Opinions

Geen top humor film maar wel een zeer vermakelijke met leuke rollen van Steve Martin en Michael Caine (speelde lekker irritant), met name de eerste. Verhaal is best aardig en sommige situaties zijn hilarisch. Maar er zitten ook geregeld wat flauwe en saaie stukken in.

Het einde was wel leuk, boontje komt om zijn loontje

"Well Matthew, they told me you where tied up. How is that pretty ass of yours? Still bleeding."

Na het vorige maand zien van de horrorfilms "Penetration Angst (2003)", "Lovesick: Sick Love (2004)" en "Twisted Sisters (2006)" van de Duitse regisseur Wolfgang Büld en met de mooie actrice Fiona Horsey in de hoofdrol, wilde ik nog een film van haar zien. Ik kwam toen uit op deze Thriller "Dirty White Lies", die wel wat weg had van de Thriller / Drama film "Dead Calm (1989)" met o.a. Nicole Kidman in de hoofdrol. En laat nu zowel Nicole Kidman (ik vond haar toen ook een hele mooie jonge vrouw) als Fiona Horsey in beide films naakt te zien zijn Voor Fiona Horsey is het overigens de normaalste zaak.

In deze B-film draait het om het rijke stel Julia (Fiona Horsey), die een kunstgalerie runt, en Tony (Victor Alfieri), een plastisch chirurg, dat wanhopig hun huwelijk wil redden nadat ze allebei een affaire hebben gehad en waarbij Juila zelfs haar minnaar Matthew (Kevin Leslie) heeft gedumpt. Ze gaan daarom een boottocht maken, maar hun best bedachte plannen mislukken na een storm wanneer ze Matthew zien in een roeiboot en niet veel later vinden ze het gestrande jacht van Matthew, welke een verrassing in petto heeft. Wat een romantische boottocht had moeten zijn, loopt uit in een nachtmerrie voor Julia en Tony.

Alle films van regisseur Wolfgang Büld zijn niet hoogstaand (het zijn ook allemaal B-films), maar ze zijn meestal wel vermakelijk en dat door het verhaal en vanwege Fiona Horsey. Ze is weliswaar geen goede actrice, maar ze is wel een mooie vrouw om naar te kijken en dat zowel met kleren aan als naakt. "Dirty White Lies" is geen boeiende, spannende of verrassende film en het verhaal stelt ook niet veel voor en is ook niet bepaald origineel. Maar gelukkig weet de film wel nog redelijk te vermaken vanwege Fiona Horsey en ook door één geweldige scène, namelijk die na circa 70 minuten waarbij Tony in zijn kont geneukt wordt door een vrouw

De film opent met het einde en met wat beelden van de film, waarna we na circa 40 seconden de tekst "A few days earlier" te zien krijgen en de film begint met een teleurgestelde Julia in de kunstgalerie, die daarna met de auto vertrekt. In de eerste circa 37 minuten van de film gebeurt er eigenlijk weinig en maken we vooral kennis met Julia, een manager van een in moeilijkheden verkerende kunstgalerie, en Tony, een succesvolle plastisch chirurg. Ze hebben ook nog een 10-jarige irritante dochter, te weten Isabelle (Lauren Denyer), en ook gaan beiden vreemd. Zo heeft Julia een affaire met Matthew en Tony doet het graag met vrouwen van wie hij de borsten heeft vergroot. Dat beide een affaire hebben, krijgen we ook na circa drie minuten te zien als ze in hetzelfde hotel aan het neuken zijn met een andere man / vrouw. Dan krijgen we tevens voor het eerst Fiona Horsey naakt te zien en ook de rondborstige Magdalena Kozak (als Anna), waar Tony tegen zegt na het neuken:

"I thought of DD first, but these are perfect. This cup size is perfect for you."

Julia maakt het daarna uit met Matthew omdat ze haar huwelijk met Tony wil redden en Matthew is daar niet blij mee en zegt dat hij van haar houdt. Maar Julia geeft aan dat het gewoon een vergissing was van haar. Julia gaat dan een paar dagen met Tony een boottocht maken, waarbij hun dochtertje Isabelle niet mee mag van Julia en die is daar niet blij mee. Daarom verstopt ze zich stiekem in de auto als ze naar de haven rijden en daar verstopt ze zich in de boot. In de haven ontmoet het stel ook de aparte Graciella (Natalia Celino) die met Tony aan het praten is en die hen uitnodigt om een Margarita te komen drinken op haar boot. Als ze dan naar haar boot gaan, blijkt ook Matthew aanwezig te zijn als Graciella's vriendje en voelt Julia zich niet op haar gemak.

Ze gaan uiteindelijk na circa 21 minuten beginnen aan hun boottocht en hebben het in eerste instantie ook romantisch met elkaar, waarbij ze o.a. met elkaar vrijen (in de douche) en plezier hebben. Zo gaat Julia in een rode bikini zwemmen in de zee en daarbij krijg je dan ook onderwater opnames van haar te zien. Als ze dan op een gegeven moment gaan neuken (dan zien we weer Fiona Horsey naakt), horen ze geluiden en komen ze erachter dat Isabelle (die ze in de film vooral Izzy noemen) op de boot is. Tony vindt dat niet erg maar Julia is er niet blij mee en wilt dat Isabelle terug naar huis moet. En dat wilt Isabelle natuurlijk niet, waardoor ze ruzie krijgen. Als Julia dan naakt gaat zwemmen (dan krijgen we weer onderwateropnames te zien) in de ietwat ruwe zee, haalt Isabelle de bootladder naar binnen, waardoor Julia niet aan boord kan komen. Uiteindelijk komt ze toch aan boord en is ze erg boos op Isabelle, die dan uit kwaadheid een portofoon in de zee gooit.

Ondertussen stuurt Matthew Julia berichten, omdat hij het niet kan verkroppen dat ze het heeft uitgemaakt, naar haar telefoon waarin hij zegt:

"What do I have to do? Should I send this to him?"

Julia krijgt dan een filmpje te zien waarop zij op zijn hondjes aan het neuken is met Matthew. Oftewel Matthew chanteert haar met het filmpje. Dan breekt er na circa 33 minuten een storm uit waarbij Isabelle zeeziek wordt (ze moet o.a. kotsen) en na de storm ziet Julia in een sexy bikini een roeiboot op de zee en blijkt daarin Matthew te zitten die naar hen roeit. Als Matthew vermoeid aan boord komt en zijn verhaal vertelt wat hem is overkomen met zijn boot in de storm, komt hij vreemd over en denkt Tony dat hij drugs heeft gebruikt. Tony sluit hem daarom uit veiligheid op, waarna ze op zoek gaan naar de boot van Tony.

Die vinden ze uiteindelijk na circa 43 minuten en Tony roeit er dan naartoe met de roeiboot. Als Matthew dat ziet, probeert hij Julia te waarschuwen. Als Tony wel erg lang wegblijft, gaat Julia ook kijken en zwemt ze naar de boot en ziet ze Tony. Als ze dan aan hem vraagt wat er gebeurt is, zegt hij:

"I don't know. Someone hit my head."

Ondertussen weet de opgesloten Matthew vrij te komen via een luik en vaart hij met de boot weg, waarbij Isabelle dat probeert te verhindert en Julia zwemt er naartoe. Tony gaat dan in de boot op onderzoek en stuit dan op een vastgeketende (aan een ketting) Graciella met een stok in haar handen (daarmee heeft ze dus Tony op zijn hoofd geslagen). Als Tony dan vraagt wat er gebeurt is, zegt zij:

"He chained me. And he raped me."

Tony maakt haar dan los en Matthew wilt op zijn beurt samen met Julia er vandoor, omdat hij zegt dat Graciella gek is, een drugsdealer is en dat ze hem wilde vermoorde. Ook vindt hij Graciella en Tony het perfecte koppel en zegt hij:

"They are a perfect couple. The plastic surgeon and the boob job addict."

Julia wilt er niet met Matthew vandoor en weet hem via een valstrik vast te binden aan een ketting. Op de andere boot hoort Tony Graciella bellen met iemand, wat hem verontrust. Als hij dan op onderzoek gaat, vindt hij de telefoon en ook vindt hij grote hoeveelheden drugs en een pistool. Hij belt dan met Julia en zegt tegen haar waar hij zich ongeveer bevindt en daarna vraagt hij aan Graciella wat dit allemaal moet voorstellen, waarop zij zegt dat het van Matthew en Julia is. Tony gelooft niet dat zijn vrouw er bij betrokken is en Graciella laat hem dan het neukfilmpje zien van hen en terwijl ze dat doet, haalt ze haar flinke borsten uit haar jurk (dan zien we Natalia Celino na circa 67 minuten voor het eerst naakt), grijpt ze in Tony's broek en geeft ze hem een kopstoot waardoor hij bewusteloos raakt.

Als Julia dan de boot vindt, gaat ze er met een motorbootje naartoe. Als ze dan aan boord komt na circa 70 minuten, ziet ze Tony voorovergebogen en vastgebonden op een tafel liggen op zijn buik (zijn voeten staan dan op de vloer) en is Graciella hem naakt (dan zien we weer de flinke borsten van Natalia Celino) in zijn kont aan het neuken met een voorbinddildo Julia wilt dan Graciella neerslaan met een fles, maar Graciella richt een pistool op haar en gaat dan vrolijk verder met het verkrachten van Tony, waarbij Jula zegt:

"Stop! Stop it! Get off of him."

Als Graciella dan uiteindelijk stopt, gaan ze daarna met zijn drieën naar de andere boot (en Tony met een pijnlijke kont ) en als Graciella dan daar Matthew vastgeketend ziet, zegt ze mijn openingszin. Oftewel ze heeft ook Matthew in de kont geneukt. Graciella bindt dan Isabelle aan haar vast als een soort van bescherming en als Matthew zich weet te ontdoen van de ketting, probeert hij Graciella neer te schieten met een alarmpistool wat mislukt (zij schiet wel op hem en raakt hem ook), maar wel vallen Graciella en Isabelle in de zee. Graciella verdrinkt dan en Isabelle wordt gered door Julia. De film is dan nog niet afgelopen, want Julia krijgt nog ruzie met Tony (vanwege haar affaire met Matthew en het neukfilmpje), die van haar wilt scheiden en die tegen haar zegt:

"You took me on this trip, you got me raped. I got raped!"

Als Julia dan zegt dat ze zwanger is, probeert Matthew Tony te wurgen met een touw en vallen ze samen in de zee. Matthew verdrinkt dan en Tony weet weer aan boord te komen en zegt dan tegen Julia:

"I'm sorry. I'm sorry Julia".

Julia zegt dan tegen hem "Bend over", waarna ze hem in zijn kont gaat neuken Dat was maar een grapje, want als Tony sorry heeft gezegd is de film na circa 82 minuten afgelopen.

Veel stelt het allemaal niet voor wat je te zien krijgt in "Dirty White Lies" en ik kan me goed voorstellen dat de meeste stemmers hier de film een heel laag punt hebben gegeven. Zelf vond ik de film ook niet goed, maar 82 minuten kijken naar een film met Fiona Horsey is voor mij geen straf. Ze is inmiddels ook een volwassen vrouw geworden (in de laatste film die ik van haar zag was ze 10 jaar jonger) en dat was ook goed te zien. Ze is nog steeds een mooie vrouw, maar in de andere films vond ik haar mooier.

De cast is in deze film vrijwel letterlijk op één hand te tellen en niemand speelde goed. Het zijn natuurlijk ook allemaal B en C acteurs / actrices. Fiona Horsey deed het het beste en Lauren Denyer als de 10-jarige Isabelle deed het het slechtst en ik vond haar vooral irritant. Verder vond ik Natalia Celino als Graciella wel een aparte vrouw. Ze is niet echt mooi (ook niet echt lelijk) en ze is ook niet de slankste (ze is een soort van BBW vrouw), maar ze had wel flinke borsten (en ook best mooie) en ze zorgt ook voor de geweldigste scène in de film, namelijk de verkrachting van Tony. In de andere films van regisseur Wolfgang Büld was ook steeds de leuke acteur Paul Conway te zien en eerlijk gezegd miste ik hem in deze film. Hij zorgt namelijk altijd wel voor wat humor en dat ontbrak juist in deze film. Hij zou eigenlijk perfect geknipt zijn geweest om de rol van Matthew te spelen.

Al met al is "Dirty White Lies" gewoon een matige Thriller film die gelukkig ook maar 82 minuten duurt. Ben je een fan van Fiona Horsey, ze heeft er minimaal twee met mij en "Fransman" , dan kan je de film gerust kijken. Maar heb je nog nooit gehoord van haar (ik ken haar overigens ook pas sinds een maand), dan kan je deze film beter niet kijken en kan je beter naar "Dead Calm" kijken. Normaal gesproken zou deze film van mij ook een laag punt hebben gekregen, maar vanwege Fiona Horsey krijg ik dat niet over mijn hart en geef ik de film een nipte onvoldoende.

Wat een onzin deze (korte) film en wat een belachelijk verhaal. Maar ondanks dat was de uitvoering best leuk en heb ik ook regelmatig moeten lachen om alle onzin in deze film. De cast deed het ook best leuk en met name de bijrol van geflipte Chris Farley (in helaas zijn laatste film) was wel geinig. Er spelen sowieso best veel bekende komedianten mee in deze film waarvan het vermelden van Chevy Chase zeker waard is. Omdat de film amper 80 minuten duurt kijkt hij lekker weg. De humor is geregeld zeer flauw, maar dan wel op een leuke manier. Ach gewoon leuk om gezien te hebben en niet meer of minder.

Prima thriller die ondanks de bezetting van maar drie personen zeer wist te boeien en soms zelfs spannend werd. Het verhaal zit goed in elkaar en de drie hoofdrolspelers spelen goed, en dan met name Gemma Arterton die er bloot ook mocht wezen. Het einde was overigens best aardig maar aan de andere kant ook wel cliché en voorspelbaar.

Deze Drama film zou je snel vergeten zijn, als regisseur Ned Benson er niet een leuke gimmick van had gemaakt. Hij maakte er namelijk een tweeluik van, waarin in de ene film de vrouw, oftewel "Her", wordt gevolgd en in de andere film de man, oftewel "Him ". Dit is dus de vrouwelijke variant.

En in deze "Her" variant zien we hoe de depressieve Eleanor Rigby (Jessica Chastain) haar man Conor Ludlow (James McAvoy) verlaat en wanhopig probeert haar verdriet te vergeten en haar jeugd opnieuw te beleven. Waarbij met name haar zus Katy Rigby (Jess Weixler) en de cynische filosofieprofessor Lillian Friedman (Viola Davis) haar over deze tragische gebeurtenis proberen heen te helpen.

Deze aanpak laat zien dat er altijd twee kanten van een verhaal zijn, maar dat maakt het meeste indruk als je beide films achter elkaar ziet. De mooie Jessica Chastain trekt de aandacht met haar sterke spel en dat is ook nodig in deze film.

Al met al een volwassen Drama film, welke me zelfs een beetje benieuwd maakt naar "Him", welke volgende week zaterdag e zien is op de televisie (ook op CANVAS).

Nadat vorige week "The Disappearance of Eleanor Rigby: Her (2013)" op de televisie te zien was, was het nu (ook op CANVAS) dus de beurt aan "Him".

Het New Yorkse stel Conor Ludlow (James McAvoy) en Eleanor Rigby (Jessica Chastain) waren ooit gelukkig getrouwd, maar zijn van elkaar vervreemd geraakt. In de nasleep van een tragedie proberen ze elkaar te begrijpen en te ontdekken waarom hun ooit zo fijne relatie op de klippen is gelopen.

James McAvoy trekt de aandacht met zijn stille spel en dat is nodig in deze film, die natuurlijk niet helemaal op zichzelf staat, want het is de helft van het tweeluik "Him" en "Her". Hoewel in beide films hun afbrokkelende relatie centraal staat, schuilt veel van de kracht van "Him" in de relatie tussen Conor en zijn dwarse vader Spencer Ludlow (Ciarán Hinds), en veel van de humor in de scènes met Conor's vriend Stuart (Bill Hader).

Al met al wederom een volwassen Drama film en hopelijk wordt volgende week ook nog "The Disappearance of Eleanor Rigby: Them (2014)" uitgezonden.

Deze Drama / Horror film past goed thuis in het rijtje van films welke regisseur D.J. Caruso op zijn naam heeft staan, want hij weet vermakelijke films (zoals laatst met de Actie / Avontuur film "xXx: Return of Xander Cage (2017)") af te wisselen met slechte films en tot de laatste behoort deze film zeker, waardoor er sprake is van een "Disappointment" gevoel na het bekijken ervan.

Het flauwe en clichematige dertien in een dozijn verhaal (waarbij het draait om een gezin welke zijn intrek neemt in een landhuis, waarin vroeger het gezin Blacker leefde, en waarin griezelige en onverklaarbare gebeurtenissen plaatsvinden), weet nauwelijks te vermaken en te boeien en is eigenlijk ook totaal niet spannend. Vanwege één schrikmoment, kreeg ik wel eventjes een kippenvel moment, maar dat was het dan ook. Ook de uitvoering van het verhaal is best beroerd en vrijwel alles wat er gebeurt met moeder Dana Barrow (gespeeld door Kate Beckinsale), die centraal staat in dit verhaal, daarvan weet je niet van wat echt of niet echt is en dat begon op een gegeven moment flauw te worden. Hier en daar gebeuren er wat grove dingen (bijvoorbeeld als een teleurgestelde vader zijn misvormde dochtertje, welk zit opgesloten in "The Disappointments Room", met een hamer doodslaat), maar helaas wordt dat niet expliciet in beeld gebracht, want anders had ik de film waarschijnlijk iets beter gevonden.

De film bevat ook een beetje humor (op conto van Mel Raido in de rol van vader David Barrow) en ik moest vooral glimlachen toen Dana buiten in de tuin iets vreemds zag in de struiken en er dan het volgende gezegd wordt:

Dana: David, er zit hier iets.
David: We leven nu op het platteland. Allerlei gekke beestjes leven hier.
Dana: Zoals wat ?
David: Misschien een wasbeer en af en toe een Zombie-Redneck

Vanwege het meespelen van Kate Beckinsale (in de rol van Dana Barrow, die vroeger per ongeluk één van haar pas geboren kinderen heeft gedood, laten stikken, waardoor ze zelfmoord wilde plegen en waardoor ze aan de medicijnen is) heb ik deze film eigenlijk gekeken. Ik vind haar namelijk altijd wel een mooie vrouw om naar te kijken. In deze film weet ze nergens te overtuigen (tenenkromend was haar scene op het einde bij het etentje, waar ze boos is) en hetzelfde geldt voor de rest van de cast, die het benoemen ook niet waard is.

Al met al een zeer matige Drama / Horror film, die het aankijken eigenlijk niet waard is en dat ondanks de duur van slechts 80 minuten.

Wat een "Disaster" van een film. Daar hoef je geen woorden vuil aan te maken.

Uitstekend drama (ook nog eens realistisch en zeer actueel is) welke goed de gevolgen van sociale media laat zien. In dit geval dan de negatieve kanten. Het verhaal (drie verhalen die wel met elkaar verbonden zijn) zit goed in elkaar en weet vanaf de eerste tot de laatste minuut te boeien. Het einde was best goed en ook wel emotioneel/aangrijpend. Wat deze film naar een hoog niveau tilt is de cast die het uitstekend deed. Eigenlijk iedereen, maar met name Jason Bateman vond ik er echt uitspringen in zijn zeer overtuigende rol als vader, ook de fraaie Andrea Riseborough deed het prima. Eigenlijk had ik geen echte hoge verwachtingen van deze film, maar dit is gewoon een uitstekend drama.

Redelijk drama waarvan ik de eerste 30 minuten gemist heb. Ik ben erin gekomen toen de 3 kinderen bij het huis van de dochter (Jessica Haines) stonden te wachten en waar vlak daarna de gewelddadige actie begon. Hoe de dochter daarna in het lot beruste en zich overgaf aan de buurman (die kreeg uiteindelijk de macht over haar grond) vond ik wel raar en stom. Dat vond ik wel jammer want daardoor gebeurde er eigenlijk weinig meer en raakte ze eigenlijk alleen maar gefrustreerd. Ik had liever gezien dat John Malkovich terug kwam met een Kalashnikov (standaard wapen in Afrika) en wraak nam op de buurman. Maar ja dan zou het waarschijnlijk een ander soort film zijn geworden dan waar de regisseur naartoe wilde.

Ondanks de matige hoodrolspelers in deze film was het toch een aardige en bijzondere Science-Fiction film met een thema. De Aliens deden mij denken aan de Joden in de getto van Warschau maar ook aan de Afrikanen tijdens de apartheid in Zuid-Afrika. Vrij toevallig dat de film daar is opgenomen !

Het verhaal was goed en wist te boeien van de eerste tot de laatste minuut. Er zaten ook regelmatig invloeden in van eerdere films zoals The Fly en Robocop. Het is dat de hoofdrol spelers zo matig waren anders had ik deze film een hoger punt gegeven.

Ondanks dat ik Shia LaBeouf een vreselijke acteur vind (zo nep komt het allemaal over bij hem) was dit 1 van zijn betere films. Het verhaal is vrij simpel en ik heb nog nog nooit zo'n achterlijke moordenaar gezien die zijn slachtoffers in zijn huis vermoord zonder de ramen te verduisteren. De moordenaar wordt overigens wel aardig gespeeld door David Morse. De film is opzicht wel uit te kijken maar verwacht er niet al te veel van. Vooral volwassen zullen moeite hebben om hem helemaal uit te kijken. Ik ben op een gegeven moment ook vooruit beginnen te spoelen. Het leukste gedeelte van de film is eigenlijk de eerste 30 minuten, daarna wordt het al snel minder.

Wat een draak van een tienerfilm was dit alweer, welke perfect thuis past in het rijtje van recente flut tienerfilms zoals, "The Hunger Games (2012)" en Ender's Game (2013)" welke ook allemaal niet te pruimen zijn.

Het hele verhaal, opbouw (inclusief flauwe ellenlange tenenkrommende trainingen en testen) en verloop zit weer heel cliché in elkaar en het verhaal kon me ook nauwelijks boeien, laat staan dat het ergens spannend werd. De originaliteit is ook ver te zoeken en de film duurt ook gewoon veel te lang met circa 130 minuten waardoor het allemaal te langdradig is. Tijdens het verhaal kun je gerust tig keren naar het toilet gaan en dan nog mis je niets. Dat is tevens ook mijn advies om te doen, want anders is het wel een heel erg lange, pijnlijke en saaie zit. Pas in de laatste 30 minuten wordt het verhaal een beetje interessant, maar dan is het natuurlijk wel al te laat.

Ook de gelikte cast kon me niet bekoren en dan vooral de vrij onbekende hoofdrolspelers Shailene Woodley en Theo James. De flut chemie, romance of wat het ook moest voorstellen tussen hun interesseerde me tevens geen ene moer. De bekende actrices Ashley Judd en Kate Winslet hebben overigens ook een rol in deze film en deden het nog verdienstelijk (ze hebben uiteraard wel eens veel beter gespeeld in andere films). Het enige pluspunt wat ik aan deze film kon ontdekken was het visuele aspect, want het zag er natuurlijk wel allemaal aardig uit. Zeker de beelden van een apocalyptisch Chicago.

Nee, deze tiener ellende was duidelijk weer niet aan mij besteed en aan een tweede deel zal ik net zoals bij "The Hunger Games" ook niet meer aan beginnen.

Ook al is het al meerdere malen uitgevoerd dit was toch best een aardig filmpje en ook wel origineel in zijn soort. Het verhaal vond ik best goed gevonden en wist me zeker ook te boeien. Met de uitvoering was eigenlijk ook niets mis mee m.u.v. dat het misschien iets korter had gemogen. Het eerste uur vond ik prima, daarna wordt het misschien iets te langdradig maar op het einde herpakt de film zich weer sterk. Het einde was overigens gewoon goed ook al was het misschien iets te cliché. De Claustrofobische sfeer tijdens de film vond ik best wel heerlijk. Ook de cast deed het best goed en het was genieten hoe men door de gebeurtenis veranderde qua persoonlijkheid. Vooral de rol van Michael Eklund hierin was geweldig. De toedracht tot de hele gebeurtenis vond ik eigenlijk ook wel goed gevonden, het was alleen totaal onduidelijk wat hun bedoelingen waren. Maar dat was wel niet van belang voor de rest van het verhaal.

"In the name of the Father...the Son...and the Holy...Ghost...Amen !"

Best wel een aardige en vooral keiharde Spaghettiwestern film, die destijds brandhout maakte van drie voorzichtig gehanteerde taboes, namelijk geweld, vernedering en sadisme. Het was ook het prototype van een lange reeks gewelddadige spaghetti-westerns, geënt op wraak- en vergeldingsgedachte en regisseur Quentin Tarantino heeft er in 2012 ook een eigen versie van gemaakt, namelijk "Django Unchained (2012)". De hoofdrol in deze film wordt gespeeld door Franco Nero en ik vond hem erg lijken op Terrence Hill, die zijn carrière o.a. te danken heeft aan Franco Nero. Want omdat Terrence Hill zo leek op Franco Nero, kreeg hij werk in de filmindustrie en dat o.a. van regisseur Sergio Corbucci, die een aantal films met hem heeft gemaakt.

In dit verhaal draait het om een zwijgzame met modder bespatte ex-Yankee-soldaat die arriveert in een Mexicaans grensplaatsje, waar twee rivaliserende bendes (een stel racistische blanken, onder leiding van majoor Jackson (Eduardo Fajardo), die rode sjaals en mutsen dragen en Mexicanen onder leiding van generaal Hugo Rodriguez (José Bódalo)) die de dienst uitmaken, en een doodskist achter zich aansleept. Zijn hoofd staat naar wraak, zijn naam is Django (Franco Nero).

De film opent met een minutenlange (drie minuten) tocht van een lopende man in het Wilde Westen, begeleidt met fraaie en passende muziek (van Django Reinhardt ). Zijn tocht lijkt wat doelloos, maar de doodskist die hij achter zich meesleept spreekt boekdelen. Natuurlijk torst hij letterlijk iets met zich mee, want dat hij op wraak zint wordt gedurende de film wel duidelijk. Daarnaast is de wereld waarin hij zich begeeft er één van dood en verderf, dus om dan letterlijk een doodskist mee te slepen toont ook wel iets van je bereidwilligheid om ver te gaan in je tocht. En waarom die kist zo zwaar is wordt duidelijk na circa 35 minuten en die scène inspireerde regisseur Brian DePalma voor zijn eindscène in "Scarface (1983)".

Franco Nero is natuurlijk de grote troef in "Django". Met zijn charismatische voorkomen en blauwe ogen zet hij een gedenkwaardige hoofdrol neer. Hij is precies mysterieus genoeg, is absoluut geen doetje, maar hij is ook geen onoverwinnelijke held (de scène waarbij zijn handen worden verbrijzeld met een geweer en paarden mocht er best wezen). Hij heeft iets droevigs over zich, waardoor je onmiddellijk gegrepen wordt door zijn personage.

Het verhaal is niet heel diepgaand, maar het is wel vermakelijk en er is ook veel actie (met name veel geschiet) in te zien en dat o.a. tijdens een overval in een fort in Mexico en ook zien we modderworstellende prostituees Verder is er prima camerawerk van Enzo Barboni. De acteerprestaties zijn niet over de gehele linie even sterk, zo lijkt de actrice die de mooie Maria speelt, te weten Loredana Nusciak, maar over een enkele gezichtsuitdrukking te beschikken. En de overige bijrolacteurs in het verhaal, zoals de Mexicaanse bendeleider Hugo Rodriguez (José Bódalo), acteren behoorlijk overdreven en weten niet echt te overtuigen. Degene die voor een beetje humor zorgt is Nathaniel (Ángel Álvarez) de barman (geweldig hoe hij een biertje schuift over de lengte van de toonbank van de bar naar een hoertje), waar het helaas slecht mee afloopt.

Maar de actie (al na circa vier minuten) maakt veel goed. Er zitten schitterende, soms gruwelijke (zo wordt er namelijk bij iemand een oor afgesneden, krijgt Maria er flink van langs met de zweep tijdens de opening en natuurlijk de al eerder genoemde scène met de handen van Django), scènes in die je op het puntje van je stoel houden (o.a. het einde met het gebed bij de kruizen van het kerkhof van Tombstone, waarbij Django afrekent met de man, te weten majoor Jackson, die de dood van zijn vrouw op zijn geweten heeft) en visueel mocht de film er zeker wezen. Het landschap is modderig (inclusief drijfzand) en desolaat en je zou er nog niet dood gevonden willen worden.

Al met al leverde regisseur Sergio Corbucci met "Django" een baanbrekende film af, die je alleen daarom al gezien moet hebben.

P.S. de eerste aflevering van "De kijk van Koolhoven" (zeer interessant en leuk om naar te kijken) stond in het teken van de Spaghettiwestern en daarin kreeg "Django" ook aandacht.

Toch wel weer een heerlijke film van regisseur Quentin Tarantino die toch iets afwijkt t.o.v. zijn vorige films (o.a. dit keer geen voetfetisj). Het verhaal is misschien niet echt bijzonder maar de uitvoering is heerlijk (ook visueel) en vooral de cast is om te likkebaarden. Zonder de andere acteurs te kort te doen heb ik echt genoten van Leonardo DiCaprio, Samuel L. Jackson en vooral Christoph Waltz (deed nog eens zijn Hans Landa act over). Wat ook heerlijk is in deze film is de combinatie van humor en actie (regelmatig keihard geweld). Vooral het gedeelte met Don Johnson en de Ku Klux Klan was hilarisch. Ondanks de duur van bijna 3 uren heeft deze film me nergens verveeld, sterker nog van de eerste tot de laatste minuut heb ik genoten van deze film en zat ik ook geboeid te kijken. Het enige wat ik minder vond in deze film was de muziek. Ben blij dat ik pareltje heb kunnen aanschouwen in de bioscoop want het was zijn geld meer dan waard.

P.S. het rolletje van Quentin Tarantino (best vadsig geworden) was totaal niet overtuigend, zeg maar gerust tenenkromend.

Jezus was een saaie bedoeling was dit. Het begint eigenlijk al met de klunzen van een zeelui. Je zou verwachten "een ezel stoot zich niet tweemaal aan dezelfde steen", maar deze ezels deden dat dus wel en met alle gevolgen van dien. Het gedeelte van schipbreukeling Gulli (gespeeld door Ólafur Darri Ólafsson) daarna in de zee was ook nog eens behoorlijk saai omdat alles zich afspeelt in het pikdonker en hij wat zit te ijlen tegen een meeuw. Pas nadat hij op het droge beland en de onderzoeken beginnen, vond ik de film pas een beetje interessant worden maar dan heeft de film nog maar iets van 30 minuten te gaan. Visueel ziet het er soms nog wel aardig uit (eigenlijk alleen de beelden van de vulkaanuitbarsting en daarna), maar de meerderheid van de opnames zijn in het donker. Deze saaie film was duidelijk niet aan mij besteedt, ook al is hij gebaseerd op een waargebeurd incident.

P.S. wel geinig de korte discussie over VHS en Betamax.

Min of meer een vervolg op "Guns" met ook nog vrijwel dezelfde cast (inclusief Erik Estrada maar dit keer niet als de slechterik. Hij heeft zich ook goed geamuseerd met Dona Speir). Zo blijven in ieder geval de bekende elementen erin zitten zoals rondborstige vrouwen Bij "Guns" vond ik de blootfactor niet al te hoog maar dat is in deze film gelukkig weer hoger (de Aziatische vrouw Carolyn Liu vond ik wel een fraaie toevoeging). Qua verhaal (leek soms wel op een slapstick) stelt het natuurlijk wederom niets voor en is deze film misschien nog wel iets slechter dan "Guns". Maar het blootgehalte compenseert dit ruimschoots. Overigens wel leuk om de enorme rondborstige vrouw Pandora Peaks (vooral bekend van de Russ Meyer films) weer eens terug te zien. Dat zij uit de kleren ging was natuurlijk meegenomen en was misschien ook wel het hoogtepunt van de film. Op naar de volgende Andy Sidaris film zullen we maar zeggen.

P.S. Wat een vreselijke poster overigens

"You black cocksucker ! I'll fuckin' tear your fuckin' nigger ass !"

Deze geweldige rasistische Komedie / Drama (in die volgorde en niet anders om) film heb ik al een aantal keren gezien (ik had hem destijds ook op DVD gekocht) en ook had ik er al een korte recensie over geschreven (in mijn begintijd op "MovieMeter" waren mijn recensies vaak kort), maar deze film verdient natuurlijk een uitgebreidere recensies en daarom heb ik hem gisteren nog eens herzien (kwam overigens mede door filmmaker Martin Koolhoven die gisteren in "M" van Margriet van der Linden te zien was en het over deze film had).

Deze kleurrijke, individualistische uitvergroting van een multi-raciale New Yorkse wijk, speelt zich af in Bedford-Stuyvesant in Brooklyn eindjaren 80, waar een explosieve spanning heerst tussen zwarte bewoners en Italianen, oftewel de uitbaters van een pizzeria, Sal (Danny Aiello) en zijn zonen Pino (John Turturro) en Vito (Richard Edson). In minder dan 24 uur worden de bewoners, deels door de zomerhitte, deels door onverdraagzaamheid, naar een kookpunt gevoerd en dat met een explosieve afloop.

Het is een overspannen film vol brutaliteit en dubbele bodems en de film opent met een geweldige intro van Rosie Perez (die met deze film haar filmdebuut maakte en dat geldt overigens ook voor Martin Lawrence), die zich gedurende vier minuten als een waanzinnige uitleeft (o.a. dansend in een rood pakje en boksend in een sexy bokser-outfit) op het ritme van "Fight The Power" van de maatschappijkritische hiphopgroep "Public Enemy".

Daarna worden de vele verschillende personages in het verhaal één voor één voorgesteld en zij maken deze film een genot om naar te kijken. Zo is er de zwarte twintiger Mookie (Spike Lee) die bij zijn zus Jade (Joie Lee) woont en die een Puertoricaanse vriendin heeft, te weten Tina (Rosie Perez), die zorgt voor hun kind en als werk bezorgt Mookie pizza’s voor de lokale pizzeria die gerund wordt door Sal en zijn zonen Pino en Vito. Sal gedraagt zich als een pizzadictator en als hem wordt gevraagd waarom hij hier nog steeds zit, antwoordt hij weemoedig dat iedereen hier met zijn pizza’s is opgegroeid. Pino beweert een bloedhekel te hebben aan “Niggers”, maar zijn favoriete artiesten (o.a. Magic Johnson, Eddie Murphy en Prince) zijn allemaal donker en zijn jongere bedeesde broer Vito (die door Pino wordt gecommandeerd) is daarentegen kleurenblind.

Verder is er Radio Raheem (Bill Nunn), een beer van een jongen, die de hele dag met zijn gettoblaster / boombox (een typisch jaren 80 product) op het hoogste volume (daagt daarmee o.a. een groepje latino's mee uit) rondloopt terwijl enkel en alleen Public Enemy’s Fight the Power door de speakers klinkt. Als iemand, te weten Buggin Out (Giancarlo Esposito), hem vraagt:

"Yo, that the only tape you gots ?"

Antwoord hij daarop:

"You don't like Public Enemy, man ? The shit's dope".

Deze Buggin Out (met zijn witte "Air Jordan" gymschoenen) kan er overigens niet tegen dat in de pizzeria van Sal geen enkele foto van een Afro-Amerikaanse bekendheid aan de muur hangt (er hangen alleen maar bekendheden met Italiaanse roots die met name succesvol zijn in Amerika, zoals Al Pacino en Frank Sinatra) en besluit daarom tot een boycot en dat samen met Radio Raheem.

Ook is er Da Mayor (Ossie Davis) die misschien wel heel vaak een biertje (Miller High Life is zijn favoriete biermerk) drinkt, maar zich toch inzet voor zijn gemeenschap in de hoop een verschil te maken en ook doet hij zijn uiterste best om het hart van de wijze Mother Sister (Ruby Dee) voor zich te winnen, die niets van hem moet hebben. De gebeurtenissen in de wijk worden van scherp commentaar voorzien door een drietal oudere mannen, te weten Coconut Sid (Frankie Faison), Sweet Dick Willie (Robin Harris) en ML (Paul Benjamin) en de diskjockey van de lokale radiozender Mister Senior Love Daddy (Samuel L. Jackson, die destijds nog vrij onbekend was).

En verder is er nog een groepje jongere wijsneuzen, te weten Punchy (Leonard L. Thomas), Cee (Martin Lawrence), Ella (Christa Rivers) en Ahmad (Steve White), die kwajongens streken uithalen zoals het spuiten met water uit een brandbluskraan, wat o.a. een hilarische scène oplevert met een blanke man die met een antieke cabriolet wilt doorrijden en die niet nat wilt worden (wat uiteraard wel gaat gebeuren) en o.a. zegt:

"Yo ! Don't be fucking with the water now. There's going to be a lot of fucking trouble if you get this car wet."

Langzaam leer je ze allemaal kennen (zo is er ook nog de stotterende en de niet 100% in orde Smiley, die een groot fan is van Malcolm X en Martin Luther King, of zoals hij het zegt M-M-M-M-Malcolm en M-M-M-M-Martin), de mannen die op straat hangen om over van alles en nog wat te kletsen, de band (of het gebrek daarvan) tussen de lokale bewoners en de politie en de Koreanen Sonny (Steve Park) en Kim (Ginny Yang) die hard werken in hun winkel en niet met respect worden behandeld. De scène waar Radio Raheem twintig D batterijen gaat kopen in de winkel en er spraakverwarring (m.b.t. C Batterijen i.p.v. D batterijen) ontstaat is hilarisch, want op een gegeven moment zegt hij tegen ze:

"D, motherfucker. D ! Learn to speak English first, all right ? Twenty, motherfucker. Twenty. Just give me the motherfuckin' batteries, all right ?"

Terwijl de hitte naar een kookpunt stijgt, lopen de (onderhuidse) spanningen en irritaties in deze multiculturele smeltkroes hoog op, totdat uiteindelijk het kookpunt wordt bereikt en het allemaal mis gaat. Want zo rond het avonduur ontploft het in de pizzeria van Sal (als Buggin Out en Radio Raheem klagend en met keiharde muziek binnenkomen en Sal na een stevige en racistische woordenwisseling de gettoblaster van Radio Raheem met een honkbalknuppel kapot slaat, waarna ze elkaar in de haren vliegen), met als resultaat een dode man (Radio Raheem, die door de politie gewurgd wordt met de wapenstok) en hordes ontevreden mensen.

Uit pure wanhoop neemt Mookie een opmerkelijk en moedig besluit, maar of dat op dat moment het juiste is om te doen… ? Want daarna slaat de vlam pas echt in de pan en ontstaat er een uitslaande brand in de pizzeria en ook ontstaat er een opstoot met de politie en de brandweer. De uitbarsting heeft een apocalyptisch karakter, alsof het eind van de buurt wordt ingeluid. Het is een afspiegeling van de werkelijkheid in Amerika en het is helaas dagelijkse realiteit.

Regisseur Spike Lee weet deze Komedie / Drama film te verpakken met een indrukwekkend scenario en dito personages (soms zijn karakters expres overdreven, maar altijd vormen ze een belangrijke rol om een boodschap over te dragen), met als uitschieters Danny Aiello en John Turturro, om de kijker aan het slot met de werkelijkheid te confronteren en dat komt best hard aan. Zo lach je vooral in de eerste 90 minuten van het verhaal. terwijl de laatste 30 minuten behoorlijk aangrijpend zijn om te zien. Na het einde zie je ook nog treffende quotes van Malcolm X en Martin Luther King.

Hoewel de film inmiddels meer dan 30 jaar oud is, is hij nog steeds actueel en dus tijdsloos en vind ik het ook nog steeds een ijzersterke film. Ik verhoog daarom ook mijn punt van 4,0* naar 5,0*.

Dankzij de mooie meiden (Jaime Pressly) net geen 0.5. Het verhaal is triest en er wordt vreselijk in gespeeld. De film staat betiteld als een Actie / Avontuur maar ik vond het meer een combinatie van Drama / Komedie. Drama omdat het gewoon dramatisch slecht was en komedie omdat ik regelmatig moest lachen omdat het zou slecht was. Ik heb de film wel niet helemaal kunnen uitkijken want na een uur kon ik het niet langer meer aanzien.

Wat een heerlijke film was dit toch. Qua stijl en geweld deed hij me denken aan films zoals "Killing Zoe" en "The Devil's Rejects". Het verhaal stelt niet zo veel voor maar is wel aardig en leuk gevonden. Vooral de uitvoering is gewoon geweldig, het keiharde geweld (heel veel), de aparte humor en de vele verschillende geflipte karakters zijn gewoon om van te smullen. Visueel en de stijl waarop het allemaal gefilmd is zag er ook best fraai uit. De film is eigenlijk van het begin tot het einde zeer boeiend met toch wel als hoogtepunt de laatste 30 minuten die gewoon heerlijk keihard zijn. Zoals ik al zei zijn de vele verschillende karakters gewoon geweldig maar er is toch één persoon die er echt bovenuit springt en dat is Tchéky Karyo als Inspecteur Sauveur Cristini. Die was echt genieten en was nog gestoorder dan de criminelen. Geweldig toen hij effen een langs een familie bezoekje ging. De criminelen waren overigens ook gewoon geweldig zowel Vincent Cassel als Dobermann, Antoine Basler als Moustique en ook de altijd fraaie Monica Bellucci als Nathalie. De laatste had best een aparte rol want omdat ze doof was zei ze geen woord. Voor zowel Vincent Cassel als Monica Bellucci was deze film een opstap op het witte doek want destijds waren ze nog best onbekend. De overige cast was ook gewoon goed.

Hoe je van keihard geweld en ook wel van vuilgebekte taal zoals in films als "Killing Zoe" en "The Devil's Rejects" dan is deze film zeker een aanrader. Hij mag dan misschien wel al 15 jaar oud zijn gedateerd was hij zeker niet.

Omdat ik vandaag al vroeg wakker werd (om 10:00 uur en normaal gesproken is dat tijdens het weekend pas om 12:30 uur ) heb ik de televisie liggend vanuit mijn bed aangezet en daarop zag ik op een gegeven moment dat deze Drama film was begonnen op "Film 1 Sundance" (de eerste 10 a 15 minuten heb ik wel gemist en ik stapte in op het moment dat ze bij de vrouwelijke dokter op onderzoek was, die bezorgd was over wat ze voelde in haar borsten), waarna ik hem bekeken heb.

In dit verhaal draait het om de Servische vrouw en moeder Milena (gespeeld door Mirjana Karanovic) van middelbare leeftijd, die een comfortabel leven leidt in een chique buitenwijk van Belgrado. Ze zorgt goed voor zichzelf, haar man Vlada (gespeeld door Boris Isakovic) en de kinderen (twee dochters en een zoon), houdt het huis schoon en organiseert feestjes voor hun vrienden. Op een dag vindt ze tijdens een grote schoonmaak in een lade een videoband, met daarop bewijs dat haar man zich schuldig heeft gemaakt aan afschuwelijke oorlogsmisdaden.Ze weet aanvankelijk niet hoe ze hier op moet reageren en hoe ermee om te gaan en om de chaos compleet te maken ontdekt ze ook nog eens een knobbeltje in haar borst.

Het best realistische verhaal weet opzicht wel te boeien, maar echt veel gebeurt er nu eigenlijk ook weer niet en enkel op het einde krijg je wat schokkende beelden te zien (via de gevonden videoband) van een gruwelijke gebeurtenis (beter gezegd executies) van de Joegoslavische Burgeroorlog, waaraan Milena's man aan deelnam. De opbouw van het verhaal is wel goed, ondanks dat het geregeld wat saai overkomt, en daardoor blijft het ook boeiend om deze film tot het einde uit te kijken. Het einde waarbij Milena haar man Vlada verlaat (terwijl deze nog aan het slapen is) en waarbij ze de videoband dan als belastend bewijs afgeeft bij een instantie, was best aardig.

Van de cast had ik nog nooit van gehoord, maar ze deden het wel verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeelster Mirjana Karanovic (in de rol van Milena, waarbij een knobbeltje ontdekt wordt in één van haar borsten, die o.a. te zien zijn tijdens het maken van een mammogram, en waarbij ze genoodzaakt is om haar beide borsten te laten amputeren, wat je te zien krijgt in de laatste beelden van de film, waarbij ze op de operatietafel ligt), die tevens de regisseur is van deze film.

Al met al een redelijke Drama film, afkomstig uit de landen Servië / Bosnië-Herzegovina / Kroatië, om eens gezien te hebben (duurt ook maar circa 85 minuten), maar wat mij betreft had het inderdaad wat meer gedurfder en aangrijpende gemogen.

P.S. alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst vier films heb gezien in een weekend en deze ook nog bij toeval omdat ik vroeg wakker werd en de slaap niet meer kon hervatten.

Deze Horror film is natuurlijk het vervolg (na bijna 40 jaar) op Stanley Kubrick's horrorklassieker "The Shining (1980)", die hij baseerde op de gelijknamige roman van Stephen King.

De volwassen en inmiddels aan alcohol verslaafde driewielkleuter Dan (Ewan McGregor) uit het origineel, moet in dit vervolg zijn betere ik zien te vinden voor hij de paranormaal hoogbegaafde tiener Abra (Kyliegh Curran), dat net als Danny beschikt over "The Shining", te hulp kan schieten. Die staat namelijk op het menu van een bende, te weten de "True Knot cult", rondtrekkende zielenslurpers / vampieren (voeden zich met het levenselixer van stervende mensen, om zo zichzelf in leven te houden en ook om mooi en jong te blijven), onder leiding van Rose The Hat (Rebecca Ferguson met een mal goochellaarshoedje).

Er zijn weinig horrorfilms met zo'n enorme reputatie als "The Shining". Stanley Kubricks iconische Stephen King-verfilming is nog altijd een top voorbeeld van een horrorfilm die onder je huid gaat zitten. Het is dus geen titel waar je zomaar een vervolg op maakt. Toch doet horrorregisseur Mike Flanagan (maakte tot nu toe alleen maar matige tot redelijke Horror films, zoals o.a "Oculus (2013)", "Before I Wake (2016)" en "Gerald's Game (2017)") een dappere poging, waarbij hij rekening houdt met het werk van Stanley Kubrick. Gelukkig probeert hij nooit te tippen aan de originele film, maar hij maakt wel dankbaar gebruik van de stijlelementen uit "The Shining".

Zo zien en horen we echo's van eerdere gebeurtenissen (zo zien en horen we o.a. kleuter Danny weer op zijn driewieler die over het bonte tapijt van de hotelgangen scheurt, de enge naakte dode vrouw die uit bad stapt, het ijzige doolhof, de geestentweeling, de blik door een met een bijl doorkliefde deur, "Redrum", de bar in "The Gold Room", de typemachine, de stookruimte en de liters bloed die uit de lift en over de plinten klotsen), oftewel geënsceneerde flashbackscènes waarin nieuwe acteurs (o.a. Alex Essoe als Wendy Torrance, Carl Lumbly als Dick Hallorann en Roger Dale Floyd als de jonge Danny) met wisselend succes de personages uit het origineel nadoen, en daarmee komt "Doctor Sleep" soms verrassend dichtbij het verontrustende effect van het origineel.

"Doctor Sleep" besteed zijn lange speelduur verstandig aan het uitdiepen van de mythologie achter "The Shining" en de karakterontwikkeling van de inmiddels volwassen Dan (je ziet overigens ook nog een aantal keren de jonge Danny) en vooral wanneer hij zijn verleden en de erfenis van zijn vader (dit keer gespeeld door Henry Thomas, die ik best goed vond lijken op Jack Nicholson) eindelijk onder ogen ziet. Ook de goedkope jumpscares (die er normaal alleen zijn om je snel te laten schrikken), zijn hier nergens te bekennen. Verontrustende muziek, strak camerawerk en choquerende gebeurtenissen komen hiervoor in de plaats en voeden het angstaanjagende gevoel dat de film tot het einde (wat zich weer afspeelt in het fraaie en tevens enge "Overlook Hotel" in de besneeuwde bergen van Colorado) weet vast te houden.

Echter het subplot over een bende zielenslurpers voelt aan als iets uit een goedkope B-film. Deze plotlijnen komen uiteindelijk wel samen, maar dat resulteert niet in één bevredigend geheel, waardoor Doctor Sleep, ondanks alle spanning, niet echt blijft spoken zoals dat bij "The Shining" wel het geval was. "The Shinning" profiteerde natuurlijk ook maximaal van de beklemmende setting in een afgelegen verlaten hotel en de spaarzame personages, maar de grootse opzet van dit vervolg met een subplot staat een benauwend sfeertje echter in de weg.

Naast een degelijk acterende Ewan McGregor maakt de Zweedse Rebecca Ferguson best indruk in haar rol van een bezweerster en geestelijk leider die alles en iedereen naar haar hand wil zetten voor eigen gewin en onsterfelijkheid en ook de jonge Kyliegh Curran maakt best indruk als de tiener Abra Stone, die zich niet gek laat maken door Rose The Hat en die uiteindelijk in Dan een onverwoestbare vriend weet te vinden. En verder vond ik Zahn McClarnon (als Crow Daddy) en Emily Alyn Lind (als Snakebite Andi) het best verdienstelijk doen als hulpjes (met bepaalde gaven) die deel uitmaken van de "True Knot cult" bende (vermoorden o.a. een jong meisje en een jonge talentvolle honkbalspeler op gruwelijke wijze).

"Doctor Sleep" is qua filmduur een lange zit met bijna drie uren (althans als je de "director's cut" bekijkt, zoals ik heb gedaan), ik heb het dan ook verspreidt over twee dagen, maar laat je hierdoor zeker niet afschrikken. Want horrorregisseur Mike Flanagan zet binnen deze tijd een magisch duistere horrorfilm neer, waarin liefhebbers van Stephen King veel herkenning in zullen vinden. "The Shining" zal het zeker niet overtreffen (zal ook nooit gaan gebeuren), maar "Doctor Sleep" kan zich zeker rekenen tot één van de meer geslaagde verfilmingen van Stephen King.

Deze Avontuur / Fantasy film (oftewel een Superheldenfilm) kreeg vorig jaar goede recensies in de media en daarom was ik er wel benieuwd naar en daarom heb ik hem afgelopen vrijdagavond (eerste 60 minuten) en zaterdagavond (laatste 45 minuten) dan ook bekeken. Dit keer heb ik de film via twee dagen bekeken, omdat ik het na circa een uur wel even gehad (niet boeiend, te clichématig, saai en nauwelijks actie) had met de film i.p.v. dat ik erbij inslaap gevallen ben. Na het eerste uur ben ik juist overgeschakeld naar de televisieserie "Columbo (TV Series 1971–2003)", welke men iedere vrijdagnacht uitzendt op de Duitse televisiezender ZDF. Daar ben ik overigens wel na circa een uur bij in slaap gevallen (door vermoeidheid vanwege slaap gesprek doordeweeks)

Het dertien in een dozijn verhaal omtrent superheld Doctor Strange (die voorheen een zeer goede chirurg was, maar door een auto ongeluk dit men of meer moet opgeven) kon me in het eerste uur nauwelijks boeien en in dat eerste uur vond ik Doctor Strange (gespeeld door Benedict Cumberbatch) ook maar een vreselijke oninteressante persoonlijkheid met zijn opgeblazen ego, waarvan de arrogantie vanaf droop. Het eerste uur is ook zeer clichématig en flauw en omdat in dat gedeelte ook nauwelijks actie zit, heb ik dat eerste uur (biedt ook niets nieuws onder de zon) vooral als saai ervaren en daarom ben ik er na circa een uur ook mee gestopt (tot en met het gevecht in het ziekenhuis).

Nadat ik de dag erna verder ben gegaan met deze film, wordt het gelukkig allemaal wat beter en bevat het verhaal eindelijk ook de nodige spektakel (daar kijk ik in eerste instantie ook een superheldenfilm voor), die ook nog eens fraai in beeld werd gebracht (zoals dat ook al eens werd gedaan in de Thriller / Sciencefiction film "Inception (2010)") en vooral de scene welke zich afspeelt in New York (die wereldstad was natuurlijk ook uitermate geschikt voor de geweldige special effecten, gedurende die scene). Het laatste gedeelte van het verhaal, welke zich afspeelt in Hong Kong, vond ik ook best aardig en met name door het spelen met de tijd (terugdraaien, stilstaan en continue herhalen). Nadat de film na circa 105 minuten is afgelopen, volgt nog een extra scene met Thor (gespeeld weer door Chris Hemsworth), wat dus inhoudt dat we Doctor Strange minimaal nog een keer terugzien in een vervolg of in een andere superheldenfilm en kijk ik op IMDb, dan is dat voor het eerst van toepassing op een nieuwe Avengers film.

Gelukkig bevat het verhaal ook wat luchtige humor (zoals de magisch cape van Doctor Strange en serieuze bibliotheek bewaker Wong, gespeeld door Benedict Wong), waardoor het verhaal zich in ieder geval beter wegkeek dan bijvoorbeeld de veel te serieuze superheldenfilm "Fantastic Four (2015)". Hoewel de cast me eigenlijk ook nergens echt kon overtuigen (ik vond het allemaal maar clichematige persoonlijkheden), deden ze het wel verdienstelijk en vooral dan Benedict Cumberbatch (in de rol dus van Doctor Strange) en Tilda Swinton (in de rol van The Ancient One, die Doctor Strange beter maakt en hem ook magische krachten geeft en hem die leert te beheersen). Mads Mikkelsen (in de rol van Kaecilius, die een machtig tovenaar is en die de wetten van de fysica kan buigen en die zich heeft overgegeven aan de duistere entiteit Dormammu) als slechterik kon me niet echt bekoren en de rol van Rachel McAdams (in de rol van doctor Christine Palmer, die gevoelens heeft voor Doctor Strange en die zich ook in eerste instantie ontfermd over Doctor Strange na zijn auto ongeluk) stelt werkelijk helemaal niets voor.

Al met al is deze superheldenfilm omtrent Doctor Strange me tegengevallen (gelukkig dan ook niet in de bioscoop gezien, hoewel het in 3D misschien best mooi heeft uitgezien) en dat komt vooral door het eerste vreselijke clichematige eerste uur van het verhaal. Gelukkig wisten de laatste 45 minuten van het verhaal me wel nog te vermaken (vooral vanwege het visuele gedeelte), maar veel stelt het eigenlijk allemaal niet voor en bijzonder, vernieuwend of verfrissend (dat vond ik bijvoorbeeld wel het geval bij de superheldenfilm "Watchmen (2009)") vond ik deze superheldenfilm al zeker niet.

Het gezamenlijke Marvel filmuniversum gaat al heel wat jaren mee. Dat de eerste Doctor Strange dateert uit 2016 bewijst maar weer hoe snel de tijd verloopt. Ondertussen is Doctor Strange opgedoken in twee Avengers-films en recent nog in "Spider-Man: No Way Home (2021)". Vanwege de gebeurtenissen uit laatstgenoemde film én de Disney+ series "Loki" en "WandaVision", is het multiversum nu geopend en rijp om ontdekt te worden. Dit is de insteek van "Doctor Strange in the Multiverse of Madness".

Men gaat er overigens wel iets te makkelijk vanuit dat iedereen de serie "WandaVision" heeft gezien. Mocht je dit nog niet hebben gedaan, kijk die serie voordat je naar deze "Doctor Strange" gaat kijken of lees je even goed in. Men gaat er namelijk blind vanuit dat je helemaal op de hoogte bent van alles wat er in die serie is gebeurd.

In deze tweede "Doctor Strange" is Dr. Stephen Strange (Benedict Cumberbatch) op het huwelijk van zijn ex-vriendin Dr. Christine Palmer (Rachel McAdams) in New York. Dan verschijnt opeens het eenogige tentakelmonster Shuma-Gorath, die het voorzien heeft op de tiener America Chavez (Xochitl Gomez). Eenmaal oog in oog blijkt dat Dr. Stephen Strange al een tijdje dromen heeft over America Chavez. Zij blijkt de kracht te hebben door parallelle werelden te springen en is op de vlucht voor iemand die haar krachten wil hebben en daarom besluit Dr. Stephen Strange de hulp in te roepen van Wanda Maximoff / The Scarlet Witch (Elizabeth Olsen). Als ze er achter komen wie America Chavez's krachten wil hebben, moeten ze noodgedwongen het multiversum door, op zoek naar een oplossing voor hun problemen.

Regisseur Sam Raimi (bekend van de "Evil Dead" trilogie en eveneens de originele "Spider-Man" trilogie) staat aan het roer voor misschien wel de eerste Marvel productie met horror-achtige elementen. De grens opzoeken en tegelijk proberen om voor een breed publiek een film te maken is geen gemakkelijke taak. Ze komen met een hoop weg (jumpscares, meer bloed, demonen etc.) en ook de implicaties van bepaalde gebeurtenissen laat een impact achter, zonder dat je daadwerkelijk iets hoeft te tonen op het scherm.

De film probeert de duistere kant op te gaan, maar het is nog niet gelukt om de juiste balans te vinden. Zichzelf volledig overgeven aan het horrorgenre gebeurt helaas nooit, aangezien de typische Marvel humor ook hier weer aanwezig is om het luchtig genoeg te houden voor de massa. Overigens het bijrolletje van Bruce Campbell, San Raimi’s vaste man in de "Evil Dead" trilogie, in deze film herinnert je als kijker nog maar eens aan de "Evil Dead" films in een komische scène als voedselverkoper Pizza Poppa die zichzelf slaat. En blijf ook zeker tot de aller-, allerlaatste scène na de aftiteling (dan zien we ook nog even Charlize Theron) kijken, want dan zien we hem ook nog even terug en zegt hij "It's over!"

Waar "Doctor Strange in the Multiverse of Madness" in uitspringt is zijn artistieke stijl. Sam Raimi's unieke camerabewegingen en scène overgangen zijn met mate aanwezig om deze film te voorzien van persoonlijkheid. Wanneer Doctor Strange een gevecht aangaat met muzieknoten en de soundtrack hier ook op inspeelt, weet je meteen dat het een creatieve toevoeging is van Sam Raimi. De regisseur staat bekend om zijn apartheid en heeft een achtergrond in horror, waardoor het visuele schouwspel geloofwaardig overkomt. Dit was absoluut de juiste man voor de taak.

Verbazend genoeg staat ook Wanda Maximoff in het middelpunt. Op Doctor Strange na is zij het hoofdpersonage en het is net zoveel haar film als die van Doctor Strange. Wanda is zoekende naar antwoorden binnen de kwaadaardige kant van magie en geeft zichzelf over aan haar Scarlet Witch-persona. Ze heeft alles over om herenigd te worden met haar kinderen en maakt hierdoor slechte keuzes. Deze hebben gevolgen voor het gehele multiversum.

De basis voor het verhaal is dat Wanda achter nieuwkomer America Chavez aanzit. Iemand met de kracht om naar een ander universum te springen. De film raast door het plot heen en brengt ons van actiescène naar actiescène zonder veel tijd om op adem te komen of de personages te voorzien van karakterontwikkeling. Chavez is hier het beste voorbeeld van. Ze speelt een grote rol vanwege haar krachten die nodig zijn om het plot vooruit te brengen, maar echt diepgang krijgt ze niet. Zelfs Doctor Strange leert weinig nieuws en de boodschap die Wanda meekrijgt, hoewel mooi, is bijna een herhaling uit het eind van "WandaVision". Maar zowel Benedict Cumberbatch en Elizabeth Olsen spelen hun rol van Doctor Strange en Wanda Maximoff / The Scarlet Witch uitmuntend (zoals we van de twee topacteurs gewend zijn) en beiden alleen al maken het kijken van deze film waard. Overigens deed Benedict Wong het als "Wong" ook zeer verdienstelijk.

De filmtitel en hoe deze wordt gebruikt stelt ook een beetje teleur. Het is "The Multiverse of Madness" maar op een korte montage na, waarin Doctor Strange samen met America Chavez door verschillende universum's (eentje daarvan bestaat uit verf) valt, bezoeken we weinig verschillende plekken en een echt gekkenhuis wordt het eigenlijk nooit. We blijven vooral hangen in één universum, waar rood licht juist betekent dat je de weg mag oversteken en waar Doctor Strange een oude bekende ontmoet en waarin ook de "Illuminati" wordt geïntroduceerd. De laatste is een leuke groep superhelden die van oorsprong in de stripboeken bestaat met bekende Marvel-personages als leden. Ik zal niet verklappen welke herkenbare gezichten er voorbijkomen, maar als je een superhelden fan bent, dan zal je positief verrast worden.

Vanwege een gebrek aan emotionele diepgang en een sterk verhaal is "Doctor Strange in the Multiverse of Madness" zeker niet Marvel's beste werk. Maar de sfeer, Benedict Cumberbatch, Elizabeth Olsen en de beelden maken dat gemis een stuk minder erg. Het is vooral een gehaaste achtbaanrit met meer dan genoeg actie om je te vermaken en als we daar de kenmerkende stijl van Sam Raimi bij optellen, dan komen we toch zeker uit op een ruime voldoende. Zijn unieke flair en de inclusie van een duister randje, maakt deze tweede "Doctor Strange" film vooral een leuke wegkijker.

Vroeger als kind wel eens gezien op TV in de begin jaren 80. Het historische verhaal is best mooi en de vele fraaie beelden en decors zien er natuurlijk prachtig uit. Dat geldt overigens ook voor de muziek die mooi paste bij deze film. De cast deed het natuurlijk ook goed en dan natuurlijk vooral Omar Sharif en ook Julie Christie die destijds ook een fraaie verschijning was. Hedendaags zou ik deze film niet meer kijken want bijna 200 minuten is toch wat teveel van het goede voor deze film en hij is ook wel een beetje gedateerd. De film wordt overigens nog regelmatig uitgezonden op MGM of TCM, maar langer dan een paar minuten kijk ik er meestal niet naar. Maar al met al is dit gewoon een mooi romantisch drama en eigenlijk ook wel een film klassieker.

Normaal vind ik films waarin Ben Stiller in meespeelt nog om uit te kijken. Maar bij deze film had ik het er heel moeilijk mee.

De film is heel erg slecht en ik vond er ook nauwelijks iets grappigs aan. Het verhaal is ook nog eens zeer kinderachtig en tevens super waardeloos net zoals de acteer prestaties van Ben Stiller (totaal niet grappig in deze film).

In plaats van te lachen moest ik meer om deze film huilen. Zo triest was hij. Ik heb medelijden met de personen die deze film erg grappig vonden.

"Attica! Attica! Attica!!"

Prima film met een goed verhaal. Prima gespeeld door Al Pacino en John Cazale.

Weliswaar is dit een rommelige (qua uitvoering van het verhaal) Actie / Misdaad film (ik vond hem wel iets weghebben van de Misdaad / Drama film "Things to Do in Denver When You're Dead (1995)"), maar wel eentje die toch nog weet te vermaken en dat omdat een aantal scenes in het verhaal gewoon geweldig zijn qua hardheid en ook wat betreft de dialogen.

Zo mocht de opening van het verhaal er zeker wezen, waarbij Mad Dog (gespeeld door Willem Dafoe) het gezin waar hij tijdelijk bij verblijft, bestaande uit een ietwat corpulente moeder Sheila (gespeeld door Chelcie Lynn) en haar dochter Melissa (gespeeld door Ali Wasdovich), vermoord (hij moet namelijk van de moeder weg omdat ze zag dat hij porno had gekeken op haar computer en Mad Dog draait dan door) door de moeder met een mes dood te steken en de dochter door het hoofd te schieten. Het gedoe omtrent de cupcakes daarvoor, was opzicht best geinig en ook omdat het huis veel roze bevat (o.a. de muren). Kleurrijk is deze film overigens zeker en er zit ook een zwart/wit scene in (de scene in de stripclub na de opening van het verhaal, waarbij de hoofdrolspelers worden geïntroduceerd).

In dit verhaal draait het overigens om drie pas vrijgekomen gevangenen, te weten Troy (gespeeld door Nicolas Cage), Mad Dog en Diesel (gespeeld door Christopher Matthew Cook), die relatief kleine criminele klussen (zoals een overval bij een drugsdealer) uitvoeren voor een zekere El Greco (gespeeld door Paul Schrader). Maar op een dag krijgen ze een grote klus aangeboden (waarmee ze 500.000 dollar plus een bonus van 250.000 dollar kunnen verdienen) van de Mexicaanse maffiabaas Chepe (gespeeld door Reynaldo Gallegos), waarbij ze de baby van iemand (een zekere Mike Brennan) moeten ontvoeren, die in diskrediet staat bij deze maffiabaas. Hoewel ze eigenlijk niet aan ontvoering doen en ook weten dat de klus zeer risicovol is, nemen ze de klus toch aan, omdat de beloning te groot is om nee tegen te zeggen. Maar zodra ze aan de ontvoering beginnen, loopt alles al vrij snel mis (daarbij schieten ze iemand dood, beter gezegd Mad Dog schiet zijn hoofd eraf , die ze aanzien voor een indringer en naderhand schiet men ook nog de moeder van de baby dood) en worden ze de meest gezochte voortvluchtigen in Los Angeles.

Zoals al bij de opening aangegeven zit het verhaal vrij rommelig in elkaar (ik heb er dan ook drie dagen over gedaan om deze film eindelijk helemaal uit te kijken) en moet het verhaal het vooral hebben van de harde actie scenes en de dialogen, die best hilarisch zijn. Wat dat laatste betreft is het o.a. genieten als men met zijn drieën in een casinohotel verblijft en daarbij het gezelschap opzoekt van vrouwen (beter gezegd hoertjes). Daarbij heeft Diesel moeite dat een barkeeper ijs in zijn drankje doet en ook met zijn temperament als hij in zijn hotelkamer aan het praten is met Zoe (gespeeld door Louisa Krause), die overigens geen hoertje is (hij raakte met haar aan de praat, m.b.t. het ijs, aan de bar). Troy vertelt daarbij over zijn ervaring met vakantie in Nice en nodigt het hoertje Lina (gespeeld door de best mooie Melissa Bolona) uit om met hem mee te gaan terwijl deze daar totaal niet is in geïnteresseerd en eigenlijk ook niet naar hem luistert (dit ter frustratie van Troy). En Mad Dog laat zich daarbij aftrekken door een Aziatisch hoertje, maar omdat het voor het hoertje te lang duurt voordat hij klaarkomt, gaat ze tevens daarbij op haar telefoon kijken, waarbij Mad Dog dan kwaad wordt en haar wegstuurt. Sowieso was de dialoog daarbij geweldig:

Hoertje: Waarom maak je er zo'n probleem van ? Ontspan je. Laat het maar komen.
Mad Dog: Ik weet wel hoe ik mezelf kan laten klaarkomen.
Hoertje: Dit duurt een eeuwigheid.
Mad Dog: Weet ik

Deze gestoorde Mad Dog zorgt overigens voor de meeste humor in het verhaal en zijn dialoog m.b.t. vloerbekleding, voeten en betonnen vloer in de gevangenis, is daar ook weer een goed voorbeeld van:

"Als ze (m.b.t. zijn voeten) niet merkten dat je je slippers niet aanhad in je cel, voelde je alleen maar koud beton met peuters en sperma erop. Dit is... (als hij met zijn voeten schuift over vloerbekleding) Kom op, man. Dit is lekker. Het is net een zacht, geschoren kutje"

Ook zit er voldoende actie in het verhaal en deze is best hard en grof en komt vooral weer op conto van Mad Dog, die zich vaak niet weet in te houden. Dat laatste kost hem overigens letterlijk en figuurlijk zijn hoofd, want op een gegeven moment heeft Diesel het helemaal gehad met hem als ze een lijk (Mike Brennan die ze aanzagen voor de indringer) gaan verbergen (waar Mad Dog ook de lichamen heeft verstopt van Sheila en Melissa) en hij dan Mad Dog in zijn hoofd schiet. Ook het einde van het verhaal mocht er best wezen qua hardheid, maar is wel rommelig omdat je niet weet hoe Troy wist te ontsnappen aan de politie, terwijl deze hem gevangen hebben en hem een flink pak slag geven (omdat ze een vrouwelijke politieagente hebben neergeschoten). Uiteindelijk zal Troy het net zoals Diesel en Mad Dog het wel niet overleven.

Al met al is dit een rommelige Actie / Misdaad film, die desondanks het kijken wel waard is en dat vooral vanwege de harde actie en de hilarische dialogen. Ook vanwege de bekende cast is deze film wel het aankijken waard, want de drie hoofdrolspelers Nicolas Cage, Willem Dafoe en Christopher Matthew Cook, doen het gewoon leuk en vooral dan Willem Dafoe als de gestoorde Mad Dog.

Mooi redelijk realistisch drama wat op het einde volledig uit de hand loopt. Ik moet zeggen de onbekende cast deed het zeer goed en overtuigend. Geweldig vond ik het toen twee van de drie etters halverwege hun verdiende loon kregen. Het verhaal is gewoon goed en wordt ook mooi opgebouwd, verwacht echter niets positiefs van dit drama.

Line Pelletier met haar enorme grote boezem zag er overigens sexy uit. Dat stukje was overigens ook het meest grappige stukje in de film.