Opinions

Leuke verfrissende avonturenfilm van regisseur Robert Zemeckis met leuke rollen van Michael Douglas en Kathleen Turner, die een sterke chemie met elkaar hebben.

Deze behoorlijk spectaculaire avonturenfilm moet het niet van de geloofwaardigheid hebben, maar gelukkig neemt de film zichzelf ook niet al te serieus. Het tempo is hoog, de humor is aanstekelijk, de ldialogen zijn vlot en de chemie tussen de hoofdrolspelers is erg goed. Naast de twee al genoemde acteurs, die erg goed op elkaar ingespeeld zijn is er nog een leuke rol weggelegd voor Danny de Vito als komische schurk. Het gevecht met krokodillen in deze film oogt wel behoorlijk nep, maar is daarentegen juist wel ontzettend vermakelijk.

Kortom een vermakelijke, leuke avonturenfilm, met een knipoog naar Indiana Jones, die zowat van hetzelfde niveau is en dat is dus erg goed.

4,0*

Redelijk filmpje, met een vrij recht toe recht aan verhaal, waarvan de ontknoping niet moeilijk te raden is. Bij vlagen nog best vermakelijk, dankzij vooral Anderson, die lekker op dreef is.

2,5*

Redelijke film, waar meer in had gezeten. Het overwegend blauwe filter van de film is goed gekozen en geeft de film gelijk een wat rauwere sfeer mee. Daarnaast spreekt het onderwerp mij best wel aan en heeft de film in het eerste half uur best potentie. De gevechten en personages in de film zijn soms lekker lomp, al zijn de gevechten, zoals bijvoorbeeld met de Vietnamezen wel erg slecht in beeld gebracht. Het camerawerk was sowieso vaak belabberd en ook de muziek kon ik niet altijd even goed waarderen. In het tweede gedeelte van de film wordt de nadruk echter steeds meer gelegd op de driehoeksverhouding tussen de twee jongens en het meisje, i.p.v. de focus op de Vietnamezen te houden en dat maakte alles toch een stukje minder interessant allemaal. Bovendien wordt dat verhaal ook nog eens niet zo goed uitgewerkt. Crowe speelt best aardig, maar voor de rest is het acteerwerk ook niet al te best. Verder is het allemaal best onderhoudend, maar maakt de film toch wel een heel stuk minder indruk dan andere films in dit genre, zoals AHX of La Haine.

2,5*

Leuke film met degelijk acteerwerk en een aantal prima achtervolgingen.

Vooral dat laatste maakt dit nog aangenaam kijkvermaak. De spectaculaire achtervolgingen zien er erg goed uit en zijn alleen al de moeite waard om deze film eens een keer op te zetten. Voor de rest is het allemaal erg degelijk. De Niro en Reno spelen hun rol naar behoren, maar hebben het beiden ook wel eens beter gedaan.

Het script is redelijk, niet echt bijzonder, maar heeft op een gegeven moment net een paar plot-twists teveel, wat ten koste gaat van de geloofwaardigheid en de spanning. Een twistje minder, waardoor de tijdsduur iets korter zou zijn, was waarschijnlijk een betere keuze geweest. Maar goed, het vermaakt dus allemaal wel, is redelijk vakkundig gemaakt en de actiescènes zijn gewoon erg goed.

3,0*

”It's not just a job! It's a fucking adventure!”

The Rookie is een typische Eastwood film, waarin hij maar weer eens een soort van nonchalante rechercheur speelt, die lak heeft aan bepaalde regels en hier en daar met leuke oneliners strooit. Een soort van Dirty Harry dus, maar dan in een andere setting. Dit geeft eigenlijk al aan dat het allemaal maar weinig vernieuwend is, wat ook zeker het geval is.

Anno 2014 ziet de film er bij vlagen al ietwat gedateerd uit. Toch is het nog best een fijne wegkijker. Eastwood is lekker op dreef en de wisselwerking met Sheen is best goed te noemen. Daarnaast is de actie best goed en bij vlagen ook spectaculair. Hier en daar zitten er wel een paar overbodige scenes in, maar qua humor zit het wel goed, waardoor de twee uur uiteindelijk nog vrij snel voorbijvliegen. Julia is trouwens een vrij hilarische bad guy.

Het mag dan misschien allemaal niet bijzonder zijn, maar het in ieder geval wel vermakelijk genoeg voor een leuke avond.

3,0*

Ik ben het helemaal eens met mijn voorganger. Hoe minder je van het verhaal weet, hoe beter. Sowieso vind ik dat trailers over het algemeen veel te veel weggeven. Dat is ook de voornaamste reden dat ik ze niet of nauwelijks meer kijk, of ik moet ze in bioscoop eens voorbij zien komen.

Less is more dus in dit geval. Room is bij vlagen indrukwekkend te noemen. Een zeer origineel verhaal, dat ingevuld wordt met een paar sterke acteurs. Brie Larson is erg goed, maar Jacob Tremblay steelt de show en speelt misschien wel de beste kind rol van de laatste jaren. Ik kan me zo gauw even geen betere voor de geest halen.

De uitwerking is ook prima. Ik vond het allemaal behoorlijk verrassend. Fijn verloop van het verhaal, sterke personages, zeer geloofwaardig en niet tot nauwelijks irritatiepunten. Prima film dus, zeker een aanrader, maar laat je inderdaad verrassen en en kijk dus niet de trailer.

4,0*

Leuke film van Hitchcock, met een experiment dat natuurlijk te gek voor woorden is om het uit te voeren, maar mede daardoor weet de film te boeien. De film is enorm sfeervol, mede ook doordat het verhaal zich in een kamer afspeelt. Ik vond vooral Stewart erg sterk spelen. Hoe hij de vrienden op een gegeven moment tot wanhoop drijft is geniaal gedaan. Ook de spanning is prima verzorgd. Vooral de momenten waarop de kist dreigt open te gaan zorgen voor een goede spanningsboog. Zeker niet de beste film van Hitchcock, maar wel erg vermakelijk en onderhoudend.

3,5*

Rose Red is een aardige spookmini-serie, gebaseerd op een verhaal van Stephen King.

De film kent een behoorlijke lange aanloop naar het huis, met aardige karakterontwikkeling en een redelijk goede spanningsopbouw. Als de paranormaal begaafden eenmaal in het huis zijn, gebeuren er allerlei enge dingen. Er zijn behoorlijk wat goede schrikmomenten, hoewel een en ander soms wat lang duurt, maar dat is op zich te verwachten bij een film van meer dan 4 uur. Het verhaal is niet bepaald origineel, maar gelukkig wordt er wel goed geacteerd door de cast.ook de sfeer is niet onaardig.

Het einde vond ik dan wel lichtelijk tegenvallen. Jammer dat er nogal wat wordt open gelaten. Verder niet slecht dus, maar ook niet angstaanjagend goed. Voldoende van mijn kant.

3,0*

Fantastische film!

Wat een ontzettend goede film is dit zeg. Sfeervol, spannend en het zit psychologisch ook erg goed in elkaar. Het eerste gedeelte is puur bedoeld om kennis te maken met Rosemary, haar man Guy en de steeds opdringeriger wordende buren. De spanning wordt hier heel langzaam opgebouwd, met de droomscene als absoluut hoogtepunt. Hoever is Rosemary heen op dat moment, dacht ik. Is het allemaal droom, allemaal echt of slechts gedeeltelijk? Naarmate de film vordert draait dan ook alles om de vraag of Rosemary langzaam gek aan het worden is, of dat de mensen om haar heen toch anders zijn dan ze zich voordoen.

Uiteindelijk resulteert het allemaal in een spannende, macabere afloop en daarbij bewijst deze film maar weer eens dat het niet eens allemaal zo bloederig hoeft te zijn om echt spannend over te komen. Verder heeft de film een aardige onsteunend muziekje en is het acteerwerk van Farrow en zeker ook de buren erg sterk. Alleen Cassavetes kwam af en toe wat minder sterk over.

Een erg sterke film dus en de beste van Polansky, die ik tot nu toe zag. Wel een grappig foutje zat er in de film trouwens. Guy doet boven de telefoon in het stopcontact en Farrow kan gelijk met iemand praten, zonder dat de telefoon over hoeft te gaan, maar dat is dus eerder grappig dan storend. Topfilm dus van Polansky!

4,5*

Ik blijf het interessante films vinden, die de gebroeders Dardenne maken. Het camerawerk is altijd dicht op de huid en het onderwerp heeft altijd te maken met mensen uit de lagere klasse van de maatschappij. Bij Rosetta zijn al deze aspecten ook weer aanwezig. Het grote voordeel van die aanpak is vooral dat ik vaak erg snel in de film zit. Zo ook hier. We zien hoe Rosetta haar armoedige leven invulling probeert te geven en dat is gelijk al erg boeiend.

Het is ook niet zo heel moeilijk om mee te leven met Rosetta. Haar moeder is verslaafd en heeft ze verder niets aan, en met de leuke zaken van het leven lijkt ze nog nooit in aanraking te zijn geweest, want van veel zaken weet ze niets of nauwelijks wat af. Alleen zijn sommige keuzes die ze maakt, omaan het werk te komen,soms wat onbegrijpelijk. Het is een bepaalde dwangmatigheid, die ze heeft, maar daarnaast ook een enorm doorzettingsvermogen. Haar zelfmoordpoging, die gelukkig mislukt, kwam voor mij erg onverwacht en zorgde toch wel even voor een uitermate beklemmend sfeertje. Het einde vond ik sowieso erg sterk. Het ishoopvol en ik heb het idee dat Rosetta er door haar doorzettingsvermogen wel gaat komen.

Overigens wordt er bijzonder sterk geacteerd door Emilie Duquenne. Je leeft sterk met haar mee en vooral haar non-verbale handelingen worden overtuigend gebracht. Rosetta heeft in ieder geval een sterke indruk gemaakt en vind ik tot nu toe samen met Le Gamin au Vélo het beste werk van de Dardennes, al ligt hun niveau over het geheel gezien sowieso behoorlijk hoog.

4,0*

Voor een film met deze speelduur moet je altijd even goed gaan zitten. Ik kijk ze graag in een stuk, al zit dat hier qua speelduur wel op het randje, want vierenhalf uur is op zich best lang. Als de film goed is hoeft dat echter geen probleem te zijn en gelukkig is dat hier het geval.

Van Gance zag ik al eens Napoléon, die zelfs een nog langere speelduur heeft, maar die ik niet zo goed vind als La Roue. Ik zat vrij snel in de film. De eerste tien minuten zijn een waar spektakelstuk met voor die tijd sensationele actie, dat uitmondt in een groot treinongeluk.

Het melodramatische verhaal kent een goede opbouw en kent een paar leuke cameratrucjes, degelijk acteerwerk. Het grootste pluspunt is echter, dat Gance het continu boeiend weet te houden en er geen vals sentiment inzit, ondanks dat de dramatiek meer dan genoeg aanwezig is.

Voor de liefhebbers van stomme films een must see en eigenlijk geldt dit wel voor iedereen die in het medium film geïnteresseerd is. Een prima film, die erg vooruitstrevend was voor zijn tijd en na ruim 90 jaar nog altijd een zeer hoge kijkwaarde heeft.

4,0*

Een erg leuke film over pokeren uit een tijd dat het spel of de sport nog niet zo populair was als nu.

Ik heb het altijd wel een leuk spel gevonden, en dan heeft een film met zo’n onderwerp vanaf het begin natuurlijk al een klein streepje voor. Maar naast het interessante onderwerp zijn gelukkig nog wel meer goede zaken te vinden. Het acteerwerk is buitengewoon goed. Edward Norton speelt hier overtuigend de rol van Worm, een geniepig mannetje, dat listig is en ook verzot op pokeren. Hij is ook iemand die anderen meeneemt in zijn val en zo’n iemand is Matt Damon, die ook prima acteert. Hij speelt de rol van Mike, iemand met een goede opleiding, die toch iedere keer weer getrokken wordt door het pokerspel. Een fijne rol, waarbij hij overtuigend zijn twijfels tentoonspreidt.

De bijrollen zijn ook prima ingevuld met John Turturro, John Malkovich, Martin Landau en Famke Jansen. Naast het acteerwerk is de soundtrack ook erg mooi en goed passend bij de diverse settings. Het script mag dan niet al teveel verrassingen hebben, maar het is wel goed geschreven en met behulp van de sterke cast boeit het van begin tot einde. Een prima drama dus, over een man, die de veilige kant verlaat en kiest voor een onzekere sprong in het diepe.

4,0*

Niet zo heel geslaagde film.

Wes Anderson maakt aparte films, dat is zeker met een eigen soort van humor. Humor die niet altijd aan mij besteed is moet ik zeggen. Rushmore was nog redelijk tot goed, maar The Royal Tenenbaums is toch een stukje minder geslaagd, ondanks de behoorlijke cast.

Het is een gekke familie vol aparte typetjes, die niet allemaal even leuk zijn. Vooral Ben Stiller, die ik normaal gesproken altijd wel grappig vind, is hier meer irritant dan leuk. Ook Murray en Wilson zijn lang niet altijd even goed. De beste rollen zijn weggelegd voor Hackman en Paltrow, die beiden goed spelen. De film is een mix van diverse genre’s maar op de een of andere manier komt het er bij mij niet helemaal uit. Ik kreeg niet echt een feeling met de personages.

Als drama uiteindelijk redelijk, als komedie absoluut onvoldoende.

2,5*

Mooie film en een stuk beter dan Invisible Waves, de enige andere film, die ik tot nu toe van Pen-Ek Ratanaruang zag.

Het begint wat moeizaam, maar wordt daarna steeds beter en beter. Tadanobu Asano vind ik nooit sterk, maar hier is hij toch wel erg goed. Hetzelfde kan gezegd worden van zijn tegenspeelster en ik moet zeggen dat ik het een leuk duo vind.

De cinematografie is erg goed en vooral de dromerige scene, waarbij het afval door de lucht vliegt, vond ik echt geweldig om te zien. Hier en daar zit er wat leuke, subtiele humor door verweven. Het zorgt voor een fijn sfeertje, waarbij de mooie soundtrack ook zeker zijn steentje bijdraagt aan het geheel.

Prima film dus en soms kan dat trage tempo best lekker zijn, zo wordt hier maar weer eens bewezen.

4,0*

Erg tegenvallend filmpje.

Het is een filmpje die zich vooral richt op de jongste jeugd. Volwassenen zullen hun heil vooral moeten zoeken in de animatie. Dat is ook het enige onderdeel van de film dat er nog redelijk tot goed uitziet. Veel opvallend kleurtjes en de wereld waarin de film zich afspeelt is behoorlijk creatief vormgegeven.

Qua verhaal stelt het allemaal niet veel voor, maar dat zou niet erg zijn, mocht de film nog een vlot verloop hebben. De film wordt echter meerdere malen onderbroken door de meest vreselijke liedjes. Dat haalt het tempo enorm uit de toch al niet echt leuke film, die ondanks de niet zo lange tijdsduur uiteindelijk nog een enorme zit blijkt.

1,0* dankzij de mooie kleuren, verder is het haast niet te doen.

Vermakelijke film.

Ik had hier van tevoren geen verwachtingen van en toen de film op televisie voorbijkwam pakten we deze film maar even mee.

De opzet van de film is niet bijster origineel, met een aantaal tieners op avontuur, maar desondanks doet de film het erg goed. Het is vooral de locatie en de wijze waarop deze locatie benut wordt, die deze film toch uiterst aangenaam kijkvoer maken. Ik had nooit verwacht dat het het gevaar uiteindelijk van de planten kwam. Dat was uiterst origineel gevonden.

De film kent her en der wel wat mindere momenten, maar weet uiteindelijk toch voldoende spanning te bieden. Ik heb me geen seconde verveeld en dat is hetgene wat telt.

3,0*

Rumble Fish is bij vlagen toch wel genieten geblazen. De keuze van Coppola om voor zwart-wit te kiezen pakt zeer goed uit. Visueel levert het een aantal wonderschone scenes op.

Het verhaal vond ik in eerste instantie nog niet eens zo heel interessant, maar doordat er hier en daar wat surrealisme aan toegevoegd wordt en doordat Dillon, maar vooral Rourke echt sterk spelen, pakte het me wel. De sfeer is af en toe lekker mysterieus, haast ongrijpbaar en dat verhoogt het kijkgenot.

Verder weinig op aan te merken. Leuk trouwens, om om ook nog een piepjonge Nicolas Cage te zien hier. Moet toch maar eens snel nog meer zien van Coppola.

4,0*

Geinig filmpje met enkele leuke scenes. Ook Pegg is zoals altijd goed op dreef en begint nu langzaam maar zeker toch tot mijn favoriete komedieacteurs te horen.

Het verhaal op zich is best leuk verzonnen, maar de film in zijn geheel is natuurlijk erg voorspelbaar, maar dat mocht de pret eigenlijk niet echt drukken.

3,0*

Spectaculaire actiefilm waarin Voight en Robert prima rollen neerzetten en vooral Voight zeer overtuigd. De vaart van de film is net als van de trein lekker hoog en verveelt geen moment. De beelden op en vanaf de trein zijn spectaculair en fascinerend om te zien. Toch bevat de film teveel onwaarschijnlijkheden en onlogica, zoals hier eerder ook al wordt aangehaald om een echte topper te kunnen zijn. Vermakelijk is het allemaal echter wel, dus daarom toch nog wel een voldoende!

3,0*

Voorspelbare, maar vermakelijke actiefilm, met sterke actiescènes en een combinatie van Dwahne Johnson en Sean William Scott, die verrassend goed werkt. Het verhaal is vrij simpel, maar het tempo ligt lekker hoog en de film heeft zeker zijn grappige momenten. Vooral het moment dat ze gevangen worden genomen door rebellen is bijzonder vermakelijk. Verder is het allemaal gewoon erg vakkundig gemaakt en speelt Christopher Walken weer eens een sterke bijrol als schurk. Verder is het geen film die je bijblijft, maar wel een die uitermate geschikt is voor een lekker avondje hersenloos popcornvermaak!

3,0*

Het interessante verhaal en de veelal positieve kritieken maakten mij wel nieuwsgierig naar deze Belgische film en ik moet inderdaad zeggen dat het een meer dan aardige film is.

Het begin van de film is een beetje rommelig doordat er nogal wat personages worden geïntroduceerd, maar beetje bij beetje komt de film meer op gang. Eerst focust de film zich vooral op de moord die gepleegd wordt, maar al het gebeuren om en rond de moord is niet eens zo bijster interessant. Dat is het personage Jacky wel en zodra de film zich wat meer op hem gaat focussen wordt de film beter en beter.

Jacky is niet alleen een interessant personage, maar wordt ook nog eens erg goed gespeeld door Matthias Schoenaerts. Erg overtuigend om te zien hoe hij zo’n lomp figuur geworden is. Doordat we als kijker ook regelmatig flashbacks te zien krijgen, kom je meer en meer te weten over het leven van Jacky. Hierdoor kreeg ik op een gegeven moment ook echt sympathie voor zijn daden, mede ook omdat hij op sommige momenten gewoon heel menselijk overkomt. Naast Schoenaerts viel vooral de rol van Frank Lammers mij in positieve zin op. Grappig om hem Vlaams te horen praten, maar het kwam wel overtuigend over. Alleen die twee rare Walen pasten niet helemaal goed in de film. Ik weet niet of ze bewust voor een soort van komische noot moesten zorgen, maar dat vond ik dan niet helemaal geslaagd.

Verder heeft de film een aardig sfeertje. Soms lekker duister en donker, maar het sobere karkater ervan past in ieder geval wel goed bij de film. Michaël R. Roskam overtuigt in ieder geval behoorlijk met zijn debuutfilm.

3,5*

Vermakelijke film, waarbij Schwarzenegger zich heerlijk mag uitleven.

Het is een sciencefiction film die zich een 30 jaar later afspeelt in de toekomst maar meer eighties als dit kan een film haast niet aanvoel. De aankleding, de kapsels van de acteurs en de muziek hebben iets enorm retro’s over zich heen, ondanks dat we nog steeds niet in het jaar waarin de film zich afspeelt, zijn aanbeland.

De presentator van het spel is te fout voor woorden, evenals de tegenstanders in het spel, maar toch kijkt het allemaal gemakkelijk en redelijk lekker weg. De intro is aan de lange kant, maar eenmaal aan het spel begonnen gaat de film lekker los. Het acteerwerk is ronduit flut, de karakters hebben de diepgang van een leeg blad papier en het verschil tussen goed en kwaad is in een film misschien nog wel nooit zo groot geweest.

Redenen genoeg om deze film niets te vinden, maar daarentegen staan de leuke oneliners, de charme en het knullige wat de film soms uitstraalt en de vermakelijke actie, die de balans toch in zijn voordeel doet beslissen.

3,0*

Aardige film wat ik in de eerste 10 minuten niet verwachte, omdat ik bang was dat deze film qua camerawerk dezelfde kant op zou gaan als “”Man on Fire”, maar gelukkig is dat niet het geval. Het verhaal van de film is redelijk standaard en het acteerwerk is niet slecht, maar vooral de visuele vondsten in de film, tillen deze film toch boven de middenmaat uit. Dit zorgde namelijk in combinatie met de lekkere hardheid in deze film voor een aantal erg vermakelijke scènes.

Dikke 3,5*

Heerlijke film dit. Ik heb ooit in een oom Dagobert verhaal wel eens iets over Lupin gelezen, verder ben ik er eigenlijk niet bekend mee. Lupin is in ieder geval een erg charmant en sympathiek personage. Ontzettend snel en slim, maar soms ook wat onhandig, wat in deze animatiefilm tal van leuke situaties oplevert. De animatie mag er zijn, zeker als je beseft dat de film uit de jaren zeventig afkomstig is. Miyazaki geeft het verhaal een hoop vaart en actie mee, met geren, gevlieg, autoachtervolgingen, geschiet en ga zo maar door. Stiekem houd ik hier wel van want die snelheid zit ook in Laputa en dat is wat mij betreft nog altijd Miyazaki's beste. Deze mag er echter ook zijn. De muziek is mooi en vaak lekker rustig op de achtergrond aanwezig en versterkt de film alleen maar. Fijne Miyazaki dus weer, jammer dat dit mijn achtste al is en ik er helaas bijna door heen ben.

4,0*

In de jaren negentig keek ik af en toe nog weleens naar de Formule 1, maar sindsdien heb ik totaal geen interesse meer gehad in de autosport. De naam Hunt had ik nog nooit van gehoord. Nikki Lauda kende ik wel van naam, maar ook niet veel meer dan dat. Ron Howard viel mij de laatste jaren nogal tegen met zijn films, al is zijn beste film wel een sportverhaal, dus het was afwachten wat dit zou gaan brengen.

Hoewel ik het zeker geen topper vind, keek het best aardig weg. Ik dacht vooraf dat Hemsworth de hoofdrol speelde, maar Brühl wordt net zoveel belicht. Op zich wel een goede keuze, ook omdat de twee personages waarover het gaat enorme tegenpolen zijn. Vooral Brühl acteert behoorlijk sterk en zet ook het meest sympathieke personage neer. Wel worden de personages soms wat oppervlakkig uitgewerkt. Vooral het leven van Hunt vliegt aan je voorbij en hij wordt iets te overdreven neergezet alsof hij alleen maar een soort van vrouwenversierder was. Lauda wordt wat beter belicht.

De races zelf vond ik niet altijd even goed in beeld gebracht. Hoewel Howard zijn best doet, ziet je er op sommige momenten wel aan af, dat het budget soms wat beperkt was. Verder miste ik toch wel een bepaalde vorm van spanning, ondanks dat ik niet bekend was met de geschiedenis. Maar verder dus best wel aardig. Ik heb me zeker niet verveeld en vond het bij vlagen best vermakelijk. Mijn sport zal het nooit worden, maar ik kan me best voorstellen dat een hoop mensen dit mooi vinden, al zijn de tijden op dat gebied natuurlijk ook wel veranderd.

3,0*

Erg vermakelijke film die volgens de bekende Buddy formule werkt.

Jackie Chan is iemand die vaak duidelijk moeite heeft met de Engelse taal. De manier waarop hij sommige zaken zegt spreekt niet van goed acteerwerk, maar het maakt zijn houding en uitspraak er soms wel grappig door en in deze film is dat ook het geval. Chris Tucker is zijn tegenhanger. Een drukke zwarte Amerikaan zoals er wel meer zijn, maar Tucker in hier ook best grappig. Maar het belangrijkst van deze film is nog wel dat de twee chemie met elkaar hebben, waardoor de film nog een stuk genietbaarder wordt.

Het verhaal heeft verder niet zoveel om het lijf. De humor is echter vermakelijk, waarbij de tegenstrijdigheden tussen de twee hoofdrolspelers soms leuk naar voren worden gebracht. Ook de soms best spectaculaire actie is goed, waarbij Chan weer eens goed laat zien wat hij kan en hoe gevarieerd en veelzijdig hij op dat gebied is. Leuk dus, maar de term de eerste de beste is bij deze filmreeks echter wel van toepassing.

3,5*

Het eerste deel was een succes en dus kon een vervolg niet uitblijven. Maar zoals wel vaker bij vervolgen gebeurt is het soms moeilijk om het eerste deel te overtreffen, laat staan te evenaren. Ook hier lukt dat helaas niet.

Waar in de eerste film alles goed in balans was en Chan en Tucker elkaar prima aanvoelden, is dat in deze film minder het geval. Beiden hebben gelukkig nog steeds een sterke chemie met elkaar, maar waar tucker in de eerste film nog redelijk in toom werd gehouden, daar krijgt hij hier wat meer de overhand. Chan heeft minder actiescènes dan in de vorige film, terwijl Tucker meer grappen spuit. Het komt de film niet ten goede want juist die actiescènes waren een groot pluspunt in de vorige film.

Gelukkig is de film nog redelijk onderhoudend en zijn de laatste twintig minuten van de film duidelijk het hoogtepunt van de film. Het verhaal is echter niets bijzonders en Tucker begint hier toch wel enigszins te irriteren. Dat alles zorgt ervoor dat deze film toch bij lange na niet in de buurt komt van het vorige deel, wat wel echt een leuke film was.

2,5*

Formulewerkje, dat weliswaar voorspelbaar is, maar vol leuke actie en humor zit, waardoor alles toch nog behoorlijk vermakelijk is om naar te kijken. Chan wordt echter wel wat ouder en ook Tucker lijkt wat dikker geworden. Ik hoop dat ze het bij 3 delen houden, anders wordt alles echt uitgemolken lijkt me.

3,0*

Aardige film, die in ieder geval leuker is dan The Royal Tenenbaums.

Anderson maakt in ieder geval bijzondere films, zoveel is zeker. Dat wil niet zeggen dat ze ook allemaal even goed zijn. The Fantastic Mr. Fox vond ik erg leuk, maar The Royal Tenenbaums juist niet. Rushmore komt ergens in het midden hiervan terecht. Vooral de soort humor die gebruikt wordt is apart, maar werkt niet altijd voor mij. Ik was vooral benieuwd op sommige momenten hoe de film verder zou gaan, maar echt supergrappig wordt het allemaal nooit.

Jason Schwartzman speelt hier degelijk, maar zet vooral toch ook een personage neer die ik vaker irritant vond dan leuk, hoewel dat misschien ook en beetje de bedoeling is. Bill Murray is wat mij betreft het leukst. Hij kan als geen ander enorm droog spelen en doet dat hier ook weer met verve. De leukste momenten in de film komen dan ook absoluut van zijn personage. Ik moet Wes Anderson trouwens hier wel complimenten maken voor de muziek. Die is fris, leuk en vaak ook erg goed.

Uiteindelijk is het geen slechte film, maar ik ben wel bang dat Anderson nooit een persoonlijk favoriet van mij zal worden.

3,0*

Een knap gemaakte film, dat zal in ieder geval iedereen het over eens zijn. Ongelofelijk hoeveel werk hierin heeft moeten zitten, aangezien alles in slechts één take is opgenomen. Wat een spanning zal er ook op hebben gezeten, lijkt me. Als het na een uur mis gaat, had je immers weer helemaal op nieuw kunnen beginnen.

De manier van filmen werkte in ieder geval goed voor mij. Je wordt door Sokurov meegenomen en krijgt een stukje Russische geschiedenis te zien, die verrassend boeiend is. Je krijgt door het dynamische camerawerk ook echt het idee, dat je zelf ook aanwezig bent in het museum. Ondanks het trage tempo en het feit dat er verder geen plot in zit, gaat de tijd snel voorbij en zien we een aantal boeiende scenes voorbij komen, waarvan de prachtige eindscène voor mij het absolute hoogtepunt was. Hierbij wordt ook geweldige muziek gebruikt, dat perfect past, bij de getoonde beelden.

Russian Ark is een boeiend schouwspel, dat op originele wijze een stukje Russische geschiedenis aan de kijker weet over te brengen. Ik snap best dat veel mensen het niks vinden, of hier niet op zitten te wachten. Voor mij werkte het, en was het een uiterst aangename kijkbeurt, waarvan ik als bonus ook nog het een en ander opgestoken heb.

4,0*

Leuke luchtige komedie, die af en toe van toevalligheden aan elkaar hangt, maar die dankzij de gekke personages in ieder geval voldoende vermaak weet te bieden.

Danny DeVito speelt hier zijn zoveelste rol als klein gluiperig oplichtertje, maar die rol past hem hier vrij goed. Dat je van tevoren al weet hoe het af gaat lopen is wat jammer, maar is niet zo heel erg. Niet elk personage is even leuk, maar de meesten komen wel redelijk goed uit de verf. Vooral Judge Reinhold is erg goed in zijn rol van amateur ontvoerder. Ook de diverse misverstanden en wendingen, die telkens weer ontstaan zijn best vermakelijk.

Soms wordt het wel wat flauw, maar meestal blijft het wel leuk. Het is ook zo'n typische jaren tachtig filmpje, met bijbehorende soundtrack. Maar ik houd daar op zich wel van. Verder weinig op aan te merken. Overigens wel een bijzonder regisseurstrio, die allemaal wel hun sporen verdiend hebben in het genre.

3,0*

Het viel me allemaal nog reuze mee deze film. Op de een of andere mnaier had ik vooraf een ontzettend voorspelbaar filmpje verwacht, vol vervelende personages en standaard flauwe grappen.

Nu is de film wel voorspelbaar en soms ook flauw, maar desondanks zijn de personages wel aardig en heb ik zowaar ook een paar keer moeten lachen. Vooral die gasten die ze op een gegeven moment ontmoeten, om hen te helpen met het afvoeren van de poep! zijn werkelijk te onnozel voor woorden.

Zo zitten er nog wel wat geinige momentjes in deze film en dan is het jammer dat op het einde het moraaltje er nog even goed hard wordt doorgedrukt. Maar over het geheel gezien kijkt het allemaal nog wel makkelijk weg, maar bijzonder wordt het nergens.

2,5*