nemen van bewijsmateriaal en personen en dat moet uiteindelijk leiden tot de ontmaskering van de mysterieuze Ivan Toplar, het hoofd van een bende welke handelt in drugs.

Net zoals bij "Deadly Weapons" zien we nu ook weer de megaborsten van Chesty Morgan tijdens de opening credits (wel niet in de eerste seconde, maar pas 20 seconden later), waarbij ze dan haar linkerborst regelmatig iets optilt en je dan steeds het klikgeluid van een fototoestel hoort. Oftewel in haar linkerborst zit het fototoestel geïmplanteerd. Daarna begint de film en zien we hoe agent 99 wordt vermoordt en zien we ook Chesty Morgan op vakantie, waarbij we o.a. twee teams tegen elkaar zien volleyballen en één team is dan naakt (dan zie je wat borsten en billen) en het andere team heeft kleren aan. Chesty Morgan doet daarbij overigens niet aan mee, want zij zit lekker te genieten in de zon met alleen een te kleine zwarte doorzichtige BH aan en verder een kort rood broekje, zwarte panty's en rode plateauschoenen (typisch jaren 70).

Op haar hotelkamer wordt ze dan gebeld en moet ze terugvliegen naar New York waar ze haar opdracht te horen krijgt van haar baas Bill (Peter Savage) en daarbij wordt er een fototoestel in haar linkerborst geïmplanteerd. Elke keer als ze een foto wil nemen, moeten de kleren uit en moet de linkerborst iets worden opgetild en horen we een klikgeluid. Klik, weer een foto Menigmaal heb ik hierom hard moeten lachen, want het slaat natuurlijk als een lul op een drumstel. De eerste paar shots van de megaborsten (na de opening credits zijn ze pas voor het eerst te zien na circa 14 minuten als ze wakker wordt in een bed in een ziekenhuis en dan is er ook nog een pleister geplakt op haar linkerborst) van Chesty Morgan zorgen nog wel voor humor en zeker m.b.t. hoe zij foto’s maakt van gevoelige documenten of uitgeschakelde vijanden. En dat laatste gebeurt best vaak en dat maar liefst zeven keer.

Haar eerste slachtoffer is een verpleegster (Denise Purcell), die haar een pil geeft welke ze niet inneemt, in het ziekenhuis die ze wurgt met een telefoonsnoer waarna ze met haar linker megaborst een foto van haar maakt. Klik, de eerste foto. De tweede keer maakt ze foto's van bewijsmateriaal, waarbij ze betrapt wordt door een man (Louis Burdi). Ze vecht dan met deze man door haar borsten te gebruiken i.p.v. haar vuisten. Ze slaat daarmee de man min of meer knock-out, waarna ze vlucht en er een autoachtervolging volgt. Daarbij vermoordt ze de man met een lippenstift, waarin een bom zit.

Haar identiteit is dan bekent bij het misdaadsyndicaat en die willen afrekenen met haar. Ze sturen dan een moordenaar op haar af die per ongeluk de vriendin van Jane, te weten Jill (Jill Harris), vermoordt terwijl ze een douche aan het nemen is in de woning van Jane. We zien dan dezelfde badkamer als in "Deadly Weapons" en ook zien we Jill Harris naakt, die min of meer op dezelfde manier wordt vermoordt met een mes (ze wordt herhaaldelijk gestoken) onder de douche als in de Horror / Thriller film "Psycho (1960)". Ondertussen ontmoet Jane agent Tim in de dierentuin, waarop ze verliefd wordt.

Als ze weer in haar woning is en ze een drankje maakt op de bar (dezelfde bar als in "Deadly Weapons") en daarin een ijsblokje stopt, kleedt ze zich uit en op dat moment komt de moordenaar binnen. Jane schakelt dan de moordenaar uit met damp uit een soort van theepot en vermoordt hem uiteindelijk door ijsblokjes in zijn mond te stoppen (dat was best sadistisch). Klik, en er wordt weer een foto gemaakt. En zelfs deze fotohandelingen gaan op een gegeven moment vermoeien. Als ze daarna in bed gaat liggen en met haar borsten gaat spelen, rinkelt de telefoon en heeft ze een telefoongesprek met Tim die haar uitnodigt voor een afspraak. En terwijl ze het telefoongesprek voert, gaat de camera al snel richting de megaborsten van de grote meid. Ook al hebben ze niets met de scène te maken, ze blijken het enige interessante te zijn wat er uitgesleept kan worden

We zien daarna Jane bij Tim, waarbij ze gaan vrijen op de bank en waarop Tim soms op de borsten van Jane drukt, waardoor er foto's worden gemaakt van Tim. We zien daarna Jane in een kamer (die ook al te zien was in "Deadly Weapons"), waarbij ze opzoek is naar bewijsmateriaal en als ze dat vindt maakt ze er wederom foto's van. Je kunt gerust zeggen dat Jane een slechte inbrekster was, want wederom wordt ze betrapt door een man (Donny Lee), die ze nu uitschakelt met een grote oorbel. Klik, weer een foto

Daarna zien we vijf minuten lang beeldvulling, waarbij Tim tijdens een paardenrace Jane probeert te vinden. Die scène was totaal overbodig en had men beter eruit kunnen knippen omdat het helemaal niets toevoegde (ik denk niet dat het niemand interesseerde dat ruiter Ramon de paardenrace won). Jane wilt dan afrekenen met crimineel Hans Schmidt (Buck Starr), die op zijn hotelkamer aan het vrijen is met een vrouw. Als de vrouw naar de badkamer gaat heeft Jane zich daar verstopt in de douche, waarbij ze de vrouw neerslaat, verdoofd en vastbindt en wederom hoor je dan weer een klik en dus weer een foto. Ze smeert dan een verdovend middel op haar megaborsten en gaat dan naar Hans Schmidt die ligt te slapen op bed. Hij denkt dan dat het de andere vrouw is en begint aan haar borsten te zuigen. Als hij buitenbewustzijn raakt, doet Jane haar BH af en hoor je weer een klik en dus weer een foto. Ze wast daarna op de badkamer haar megaborsten met water en vertrekt dan.

Ze wordt daarna gepakt door Igor (Saul Meth), hij had ook de moordenaar op haar afgestuurd, die haar naar een kamer brengt, vastbindt op een stoel en herhaaldelijk slaat. Als hij zich wilt vergrijpen aan haar, komt er een vrouw de kamer binnen en dat was dezelfde vrouw als op de badkamer bij Hans Schmidt die ze verdoofd had. Als de vrouw binnenkomt zegt ze "Ah, it's you. How nice to see you again.", waarna ze Jane in het gezicht slaat. Jane weet zich uiteindelijk zelf te bevrijden en slaat daarna Igor met een kapot geslagen fles in het gezicht en slaat daarna de vrouw neer. Ze maakt dan weer haar BH los en maakt foto's van Igor en de vrouw en vertrekt daarna weer. Dat is tevens de laatste keer dat je klik, weer een foto hoort.

Daarna krijg je te horen dat Jane zich voor 22:00 uur moet melden bij haar baas Bill, want behalve een fototoestel heeft men ook een bom in haar borst geïmplanteerd, die anders om 22:00 uur afgaat. Net op tijd meldt Jane zich bij Bill, waarna het fototoestel en de bom worden verwijdert uit haar linker megaborst tijdens een operatie. Daarna gaan ze samen de gemaakte foto's bekijken en komen ze erachter dat Tim (er waren namelijk ook per ongeluk foto's van hem gemaakt) de mysterieuze Ivan Toplar is. Jane gaat dan naar hem toe om met hem af te rekenen, maar eerst drinkt ze nog naakt een kopje koffie Eenmaal bij Tim biecht Tim het één en ander op en vertelt hij dat hij verliefd is op haar. Maar Jane kent geen genade / medelijden en schiet hem dood en dit keer horen we dus geen klik meer van haar borsten en alleen het klikgeluid van het pistool.

Eenmaal terug in de woning rinkelt de telefoon weer en als ze die opneemt is het haar baas Bill die een nieuwe opdracht voor haar heeft in Istanboel in Turkije. En ook tijdens dat telefoongesprek heeft de camera meer interesse in de megaborsten van Chesty Morgan i.p.v. haar gezicht. Ze weigert de opdracht, maar in de laatste beelden zien we het vliegtuig landen op het vliegveld van Istanboel en heeft Jane de opdracht toch aangenomen. Hierna is de film ook na 72 minuten afgelopen en een vervolg is er ook nooit meer gekomen.

Net zoals in "Deadly Weapons" is het verhaal te verwaarlozen en draait het alleen maar om de megaborsten van Chesty Morgan. Toch vond ik deze film net wat leuker dan "Deadly Weapons" en vooral vanwege het fototoestel in haar megaborsten. Ook de cast doet het dit keer wat beter en dat inclusief Chesty Morgan die dit keer niet als een houten plank acteerde. De korte speelduur maakt ook dat de verveling niet te snel toe slaat en liefhebbers van gigantische natuurlijke jetsers kunnen helemaal uit hun dak gaan. Chesty Morgan is nog steeds onder ons en is inmiddels 83 jaar oud. Ik hoop voor haar dat ze haar borsten (lijkt me geen pretje om daarmee te leven en zeker niet qua gezondheid) inmiddels heeft laten verkleinen, want anders hangen ze waarschijnlijk nu tot aan haar knieën.

Dit zal waarschijnlijk mijn laatste film zijn die ik zie met Jean-Claude Van Damme (the Muscles from Brussels) in een hoofdrol (in deze film zelfs twee keren), want ik heb nu wel zijn hele jaren 80 en 90 oeuvre gezien en dat was toch wel zijn piekperiode in de filmwereld. De films na die tijd interesseren me (nog) niet en daarom ga ik me er ook (nog) niet aan wagen.

Hoewel geen van alle films waarin Jean-Claude Van Damme een hoofdrol heeft hoogstaand is, zijn ze wel meestal vermakelijk om te zien en dan vooral natuurlijk vanwege de actie. Dat is zeker ook weer op deze film van toepassing welke aardig begon met een 10 minuten durende inleiding over een gebeurtenis (dood, beter gezegd vermoord, van de ouders van tweelingbroers Alex en Chad, welke beiden leuk gespeeld worden door Jean-Claude Van Damme) welke 25 jaar eerder gebeurde en welke tevens de leidraad is voor het verhaal (draait om wraak). Het verhaal zit best leuk in elkaar (ook visueel met o.a. fraaie beelden van Hong Kong waar het verhaal zich afspeelt) en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Ook weet het verhaal enigszins te boeien en zit er voldoende actie in de vorm van vechten en schieten. Hierin heeft ook de niet onaardig uitziende vrouwelijke bodybuilder Corinna Everson een rol en uiteraard vecht Jean-Claude Van Damme ook een keer tegen zichzelf (Alex vs Chad omwille Danielle Wilde die gespeeld werd door Alonna Shaw). Het tempo is ook best hoog en er gebeurt meer dan voldoende.

Het verhaal wordt natuurlijk gedragen door Jean-Claude Van Damme in de leuke dubbelrol van Alex en Chad, maar ook de overige cast deed het verdienstelijk zoals o.a. de helaas dit jaar overleden Geoffrey Lewis (in de rol van Frank Avery die zich in eerste instantie 25 jaar heeft ontfermt over Chad) en de niet onaardig uitziende Alonna Shaw die ook nog eens topless is te bewonderen. Wat vooral leuk is in deze film, is dat Bolo Yeung weer een gespierde slechterik speelt (daar was hij ook altijd uitermate geschikt voor) en dat was drie jaar eerder (1988) ook het geval in de film "Bloodsport (1988)" waarin Jean-Claude Van Damme echt doorbrak voor het grote publiek (lees vooral videotheek publiek). Uiteraard dun ze hun gevecht in die film nog eens dunnetjes over op het einde. Daarin is o.a. diverse malen de geweldige traptechniek van Jean-Claude Van Damme te bewonderen. Bolo Yeung had wel een betere dood verdient i.p.v. de flauwe electrocutie.

Al met al gewoon een vermakelijke actiefilm (had in mijn ogen wel iets van 15 minuten korter mogen duren, want het is soms wat langdradig) met een leuke dubbelrol van Jean-Claude Van Damme.

Inderdaad een kopie van de 'The Fugitive' maar dan met een vrouwelijke hoofdrolspeler. Ik moet daarbij zeggen wel een mooie en ze acteerde in deze film ook niet slecht.

Het verhaal is vrij standaard en voorspelbaar. Vrouw wordt ten onrechte van moord beschuldigd en gaat op haar vlucht van de politie op zoek naar wraak. M.a.w. een vrij saaie film.

Vroeger eindjaren 90 heb ik deze film op ik meen Canal+ (nu is dat Film 1) gezien. Het enige wat ik me nog ervan kon herinneren was het meespelen van Dennis Rodman (met steeds een andere felle kleur in zijn haren) en het einde in een Romeins sporttheater. Omdat ik de afgelopen dagen Jean-Claude Van Damme een beetje in mijn hoofd heb zitten, heb ik deze film weer eens herzien.

Qua verhaal (draait om wraak) stelt deze actiefilm weinig voor en is hij bepaald ook niet origineel. Ook weet het verhaal niet echt te boeien, maar qua vermaak en uitvoering is het nog wel een aardige film om naar te kijken. Mede ook omdat het tempo best hoog is en er ook best veel actie in zit welke soms best spectaculair is (hier en daar heeft men ook wat actie gejat uit andere films, zoals de geweerkoffer uit de eerder uitgekomen film "Desperado (1995)"). Zo begint de film met een soort van James Bond-achtige opening en eindigt hij spectaculair in het eerder genoemde Romeinse sporttheater waar o.a. een tijger wordt losgelaten. Ook de cast doet het verdienstelijk en het meespelen van Dennis Rodman maakt het verhaal nog wat luchtig en hij zorgde ook voor wat humor. Het hoogtepunt van deze film vond ik eigenlijk het eindgevecht tussen Jean-Claude Van Damme en de gespierde Mickey Rourke. De eerder genoemde Dennis Rodman speelt daarbij ook een rol.

Ondanks dat dit geen geweldig film is, heeft hij in mijn ogen hier wel een te laag punt. Omdat ik me er wel aardig mee vermaakt heb en de film ook maar iets van 85 minuten duurt en nergens echt verveeld, krijgt hij van mij in ieder geval een voldoende.

Zeker geen hoogstaande Misdaad / Thriller, maar wel eentje die nog redelijk is te doen.

Het verhaal voelt ouderwets aan (typisch verhaal welke uit de jaren 80 / 90 zou kunnen stammen) en is inderdaad wat flauw en misschien ook wel cliché. Opzicht valt de uitvoering wel mee (zeker het begin is best aardig) en zitten er ook twee wendingen in het verhaal, die al dan niet verrassend zijn. De eerste wending die al snel openbaar wordt gemaakt, neemt wel gelijk alle spanning uit het verhaal weg. Hierdoor is de rest van de film ook vrij langdradig en mat en zit je alleen maar te wachten op de ontmanteling van “Cassius”, terwijl je al weet wie het is. De wending op het einde was wel aardig, maar kwam wel een beetje uit de lucht vallen.

Dankzij de cast die opzicht niet slecht speelt, kijkt deze film zich wel lekker weg. Met name Richard Gere en vooral Topher Grace deden het verdienstelijk. Het was ook leuk om de fraaie Odette Annable weer eens terug te zien in een film. Al met al leuk om eens gezien te hebben, maar meer ook niet.

Goed spel van Philip Seymour Hoffman, Meryl Streep (zag eruit als een lijk), en Amy Adams maar mijn god wat een zeik film was dit.

Inderdaad een soort Police Academy maar dan op een onderzeeër en slechter. Ik heb deze film volgens mij nog nooit volledig kunnen uitkijken want hij was gewoon slecht. De film bevat eigenlijk alleen maar flauwe en onderbroeken humor en dat is nu niet bepaald mijn soort humor. De cast van deze film valt nog enigszins mee en Kelsey Grammer (alias Frasier) doet het zelfs redelijk. Lauren Holly zag er in uniform met opgepompt decolleté best aardig uit maar dat was dan ook het enige pluspunt van haar in deze film.

Misschien lukt het me vandaag om deze film volledig te bekijken maar ik vrees het ergste.

Flauwe dertien in een dozijn komedie die op een paar momenten na nergens grappig is. Het verhaal is al diverse keren uitgevoerd en ook vaak beter. Dit was gewoon een slap aftreksel ervan. Het verhaal is ook nog eens zeer flauw en zit boordevol stereotypen (de blanken zijn slecht) en clichés. Hoofdrolspeler Chris Rock is meer irritant in deze film dan leuk. Maar dat probleem heeft hij eigenlijk in vrijwel al zijn films. Ook de overige cast is nergens leuk en ze acteren vaak zeer overdreven (vooral die vreselijke Wanda Sykes). De vrouw Regina King waar Chris Rock verliefd op werd in deze film was overigens een draak van een vrouw en acteren kon ze ook niet. Nee deze flauwe hap kun je beter mijden, tenzij je een groot fan bent van Chris Rock maar dat zullen er maar zeer weinig zijn.

Best wel een trieste/sombere en ook wel deprimerend drama over de gevolgen van drugsverslaving . Het verhaal is eigenlijk verfilmd in een soort documentaire reality stijl welke best goed uitpakte. Het speelt zich ook af in een deprimerend godverlaten pro Amerikaans gat (het patriottisme straalt er vanaf) welke perfect paste in deze film. Vera Farmiga speelde overigens de rol van drugsverslaafde best goed en ook overtuigend en je kreeg eigenlijk ook wel medelijden met haar. Was best lullig dat de man van wie ze dacht dat die haar kon helpen er eigenlijk nog erger aan toe was dan haar. Al met al geen vrolijke film maar wel een interessante.

P.S. Als iemand opzoek is naar een soortgelijke film dan raad ik "SherryBaby" aan welke best veel overeenkomsten heeft met deze film.

Aardige sobere drama / thriller met best een boeiend verhaal (wel enigszins cliché en voorspelbaar) en met Maria Bello (altijd leuk om te zien) in een sterke rol. Ondanks dat deze film best deprimerend is en één en al soberheid uitstraalt was de uitvoering best goed (af en toe best wat heftige scenes). Buiten Maria Bello speelt Rufus Sewell ook best aardig.

Deze Komedie / Drama film begon opzicht nog wel leuk, maar vanaf het moment (na circa 50 minuten) dat Christoph Waltz in beeld komt, slaat het verhaal om van komedie naar drama en krijgen we uiteindelijk ook nog een flauwe boodschap (einde van de mensheid) voor onze kiezen, waardoor deze film helaas niet meer is geworden dan een flauwe en langdradige bedoeling.

In dit verhaal ontdekken Noorse wetenschappers hoe ze als oplossing voor overbevolking, mensen kunnen laten krimpen tot een lengte van bijna 13 centimeter. Het plan is om dit in 200 jaar tijd wereldwijd in te voeren. Al snel komen mensen erachter dat ze in een miniatuurwereld meer waar voor hun geld kunnen krijgen, zoals het echtpaar Paul Safranek (Matt Damon) die een ergotherapeut is en Audrey Safranek (Kristen Wiig) die dolgraag in een groter huis willen wonen, die zich willen laten verkleinen uit financiële overwegingen.

Zoals aangegeven begon het verhaal nog best leuk, met als absolute hoogtepunt (na circa 30 minuten) het verkleiningsproces bij de mens, waarbij eerst al het haar wordt afgeschoren, daarna worden ze verdoofd met medicijnen en wordt er bij hun een een soort van buttplug ingebracht (waarom is me eigenlijk onduidelijk), waarna hun vullingen uit tanden en kiezen worden gehaald (want die zouden weleens kunnen ontploffen in de verkleiningsmachine). Vervolgens gaan ze met z’n allen een gigantische verkleiningsmachine in zonder kleding en met één druk op de knop wordt het onomkeerbare verkleiningsproces in werking gezet. Met spatels halen de verpleegsters de kleine mensjes vervolgens van hun reusachtige ziekenhuisbedden af, om hen naar miniatuur verkoeverkamers te brengen. Dat hele proces wordt met evenveel fascinatie als afschuw als verbijstering gedurende 5 minuten fraai in beeld gebracht.

Tot zover het komedie gedeelte van het verhaal, want vanaf het moment dat Paul als kleine man alleen (zijn vrouw Audrey besluit namelijk tijdens het kaalscheren om zich alsnog niet te laten verkleinen) verder moet in het leven, raakt de film zijn focus kwijt en slaat het om naar een flauw en langdradig drama, met ook nog een vleugje romantiek.

Daarbij maakt Paul o.a. kennis met zijn nieuwe rijke (smokkelen van luxe goederen) en feestende Servische buurman Dusan Mirkovic (Christophe Waltz) en de manke (loopt met een prothese) Vietnamese schoonmaakster Ngoc Lan Tran (Hong Chau), die o.a. het huis van Dusan schoonmaakt en een activiste was in haar vaderland en die werd opgepakt en tegen haar wil werd verkleind (ze is Amerika binnengesmokkeld via een televisiedoos, waarbij ze de enige overlevende was en waardoor ze ook mank is geworden), die de ogen opent van Paul en waar Paul ook voorspelbaar verliefd op raakt.

Het laatste gedeelte (na circa 90 minuten) van het verhaal welke zich afspeelt in Noorwegen en waarbij men te horen krijgt dat de mens uiteindelijk zal uitsterven (heeft te maken met methaangas op Antarctica) en waardoor een groep mensen onder de grond gaat wonen als een soort van "Ark van Noach", was zowel tenenkrommend slecht, clichématig, flauw en voorspelbaar en zeker wat betreft de keuze die Paul uiteindelijk maakt.

Ondanks het meespelen van Matt Damon en Christoph Waltz, tilt de cast deze film ook niet naar een hoog niveau, waarbij Matt Damon zelfs een tikkeltje kleurloos is en Christophe Waltz speelt gewoon op de automatische piloot. En Kristen Wiig zien we helaas alleen maar in de eerste circa 40 minuten van het verhaal (besluit op het laatste moment om zich niet te laten verkleinen en laat zich uiteindelijk ook scheiden). Het is juist de onbekende Hong Chau, die nog het meest weet te overtuigen als de kloeke Ngoc Lan Tran. Ook Jason Sudeikis in de kleine (zowel letterlijk als figuurlijk ) rol van Dave Johnson (oude vriend van Paul, tegen wie hij altijd al heeft opgekeken) deed het nog best leuk.

Het is jammer dat deze film al snel overgaat van een vermakelijke Komedie film naar een Drama film (wat ook nog eens te lang duurt), want anders had ik deze film waarschijnlijk wel leuk gevonden. Nu is deze film maar half geslaagd en vond ik het vooral maar een flauwe en langdradige bedoeling.

In het begin denk je nog te maken te hebben met een serieuze horror film maar halverwege wordt het een ordinaire slasher met veel goor effecten. De zombies vallen me overigens wel tegen want echt veel tegenstand deden ze niet bieden. Het verhaal stelt natuurlijk ook niet veel voor maar voor Noorse begrippen is dit zeker een goede horror film. Het sneeuwlandschap vond ik overigens best mooi. Ook leuk zijn de vele verwijzingen naar Evil Dead maar vooral naar Braindead. Qua humor en goor had die ook de meeste overeenkomsten met de laatst genoemde film.

Ook in dit tweede deel moet je de horror met een korreltje zout nemen en is het vooral weer de humor die de boventoon voert. Ondanks dat, is de film wel geregeld lekker grof (zeg maar gerust keihard) en wordt dit keer ook werkelijk niemand (o.a. kinderen, bejaarden en gehandicapten) gespaard.

Het verhaal stelt natuurlijk wederom weinig voor maar de uitvoering is wel gewoon leuk en er valt ook genoeg te genieten qua humor en grofheid. Zeker tot circa halverwege de film, daarna neemt helaas de flauwheid de boventoon met als dieptepunt het flauwe gevecht tussen de Duitsers en de Russen. Visueel zag het er overigens wel allemaal fraai uit (inclusief de Tiger Tank) en het bloed en andere lichaamssappen en onderdelen vloeiden rijkelijk. Ook de cast deed het niet onaardig en dan met name de hoofdrolspelers Vegar Hoel (als Martin) en Ørjan Gamst (als de Nazileider Herzog).

Al met al is dit best een leuk vervolg op het eerste deel en kijkt hij ook lekker weg (mede dankzij de vaart en ook omdat er veel gebeurt).

P.S. de rol van Carl-Magnus Adner als leider van de Amerikaanse zombiedoders (Zombie Squad) was ook wel geinig en daarom ook het vermelden waard.

Mooie eerst Bond film met veel mooie beelden en tevens een zeer mooie eerste Bondgirl Ursula Andress. Het verhaal is goed en boeiend en Sean Connery laat een verpletterende indruk achter als eerste James Bond.

Hilarische film, de film mag dan wel in zwart/wit zijn maar hij blijft toch tijdsloos en is gewoon heerlijk om te zien. Peter Sellers en George C. Scott zijn geweldig in deze film. Het einde met op de bom zitten is gewoon geweldig. Pure entertainment deze film.

Deze Dracula verfilming heeft natuurlijk weinig tot niets te maken met genre Horror en is met name gericht op het genre Actie / Fantasy.

Het flauwe verhaal stelt eerlijk gezegd weinig voor en het verloop ervan is ook behoorlijk voorspelbaar en bevat de nodige clichés. Ondanks dat heb ik me er toch nog wel redelijk mee vermaakt en dat komt omdat ik het wel leuk vond hoe men in dit verhaal omging met de oorsprong van het personage Dracula en ook visueel (met name de effecten) zag het er allemaal nog wel aardig uit. Ook is het tempo behoorlijk hoog en gebeurt er voldoende. Dit in combinatie met de korte filmduur van 85 minuten, maakt het dat deze film zich nog enigszins lekker wegkijkt. Het einde vond ik overigens wel aardig.

De cast is helaas povertjes en Luke Evans in de rol van Vlad (oftewel Dracula) vond ik niet bepaald overtuigend. De rol van Dominic Cooper als de clichématige slechte sultan Mehmed was al helemaal belabberd en de rondborstige Sarah Gadon zorgt vooral voor het visuele aspect en deed dat best verdienstelijk.

Al met al leuk om eens gezien te hebben, maar zeker ook niet meer dan dat.

Zwakke film van Sam Raimi met hier en daar wat Evild Dead invloeden. Het verhaal stelde niet veel voor en de hoofdrol spelers waren dramatisch slecht (vooral Justin Long). Er zitten hier en daar wat schrikmomenten in maar eng of spannend wordt het eigenlijk nooit. Het beste van de film is nog het begin met de oude vrouw (de speelde eigenlijk nog het best) daarna wordt het snel minder.

"I'm not racist. Every Martin Luther King Day, I order a cup of dark roast."

Deze uitstekende Actie / Misdaad film werd me getipt door mijn broer die hem gezien had op Prime Video en eigenlijk is het vreemd dat ik hem nog niet gezien heb, want de film is nota bene van regisseur S. Craig Zahler van de uitstekende films "Bone Tomahawk (2015)" en "Brawl in Cell Block 99 (2017)". En in die laatste film had Vince Vaughn de hoofdrol en Don Johnson een bijrol en beiden zijn nu weer te zien in "Dragged across Concrete".

In dit verhaal draait het om de oude / racistische rot Brett Ridgeman (Mel Gibson) en de jongere Anthony Lurasetti (Vince Vaughn), die al jaren werken als trouwe rechercheurs in het kleine stadje Bulwark. Ze dragen hun badge met trots en proberen steeds het goede te doen, al loopt dat niet steeds van een leien dakje. Wanneer de arrestatie van Vasquez (Noel Gugliemi) net iets te gewelddadig verloopt en er videomateriaal opduikt, worden de twee tijdelijk op non-actief gezet door hun baas Lt. G. Calvert (Don Johnson).

Op dat moment breekt er iets bij Ridgeman, hij voelt dat het tijd is om zijn rechtvaardigheidsgevoel voor even aan de kant te zetten en even aan zichzelf te denken en dat mede door zijn thuissituatie, waarbij zijn vrouw Melanie (Laurie Holden) ziek en werkeloos is en zijn jonge dochter Sara (Jordyn Ashley Olson) geplaagd wordt op straat. Nadat hij op de hoogte wordt gesteld van een mogelijke bankoverval door een bekende crimineel, te weten Friedrich (Udo Kier), schakelt hij Anthony in om samen met hem een deel van de buit te kapen. De twee politiemannen moeten daarom hun plicht voor één keer verzuimen en echt alleen aan zichzelf denken. Het idee is er, maar zal de uitvoering ook zonder problemen verlopen?

Parallel aan hun verhaal leren we Henry Johns (Tory Kittles) kennen, een net vrijgelaten ex-gedetineerde die terugkeert naar zijn armoedige buurt. Hij wil zijn moeder Jennifer (Vanessa Bell Calloway) en invalide broertje Ethan (Myles Truitt) helpen, maar ziet weinig legale mogelijkheden om dat te doen. Henry raakt betrokken bij een groep gewelddadige overvallers onder leiding van Lorentz Vogelmann (Thomas Kretschmann) die een bankoverval plannen.

Verhaaltechnisch is de film van de eerste minuut tot de laatste minuut interessant en het geweld spat er met momenten vanaf. De film mag met momenten misschien ook wel traag zijn, saai wordt het hele gebeuren op geen enkel moment. Daarbij neemt regisseur S. Craig Zahler ook ruim de tijd om zijn personages te introduceren (de film begint met Henry Johns, zijn eerste vrijpartij als hij uit de bak is, en daarna hoe hij weer intrekt bij zijn moeder en invalide broertje) en de spanning op te bouwen tot een typische Zahler climax. De film bevat veel dialogen, waarin kleine details veelzeggend blijken te zijn. En het contrast tussen aandacht voor detail en de brute geweldsscènes is fascinerend. Hypnotiserend bijna, omdat die twee nauwelijks met elkaar te rijmen zijn.

De paden van Brett, Anthony en Henry kruisen elkaar wanneer de keiharde bankoverval plaatsvindt na circa 87 minuten. Wat begint als een simpele observatie van Brett, Anthony, escaleert in een gewelddadige confrontatie waarbij loyaliteit, overlevingsdrang en morele keuzes op de proef worden gesteld. De climax is bloederig en genadeloos, zoals kenmerkend is voor een Zahler film. Geweld wordt niet gestileerd, maar juist rauw en schokkend in beeld gebracht, zoals het op extreme wijze doodschieten van een vrouwelijke bankmedewerkster en het halen van een ingeslikte sleutel uit iemands maag, waarbij o.a. gezegd wordt door de overvallers:

"Remove the stomach, so that the key doesn't fall into his entrails. It's the pale sac in there, the one that looks like... I know which one it is. Careful not to pop his liver. That is the worst smell in the world, black guys especially."

En de film heeft ook een typisch Zahler einde. Aan het eind van "Bone Tomahawk" is namelijk bijna iedereen dood. Aan het eind van "Brawl in Cell Block 99" is ook bijna iedereen dood. En aan het eind van "Dragged Across Concrete" is wederom bijna iedereen dood

Visueel is de film sober maar effectief. Er is weinig gebruik van muziek (die enkel te horen is via radio's) , waardoor elke voetstap, dialoogpauze en kogelinslag harder aankomt. De cinematografie benadrukt grijstinten en een grauwe sfeer, passend bij de moreel vervaagde wereld van de personages.

Wat deze film ook sterk maakt, is de uitstekende cast. Hoofdrolspeler Mel Gibson als Brett Ridgeman speelt een doorgewinterde maar cynische politieagent, die worstelt met geldproblemen en een moeilijke thuissituatie. Hij besluit zijn morele grenzen te verleggen om financieel beter te worden. Mel Gibson zet een ingetogen maar dreigende rol neer, waarbij zijn personage meer denkt dan spreekt. En ook vertoont hij racistische trekjes, waarbij hij regelmatig neerbuigende en stereotyperende opmerkingen maakt over minderheden.

Vince Vaughn als Anthony Lurasetti speelt Ridgemans jongere partner. Hij is Loyaal, maar met zijn eigen ambities, waaronder trouwen met zijn vriendin Denise (Tattiawna Jones). Hij gaat mee in Ridgemans plan, maar betaalt daar uiteindelijk de hoogste prijs voor. Vince Vaughn zijn krakende eetscène in de auto tot irritatie van Mel Gibson was geweldig. Mel Gibson zegt dan ook tegen Vince Vaughn als hij klaar is met eten:

"Amen. I've been listening to and smelling that for the last 98 minutes."

Er is ook een sterke chemie tussen Mel Gibson en Vince Vaughn en dat is mede te danken aan de scherp geschreven droogkomische dialoogvoering tussen beiden.

En Tory Kittles als Henry Johns speelt een net vrijgelaten ex-gevangene die terugkeert naar zijn verslaafde en prostituerende moeder en gehandicapte broer. Hij wil hen helpen, maar belandt in het criminele circuit. Uiteindelijk wordt hij een onverwachte bondgenoot van Brett Ridgeman tijdens de climax van de film. Tory Kittles geeft zijn personage ook warmte en menselijkheid, waardoor je als kijker sympathie voelt voor iemand die moreel ook geen heilige is.

Ook de overige cast deed het uitstekend, zoals Michael Jai White als Biscuit, Hij is Henry’s jeugdvriend en partner bij de geplande overval en hij is slim, ervaren, maar ook bereid tot geweld. Zijn loyaliteit heeft grenzen, vooral als het gevaar toeneemt. Jennifer Carpenter als Kelly Summer, die voor het eerst te zien is na circa 80 minuten, speelt een bankmedewerkster die net terug is van zwangerschapsverlof. Haar dood tijdens de bankoverval is één van de meest schokkende momenten in de film. Justine Warrington als Cheryl speelt een korte maar belangrijke rol als één van de bankmedewerkers tijdens de overval die wordt meegenomen door de overvallers. Haar plasscène in het busje van de overvallers, waarbij ze vastgebonden op de buik ligt, was best apart.

De overvallers werden sterk neergezet, waarbij Thomas Kretschmann als Lorentz Vogelmann de Leider IS van de overvallers. Koud, berekenend en uiterst gewelddadig. Hij is verantwoordelijk voor meerdere brute moorden. Primo Allon als Grey Gloves is Vogelmanns zwijgzame / keiharde altijd gemaskerde handlanger met grijze handschoenen. Zijn stille, dreigende aanwezigheid maakt hem nog enger.

En verder wast het leuk dat Don Johnson een klein rolletje heeft als Chief Lt. G. Calvert. Hij is de politiechef die Brett en Anthony schorst na hun gewelddadige arrestatie. Hij vertegenwoordigt het gezag, maar laat ook zien dat corruptie in de politietop niet vreemd is. En ook de bekende Duitse filmacteur Udo Kier is te zien als Friedrich, een louche, rijke zakenman met banden in het criminele milieu. Zijn rol is klein, maar hij geeft de film een extra laag mysterie.

"Dragged Across Concrete" is geen standaard Actie / Misdaad film. Het is eerder een morele karakterstudie met gewelduitbarstingen. Het onderzoekt hoe mensen, onder druk van economische problemen en persoonlijke frustraties, steeds verder over de grens gaan. De film stelt vragen over rechtvaardigheid, plicht en opportunisme, zonder duidelijke antwoorden te geven. Het resultaat is een lange (ruim 2 uur en 30 minuten) maar intrigerende film, die gezien kan worden als een meesterwerk van spanning en karakterontwikkeling, maar door anderen ook gezien kan worden als traag en onnodig langdradig.

Al met al is "Dragged Across Concrete" misdaadcinema zoals het moet, namelijk traag, spannend, diepgaand, sterke acteerprestaties, gelaagde personages, een keiharde finale en vooral niet té actievol. De film is misschien niet voor iedereen geschikt, maar voor liefhebbers van donkere, langzame en moreel complexe verhalen is dit een indrukwekkende ervaring.

Aardige verfilming over het korte leven van Bruce Lee. Goed gespeeld door Jason Scott Lee.

Het was misschien beter geweest als ik deze Avontuur / Fantasy film niet gezien had en beide genres zijn ook niet bepaald mijn favoriete genres.

In dit verhaal wil Gareth (Julian Morris) ridder worden en gaat hij op zoek naar een neergestorte komeet, waarin goed zit. In plaats daarvan vindt hij de draak Drago (stem van Ben Kingsley), die zijn leven redt. Ridder Gareth stuit vriendschap met draak Drago en samen gaan ze de strijd aan met een kwaadaardige tovenaar die het land in zijn greep heeft.

Bijna tien jaar na de eerste "Dragonheart" film, is dit vervolg rijkelijk te laat en ook niet bepaald bijster goed en dat is een understatement. De locatie is verplaatst van Slowakije naar Roemenië en daar was het natuurlijk goedkoper, want zo ziet het er ook uit.

Al met al een draak van een Avontuur / Fantasy film en zonde van mijn tijd.

Na gisteren de verdienstelijke Horror / Thriller "Last Shift (2014)" van regisseur Anthony DiBlas te hebben gezien, was het nu de beurt aan deze film welke o.a. bestempeld was met de termen "ziek" en "smerig". Ondanks dat het er wel inzit, vond ik het wel persoonlijk wel meevallen (ik heb wel vaker voor hetere vuren gestaan) en het zit voornamelijk even in de opening (brute gezinsoverval met een bijl), via nachtmerries en in de laatste 30 minuten van het verhaal die deze film vooral genietbaar maken.

Het verhaal zit opzicht best aardig in elkaar en weet ook zeker te boeien en ook met de uitvoering zit het wel goed. Helaas is wel het eerste uur van het verhaal wat traag en langdradig, maar eerlijk gezegd paste dat wel goed bij de opbouw van het verhaal en krijg je daardoor ook veel informatie omtrent de drie hoofdrolspelers, de drie studenten die onderzoek doen naar de angsten van mensen, te weten Stephen (verdienstelijk gespeeld door Jackson Rathbone) die vroeger zijn broer heeft verloren tijdens een auto-ongeluk en de vriend is van medestudente Cheryl, Quaid (goed gespeeld door Shaun Evans) die vroeger persoonlijk heeft gezien hoe zijn vader en moeder werden afgeslacht door een psychopaat met een bijl en daardoor nachtmerries heeft gekregen en ook behoorlijk ontspoort is) en Cheryl (verdienstelijk gespeeld door de fraaie Hanne Steen) die vroeger is misbruikt geworden door haar vader en daardoor mede een afkeer voor vlees heeft gekregen, ik vermoed voornamelijk worst . Dus alle drie worstelen (leuke woordspeling omtrent het vorige ) ze zelf ook met bepaalde angsten. Overigens speelt ook nog een andere studente nog een belangrijke rol in dit verhaal en dat is Abby (verdienstelijk gespeeld door Laura Donnelly, die ook nog topless is te bewonderen) waarvan het halve lichaam (inclusief een gedeelte van haar gezicht) is bedekt met een moedervlek en welke een oogje heeft op Stephen. Het eerste uur is overigens niet echt saai, want er gebeurt genoeg via o.a. nachtmerries en ook de interviews m.b.t. angsten waren boeiend en interessant (het komt in het einde ook terug) en ook is er soms bloot te bewonderen van rondborstige vrouwen in een stripclub (Erin Gavin) en die door Quaid geschilderd (Zoe Stollery) worden. Dat laatste overigens voor bepaalde zieke doeleinden.

De laatste 30 minuten van het verhaal vond ik persoonlijk genieten geblazen tot de laatste minuut (de versie die ik heb gezien duurde nog net geen 90 minuten, dus ik vraag me af waar de 108 minuten hierboven op gebaseerd zijn) en die waren ook best sterk. Dat komt vooral op conto van Quaid die dan heerlijk grof te keer gaat tegen Abby, Cheryl, Stephen en Joshua (persoon welke men geïnterviewd heeft m.b.t. angsten). Zo vernedert hij Abby (ze vertrouwde hem en ze heeft ook seks met hem. Hij heeft daarbij overigens ook een leuke nachtmerrie) letterlijk voor de hele school d.m.v. een opgenomen film over haar, waarin ze o.a. bloot is te zien en ook haar moedervlek over bijna de helft van haar lichaam, waarna ze helemaal van streek is en een bad neemt waarbij ze met een bleekmiddel de moedervlek van haar lichaam probeert te verwijderen. Wat hij daarna doet met Cheryl was heerlijk grof en op bepaalde momenten ook lekker smerig. Hij sluit haar namelijk op in een warme kamer met een stuk vlees en wat vliegen. Omdat ze een afkeer voor vlees (haar angst) heeft raakt ze dat in eerste instantie niet aan maar na 5/6 dagen zonder eten en totaal gebroken eet ze het inmiddels zwaar bedorven vlees (de maden kruipen er dan al uit) tot op het bot helemaal op. Dat werd ook allemaal aardig gedetailleerd en goor in beeld gebracht (ik was op dat moment, rond 24:00 uur, overigens een pizza aan het eten, weliswaar zonder maden maar wel met ansjovis en scherpe jalapeños erop)

Het einde waarbij Stephen (nadat hij verneemt wat er met Abby gebeurt is) achter Quaid aangaat met een bijl was sterk en ook best verrassend. Voornamelijk omdat Quaid dat door toeval overleeft en hij daarna het lijk van Stephen (die namelijk per ongeluk dodelijk wordt geraakt met de bijl door Joshua, die ook achter Quaid is aangegaan nadat hij hem door beiden oren heeft geschoten, doofheid was namelijk zijn angst) brengt naar Cheryl (die inmiddels zit opgesloten in een kleine ruimte ergens in de kelder), waarna hij zegt tegen haar "Eens kijken hoeveel honger je daarvoor moet hebben"

Al met al gewoon een aardige Horror die voornamelijk in het laatste gedeelte sterk is en dan vooral genietbaar is voor de pure horrorliefhebber qua hardheid. Mede dankzij dat laatste gedeelte, krijgt deze film van mij een ruime voldoende.

Dit was dan mijn de laatste korte Thriller / Horror film, die ik nog moest zien/herzien uit de leuke en vermakelijke "Master of Horror" TV-serie (alle 26 verhaaltjes heb ik dus nu gezien en aan mijn eerste horror verhaaltje "Jenifer (2005)" ben ik op 3 april 2016 begonnen) en dit was tevens ook het laatste verhaalte (van het 2e seizoen) in deze TV-serie. Ik zie dat deze film hier best een laag gemiddelde heeft, maar ik deel die mening eerlijk gezegd niet, want ik heb me best vermaakt met deze film en het verhaal wist me zelfs te boeien en vond ik op bepaalde momenten ook wat spannend (zeker op het einde).

In dit verhaal draait om de Amerikaanse advocaat Jack Miller die werkt in Tokio en die verliefd is op Yuri Saito, welke de vrouw is van zijn grootste cliënt Eiji Saito. Deze Eiji was vier jaar geleden getrouwd met de rijke Naomi, maar deze is opeens verdwenen en daarom is hij nu opnieuw getrouwd met Yuri. Eiji weet dat Yuri een verhouding heeft met Jack en daarom nodigt hij beiden uit voor een zakenreisje op zijn jacht met de toepasselijke naam "Yuri". Jack heeft als kind zijnde zijn broer Sean verloren, die voor zijn ogen verdronken is en hij verwijt zichzelf dat hij Sean niet heeft kunnen redden en hij heeft daar ook vaak nachtmerries (daar opent het verhaal mee) over en heeft daarom een panische angst voor water waarin hij de geest van Sean ziet. Ondanks dat gaat hij toch in op de uitnodiging van Eiji, maar al snel komen hij en Yuri erachter dat ze dat beter niet hadden kunnen doen, want Eiji heeft een andere vorm van plezier maken in gedachten en wilt hun beiden vermoorden. Buiten dat Eiji ze wilt vermoorden jaagt er ook nog een geest uit een donker verleden op hun, die het zowel voorzien heeft op Jack, Yuri en Eiji.

Het sfeervolle (komt mede omdat het verhaal zich grotendeels op zee afspeelt, middels de jacht van Eiji) verhaal zit opzicht best leuk in elkaar (zeker wat betreft de opbouw) en wist mij zelfs te boeien en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 55 minuten). Ook met de uitvoering van het verhaal zit het wel goed, want er zitten een paar aardige schrikmomenten (met name tijdens de opening) in en ook bevat het verhaal een aantal horrormomenten (zoals o.a. een geest) welke soms voorzien zijn van goor (afvallen van arm van Eiji en gespleten hoofd van Eiji, waarbij zijn hersenen te zien zijn) en die ook fraai in beeld werden gebracht. Een enkel horrormoment vond ik zelfs grappig en dat heeft betrekking op de afgevallen arm die weer tot leven komt en het been en de keel van Jack stevig vastpakt.

De wendingen (o.a. dat Eiji zijn eerste vrouw Naomi heeft vermoord op de jacht en haar lichaam in zee dumpt, waardoor de zee vervloekt is en dat Naomi de geest is die nu op hun jaagt) in het verhaal waren best aardig, maar zijn wel redelijk voorspelbaar. Hier en daar zitten er een paar leuke dialogen in, zoals het moment dat men aan het eten is op de jacht en Eiji dan vraagt aan Jack:

Eiji: Gij zult geen overspel plegen, Jack ! Weet je wat er gebeurt met mensen die dat doen ?
Jack: Dat weet alleen God.
Eiji: Die gaan naar de hel, Jack

Het einde van het verhaal was best aardig en is zelfs spannend en dat Sean uiteindelijk de helpende hand komt bieden als Yuri aan het verdrinken (omdat Naomi aan haar trekt) is en Jack dit probeert te verhinderen, was natuurlijk weer vrij voorspelbaar. Visueel zag het er allemaal best aardig uit (zeker wat betreft de goor effecten) en de beperkte cast in dit verhaal, die eigenlijk bestaat uit maar drie personen, doet het verdienstelijk en dan heb ik het over Daniel Gillies (in de rol van Jack Miller), Ryo Ishibashi (in de rol van Eiji Saito) en Yoshino Kimura (in de rol van Yuri Saito). De laatste zag er ook niet onaardig uit.

Al met al een leuke en vermakelijke korte Thriller / Horror film uit de "Masters of Horror" TV-serie, welke gemaakt is door de Japanse regisseur Norio Tsuruta (vandaar natuurlijk ook als locatie Tokio), waar ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord heb en dit was ook de eerste film van hem die ik zie. Daarmee komt er voor mij ook een einde aan de verhaaltjes in de "Masters of Horror" TV-serie, waar ik me best goed mee vermaakt heb (mijn gemiddelde punt over de 26 verhaaltjes is een 2,67, oftewel afgerond een kleine onvoldoende. Het slechtste verhaaltje vond ik "The Washingtonians (2007)" en het beste verhaaltje vond ik "Pelts (2006)"). Hopelijk wordt er nog eens nieuw leven in de "Masters of Horror" TV-serie geblazen, want opzicht keken de korte verhaaltjes (maximaal 60 minuten) zich lekker weg.

Ondanks de sterrencast was dit toch wel een tegenvaller. De eerste 45 minuten waren behoorlijk tenenkromend slecht maar gelukkig komt daarna een enigszins verrassende wending waardoor de film toch nog een beetje leuk wordt. Helaas eindigt de film enorm cliché waardoor je alsnog met een kater achterblijft. De sterrencast kan eigenlijk ook nergens overtuigen. Daniel Craig (niet echt een rol voor hem) en Rachel Weisz gingen nog wel, zeker de laatste, maar de fraaie Naomi Watts viel tegen. Zij had eigenlijk ook niet echt een grote rol hoewel de film wel min of meer om haar draaide. Gelukkig duurt de film niet echt lang waardoor het ook niet echt vervelend wordt.

Best wel een aardige film om te zien. Vooral het begin was zeer goed en toen leek het ook of we echt te maken kregen met een horror film. Maar daarna ontspoord de film wat en krijgt het verhaal een wat andere wending. Ook niet slecht maar ik had liever gehoopt dat het sterke begin zich zou voortzetten tot het einde.

Twee punten voor Eva Green en haar borsten (iedere borst 1 punt ). De rest van de film kon me nauwelijks boeien. Saai.

Lang geleden gezien. Het verhaal was wel aardig en ook origineel. Maar de acteerprestatie en vooral de visuele effecten waren niet echt super. Echt spannend wordt het ook niet maar de film is goed uit te kijken.

Best een lekkere actiefilm die qua verhaal best veel overeenkomsten had met de film "Serbuan Maut". De film kijkt zich lekker weg (simpel verhaal) en zit vol met harde actie. Visueel zag het er ook best aardig uit en hetzelfde geldt voor de cast die het best leuk deed. Verder valt er eigenlijk weinig meer aan toe te voegen

Het romantische verhaal boeide me totaal niet en was ook nog eens erg saai. Pas toen het bombardement begon werd de film goed.