Opinions

Allereerst mijn complimenten voor het werkelijk waar schitterende camerawerk van deze film. De film wisselt zeer mooie plaatjes van het natuurschoon af met zeer goed in beeld gebrachte shots van de acteurs op momenten dat het nodig is. Helaas valt de film op andere punten toch behoorlijk tegen. De film is het eerste uur een beetje traag en komt soms wat onevenwichtig over. Ook het acteerwerk van Samantha Morton is matig en het mislukte Ierse accent van Kiefer Sutherland is ook niet geweldig, hoewel hij verder niet tegenvalt, alleen is zijn rol vrij beperkt. Als avonturenfilm, die het pretendeert te zijn komt River Queen ook niet echt uit de verf, daarvoor gebeurt er simpelweg te weinig in de film. Als drama is de film wel gedeeltelijk geslaagd, maar het houdt allemaal niet over. Geen superfilm dus, die ik normaal gesproken met twee sterren zou beoordelen, maar ik geef de film een half punt hoger voor het fantastische camerawerk waar ik echt van genoten heb!

2,5*

Degelijke film met een uitblinkende woeste rivier.

Want de woeste rivier wordt hier op fraaie wijze in beeld gebracht door Curtis Hanson. Het ziet er erg dynamisch uit en sommige shots zijn erg fraai. Het verhaal zelf is weinig bijzonder, maar verder wel redelijk goed uitgevoerd. Meryl Streep speelt een overtuigende ervaren wildwatervaarster. Kevin Bacon en John C. Reilly zijn overtuigende slechterikken, en het is mede daardoor best vermakelijk om te volgen.

De actie is aardig tot goed. Dat de afloop niet zo moeilijk te raden is, is jammer, maar ook weer niet zo’n heel groot minpunt. Ondanks dit gegeven zitten er zeker enkele spannende momenten in. Het is ook wel een mooie reclame voor wildwatervaren. Het lijkt me op zich wel gaaf om een keer in zo’n boot op een wilde rivier te zitten. Wie weet gebeurt het ooit nog eens.

3,0*

Mijn eerste kennismaking met Renoir en het eerste wat aan deze film opvalt zijn de mooie kleuren die deze film bezit. Beelden die gelijk een impressie geven van de schoonheid van India en de omgeving in de buurt van de rivier, waar de film zich afspeelt. Helaas bezit de film een nogal storende voice over, die je meer uit de film haalt, dan dat het enige meerwaarde heeft. Het acteerwerk vond ik dan weer niet zo slecht en het verhaal is op zich interessant genoeg om de film makkelijk uit te kijken. Ik wil dan ook zeker meer van Renoir zien, al is dit nog niet de topfilm, die ik bij hem nog wel een keer hoop tegen te komen.

3,0*

Redelijke film, die helaas aan de slechte kant van de score belandt door het zeer matige einde.

De rest van de film is niet onaardig trouwens. Jean Reno en Vincent Cassel zijn prima acteurs en laten dat hier ook zien. Cassel komt een paar keer ook erg komisch uit de hoek zetten. Ook de locaties van de film zijn best afwisselend. Van kleine dorpjes tot besneeuwde bergen, het komt allemaal voor in deze film.

Daarnaast is de spanningsopbouw van de film best goed en doordat het tempo van de film behoorlijk hoog is, is de film ook uitermate onderhoudend.

Maar ja, een thriller als deze is voor mij ook erg afhankelijk van zijn geloofwaardigheid en op dat punt gaat de film voor mij aan het einde vrij hard onderuit. Kort samen gevat is het een leuke film met een waardeloos einde.

2,5*

Aardige standaard film met een verhaal vol cliches, die toch nog wel enigszins vermakelijk is. Voor de vrouwen is er natuurlijk Patrick Swayze, die het niet onaardig doet, maar wiens rol verder ook niet bijzonder is. Nee daarentegen vind ik Sam Eliott de ster van deze film. Zijn voorkomen, zijn manier van praten, ja eigenlijk zijn hele gedrag straalt een bepaalde vorm van "coolheid" uit. Daarnaast bevat de film erg goede muziek en is in zijn geheel zeker niet vervelend om te zien.

3,0*

Best interessante semi-documentaire van Michael Winterbottom over vier redelijk naïeve Brits/Pakistaanse jongens die in Afghanistan door de Amerikanen ten onrechte worden aangezien voor Talibanstrijders. De beelden zijn scherp en soms best schokkend. Eerste gedeelte vond ik veruit het interessantste van de hele film. Als de mannen eenmaal gevangen zitten zakt het allemaal een beetje in. Het verhaal valt af en toe in herhaling en de zaken die gebeuren zijn gewoon een stuk minder interessant dan voor de gevangenis.

In zijn geheel toch echter wel een bovengemiddelde film met enkele indrukwekkende beelden.

3,5*

Aardige film, maar zeker niet de echte topper die het pretendeert te zijn. Hanks doet het niet onaardig, maar het blijft moeilijk om hem als gangster te zien. Het eerste uur is vrij traag, maar daarna komt de film gelukkig aardig op gang. En zeker niet te vergelijken met de Godfather of andere maffiafilms van dat niveau zoals Goodfellas.

Lang voor The Hangover was daar Road Trip.

Todd Philips laat met deze film al zien veel gevoel voor komedie te hebben. Het belangrijkste in een komedie zijn toch vaak de acteurs, en de timing van bepaalde grappen. Dat zit in deze film redelijk goed. Niet elke acteur is even goed, maar Sean William Scott is op komisch gebied altijd wel grappig en zo ook hier. Amy Smart is een leuke actrice om te zien en daarnaast ook iemand die grappig uit de hoek kan komen. Samen met Scott zorgen ze toch wel voor de leukste momenten in deze film.

Alleen de casting van iemand als Tom Green is een beetje raar, maar zijn rol is niet al te groot of storend. Ik heb bij hem altijd het idee dat hij totaal niet 100% is en dat hij ergens in zijn hoof een of andere ernstige afwijking heeft. Dat gevoel is nooit veranderd.

Roadtrips kunnen leuke films zijn en dit is er dus wel eentje. De trip is melig, de film vermakelijk en zo horen komedies te zijn.

3,5*

Zoals zovele Disneyfilms is ook deze film gebaseerd op een klassiek verhaal. Het verhaal van Robin Hood is natuurlijk alom bekend. Hij steelt van de rijken en geeft aan de armen.

Het was de eerste Disneyfilm, die zonder Walt Disney zelf werd gemaakt, want de goede man stierf enkele maanden voordat er werd begonnen met het maken van deze film. Het leuke van deze Robin Hood is, dat er alleen maar dieren de hoofdrollen vertolken, wiens eigenschappen en karakters ontzettend goed overeenkomen met de personages. Robin Hood, die erg sluw en gewiekst is, wordt gespeeld door een vos. Hij neemt het op tegen de gemene, laffe ondermaatse leeuw Prins John. Prins John wordt bijgestaan door de verraderlijke Sir Hiss, natuurlijk gespeeld door een slang. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar alle karakters worden zeer goed ingevuld door de juist gekozen dieren. Persoonlijk vond ik vooral de dikke kloek erg leuk verzonnen.

Bij Robin Hood hoort een bepaalde charme, en dat weet deze Disney goed uit te beelden. Het is een soort van jongensboek. Spannend wordt het nergens, maar vermakelijk is het bijna altijd. Het tempo is hoog, het verhaaltje leuk, de personages zijn bovengemiddeld goed en ook de liedjes zijn vrij aanstekelijk te noemen. De animatie vond ik ook erg mooi en past prima bij het verhaal. Goed, het moge duidelijk zijn, dat deze Robin Hood tot mijn favoriete Disneys behoort. Het is het perfecte voorbeeld van de film, die op vijfjarige leeftijd leuk was, maart die bijna dertig jaar later nog steeds het zelfde gevoel weet te pakken.

Een tijdloze en sterke animatiefilm, die de tand des tijds moeiteloos heeft weten te doorstaan.

4,0*

Robin Hood is in mijn ogen een geweldig mythologisch figuur, die er natuurlijk bekend om stond dat hij stal van de rijken en gaf aan de armen. Nu hoefde het anno 2010 van mij niet echt dat er ook van deze film een nieuwe versie gemaakt werd, maar stiekem was ik toch nieuwsgierig, al had ik na aanleiding van de trailer en cast wel mijn twijfels. Die twijfels zijn na het zien van de film helaas uitgekomen, want de film stelt uiteindelijk behoorlijk teleur.

Russell Crowe is in mijn ogen een prima acteur, maar in mijn ogen totaal niet geschikt voor de rol van Robin Hood. Niet alleen lijkt hij wat te oud voor de rol, maar daarnaast zet hij ook nog eens een noga suffe Robin Hood neer, die niet of nauwelijks humor heeft. Zo hebben wel meer personages dat probleem. Ook de sheriff van Nottingham is in zijn marginale rol hier lachwekkend slecht. Positief is dan wel het nieuwe personage Godfrey, dat prima ingevuld wordt door Mark Strong en die maar weer eens laat zien, waarom hij de laatste paar jaar regelmatig als bad-guy wordt gecast in films.

Ridley Scott heeft het zelf ook niet heel bijzonder gemaakt. De actiescènes zien er prima uit, maar het verhaal is af en toe rommelig en de personages blijven ontzettend oppervlakkig en je krijgt nauwelijks feeling met ze, iets dat ik in de 3 andere Robin Hood films die ik zag in ieder geval op zijn minst nog wel enigszins had. Daarnaast maakt Scott er op een gegeven moment een onnodig lang geheel van, dat richting einde steeds minder boeit. Ik vond Scott’s vorige film al een grote teleurstelling, maar deze film is niet veel beter. Ridley was altijd een boeiend regisseur, maar lijkt inmiddels hard aan zijn pensioen toe te zijn. Jammer, want er was eens een tijd dat hij enorm boeiende films maakte.

2,0*

De verfilming van het verhaal van Robin Hood, die ik het vaakst heb gezien.

Het zwakke punt is de speelduur. Vooral in het begin duurt het allemaal wat lang, eer alles goed en wel op gang komt. Eenmaal in de bossen aangekomen, leren we de diverse personages kennen en vanaf dat moment wordt alles een stuk leuker. Ik vind Costner persoonlijk wel een aardige Robin Hood. Hij doet het niet heel slecht, maar mist op sommige momenten wel het jongensachtige charisma. De rest van de cast doet het ook naar behoren. Freeman is een aardige Moor, maar vooral Alan Rickman is heerlijk op dreef, als de cynische Sheriff van Nottingham.

De actie is vermakelijk en goed in beeld gebracht. Echt hard of bloederig wordt het niet, maar dat past ook wel bij het jongensachtige imago dat Robin Hood altijd heeft gehad. Ook het verplichte romantische subplotje ontbreekt niet, al vond dat op zich niet storend. Het nummer van Bryan Adams is erg goed en past perfect bij deze film. Wel moet gezegd worden, dat de rest van de muziek soms wat te nadrukkelijk aanwezig is. Ook de humor ontbreekt gelukkig niet.

Al met al is Robin Hood: Prince of Thieves een vermakelijke film. Niet hoogstaand, maar wel met enthousiasme gespeeld, soms jongensachtig en na een ietwat lang begin, tot het einde toe leuk.

3,0*

Prima film van Paul Verhoeven. Het verhaal is goed en de actie is ook niet verkeerd. De special effects zijn best goed gezien het budget van de film destijds. Een vermakelijke film dus die dik 3,5* waard is.

Ik had hier weinig van verwacht, maar het is ook niet veel geworden, zo kan ik wel concluderen na het zien van deze nieuwe RoboCop. Gelukkig slaat José Padilha een nieuwe weg in en is het verhaal in ieder geval heel anders dan in het origineel van Verhoeven.

Maar het oogt allemaal zo zielloos. Joel Kinnaman heeft maar weinig uitstraling en is een erg matige acteur. Hetzelfde geldt hier voor de badguy. Het pak van RoboCop zelf ziet er wel stijlvol uit. Hetzelfde geldt voor het ontwikkelingscentrum en andere technische snufjes. Toch zijn de actiescènes zelf ook maar weinig bijzonder. Degelijk, maar zeker niet meer dan dat.

het wordt ook allemaal veel te serieus gebracht. Oldman is nog wel goed in zijn rol, maar bij Jackson weet ik niet of het nu serieus bedoeld is of niet? Ik had graag wat meer humor gewild. De pogingen om het verhaal uit te diepen zijn op zich wel aardig, maar graven telkens niet diep genoeg.

Zo is RoboCop een beetje vlees nog vis geworden. Hier en daar best aardig, maar nogal rommelig en lang niet altijd overtuigend. Padilha heeft een paar sterke films afgeleverd, maar zijn Hollywood debuut is maar matig. Hopelijk kan hij zich daar in de toekomst van herstellen.

2,0*

Paul Verhoeven had geen zin in een tweede deel van Robocop en daarom werd dit tweede deel geregisseerd door Irvin Kershner.

Hoewel het verhaal wat minder is dan het eerste deel en er soms wat rare beslissingen worden genomen, zit er behoorlijk wat harde actie in de film, waar het best plezier kijken naar is. De film mist echter de satirische ondertoon, die het eerste deel wel had. Dat is jammer, want anders had dit vervolg best potentieel gehad. Nu kijkt het redelijk weg, maar het is geen film, die me verder zal bijblijven.

2,5*

Aardige film en wel een stukje beter dan Il Gattopardo, de enige andere film die ik tot nu toe van Visconti zag. De film loopt lekker vlot en biedt door de vijf hoofdstukken voldoende afwisseling, al is de ene broer wat interessanter dan de andere. Het is leuk om te zien hoe de broers met elkaar opgroeien en met elkaar omgaan en ieder zijn eigen problemen heeft, al staan ze wel bijna altijd voor elkaar klaar om te helpen.

Alain Delon is wat mij betreft gewoon een erg sterk acteur. Ook in deze film voert hij de boventoon, al vind ik dit tot nu toe wel een van zijn minste rollen. Het verhaal wordt vanuit het oogpunt van de verschillende broers verteld en dat zorgt ervoor dat de film wel dynamisch overkomt. Toch overtuigt het allemaal niet altijd. Soms wordt er behoorlijk overdreven geacteerd, iets wat mij trouwens wel vaker opvalt bij oudere klassieke Italiaanse cinema. Soms is dit zelfs storend en mede dat zorgt ervoor dat de dramatische gebeurtenissen die tijdens de film plaatsvinden niet echt veel emotie bij mij opriepen. Het enige wat is wel echt jammer vond is dat Simone Nadia vermoord. Dat was wel jammer en daarnaast was het ook jammer dat Rocco zijn broer daarna gewoon blijft steunen, iets wat ik eigenlijk toch wel een beetje ongeloofwaardig vond en ik in zijn plaats in ieder geval nooit had gedaan.

In zijn geheel is dit wel een aardige film dus, met een interessant verhaal, dat goed uitgewerkt is, al zakt het hier en daar soms wat in en loopt het verhaal op het einde niet zoals ik hoopte. Visconti is zeker een regisseur waar ik nog wel wat meer van wil zien, maar vind ik tot nu toe wel wat minder dan bijvoorbeeld een Fellini of Di Sica.

3,0*

Welcome to the Rock!

Er was een tijd dat Michael Bay zichzelf nog redelijk onder controle had. Spektakel gegarandeerd bij hem, maar het was nog prima in verhouding tot de rest van de invulling. Bij The Rock is dat absoluut het geval. Een aardig verhaaltje met veel spektakel en ook veel humor, erg vermakelijk, en het verveelt allemaal geen seconde.

Een prima keuze om Nicolas Cage en Sean Connery hier samen te laten spelen. Ze vullen elkaar erg goed aan, geven de ander ook de ruimte en vullen beiden hun rol erg goed in. Ze hebben er duidelijk plezier in en het enthousiasme straalt er bij beide mannen vanaf. Ook de rest van de cast doet het prima. Het verhaal is op een gegeven moment best ongeloofwaardig, maar op de één of andere manier doet dat er hier niet zo heel veel toe.

De actie is volop aanwezig, erg verzorgd en vooral ook erg goed in beeld gebracht. Maar het grote pluspunt van The Rock is de fantastische soundtrack. Hans Zimmer levert sowieso vaak wel goed werk af, maar dit is absoluut zijn beste prestatie. Zo goed, zo adrenalineverhogend en prima passend bij de sfeer die The Rock uitademt.

Het blijft leuk en nog altijd duidelijk Bay’s beste film, omdat de balans hier zo goed is, iets waar hij hierna nauwelijks meer in is geslaagd.

4,0*

Leuke film deze RocknRolla, die eigenlijk in alles gelijk aan zijn twee illustere voorgangers Snatch. en Lock, Stock and Two Smoking Barrels doet denken. RocknRolla is zeker geen slechte film, maar mist het geniale van die twee andere films.

De sfeer is wel enorm goed. Het tempo is hoog, de montage goed en lekker hip, de humor aardig en er gebeurt genoeg. Er zitten wel een hoop personages in de film, zodat ik wel even goed moest opletten wie nu eigenlijk wie is en wie waarbij hoort, maar uiteindelijk is dat op zich goed te volgen. Het acteerwerk is naar behoren, maar qua personages vond ik eigenlijk alleen Mark Strong en bovenuit springen.

Qua niveau is vooral het eerste gedeelte en het einde van de film sterk. Het middenstuk is iets minder en daar zakt de film soms ook wat in. Toch is heb ik me goed kunnen amuseren met deze film, al kan Ritchie veel en veel beter, zo heeft hij immers al een paar keer bewezen.

3,0*

Rocky was de grote doorbraak van Sylvester Stallone. Niet alleen speelt hij hier de hoofdrol, maar hij schreef tevens het script.

Hoewel Stallone bij lange na niet mijn favoriete acteur is, doet hij hier toch erg goed. De manier waarop hij in de huid van Rocky kruipt en de underdogrol op zich neemt zijn erg goed gedaan. Rocky is een amateur bokser, die het niet breed heeft. Hij krijgt echter de uitdaging van zijn leven, door een wedstrijd tegen de wereldkampioen te mogen boksen. Het goede aan Rocky is, dat het niet alleen om het boksen draait. Het drama en het persoonlijke leven van Rocky zelf, worden voldoende belicht, zodat je een goed in zicht krijgt in hoe Rocky nu als persoon is.

De weg naar het gevecht is bij vlagen behoorlijk boeiend en het uiteindelijke gevecht zelf mag er ook zijn en is goed en mooi in beeld gebracht, waardoor het allemaal erg levendig overkomt. Rocky is een mooi portret van een bokser, die niet alleen in de ring moet vechten, maar ook daarbuiten. Hoewel het wel een tikkeltje voorspelbaar is, wordt het allemaal vrij goed neergezet, en is het vooral erg geloofwaardig. De soundtrack is ook nog altijd erg herkenbaar. Er zouden nog vijf delen volgen, maar deze eerste film is toch duidelijk de beste.

3,5*

Redelijke afsluiter van de reeks. Waar ik deel vijf een totale aanfluiting vond, is dit vervolg best een redelijke film. Een en ander is nogal voorspelbaar, maar er is zowaar aandacht besteed aan een verhaal, dat best aardig in elkaar zit. Soms aardige dialogen, matig acteerwerk en een eindgevecht dat er best zijn mag. Spectaculair in beeld gebracht, met een op zich bevredigende afloop. Jammer alleen dat Stallone zelf zo matig speelt en door zijn ouwe lijf een en ander nogal ongeloofwaardig overkomt. Redelijk al met al dus en beter dan ik verwacht had.

2,5*

The Rocky Horror Picture Show stond al lang op mijn “te zien lijst”, maar ergens had ik wel het idee dat dit niet echt iets voor mij zou zijn. Hoewel het allemaal nog niet zo slecht begint, is die gedachte uiteindelijk wel uitgekomen. Het is een rariteitenfestival, waarvan de humor vaak langs mij heen ging.

Het begint allemaal nog wel hoopvol met een leuke opening en introductie van de personages en sfeervolle muziek. Dat Timewarp nummer is zelfs erg goed en klinkt gewoon erg relaxed. Vanaf het moment dat we bij kasteel Frankenstein aankomen is het voor mij grotendeels wel met de pret gedaan. Afgezien van de rol van Tim Curry zit er verder maar weinig leuks in de film. De absurditeit wordt erger en erger en daar heb ik geen problemen mee, maar dan moet het allemaal wel leuk zijn. Op zich is de wijze om alles lekker dik en overdreven neer te zetten wel een juiste keuze, maar bij mij sloeg het totaal niet aan. Daarnaast is de muziek meestal toch ook van wat mindere kwaliteit.

Het is een soort van verkleedpartij, waarbij voor de acteurs een hoop lol gehad moeten hebben. Ik snap best dat mensen dit wel kunnen waarderen, maar ook dat anderen hiervan gillend naar huis rennen. Ik had geen moeite om alles uit te zitten en bleef nieuwsgierig naar de uiteindelijke afloop. Van verveling is ook nooit sprake omdat er zoveel tegelijkertijd op het scherm gebeurt, maar ik had gehoopt dat het allemaal iets leuker zou zijn.

The Rocky Horror Picture Show is een poging tot iets excentrieks en aparts, die in mijn ogen niet helemaal geslaagd is te noemen.

2,0*

Na het grote succes van Rocky kon het natuurlijk niet uitblijven dat er een vervolg op zou komen. Nadat Sylvester Stallone voor het eerste deel het script schreef, deed hij dit ook voor het vervolg en tevens regisseerde hij deze film.

Velen noemen het een herhalingsoefening van het eerste deel en dat is het in feite ook wel. Net als in Rocky draait het ook hier op een boksmatch tussen Rocky en Appolo Creed aan het einde van de film. Op zich is dat allemaal niet zo heel erg, en is dit vervolg goed te doen. Rocky, zijn gezinsleven en alles wat erbij komt kijken, krijgt ook in dit vervolg de nodige diepgang mee. Stallone speelt wederom behoorlijk goed en slaagt erin Rocky neer te zetten als een goede, maar soms wel erg naïeve persoonlijkheid.

Het drama is dus redelijk goed uitgewerkt en ook het uiteindelijke eindgevecht mag er wederom zijn. Kortom, geen slecht vervolg dus.

3,0*

Het derde deel uit de reeks, waarvoor Stallone wederom schreef, regisseerde en ook de hoofdrol vertolkte.

Aan de ene kant is het fijn om nu een heel andere soort film te zien dan de twee voorgaande delen, maar aan de andere kant is het er geen beter vervolg op geworden. Dit deel drijft wat meer op de actie en ook probeert men het wat leuker te maken, maar dat lukt allemaal maar mondjesmaat. Het begin, waarbij Rocky de strijd aan moet gaan met Hulk Hogan is wel vermakelijk. Grappig ook om te zien hoe klein Stallone is, vergeleken met hem. Daarna ligt de nadruk weer op boksen en krijgt Rocky te maken met een nieuwe uitdager, genaamd Clubber Lang. Een enorm karikaturaal figuur, gespeeld door Mr. T, die niets anders doet dan zichzelf spelen.

Sommige oneliners zijn best leuk, maar op een gegeven moment had ik het wel gehad met dat “gefool” van hem. Het verhaal zelf is minder en ook de ontwikkeling van Rocky zelf is wat minder goed. Alleen het gegeven dat Apollo Creed zijn coach wordt, is leuk gedaan en het opzwepende muziekje, dat hier pas echt goed naar voren komt is ook erg goed.

Uiteindelijk is het wel de minste van de eerste drie films.

2,5*

Na drie delen had Sylvester Stallone nog genoeg inspiratie om een vierde deel te schrijven en te regisseren.

Het begint gelijk al enorm dramatisch met de dood van Apollo Creed, misschien wel het meest dramatische moment uit de hele Rocky reeks. Het is tevens de meest patriottische film in de reeks. Rusland wordt enorm zwart afgeschilderd, terwijl Amerika heel goed is. Soms i het best lachwekkend allemaal, maar het is allemaal wel serieus bedoeld.

De tegenstander van Rocky wordt deze keer gespeeld door Dolf Lundgren, die een koude Rus zonder emoties moet spelen, wat hem vrij gemakkelijk af gaat. Het scenario is deze keer echter behoorlijk leeg en alles draait echt om het gevecht tussen Stallone en Lundgren, dat er overigens wel goed uitziet en vermakelijk is, om te volgen. Als geheel is het soms behoorlijk fout en lang niet altijd goed. Maar door de foutheid wordt het soms ook wel weer leuk.

2,5*

Het vijfde deel van de Rocky verfilmingen en ook veruit de minste. Sylvester Stallone schreef wel weer het script, maar liet de regie van deze film deze keer weer aan John G. Avilsen over, die ook het eerste deel regisseerde.

Waar de eerste twee films een redelijk goed dramaverhaal bevatten en deel drie en vier soms lekker overdreven actie, daar heeft dit vijfde deel in feite niets van dit alles. Rocky wordt deze keer trainer, maar acteert duidelijk minder dan in de vorige films. Ik vond zijn emoties hier in ieder geval lang niet overtuigend over komen. Nieuwkomer Tommy Morrisson is echter helemaal dramatisch en lijkt hier helemaal niets te zoeken te hebben. Mede hierdoor is het hele verhaal tussen hem en Rocky niet echt boeiend.

Het drama werkt dus niet, maar ook op het gebeid van actie heeft dit vijfde deel nauwelijks wat te bieden. Het uiteindelijke eindgevecht is niet echt boeiend, als je het vergelijkt met de gevechten in de vorige films. Het oogt futloos en inspiratieloos, net als de hele film. Het lijkt allemaal snel gemaakt om nog even te kunnen cashen. Jammer, maar helaas.

1,0*

Waar de krokodillenfilms, die ik tot nu toe zag echt tot het pulpgenre behoren, probeert Rogue er meer een realistische horror van te maken en dat lukt regisseur Greg McLean vrij aardig.

Het eerste gedeelte is rustig en er wordt goed te tijd genomen om de personages te introduceren. Ook slaagt de regisseur erin om de Australische outback soms op erg fraaie wijze in beeld te brengen, wat enkele heel mooie natuurshots oplevert. Het acteerwerk is overigens niet heel sterk, maar kan er mee door. De spanning wordt wel redelijk goed opgebouwd en het verloop is wat minder voorspelbaar dan ik van tevoren had gedacht.

De krokodil zelf ziet er ook best goed uit. Behoorlijk echt. Jammer dat het richting het einde net iets te gemakkelijk gaat, maar de weg ernaar toe is best goed. Rogue voldoet in ieder geval aan de verwachtingen, die ik bij een film als deze heb. De film is redelijk spannend, geloofwaardig, kent niet teveel stoorzenders en is vooral de gehele speelduur onderhoudend.

3,0*

Een horror die best aardig begint en een redelijk goed eerste halfuur kent, waarin de spanning behoorlijk wordt opgebouwd, maar in de tweede helft gaat het toch behoorlijk mis met Rogue River. De spanning is dan totaal verdwenen en de clichés komen om de hoek kijken, wat een paar lachwekkend slechte scenes oplevert. Vooral het moment, waarbij Mara per ongeluk haar broer dodelijk verwond, is erg slecht. Ook richting het einde worden er rare en onlogische beslissingen gemaakt, die een hoop van het kijkplezier weghalen.

Het is uiteindelijk een zeer tam, teleurstellend en mat einde van een niet al te originele film. Het begint best goed, maar naarmate het verhaal vordert wordt het steeds maar slapper, om uiteindelijk zeer zwak te eindigen. Op zich houd ik op zijn tijd best van dit soort filmpjes, maar in het genre is dit toch wel één van de zwakkere. Niet heel spannend, niet al te veel gore en vooral veel te veel onlogische momenten.

1,5*

Leuke film, vooral dankzij de jeugdige acteurs.

Het zwarte jongetje is vooral in het begin van de film grappig, door zijn grofgebekte opmerkingen, al valt hij op een gegeven moment dan wel in herhaling. Scott is een deglijke begeleider, maar niet zo grappig als in sommige andere films, die ik van hem zag.

Gelukkig zijn er ook nog Paul Rudd en Christopher Mintz-Plass, die samen wel een erg leuk koppel vormen. Rudd geeft zijn personage echt body mee, terwijl Mintz-Plass als geen ander zo goed een nerd kan spelen. Het belachelijke ridderspel, is daarnaast een leuke toevoeging.

Dat de film verder volgens de bekende formule verloopt, is jammer, evenals het moralistische einde. Maar gelukkig is er daarvoor voldoende te genieten.

3,0*

Een geweldig eerbetoon aan een erg mooie stad.

Als je als regisseur met je film een ode aan de stad Rome wil geven, en de kijker heeft daarna zin om weer eens naar Rome te gaan dan heb je het goed gedaan. Dat gevoel was bij mij in ieder geval aanwezig. Fellini levert mooi werk af, met deze soms ietwat chaotische ode, die grotendeels erg boeiend is.

Het knappe is dat het ondanks het gebrek aan hoofdrolspelers en scènes, die soms wat los van elkaar lijken te staan, toch zo enorm weet te boeien. Het sfeertje is op en top Italiaans en vooral de eerste sequentie met het zomerse weertje en de overvolle terrassen is geweldig om te zien. Fantastisch hoe druk en chaotisch het allemaal is, en daarnaast toch ook erg overzichtelijk. Grappig dat er een paar meter achter het terrasje telkens een tram voorbijkomt. Felllini registreert het allemaal en dit is ook het moment dat ik gelijk weer zin kreeg om deze mooie stad weer eens te bezoeken, wat ik ooit al eens heb mogen doen.

Daarna blijft het boeiend. De ene scène is wat beter dan de andere, maar allemaal zijn ze sfeervol en hebben ze wel een komische lading. Ik moest erg lachen om de bizarre modeshow voor de geestelijken, en om die gasten, die devariétéavond zaten te verpesten. Haha dat laatste sloeg echt nergens op, maar het was wel ontzettend grappig. Ook het einde mag er zijn. Geweldig mooi hoe die motorrijders er ‘s nachts met die lichtjes uitzien als ze door Rome rijden. Vooral visueel ziet dat er erg mooi uit.

En zo is dit toch een mooie filmervaring gebleken. Het hoeft allemaal niet samenhangend te zijn of een goed verhaal te bieden om te kunnen boeien. Dat bewijst Fellini met deze chaotische,drukke en uiterst komische film. Het deed me trouwens ook behoorlijk aan de films van Kusturica denken. Ik kan me ook niet aan de indruk ontrekken dat Kusturica deze Roma en andere films van Fellini moet hebben gezien, voordat hij met zijn films begon.

4,0*

Mooie film deze eerste film van Roberto Rosselini. Op de een of andere manier vind ik Italiaanse films uit het Neo-realisme tijdperk vaak boeiend en bij deze film is dat gelukkig ook het geval. Roma, Città Aperta is van begin tot einde boeiend en bevat mooie beelden en sterk acteerwerk. Maria Michi vond ik een sterke rol spelen, maar het meest onder de indruk was ik van Aldo Fabrizi, die niet alleen zeer sterk speelt, maar ook zijn personage de zich sterk verzettende priester is erg fijn om te volgen. Wat me trouwens altijd opvalt aan die Italiaanse vrouwen is dat ze vaak zo’n schelle harde stem hebben en die ook regelmatig gebruiken. Op zich niet storend, maar het viel me gewoon op.

Het tempo van de film is niet hoog, maar dat is niet erg omdat de dialogen en het verhaal boeiend genoeg is. Gelukkig ben ik het Engels en ook het Duits wel goed machtig, want de ondertiteling liet het af en toe nog wel eens afweten. Uiteindelijk slaagt de film erin om in het laatste halfuur emoties op te roepen bij mij, doordat de uiteindelijke afloop best ontroerend is. De scène, waarin de Duitsers ruzie met elkaar krijgen, omdat ze dronken zijn en eentje denkt dat ze zullen verliezen is trouwens meesterlijk.

4,0*

Erg leuke film weer van William Wyler, die ik steeds meer als regisseur ga waarderen. Een film met een verhaal als deze heeft een goede hoofdrolspelers nodig die een bepaalde chemie met elkaar moeten hebben om het een succesvolle film te maken. Gelukkig zijn die ingrediënten hier zeker aanwezig. Gregory Peck overtuigd in deze film als de charmante journalist, die steeds meer het hart van prinses Audrey Hepburn weet te veroveren. Ook Hepburn doet het goed en de momenten die zij samen beleven zijn vaak uiterst vermakelijk om te zien.

Verder toont Wyler af en toe fraaie plaatjes van een mooi en sfeervol Rome en blijft het allemaal tot het einde toe genieten van deze leuke film. Even had ik nog verwacht dat ze op het einde bij elkaar zouden blijven, maar eigenlijk is het maar goed dat dit niet gebeurde, want dit einde sluit veel beter aan bij de film. Ja best wel van deze film genoten en wil zeker nog meer van Wyler zien.

4,0*