Opinions

Mijn god wat een bagger was dit. Je weet van te voren dat je te maken hebt met een B-film (beter zou zijn een "Z" film voor Zooi-film), maar deze spant toch wel de kroon qua waardeloosheid. De film is zo flauw en belachelijk als maar wat en te lachen valt er bijna niets. De horror (soms wel grof) moet je overigens met een korreltje zout nemen want dit is natuurlijk geen horror maar gewoon bullshit. De film probeert een beetje te lijken op "Shaun of the Dead" maar die is gewoon veel beter en grappiger.

Als je de cover hierboven ziet dan weet je eigenlijk al dat je niets hoeft te verwachten van deze film. Het is dat ze hem uitzenden op Film 1 want anders was ik er nooit aan begonnen.

Wel een leuke komedie met veel bekende personen. Het verhaal is lekker luchtig en sommige grappen zijn ijzersterk (zoals o.a. de lift scene in het begin).

Goedkope, flauwe maar wel nog een enigszins vermakelijke Horror film over een troep honden op rooftocht in Californië.

De honden (o.a. Dobermann, Rottweiler en Duitse herdershond) gaan regelmatig grof (waarbij dan ook veel bloed en zelfs wat goor te zien is) te keer en maken ook de nodige (overdreven veel eigenlijk) slachtoffers. Hoewel er tijdens een hondenshow op een kleuterschool geen slachtoffers vallen, was die scène best creepy en spannend. Waarom de honden als een soort van zombies tekeer gaan, blijft helaas onduidelijk (door geluid ?) en op het einde zien we ook een kat, die zich vreemd begint te gedragen.

Met de jaren 70 sfeer zat het ook wel goed en van de cast was het vooral leuk om een vrij jonge George Wyner en Linda Gray weer eens terug te zien en de laatste is natuurlijk vooral bekend vanwege haar rol als Sue Ellen Ewing in de populaire Amerikaanse soapserie "Dallas (TV Series 1978–1991)". Haar Hitchcock-achtige scène onder de douche waarbij ze gedood wordt door een Dobermann, was best aardig en dat geldt ook voor het laatste gedeelte van het verhaal en het einde, waarbij inderdaad veel slachtoffers over elkaar heen struikelen (met name op en rond trappen) als deze zich opsluiten in de bibliotheek van het Universiteitsgebouw. Daarbij wordt ook behoorlijk wat geschreeuwd en daar was Sandra McCabe (één van de hoofdrolspelers) ook behoorlijk goed in en zelfs tot het irritante af.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze vermakelijke jaren 70 Horror film over bloeddorstige honden, welke met circa 90 minuten ook niet al te lang duurt.

Deze film heb ik ergens halverwege de jaren 80 gezien en afgelopen zondag zag ik hem weer op MGM. Het is al ruim 20 jaar geleden dat ik hem voor het laatst dag maar desondanks kan ik me nog bepaalde stukken goed herinneren. Vroeger vond ik het een vermakelijke film en nu ik hem weer gezien heb blijf ik achter dit standpunt staan. Het is zeker geen topper deze film maar dankzij (de toen nog jonge) Christopher Walken is hij wel het kijken waard. Ook leuk om de destijds jonge Tom Berenger weer eens te zien.

Beetje matige doorsnee thriller met een cliché verhaal (wraak). De cast deed het redelijk en inderdaad de rol van Emmanuelle Vaugier (wel een mooie meid) is niet groot waardoor het vreemd is dat ze vermeld staat onder de hoofdrolspelers. Echt boeiend is de film eigenlijk ook niet maar de val was wel leuk gemaakt. Leuk om eens gezien te hebben maar echt bijblijven zal de film niet.

Na vorige week nog het vermakelijke "Demonic Toys (1992)" gezien te hebben, heb ik gisteren dit vreselijke vervolg gekeken en dat is inderdaad een combinatie van de drie films "Demonic Toys", "Dollman (1991)" (vanwege agent Brick Bardo) en "Bad Channels (1992)" (vanwege pleegzuster Ginger) en de laatste twee films heb ik nog niet gezien.

De filmduur van "Dollman vs. Demonic Toys" is volgens MovieMeter 64 minuten, maar in werkelijkheid is het maar 60 minuten. De film begint eigenlijk ook pas na circa 5 minuten (in de eerste minuut zien we wel heel eventjes agent Brick Bardo) en als de film begint, dan krijg je ook gelijk een korte samenvatting te zien van "Demonic Toys" die circa één minuut duurt. Na 56 minuten is de film ook al afgelopen en tijdens de film krijg je ook nog eens flashbacks te zien van drie hoofdrolspelers die allemaal verwijzen naar hun vorige film. Zo zie je dus fragmenten van de films "Dollman", "Bad Channels" en "Demonic Toys". Dus in werkelijkheid duurt de film maar iets van circa 45 minuten met aftrek van de flashbacks.

In "Dollman vs. Demonic Toys" is het demonische speelgoed weer terug, en zodoende zoekt politieagente Judith Grey (Tracy Scoggins) de hulp op van agent Brick Bardo (Tim Thomerson), die zelf de lengte van een poppetje heeft. Samen met diens vriendin pleegzuster Ginger (Melissa Behr), eveneens een poppetje door haar ontmoeting met buitenaardse wezens, binden ze de strijd aan. De levensgevaarlijke demonen hebben zich namelijk weer in het magazijn van de speelgoedfabriek verstopt, met de bedoeling duisterrijke krachten op te roepen.

Dit is echt een draak van een Horror / Actie film en met Horror heeft het eigenlijk ook niets meer te maken, omdat het demonische speelgoed geen slachtoffers maakt op Judith Grey na dan, die namelijk door robot "Mr. Static" wordt doodgeschoten na circa 40 minuten. Buiten robot "Mr. Static", zien we verder ook "Baby Oopsy Daisy" (dit keer met een mindere andere stem, namelijk die van Frank Weller i.p.v. Linda O. Cook) en "Jack Attack" weer terug en de laatste heeft dit keer ook geen rammelaar meer en doet alleen maar irritant lachen en krijsen. Omdat "Baby Oopsy Daisy" dit keer een stem van een man heeft, is de pop dit keer een man i.p.v. een vrouw.

De hondsdolle teddybeer zien we niet meer terug en die is nu vervangen door een G.I. Joe-achtige actiefiguur en ook de creepy waakhonden, oftewel tienermeisjes met lange haren en gasmaskers op driewielers die continue toeteren, zien we niet meer terug. Toch valt er ook weer een driewieler te zien en die wordt gebruikt door een zuipende zwerver (R.C. Bates) die tijdens de opening van het verhaal in het magazijn loopt. Hij fietst en toetert er eventjes mee en verongelukt (wat overigens totaal belachelijk en zwaar overdreven was) dan, waardoor het demonische speelgoed door zijn bloed weer tot leven komt.

Hoewel "Baby Oopsy Daisy" minder leuk is dan in "Demonic Toys" en ze nu ook een andere stem heeft en dus een man is, is "Baby Oopsy Daisy" wel weer het leukste personage in de film. Omdat "Baby Oopsy Daisy" dit keer geen slachtoffers maakt, moet hij het vooral van zijn opmerkingen hebben en die zijn soms best grappig zoals het moment dat agent Brick Bardo op het speelgoed schiet en hij dan zegt:

"Jesus. Who's out there? Arnold Schwarzenegger."

En als de gevangen genomen pleegzuster Ginger op een gegeven moment ontsnapt, roept "Baby Oopsy Daisy":

"Grab that whore."

"Baby Oopsy Daisy" wil Ginger ook seksueel misbruiken (om een kind te verwekken) wat opzicht natuurlijk al bizar genoeg is en als Ginger dan vastgebonden in haar verpleegstersoutfit op het bed in een poppenhuis ligt en "Baby Oopsy Daisy" (die dan opeens enorm groot lijkt t.o.v. Ginger en wiens handen gemaakt zijn van ballonnen in close-ups) haar andere kleding geeft, wordt er gezegd:

Baby Oopsy Daisy: It's almost time for your big bang, baby.
Baby Oopsy Daisy: Put it on, cupcake. I don't want to lose the romantic mood.
Ginger: Put it on yourself, you perverted mutant rat.
Baby Oopsy Daisy: Fuck it. You won't need it anyhow.
Baby Oopsy Daisy: We're going to be in our birthday suits once we get started.

Als hij daarna de benen van Ginger spreidt, zegt hij "Open sesame". En daarna wordt er nog door hun gezegd:

Ginger: Get the hell away from me.
Baby Oopsy Daisy: Get the hell away from you?
Baby Oopsy Daisy: You've got it all wrong. I'm going to get the hell inside you.

Als hij daarna de verpleegstersoutfit van Ginger opent (die daaronder helaas nog een zwarte BH draagt) met haar ballonnen handen, zegt hij over de borsten van Ginger "Suckers"

Toegegeven Ginger, oftewel de mooie Melissa Behr, had ook fraaie en flinke borsten, maar helaas werd daar weinig tot niets mee gedaan. Melissa Behr is ook niet naakt te zien, terwijl er wel verschillende mogelijkheden voor waren. Ginger zien we namelijk voor het eerst in het verhaal na circa 15 minuten waarbij ze vanuit een lade op het aanrecht van een keuken (leuk in beeld gebracht met opgeblazen decorstukken) staat en daar gaat ze dan in een sexy bikini zonnebaden, maar helaas dus niet topless. Als daarna agent Brick Bardo verschijnt (die dan ook een spin doodschiet die er behoorlijk nep uitzag), gaan ze met elkaar vrijen en dan is er wederom geen naaktheid te zien van Melissa Behr. En ook bij het openen van de verpleegstersoutfit door "Baby Oopsy Daisy" valt er wederom geen naaktheid te zien van Melissa Behr.

Wat dat betreft was Melissa Behr zeer preuts en behalve er mooi uitzien, doet ze voor de rest eigenlijk niets anders dan wat dom schreeuwen en dat o.a. als ze de spin ziet, als "Jack Attack" haar achterna zit (dan is Ginger vreselijk aan het schreeuwen en "Jack Attack" juist vreselijk aan het lachen) en als "Baby Oopsy Daisy" haar wilt verkrachten. Uiteraard wordt Ginger niet verkracht door "Baby Oopsy Daisy", maar geeft Ginger hem knietje als hij zegt "I have all the tools necessary now" als antwoord op "Remember he's still just a doll", waarop agent Brick Bardo hem doodschiet. Van te zorgen zegt "Baby Oopsy Daisy" ook nog tegen hem "I'll let you watch me do the nasty with Ginger"

De cast in deze film is overigens vreselijk slecht en buiten Tracy Scoggins (dit keer ook in een kleine rol), Tim Thomerson en Melissa Behr, zien we verder nog Phil Brock als verslaggever Collins en illiputter Phil Fondacaro als Ray Vernon die een bewaker is in het magazijn (kijkt daar vooral in erotische tijdschriften) en die gaat samenwerken met het demonische speelgoed. Buiten dat de cast vreselijk acteerde, waren ook de meeste dialogen van hun vreselijk slecht.

Al met al is "Dollman vs. Demonic Toys" vreselijk slecht als een Horror / Actie film en zoals al aangegeven bevat het verhaal ook niet eens horror en hoor je alleen wat vreselijk geschreeuw, gelach en gekrijs en zie je alleen wat onnozel pief paf poef geschiet van Judith Grey (schiet lilliputter Ray Vernon dood), Brick Bardo (schiet "Mr. Static", "Jack Attack" en "Baby Oopsy Daisy" dood) en robot "Mr. Static" (schiet Judith Grey dood). Alle slachtoffers die dood gaan in deze film, gaan dus dood door kogels of lasers. "Dollman vs. Demonic Toys" is ook een film met gemiste kansen en dan doel ik vooral op het niet tonen van de borsten van Melissa Behr. Gelukkig duurt de film maar kort (minder dan een uur door o.a. een lange voor- en eindtitel), maar desondanks heb ik regelmatig vooruit zitten te spoelen op 1,5x of 2,0x snelheid, omdat de film nauwelijks het aankijken waard is.

P.S. de muziek is overigens van de hardrockgroep "Quiet Riot".

Opzicht wel een redelijke horror-poppen film met een leuk eenvoudig verhaaltje (wel enigszins kinderachtig) en dito uitvoering. Omdat de film maar iets van 75 minuten duurt kijkt hij ook lekker weg en verveeld hij nergens. Het duurt eventjes (wel een leuke opbouw) voordat het verhaal opgang komt en er iets gebeurt, maar zodra de poppen in beeld komen wordt het best allemaal leuk en gaan de poppen ook lekker tekeer. Ook het einde vond ik best leuk gevonden.

De cast is niet geweldig maar ze deden het best leuk en dan met name Guy Rolfe en Hilary Mason als de poppeneigenaren. Hoofdrolspeelster Carrie Lorraine (nooit meer iets van vernomen) had overigens ook veel weg van een pop vanwege haar grote ogen.

Al met al leuk om eens gezien te hebben deze film.

Inderdaad een zoetsappige feelgood familiefilm (weliswaar waargebeurd) waarbij iedere tegenslag eenvoudig wordt overwonnen en in positiviteit wordt omgezet. Hierdoor wordt het natuurlijk nergens aangrijpend (dit is geen tranentrekker film) maar kijkt de film zich wel lekker weg. Hoewel het een familiefilm is, is het natuurlijk vooral bedoeld voor de kleintjes onder ons. Ondanks dat het verhaal nergens aangrijpend is, was het wel op bepaalde momenten aandoenlijk en dat kwam vooral natuurlijk door de dolfijn Winter maar ook door de zeer leuke pelikaan (was eigenlijk mijn favoriet in deze film). Het einde met de echte beelden omtrent dit verhaal was overigens fraai gedaan.

De cast is best indrukwekkend met sterren als Morgan Freeman, Ashley Judd (altijd leuk om te zien) en Kris Kristofferson en ze deden het ook allemaal leuk maar zeker niet hoogstaand. Degene die speciaal mijn aandacht trok was overigens Betsy Landin als dierenverzorgster "Kat", die er zeer fraai uitzag.

Al met al gewoon een leuke feelgood familiefilm die zich lekker wegkijkt (zeker met het eten van een lekker broodje dolfijn erbij ).

P.S. tot mijn verbazing zie ik dat er dit jaar nog een deel twee aankomt, wat ik eigenlijk wel een beetje raar vindt.

Opzicht was dit wel een vermakelijke Komedie / Misdaad film, waarvan met name de eerste helft van het verhaal leuk en goed is.

Het verhaal zit leuk in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Dat laatste komt met name op conto van Jude Law die geregeld lekker vloekend, denigrerend en seksistisch tekeer gaat in de rol van Dom Hemingway. Dat komt natuurlijk mede omdat hij 12 jaar in de gevangenis heeft gezeten, maar ook door zijn overmatig gebruik van drank en drugs. Dankzij Jude Law valt er in deze film ook genoeg te lachen, vooral als hij helemaal uit flipt tegen drugsbaron Ivan Fontaine (gespeeld door Demian Bichir) en bovendien zitten er in deze film ook een paar mooie vrouwen (soms ook bloot te bewonderen) in en dan vooral Madalina Diana Ghenea in de rol van Paolina die de vriendin is van drugsbaron Ivan Fontaine. Het zingen van haar had van mij overigens niet gehoeven, maar die scene was wel mooi.

Na het best heftige auto ongeluk (ook fraai in beeld gebracht) in Frankrijk vond ik het allemaal wat minder worden en zeker het gedoe omtrent zijn zingende dochter Evelyn (gespeeld door Emilia Clarke) kon me niet echt bekoren. De scene met de kluis op het einde, mocht er overigens wel weer wezen en in die scene gaat Jude Law weer heerlijk los en nu tegen Andrew (gespeeld door Simeon Moore). Richard E. Grant in de rol van Dickie Black, die de vriend is van Dom Hemingway, was ook wel verdienstelijk. Het einde vond ik overigens wel leuk.

Al met al gewoon een vermakelijke Komedie / Misdaad die zich lekker wegkijkt (duur ook amper 90 minuten) en dan vooral door Jude Law. Het is jammer dat het tweede gedeelte van het verhaal een stuk minder is, want anders had ik deze film wel een ruime voldoende gegeven.

Deze onbekende maar vermakelijke Actie / Thriller film heb ik gezien via "Ziggo Movies & Series XL" (waar ik overigens zelden van gebruik maak) en hij stond daar bij de categorie "Horror". Persoonlijk vind ik "Horror" niet echt van toepassing en vind ik deze film een soort van combinatie tussen de "Mad Max" en de "The Purge" films.

In dit verhaal start de Amerikaanse regering een aanval met dodelijke chemicaliën op haar eigen bevolking. Maanden daarna is de resterende bevolking verdeeld in twee groepen, namelijke thematische bendes en niet vijandige overlevenden genaamd "Domestics", die proberen te overleven in de wetteloze woestenij. Twee van deze "Domestics", te weten het echtpaar Mark (Tyler Hoechlin) en Nina (Kate Bosworth), proberen de reis te maken naar een mogelijke veilige haven in Milwaukee, waar de ouders van Nina wonen en waar ze al een tijdje niets meer van vernomen hebben.

Het sfeervolle (mede door de landschappen en omgevingen) verhaal is natuurlijk niet bepaald origineel, maar keek zich wel lekker weg en dat eigenlijk vanaf de eerste minuut (waarin de aanval met dodelijke chemicaliën is te zien) tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten), waarin best veel gebeurt en waarin je ook meer te weten komt over Mark en Nina, die namelijk vlak voor de aanval bezig waren met hun scheiding.

Dat hij lekker wegkeek komt vooral door de vele actie (regelmatig best bruut en soms zelfs door kinderen) en de vele leuke thematische bendes (die o.a. aangepaste wapens en opgevoerde voertuigen hebben en vaak ook rondlopen met leuke kostuums) die allemaal slecht zijn, zoals de Nailers (die je naaien met alles wat ze hebben), Plowboys (die een hele grote ploeg hebben op één van hun wagens), Gamblers (die kansspelen spelen voordat ze mensen doden), Cherries (bestaan uit vrouwen) en de Sheets (die witte lakens dragen, zoals goedkope Halloween spookkostuums, en mensen afmaaien met machinegeweren). Deze bendes worden overigens tijdens de opening van het verhaal benoemd door Radio DJ "Crazy Al" (hij is niet in beeld te zien en je hoort alleen zijn stem) van radiostation 99.2 KILU (spreek je uit als "Kill You" ), die op een leuke manier uitgelegd wat er is gebeurd en wat er binnenkort gaat gebeuren.

Verder deed de cast (waaronder de best bekende acteur Lance Reddick, die o.a. hamburgers, gemaakt van mensenvlees, serveert aan Mark en Nina tijdens een etentje) het best verdienstelijk en is het leuk om te zien hoe Nina naarmate de reis vordert (en waar ze regelmatig te maken krijgen met bendes), verandert van zachtaardige vrouw naar harde tant die haar mannetje staat (vooral met wapens) en dat o.a. tijdens een Russische roulette variant. Een andere harde tante is overigens de goedaardige Betsy (Sonoya Mizuno), die deel uitmaakt van de "Cherries" en haar vond ik ook wel een "Cherry Bomb".

Er is ook regelmatig muziek (Nina luistert daar graag naar) te horen en dat o.a. van Doommetalband "Goatsnake", waarop Nina gaat drinken en headbangen (zag er best apart uit) en ook is zelfs een leuk en oud nummer te horen (op het einde tijdens de aftiteling) van ons eigen drankorgel Bonny St. Claire, namelijk "Tame Me Tiger" uit 1967, toen Bonny nog een leuke, nuchtere en mooie meid was.

Al met al heb ik me best goed vermaakt met deze onbekende maar brutale in de nabij toekomst afspelende Actie / Thriller film.

Had hier best veel van verwacht omdat o.a. Keira Knightley en Mickey Rourke erin meespeelden, maar achteraf vond ik hem toch wat tegenvallen. De laatst genoemde doet het goed maar Keira Knightley vond ik behoorlijk tegenvallen (vooral haar accent was irritant (vooral toen ze zei "pat benatar" ging ik over mijn nek). Het verhaal was opzicht goed maar de verfilming ervan vond ik enigszins beroerd (was soms wat moeilijk te volgen als je er met het hoofd niet helemaal bij was). Het sprong van hak op de tak waardoor de film meer bestond uit losse onderdelen dan 1 vloeiende film.

Dankzij Mickey Rourke en het einde krijgt de film toch nog een voldoende. Maar het had stukken beter gekund.

Ondanks dat het verhaal me wel aansprak, vond ik dit uiteindelijk maar een matige bedoeling. De film staat betiteld als een Komedie / Drama maar qua Komedie valt er hooguit wat te glimlachen en qua Drama is het allemaal te luchtig om als een echt drama te bestempelen. Zeker wat betreft de eerste flauwe 50 minuten van het verhaal, daarna wordt het gelukkig wel beter en ook serieuzer.

Qua verhaal vond ik het eigenlijk niet allemaal zo bijzonder (de film "Shame (2011)" met een soortgelijk onderwerp was veel indrukwekkender) en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Dankzij de indrukwekkende cast met o.a. Joseph Gordon-Levitt, de fraaie Scarlett Johansson en Julianne Moore is deze film wel nog het kijken waard. Ook de duur van de film is een pluspunt, want het duurt gelukkig allemaal niet te lang met maar 80 minuten.

P.S. het was wel leuk om Tony Danza weer eens terug te zien.

Vond het meer een kinder horrorfilm en dat kwam waarschijnlijk ook wel omdat een kind de hoofdrol speelt. Ik vond het kind overigens zeer irritant en ook totaal niet geloofwaardig. Wat ze deed was ook nog eens totaal belachelijk en dom (vooral in het begin). Verhaal was opzicht best leuk gevonden en visueel zag het er ook mooi uit. Ik vond het eigenlijk ook wel boeiend (althans het keek zich lekker weg en duurt ook niet echt lang) maar spannend werd het eigenlijk nergens (m.u.v. die scene onder de lakens). Het was eigenlijk een soort van moderne Gremlins film. De rollen van Katie Holmes en vooral Guy Pearce stelden eigenlijk niet zo veel voor. Katie Holmes deed het trouwens nog best aardig.

Omdat deze Thriller / Misdaad (met Horror heeft deze film eigenlijk niets te maken) film goede recensies kreeg, was ik eigenlijk wel benieuwd erna en mede omdat het verhaal me eigenlijk niet echt aanspraak (klonk in mijn ogen als "dertien in een dozijn"). Afgelopen nacht heb ik hem dan uiteindelijk bekeken (gewoon lekker thuis met gedimd licht voor de sfeer) en op de tenenkrommende clichematige opening van circa 15 minuten lang, heeft deze film me gewoon uitstekend vermaakt en eigenlijk ook soms wat verrast, want het was gelukkig allemaal niet zeer clichématig en al zeker niet "dertien in een dozijn", zoals ik eigenlijk had verwacht.

Het verhaal (draait om een geldinbraak in het huis van een blinde Irak veteraan, door drie jongeren) mag dan wel eenvoudig en voorspelbaar zijn, maar wist me desondanks toch te vermaken en te boeien en hier en daar is het zelfs wat spannend en bevat het verhaal ook nog een leuke verrassing (vrouw die opgesloten is in het huis van de blinde veteraan, vanwege wraak). Zodra de drie jongeren gaan inbreken in het huis (na circa 15 minuten), komt het verhaal lekker opgang en kijkt hij ook lekker weg en gebeurt er ook meer dan genoeg (ook met een aantal leuke wendingen) en dat eigenlijk tot de laatste minuten (de film duurt met circa 80 minuten niet lang) van het verhaal, waarbij ik het einde eigenlijk wel wat flauw vond. De film is inderdaad niet met een al te hoog budget gemaakt, omdat het verhaal zich grotendeels afspeelt in het huis van de blinde veteraan en de cast is ook nog eens beperkt tot een viertal personen en een rottweiler

Dat deze film zich mede lekker wegkijkt, komt ook door Stephen Lang, die de rol van blinde veteraan uitstekend speelt en hij heeft daarbij ook een aantal harde verassingen in petto voor de drie jongeren, waarbij ik de scene waar hij de inmiddels gevangen genomen Rocky, één van de drie jongeren, wil gaan bevruchten met zijn opgeslagen sperma De tegenreactie van Rocky, als ze weer bevrijd is, daarbij was ook geweldig en deze was niet bepaald smaakvol voor de blinde veteraan. Hoofdrolspeelster Jane Levy (in de rol van jongere Rocky, die het als enige van de drie jongeren overleeft en ook met het gestolen geld van de blinde veteraan wegkomt) en Dylan Minnette (in de rol van jongere Alex) deden het opzicht ook best verdienstelijk en de eerst genoemde zag er ook wel leuk uit.

Al met al best een goede, boeiende, spannende en vermakelijke Thriller / Misdaad film (geproduceerd door Sam Raimi, die bij het grote publiek waarschijnlijk vooral bekend is vanwege de "Spider-Man" films, maar onder de horrorliefhebbers vooral bekend is vanwege de "Evil Dead" films), die zich ook nog eens lekker wegkijkt.

De eerste Don't Breathe" uit 2016 was een grote verrassing en een gruwelijke bioscoopsensatie. In de eerste "Don't Breathe kreeg een groepje inbrekers een hardhandig lesje van een oude blinde man dat misdaad niet loont. In dit tweede deel gaat de dodelijke oude baas niet achter de geraniums zitten en gebruikt hij als het moet nog steeds met pistolen en tuingereedschap.

"Don't Breathe 2" speelt zich een aantal jaren na de dodelijke overval uit "Don’t Breathe" af. Norman Nordstrom (Stephen Lang) heeft zich jarenlang in een hut schuilgehouden. Hij woont daar samen met het jonge meisje Phoenix (Madelyn Grace), dat hij gered heeft uit een huisbrand. Hun rustige bestaan wordt verstoord door een groep kidnappers die het gemunt heeft op het meisje. Norman wordt gedwongen zijn veilige haven te verlaten om haar leven te redden.

Het verhaal is rechttoe rechtaan, ook al zit er hier en daar best een aardige verrassing in. Dat is zo erg niet, want je gaat niet zitten voor "Don’t Breathe 2" vanwege het boeiende plot. Het gaat hier om spanning en slechteriken die met de botte bijl onschadelijk gemaakt worden en dat is dan ook precies wat je te zien krijgt. Altijd al willen zien hoe je van indringers afkomt met hulp van een hark, een bus butagas of een tube lijm? "Don’t Breathe 2" laat het zien in volle glorie.

Met de kills zit het dus wel goed en het verhaal zit gewoon degelijk in elkaar. Het is leuk dat Stephen Lang als Nordstrom in dit tweede deel meer te doen krijgt dan alleen mensen de keel afsnijden. Hij geeft dit keer het lastige personage wat meer persoonlijkheid, zonder dat het de actie in de weg zit. De jonge actrice Madelyn Grace die zijn dochter speelt, is een talentje en haar samenspel met Lang levert goed te verteren rustmomenten op. Die zijn best welkom tussen het botte geweld door.

"Don't Breathe 2" geeft exact wat de fans willen, namelijk een snoeiharde thriller met veel bloed en ingeslagen hersenpannen en dat laatste ook met creatief gebruik van allerlei werktuig. Er gaat wat dat betreft echt wel een schepje bovenop vergeleken met het toch ook niet zachtzinnige eerste deel. Prima kijkvoer voor liefhebbers van brute thrillers dus, maar niks waar je nog vaak aan zal terugdenken.

The following film has not been rated. This film contains blood, boobs, gore, genitalia and more !

Bovenstaande tekst valt te lezen voordat deze low budget Horror film (een Slasher-film) begint, en dat krijg je ook allemaal letterlijk te zien (o.a. gelijk bij de opening waar een koppel in het bos gaat neuken en wordt gedood, wat dat betreft klopt de filmtitel volledig). En dat o.a. van de getatoeëerde en gepiercde (door de tepels) pornoactrice Nadia White (in de rol van Lacey), die ik wel wat vond weghebben van een mix tussen zangeres Pink (Alecia Beth Moore), actrice Fairuza Balk en onze eigen presentatrice Bridget Maasland.

Deze Nadia White vond ik eigenlijk nog de mooiste vrouw in deze film, want de overige vrouwen (in totaal zes) in deze film zijn meestal ook getatoeëerd en voorzien van piercings, maar hebben minder op de plank (hoewel de borsten van Brandy Mason, te zien tijdens de opening, er ook mochten wezen en misschien is zij wel de dochter van pornoactrice Janet Mason) of hebben wat meer gewicht. Ze zijn ook vrijwel allemaal bloot te zien (vooral Nadia White) op Hannah Herdt (de dikste en lelijkste vrouw) en Kayla Morgan na dan en dat zijn gelukkig ook de twee minste personen in het verhaal, waarbij de laatste ook maar in één korte scène (duurt in totaal iets van één minuut) te zien is.

Deze low budget Horror (een genre welke je moet liggen) film, waarbij een groepje van zes personen (die niets anders doen dan zuipen, roken en neuken) gaat kamperen in een bos, heeft wel wat weg van de "Friday the 13th" horrorfilms maar dan met een monster (wat overigens gewoon een man in een rubberen pak was en die vond ik wel iets weghebben van het monster uit de film "Rawhead Rex (1986)"), die het vooral heeft voorzien op de seks hebbende personen. Wat dat betreft was het wel een geil monster

Veel stelt het natuurlijk allemaal niet voor, maar toch heb ik me er nog best aardig mee vermaakt en dat o.a. vanwege de Heavy metal (beter gezegd Death Metal) muziek, het bloot (vooral dat van Nadia White), de humor (o.a. een gluurder die zich achter een boom staat te masturberen, waarbij hij fantaseert over Nadia White) en het goor (o.a. een afgetrokken penis). Dat laatste is helaas vooral van toepassing op Nadia White en dat betekent tevens dat zij het einde van de film niet zal halen. Dat laatste is alleen weggelegd voor de lesbische en ietwat dikke Jane (Brittany Blanton, die ook de beste actrice was), die het monster met pijl en boog doet laten ontploffen zoals Rambo dat op een gegeven moment ook deed in "Rambo: First Blood Part II (1985)".

Omdat dit een low budget film is, oogt alles ook goedkoop (het duurste was waarschijnlijk het rubberen pak voor het monster, welke er overigens wel fraai uitzag) inclusief de speciale effecten (geen CGI) en het verhaal duurt ook maar 60 minuten (had ook niet langer moeten duren, want dan zou het te saai en te langdradig worden), daarna krijg je nog even alle hoofdrolspelers (in totaal tien personen) te zien die hebben meegespeeld in deze film, waarna je nog circa zes minuten lang wat bloopers te zien krijgt. Zowel bij het vertonen van alle actrices als de bloopers, krijg je nog wat bloot te zien.

De acteurs en actrices spelen natuurlijk vreselijk slecht (opzicht ook logisch als je o.a. een pornoactrice bij de cast hebt zitten), maar desondanks heb ik me eigenlijk niet aan ze geërgerd en hadden ze zelfs chemie met elkaar en waren ze zelfs humoristisch, zoals de vadsige Roman Jossart (in de rol van lolbroek Mac en hij had wel iets weg van een "Big Mac" en hij is ook de enige man in het verhaal die geen seks heeft, daar fantaseert hij wel over in een Luigi-achtige droom) en o.a. als hij Nadia White dood en ontbloot op de grond ziet liggen en dan zegt:

"Ashame, her tits where awesome"

Ook was het leuk dat hij op een gegeven moment het monster onder zijn kruis trapt, wat helaas voor hem ook zijn laatste daad is (hij sterft wel in zijn stijl, namelijk rokend). Met hem wordt ook het "Truth or Dare" spel gespeeld en dan samen met het lesbische koppel Alex (Ayse Howard, die overigens de slankste vrouw was en ook het minste op de plank had, ze was wel wel rijkelijk voorzien van tatoeages en piercings en dat laatste ook in het gezicht).

Al met al een vermakelijke low budget Horror film voor de liefhebbers van dit genre, dit niet vies zijn van wat "blood, boobs, gore, genitalia and more", zoals te lezen is voordat de film begint en dat "more" zal waarschijnlijk betrekking hebben op "tattoos and piercings"

P.S. ik weet niet wie de vrouw op de filmposter is, maar zij speelt helaas niet mee in deze film, want zij is namelijk niet voorzien van tatoeages.

Ook deze Horror / Thriller (met de nadruk op Thriller) film heb ik bij gebrek aan beter een kans gegeven, maar dat had ik beter niet kunnen doen, want ik vond ik er op zijn zachts gezegd geen ruk aan en ik had ook moeite om mijn aandacht erbij te houden en dat omdat ik me vooral ergerde aan de film.

Het flauwe dertien in een dozijn verhaal (draait om een groepje tieners die voor de grap telefonisch mensen lastig vallen op extreme wijze en het dan op het Internet zetten, totdat ze worden teruggepakt door een vreemdeling die hun telefonisch dodelijk de proef stelt) kon me totaal niet boeien of vermaken en daardoor vond ik het ook nergens spannend of interessant. Sterker nog, ik ergerde me vooral aan de tieners, waardoor het me eigenlijk totaal niet interesseerde wat er met hun allemaal gebeurde. Daarbij vond ik het einde ook nog eens zeer voorspelbaar, flauw en clichématig (met name de reden waarom de vreemdeling hun terug pakt).

De film duurt maar iets van 75 minuten, maar desondanks vond ik het maar een langdradige en saaie bedoeling en dat komt mede omdat het verhaal zich hoofdzakelijk afspeelt in de woonkamer van het huis waarin één van de tieners woont. Uiteraard zal niet iedereen het einde van het verhaal halen, maar van mij had dat voor iedereen mogen gelden, want ik had voor de tieners nul komma nul sympathie. Het enige wat een beetje sneu is, is dat onder de dodelijke slachtoffers, ook personen zitten (zoals de ouders van tiener Brady Mannion en Peyton Grey die de vriendin is van Sam Fuller, welke vreemd is gegaan met zijn beste vriend Brady Mannion) die er niets mee te maken hadden.

Na het einde volgt er nog een soort van extra scene, die kan suggereren dat er eventueel nog een vervolg komt (wat voor mij niet hoeft). Van de cast (overigens beperkt) had ik eerlijk gezegd nog nooit van gehoord en van mij mag dat ook zo blijven, want de gehele cast kon me totaal niet overtuigen en de beide hoofdrolspelers, te weten Gregg Sulkin (in de rol van tiener Sam Fuller) en Garrett Clayton (in de rol van tiener Brady Mannion), vond ik maar irritante persoonlijkheden. Vanwege haar uiterlijk was Bella Dayne (in de rol van Peyton Grey) nog de enige die me een heel klein beetje kon interesseren.

Al met een waardeloze dertien in een dozijn Horror / Thriller film, die me totaal niet deed vermaken, maar me juist vooral deed ergeren (vooral door de tieners).

Deze Horror film is natuurlijk niet bepaald origineel (ik vond het veel weghebben van een combinatie tussen "The Ring (2002)" en "Candyman (1992)"), maar toch was deze film wel vermakelijk om naar te kijken en de film bevat zeker ook een aantal spannende creepy scenes.

In dit verhaal draait het hem moeder Jess (gespeeld door Katee Sackhoff), die de voogdijschap over haar vervreemde dochter Chloe (gespeeld door Lucy Boynton) probeert te bemachtigen, nadat ze haar negen jaar geleden door omstandigheden moest afstaan aan een opvangtehuis. Chloe verzet zich door samen met een vriend een griezelig oud huis te bezoeken waar een vermeende kindermoordenares woonde, te weten Mary Aminov (gespeeld door Ania Marson), die kinderen voerde aan een demon. Er wordt over dat huis gezegd dat als je één keer klopt op de deur dat dan de geest van de demon ontwaakt en bij twee keer kloppen herrijst de demom en klopt ze op een gegeven moment bij jou aan. Vanaf dat punt wordt Chloe achtervolgd door de geest van een demonische heks en zoekt ze bescherming bij haar moeder Jess, die haar dochter probeert te redden.

Het eenvoudige verhaal zit opzicht best goed in elkaar en weet zowel te boeien als te vermaken en het verhaal is op bepaalde momenten (zoals de opening) ook lekker spannend (met ook een paar goede schrikmomenten) creepy en sfeervol (in combinatie met duisternis en muziek). Visueel zag het er overigens ook allemaal niet onaardig uit en de special effecten m.b.t. de creepy demon, waren gewoon zelfs goed. Het verhaal heeft wel een redelijk voorspelbaar verloop, maar het einde vond ik in ieder geval nog best verrassend en zag ik eerlijk gezegd ook niet aankomen, terwijl er tijdens het verhaal wel meer dan genoeg signalen inzitten m.b.t. dat einde. Het gedoe tussen dochter Chloe en moeder Jess , die toenadering tot elkaar zoeken, kon me eerlijk gezegd niet echt boeien en ervaarde ik vooral als saai (vooral het gedeelte vanaf circa de 20e minuut t/m de 50e minuut).

De cast in deze film is beperkt en het draait in dit verhaal vooral om een 5-tal personen, te weten moeder, dochter, vriendin, detective en demon. Van deze personen deden vooral beide hoofdrolspelers Katee Sackhoff (in de rol van moeder en kleikunstenaar Jess, die vroeger drugs gebruikte en daarom haar dochter Chloe afstond aan een opvangtehuis, omdat dat in haar ogen beter voor haar dochter was) en Lucy Boynton (in de rol van dochter Chloe). Pooneh Hajimohammadi (in de rol van Tira, die een baby heeft en die een vriendin is van Jess en die tevens voor haar met haar baby als klei model poseert) vond ik overigens een mooie verschijning en ze heeft ondanks haar kleine rol in het verhaal wel een belangrijke rol en zeker tijdens het verrassende einde (laatste 4 minuten), waar alles echt op zijn plaats valt.

Al met al best een aardige en vermakelijke Horror film (moet hebben van de spanning, sfeer en het einde) om eens gezien te hebben en met circa 90 minuten, kijkt hij ook wel lekker weg.

Nog nooit, op "Dr. Strangelove (1964)" na dan, was het einde van de wereld zo schrijnend en grappig tegelijk en het eerste dat opvalt aan "Don’t Look Up" is de bizarre cast. Het is een waar sterrenensemble te noemen. De hoofdrollen worden vertolkt door Leonardo DiCaprio (met bril en baardje en hij zag er ook pafferig uit) en Jennifer Lawrence en de laatste schitterde de laatste jaren voornamelijk door haar afwezigheid in Hollywood. Naast die gigantische hoofdrollen zijn ook personages weggelegd voor andere bekende acteurs, actrices en muzikale artiesten zoals Jonah Hill, Ron Perlman, Hollywood star boy Timothée Chalamet (die ik laatst in de bioscoop nog zag schitteren in "Dune: Part One (2021)"), Meryl Streep, Cate Blanchett, Melanie Lynskey, Ariana Grande (met haar lompe en onverwachte uithaal naar DiCaprio’s karakter) en Kid Cudi.

In "Don’t Look Up" ontdekken twee wetenschappers, te weten Dr. Randall Mindy (Leonardo DiCaprio) en Kate Dibiasky (Jennifer Lawrence) een komeet ter grootte van vijf tot tien kilometer. Kate Dibiasky ziet de komeet als eerste en Dr. Randall Mindy rekent uit dat zij over zes maanden verwoestend zal inslaan op de aarde. Maar hoe overtuig je een Donald Trump-achtige regering, met Janie Orlean (Meryl Streep) als president, en een maatschappij die liever naar reality-sterren kijkt ervan dat er een "planetkiller" aankomt?

Regisseur Adam McKay, die eerder in het sterke en vermakelijke "The Big Short (2015)" de financiële crisis van 2008 al op de korrel had genomen, geeft met "Don’t Look Up" een snijdend commentaar op de klimaatcrisis en de gepolariseerde en opportunistische wereld waarin we nu leven. Deze lang durende (circa 140 minuten en dat inclusief twee extra scènes) Komedie / Drama film over het einde van de wereld wordt af en toe wel een klucht, maar altijd één die bijt en serieus genomen wil worden.

Het verhaal van "Don’t Look Up" is op het eerste gezicht vrij simpel en zeker niet origineel (denk bijvoorbeeld aan "Meteor (1979)", "Armageddon (1998)", "Deep Impact (1998)" en "Melancholia (2011)"), maar de humor in "Don’t Look Up" is best geslaagd. Vooral wanneer Jonah Hill in beeld is, verschijnt er eigenlijk direct een lach op het gezicht. Jonah Hill speelt Jason Orlean, de stafchef van president Orlean, oftewel zijn moeder en beiden rollen zijn overduidelijk geschreven met de Trump administration in het achterhoofd. Het is te merken dat Jonah Hill helemaal thuis is in deze komische rol, die op bepaalde momenten doet denken aan zijn rol als Donnie Azoff in "The Wolf of Wall Street (2013)".

In die film speelde Leonardo DiCaprio de hoofdrol en in "Don’t Look Up" speelt hij samen met Jennifer Lawrence de hoofdrol en dat als twee astronomen die gaandeweg steeds meer in zichzelf en in elkaar gaan geloven. Het was zeer komisch om te zien dat ze op stel en sprong met een legervliegtuig naar Washington werden gevlogen, waar ze dan anderhalve dag moeten wachten omdat de president druk is met de imagoschade door een naaktfoto van een senator Of wanneer ze eenmaal mogen aanschuiven bij het nieuwsprogramma "The Daily Rip" (met o.a. Cate Blanchett in de rol van talkshowhost Brie Evantee), waar er bij de opening gelijk gevaagd wordt aan hun:

"Welkom in de show. Mag ik jullie één ding vragen? Ik moet het weten. Is er leven daarbuiten?"

Waar ze zich op het begin nog erg laten overrompelen door het hele mediacircus dat rond hun personages ontstaat, portretteren ze een prachtige ontwikkeling in hun personages totdat ze werkelijke personalities zijn.

Een ander personage in "Don't Look Up" is miljardair Peter Isherwell, eigenaar van het gigantisch techbedrijf BASH, en hij wordt sterk gespeeld door Mark Rylance, waarbij ik in eerste instantie nog dacht dat het Billy Bob Thornton was vanwege zijn stem. Peter Isherwell is min of meer een combinatie tussen Steve Jobs, Elon Musk en Mark Zuckerberg. Hij ontwerpt eigen telefoontjes (die je emoties, stemming en verlangens kunnen uitlezen), maar zit ook in de ruimtevaart. Peter Isherwell is tevens de grote schurk in het verhaal, omdat hij zich pas voor de komeet gaat interesseren als er enorme voorraden zeldzame aardmetalen in blijken te zitten die essentieel zijn voor de productie van zijn mobieltjes.

Mark Rylance speelt dit personage zo overtuigend dat je aan het nadenken wordt gezet over hoeveel macht zo’n persoon eigenlijk heeft, terwijl de acties die daarbij horen niet echt corresponderen. Uiteraard trekt "Don’t Look Up" het weer naar een compleet uiterste, maar het geeft wel continu stof om over na te denken.

De kleine rol van Ron Perlman als piloot Benedict Drask, met een verleden (schreeuwt tegen kinderen en beledigd ze), van de spaceshuttle was ook leuk en hetzelfde geldt natuurlijk voor de over-the-top rol van Meryl Streep als president, die op een hilarische manier aan haar einde komt op een andere planeet. Er wordt sowieso goed gespeeld door de gehele sterrencast (die zichtbaar ook veel plezier hadden in hun rollen en met elkaar) en "Don’t Look Up" zit ook vol met geweldige dialogen. Visueel (zo werd er o.a. gefilmd op het slagschip USS Massachusetts) gezien mocht de film er ook wezen en verder zit de film vol met intelligente humor en ook zitten er talloze kleine referenties in, die de film zelfs de moeite waard maken om nog een tweede keer te bekijken om het allemaal goed te kunnen begrijpen. "Don’t Look Up" bevat in ieder geval genoeg stof tot nadenken en het is het soort van film dat je even moet laten bezinken.

Hoewel veel dingen uit de film echt zouden kunnen gebeuren, is "Don't Look" een surrealistische film die leunt op een indrukwekkende sterrencast en daarvoor alleen is het al waard om deze Komedie / Drama film te bekijken. Het is fijn om na jaren van afwezigheid Jennifer Lawrence (ik vond haar overigens wat lijken op Juliette Lewis) weer te zien schitteren, maar de spotlight wordt duidelijk gestolen door fantastische bijrollen van Jonah Hill, Mark Rylance en Timothée Chalamet (verschijnt wel pas na circa 80 minuten voor het eerst in het verhaal). De humor komt in ieder geval goed uit de verf en de onderliggende boodschap iets minder.

Omdat het nu Kerstmis is, wilde ik nog wel eens een ouderwetse Kerst / Horror film zien, welke ik nog niet gezien had en toen kwam ik uit op deze Britse slasher film uit de jaren 80. "Don't Open Till Christmas" is gezien het aantal stemmen en berichten een vrij onbekende film op "MovieMeter" en dat maakt het eigenlijk alleen maar leuker.

Het is dagen voor Kerstmis in Londen en een gek rent rond en vermoordt op brute wijze iedereen in een kerstmanpak. Zo vermoordt hij tijdens een kerstfeest een kerstman vlak voor de ogen van zijn dochter Kate (Belinda Mayne). Om te voorkomen dat de gek nog meer gruwelijke moorden kan plegen, gaat Scotland Yard onder leiding van hoofdinspecteur Harris (Edmund Purdom, die tevens de regisseur is van deze film) op onderzoek uit en hetzelfde geldt voor Kate en haar vriend Cliff Boyd (Gerry Sundquist), die een straatartiest (speelt fluit) is en die tevens verdacht wordt door Scotland Yard. Dat verdacht worden geldt ook voor de stiekeme krantenverslaggever Giles (Alan Lake) en zelfs voor hoofdinspecteur Harris.

Het verhaal is best vermakelijk en sfeervol (het ontbreekt wel aan spanning) en het aantal moorden dat gepleegd wordt is enorm hoog. Zo worden er in totaal circa tien kerstmannen vermoord (drie al in de eerste tien minuten, waaronder de vader van Kate, die doorspiest wordt met een staaf door zijn keel) en dat vaak op verschillende wijze. Van steekpartijen, doodschieten en het doorsnijden van de keel tot verbranding (een kerstman die gepofte kastanjes verkoopt) en zelfs castratie en dat laatste van een kerstman die op het toilet van een warenhuis aan het plassen is in een urinoir

De moordenaar draagt steeds een masker (dus je weet niet wie de moordenaar is) en een jas met een muts die hij over zijn hoofd draagt en het enige wat een aantal overlevenden (allemaal vrouwen) kunnen zeggen over hem, is dat hij "smiling eyes" heeft. De gek vermoordt overigens niet alleen maar kerstmannen, maar ook degene die achter hem aanzitten zoals Kate (die wordt doodgestoken in haar woning) en sergeant Powell (Mark Jones) van Scotland Yard, die met een autoaccu wordt geëlektrocuteerd.

De moorden werden best fraai in beeld gebracht en zijn soms komisch en soms ook berst grof. Eén van de leukste moorden vond ik overigens een dronken kerstman op de fiets die belaagd wordt door zowel punkers als een hond en uiteindelijk belandt hij in een horrormuseum. Daar ziet hij o.a. een opgehangen (aan de voeten) vermoorde naakte vrouw (draagt alleen nog een zwart slipje), waarna hijzelf ook vermoord wordt (wordt doodgestoken). Verder wordt er ook een andere dronken kerstman vermoordt (met een machete door zijn hoofd) in een studio, waarin een band aan het optreden is met een sexy zangeres in een rood jurkje en ook worden er twee kerstmannen (waaronder een donkere kerstman) vermoordt in een circus (eentje krijgt een fles in zijn oog gestoken).

De moordenaar heeft een zwak voor vrouwen en vooral vooral voor hoertjes. Zo laat hij o.a. een hoertje in leven die rondloopt in een kerstmanpak met daaronder alleen een zwart slipje. Hij geilt zelfs op deze vrouw, te weten Sharon (de best mooie Pat Astley), en bewondert o.a. haar lichaam en borsten met een scheermes, waarna hij haar in leven laat en weer vertrekt. Deze vrouw is overigens ook een fotomodel en haar zien we na circa 20 minuten voor het eerst naakt (alleen haar borsten) als ze bezig is met een fotosessie en waarbij Kate en haar vriend Cliff Boyd op een gegeven moment binnenkomen. De fotograaf (Kevin Lloyd) vraagt dan aan Kate of ze wilt mee doen aan de fotosessie in een kerstmanpak. Daar wordt Kate enorm boos over (omdat haar vader zojuist is vermoord in een kerstmanpak), waarna ze vertrekt. Cliff Boyd vertrekt dan samen met Sharon die het kerstmanpak heeft aangetrokken en als ze uit elkaar worden gedreven door de politie, stuit Sharon dus op de gek. Ze wordt naderhand ook thuis ondervraagt door de politie (o.a. hoofdinspecteur Harris) waarbij ze op bed zit te lezen in een goudkleurige badjas en dan laat ze nog eens haar borsten zien aan de politie.

De gek laat overigens ook een raamprostituee, te weten Cherry (Kelly Baker) die haar borsten laat zien voor 5 pond, voor 15 pond laat ze alles zien en voor nog eens 15 pond doet ze wat extra's, in leven (hij vermoordt wel één van haar klanten voor haar ogen, waarna ze ondervraagt wordt door de politie) en hij neemt haar zelfs op een gegeven moment gevangen als zij namelijk ontdekt wie de gek is (hij komt namelijk nog een keer langs en draagt dan geen masker). Dit levert dan best een aardig einde op, waarbij de gek eerst nog Kate vermoord (die is er namelijk achter is gekomen dat de gek een broer is van hoofdinspecteur Harris) en ook sergeant Powell (die hem op de hielen zit) en daarna vermoord de raamprostituee (die weet te ontsnappen waarna de gek achter haar aangaat) bij toeval de gek (die haar wilt doden met een ketting), door hem van grote hoogte van een trappenhuis in gebouw te laten vallen. Het hoertje gaat daarna nog naar de gek kijken (altijd zo'n clichematige fout om dat te doen), die toch niet dood blijkt te zijn (het is immers een jaren 80 Horror film en die eindigen meestal slecht), waarna hij haar bij de keel grijpt.

De film is daarna nog niet afgelopen, want daarna zien we nog via een soort van flashback / droom (van hoofdinspecteur Harris) waarom de gek steeds kerstmannen vermoord en waarom hij een zwak heeft voor bepaalde vrouwen. De gek (oftewel Giles) heeft vroeger als kind zijnde van de kerstman in zijn ouderlijk huis een zakmes gekregen, waarna hij de kerstman neukend betrapt met een vrouw (daarvan zie je ook nog even de borsten). De kerstman wordt dan boos en duwt zijn moeder (hij was overigens erg gehecht aan zijn moeder en hij was ook een moederskindje) van de trappen af (die daarbij schijnbaar om het leven komt) en slaat daarna het kind (bedreigt de kerstman ook met zijn zakmes). Dus om die reden vermoordt hij dus kerstmannen en heeft hij een zwak voor bepaalde vrouwen.

Wat zijn broer hoofdinspecteur Harris daarmee te maken heeft is me eigenlijk onbekend, maar hem zien we daarna wakker worden in bed van een nachtmerrie. Als hij opstaat en een sigaret opsteekt, opent hij een pakje (kerstcadeau) die hij gekregen heeft van zijn broer en op het pakje zit ook een kaartje waarop geschreven staat "Christmas present from your loving Brother". In het pakje zit een muziekdoosje met een ronddraaiende kerstman, maar het bevat ook een bom die afgaat en hoofdinspecteur Harris doodt, waarna de film na 85 minuten is afgelopen.

Al met al vond ik dit best een vermakelijke en bloederige ouderwetse Kerst / Horror film (een slasher), waarin heel veel moorden worden gepleegd en waarin zelfs ook wat naaktheid (borsten) valt te zien en dat zie je meestal niet in kerstfilms. Hier en daar vond ik de film ook wat verrassend.

Aardige documentaire over de Amerikaanse rockband Journey en vooral natuurlijk huidige zanger Arnel Pineda die bij toeval werd ontdekt op het internet (YouTube) toen gitarist Neal Schon opzoek was naar een nieuwe zanger. Opzicht was dit natuurlijk een zeer gewaagd iets, omdat Arnel Pineda niet uit Amerika kwam maar uit de Filipijnen, oftewel de andere kant van de wereld. En dan is de vraag natuurlijk "kunnen de fans van Journey dit wel waarderen en vooral accepteren".

Het antwoord op die vraag (na het zien van de documentaire) is een duidelijke "JA" want de rockband Journey is herboren en hebben er weer veel plezier in en de overige bandleden en fans (althans velen) hebben Arnel Pineda ook in hun hart gesloten. Commercieel gezien is het natuurlijk een geniale zet want zodoende kun je tevens een heel ander continent naar je toetrekken en er dus ook veel geld aan verdienen.

De documentaire gaat vooral over Arnel Pineda en hoe hij als persoon is en hoe hij het ervaart om opeens van een "nobody" een rockster te zijn van een bekende rockband. Ik moet zeggen dat hij erg sympathiek is en dankbaar (ook tegenover de oude zanger "Steve Perry") en dat hij ook normaal en nuchter is gebleven. Natuurlijk beschikt hij ook over een geweldige stem die voormalige zanger "Steve Perry" zeer goed benadert. Het is ook wel grappig dat hij zeer dynamisch is tijdens een optreden en continue in beweging is (rennen en springen). Dit in tegenstelling tot de vorige zangers die vooral zeer statische waren. De overige bandleden waren zeer verbaasd toen ze dit zagen bij het eerste liveoptreden in Chili, maar konden het wel waarderen (de manager van de band in eerste instantie niet). De overige bandleden komen ook aan het woord tijdens deze documentaire en ze zijn zeer in hun nopjes met hun nieuwe zanger Arnel Pineda. Hij krijgt ook steeds complimenten van ze.

Ik ben zelf een rock fan en vooral een metalhead maar van Journey kan ik alleen het nummer "Don't Stop Believin'" en dan ook nog in eerste instantie via de film "The Wrestler (2008)". Hier in Europa is Journey ook nooit echt groot en populair geweest en hoorde je hun liedjes ook hoogst zelden op de Radio. Als ik in de auto 's morgens (rond 6 uur) naar het werk ga, dan heb ik altijd Radio 2 opstaan (Radio 3 niet want die Giel Beelen popie jopie kan ik gewoon niet uitstaan) en daar hoor ik Journey nog steeds hoogstzelden.

Het is overigens wel een lange zit om deze hele documentaire uit te kijken met circa 100 minuten en het had ook makkelijk kunnen worden afgedaan in ruim een uurtje.

Dit was destijds Christina Applegate eerste groot rol in film nadat ze zeer populair was geworden (vooral natuurlijk onder de jongens) als Kelly Bundy in de zeer populaire jaren 80/90 serie "Married with Children". Hoewel Christina Applegate het leuk en goed deed stelt deze tienerfilm wel enigszins teleur want veel stelt het allemaal niet voor en het is ook best een cliché verhaal. Verder viel er weinig te lachten en is het ook allemaal wat flauwtjes.

P.S. echt succesvol is Christina Applegate nooit geworden in de filmwereld en haar hoogtepunt in haar carrière was de serie "Married with Children".

Deze Britse low-budget productie Thriller film, heb ik puur en alleen bekeken vanwege het meespelen van Sian Breckin (van haar valt genoeg te genieten na circa 30 minuten), welke ik laatst zag in de Britse Drama film "Starred Up (2013)". De filmtitel refereert overigens aan een gewelddadig vrouwonvriendelijk seksstandje, waarbij de vrouw van achteren wordt genomen en op het moment dat de man gaat klaarkomen, slaat deze de vrouw hard op de achterkant van de hals (hierdoor ontstaat een onopzettelijke kramp in het lichaam van de vrouw).

Drie Noord-Engelse vriendinnen uit Leeds, te weten Tammi (Nichola Burley), Kim (Jaime Winstone) en Lisa (Sian Breckin), gaan tijdens een zuipvakantie op Mallorca in op de uitnodiging van vier brallerige landgenoten, te weten Sean (Robert Boulter), Bluey (Tom Burke), Josh (Julian Morris) en Marcus (Jay Taylor), om feest te vieren op een geleend jacht. Daar wordt flink gefeest en wordt er alcohol en drugs gebruikt en de daaropvolgende orgie (welke gefilmd wordt) loopt fiks uit de hand, nadat de goedgelovige maagd Josh (Julian Morris) een "Donkey Punch" uitvoert op Lisa die haar fataal wordt. Daardoor ontstaat er onenigheid onderling, over wat ze met de situatie aanmoeten.

De eerste 30 minuten van het verhaal zijn flauw, langdradig en saai, maar daarna valt er gedurende vijf minuten genoeg te genieten van de blote lichamen van Jaime Winstone en vooral Sian Breckin en nadat de laatste op een ongelukkige manier de dood vindt (door de slag breekt haar nek), wordt het zelfs wat boeiend en spannend.

De door drugs en alcohol bedwelmde jongeren maken weliswaar niet altijd de meest logische keuzes, maar dat zorgt wel voor enkele bloederige, en soms zelfs verrassende sterfscènes (met name die van Marcus door een vuurpijl en die van Sean met een buitenboordmotor, mochten er wel wezen). Maar echt eng, spannend of griezelig wordt het dan weer nergens. Het Is alleen de volgorde van het vallen van de slachtoffers (het eerst slachtoffer volgt na circa 65 minuten, die weliswaar niet gelijk doodgaat), waar eigenlijk geen peil op te trekken is, alhoewel !

Het einde onder het motto van "boontje komt om zijn loontje" en "met gelijke munt betalen", was best aardig en daarna is de film ook gelijk afgelopen. De cast bevat geen grote namen (daarvoor is het ook een low-budget productie), maar de zeven jonge acteurs doen het verdienstelijk (niemand steekt erbovenuit) en zij maken van de personages geloofwaardige karakters, die in een situatie terecht zijn gekomen die in een rap tempo ver boven hun hoofd is gegroeid.

Al met al een aardige vermakelijk Thriller film (duurt circa 95 minuten), welke zich lekker wegkijkt (met name vanaf de 30e minuut) en die zelfs een beetje spannend is.

Vroeger eens gezien en omdat ik me er eigenlijk niets meer van kon herinneren heb ik vandaag dan maar eens de extended cut bekeken. Dat ik me er weinig meer van kon herinneren verbaasde me achteraf gezien eigenlijk niet want het eerste anderhalf uur is eigenlijk best cliché en er gebeurt ook niet veel. Pas in het laatste uur wordt het pas boeiend (ook wel spannend) en gebeurt er eindelijk ook eens wat (de maffia afrekening was geweldig en lekker grof). De cast doet het overigens prima en dan vooral natuurlijk Al Pacino, Johnny Depp en zeker ook Michael Madsen. Johnny Depp vond ik in het begin eigenlijk niet zo sterk spelen maar vanaf halverwege speelt hij ook gewoon sterk.

Het verhaal zit overigens best goed in elkaar en weet ook wel te boeien maar het duurt een hele tijd eer de film echt opgang komt en zoals gezegd was het eerste gedeelte ook best cliché en ook wel een beetje achterlijk want Joe Pistone (gespeeld door Johnny Depp) werd gewoon geaccepteerd en werd eentje van hun zonder dat ooit iemand zijn achtergrond werd onderzocht. Dat vond ik eigenlijk best ongeloofwaardig. De film is zeer zeker niet slecht en vooral door de prima spelende cast kijkt deze film zich goed weg, maar een meesterwerk vind ik het zeker niet.

Een aantal jaren geleden eens gezien en toen vond ik het best een vage en complexe film waarvan ik me nog weinig kon herinneren. Vandaag heb ik hem dan maar eens opnieuw bekeken (de director's cut versie). Hoewel ik de film zeer boeiend en ook wel mysterieus vond, vond ik hem nog steeds best vaag en ook wel complex, zeker op het einde. De cast (veel bekenden) deed het overigens uitstekend en overtuigend en dan met name natuurlijk Jake Gyllenhaal (als Donnie Darko) die misschien wel zijn beste rol ooit speelde maar ook de gespeelde ouders van hem te weten Holmes Osborne en Mary McDonnell speelden ijzersterk. Visueel was deze film ook een pareltje en de eind jaren 80 muziek (daarin speelt het verhaal zich af) was ook best fraai gekozen. Buiten dat het best een duister drama is valt er ook geregeld wat te lachen (o.a. de discussie over de "Smurfette" ).

Van Nederlandse films verwacht ik nooit veel en eerlijk gezegd viel deze nog best mee (relatief gezien dan). Natuurlijk is het niet allemaal hoogstaand en heb je bedenkingen over de cast maar op de één of andere manier wist deze film me toch te boeien (komt misschien ook door de aanwezigheid van Victoria Koblenko) en vond ik het zelfs soms iets spannend. Het verhaal is aardig gevonden maar het script rammelt inderdaad aan alle kanten en logica zit er eigenlijk ook niet in. Het einde vond ik maar maf. Maar al met al voor Nederlandse begrippen een aardige film.

Matige film. Het begin is nog aardig maar maar halverwege gaat de film de verkeerde kant op en wordt het gewoon belachelijk slecht. De acteer prestaties is ook niets om trots op te zijn.

Ongelooflijk wat een bagger film was dit. Was regisseur Neil Marshall soms zwaar aan de drugs toen hij deze film bedacht en had hij toen iets van "hey laat ik eens een film maken over een virus die de mensheid bedreigd, zo'n soort film is namelijk nog niet gemaakt. En laat ik daar ook nog eens wat Mad Max en Ridder invloeden instoppen". Dat is toch te belachelijk voor woorden om zoiets te bedenken. En bovendien, van dit soort films zijn er inmiddels al honderden van gemaakt.

De vrouwelijke hoofdrol speler is een kopie van Mila Jovovich uit de Resident Evil films. Het begin van deze film leek overigens sterk op het begin van Resident Evil 2. Ook zaten in deze film invloeden van "Escape From New York". Werkelijk niets in deze film was origineel en alles is gejat uit andere films. De special effects waren ook dramatisch slecht en hadden een hoog jaren 80 gehalte.

Nu nog effen inhoudelijk over deze film. Het verhaal was vreselijk slecht en de acteur prestaties waren misschien nog wel slechter. M.u.v. de eerste 2 minuten was deze film totaal niet boeiend en je bent blij als hij is afgelopen. Als de film is afgelopen heb je nog 1 vraag namelijk "hoe heb ik het voor elkaar gekregen om deze ellendige film helemaal uit te kijken want het is puur 105 minuten verspilling van je leven".

Het hoogtepunt van deze film vond ik nog die vrouw in de badkuip, die had tenminste nog mooie borsten. Maar werkelijk voor de rest valt er niets goeds te vertellen over dit wanproduct van een film.

Het verbaasd me dan ook dat deze film nog zo'n hoge notering heeft want dat verdiend hij absoluut niet want hij is totaal niet origineel. Dat deze film zo'n hoge notering heeft komt misschien omdat degene die hem 3 of meer stemmen hebben gegeven nog nooit een Mad Max film hebben gezien. Ik ben nog liever 105 minuten buiten bewustzijn dan dat ik deze film ooit nog eens moet zien. Voor dit soort films moeten ze de NUL punten notering invoeren. Nu ben ik namelijk verplicht om deze film alsnog een half punt te geven en dat is echt te veel.

Ik meen hem vorig jaar gezien te hebben en ik vond hem best te pruimen. Vooral de sexuele activiteiten (zelfs met de trui van Kim Basinger) tussen Kim Basinger en Eddie vond ik wel leuk gevonden. Jeff Bridges vond ik wel cool emotieloos spelen, wel grappig hoe hij Mimi Rogers vernederde.

Prima verfilmde biografie over Jim Morrison welke uitstekend werd gespeeld door Val Kilmer die er ook nog eens goed op leek.