Opinions

Ik vond Red nog enigszins tegenvallen moet ik zeggen. Bij een film met zo’n titel weet je natuurlijk van tevoren dat je een niet al te serieuze film kunt verwachten. Met namen als Bruce Willis, Morgan Freeman en John Malkovich mag je dan hopen op een erg leuke actiekomedie. Dat erg leuke kan na het bekijken van de film vervangen worden door redelijke, want meer dan een paar grappige momenten kent de film eigenlijk niet.

Dat komt vooral door Willis en Freeman, die gewoon op de automatische piloot acteren en die ik verder niet bijzonder sterk in hun rol vond. De enige die er dan nog wat van weet te maken is Malkovich, die een redelijk maf typetje neerzet, die af en toe met grappige oneliners op de proppen weet te komen. Ook een sterke bag-guy ontbreekt hier, want Dreyfuss is ook niet al te overtuigend helaas. De film is verder redelijk geschoten en kent een paar aardige actiescènes. Het idee van die ansichtkaarten tussendoor is leuk, maar ik vond het er de film niet mooier op maken.

Doordat het verder allemaal door het tempo van de film nog wel aardig wegkijkt is fijn, omdat het ervoor zorgt dat de verveling niet toesloeg. Toch heeft de film uiteindelijk te weinig te bieden om een voldoende te scoren. Ook zal het niet lang bijblijven en ben ik de film waarschijnlijk al weer snel vergeten.

2,5*

Een redelijk acceptabel vervolg en ongeveer van hetzelfde niveau als het eerste deel.

Van de hoofdcast is Malkovich nog altijd het leukste personage, al iets hij hier wel iets minder op dreef dan in het eerste deel. Willis straalt niet veel bijzonders uit, maar het zijn de bijrollen die soms wel goed ingevuld worden. Vooral Hopkins is lekker op dreef en zorgt voor de nodige humor. Daarnaast is Byung-hun Lee een aardige toevoeging en duidelijk ook iemand die gemakkelijk overtuigt in de actiescènes. Ook de afwisseling in locaties zorgt af en toe voor een frisse wind en in combinatie met het hoge tempo slaat de verveling in ieder geval nooit toe.

Maar verder wordt het ook nooit echt heel goed. Spanning is er niet en de humor is soms wat schaars. Dat komt ook doordat de dialogen vaak wat achterblijven. Verder is het hoge tempo er ook euvel aan dat de zaken soms wel snel afgewikkeld worden, maar van uitdieping of finesse in de afwerking is nooit sprake. Wat resteert is een middenmoter, waarin de oude knarren nog een keer plezier kunnen hebben, die best onderhoudend is, maar goed of echt leuk wordt het eigenlijk zelden tot nooit.

2,5*

Aardige thriller, die interessant is, omdat er eens een keertje een inkijk wordt gegeven in het Chinese rechtssysteem. Of het er ook echt zo aan toe gaat is twijfelachtig, maar in ieder geval komt het allemaal geloofwaardig over en dat is toch het belangrijkst hier.

Richard Gere speelt een degelijke rol als de Amerikaanse advocaat, die in China in de problemen komt. Shen Yuelin doet het als zijn tegenspeelster ook prima. Het verhaal is best interessant, al is de afloop uiteindelijk niet bepaald verrassend te noemen. De regie is degelijk en visueel ziet het er allemaal ook behoorlijk verzorgt uit. Wel is het jammer dat Amerika nogal goed wordt neergezet en China nogal slecht. Een iets minder zwart-wit beeld had het geheel zeker nog beter gedaan.

Al met al zeker niet slecht, maar ik heb achteraf het gevoel, dat er meer in had gezeten.

3,0*

Waar men in Japan een standbeeld voor de hond Hachiko heeft neergezet, kun je Red Dog wel de Australische variant noemen. Red Dog is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Maar in plaats van een sentimenteel drama, heeft men gepoogd, om er toch een redelijk vrolijke film van te maken, vol met mooie herinneringen, met hier en daar natuurlijk wel wat drama.

Vooral de manier waarop je als kijker Red Dog leert kennen, is hier op een leuke manier in de film verwerkt. Red Dog betekent veel voor een hoop mensen. Samen met de kennismaking van een bepaald personage, zie je tegelijkertijd ook, wat Red Dog heeft gedaan voor hem of haar. Op die manier wordt gelijk een sterke band met de hond gecreëerd, terwijl je de personages ook goed leert kennen. Hoewel de uiteindelijke afloop niet verrassend is, is de weg ernaar toe best aangenaam. Er wordt een leuk jaren zeventig sfeertje gecreëerd, met aanstekelijke bijpassende muziek uit die tijd. Daarnaast zijn de diverse personages bij tijd en wijle best grappig. Ook de manier waarop het Australische landschap hier in beeld wordt gebracht, is best de moeite waard.

Honden liefhebbers kunnen met Red Dog zeker hun hart ophalen. Maar ook voor anderen is Red Dog gewoon een fijne wegkijker, geschikt voor jong en oud en in het genre zeker een van de beteren van de laatste jaren.

3,5*

Een prima laatste deel van de reeks. Natuurlijk komt het niet in de buurt van het niveau van Silence of the Lambs, maar los daarvan is het gewoon een goede thriller.

De film is vooral op acteergebied sterk. Anthony Hopkins speelt weer geweldig als Dr. Lecter, een van de boeiendste personages aller tijden. Maar ook de rest van de cast doet het goed. Norton is degelijk, Philip Seymour Hoffman goed, Harvey Keitel aardig, maar vooral Ralph Fiennes overtuigd en is geloofwaardig als seriemoordenaar. Ook zijn personage is boeiend en vooral de scènes die hij doorbrengt met de blinde vrouw zijn erg sterk. Alleen de relatie tussen Hopkins en Norton is een stukje minder overtuigend dan die tussen Hopkins en Foster in Silence of the lambs.

Vooral het laatste half uur van de film is behoorlijk spannend en de twist doet de film ook best goed en maakt het allemaal nog net wat spannender. Ja een prima thriller die verder ook geen seconde verveelt.

3,5*

Aardige film met een leuk bedacht verhaaltje, die ondanks dat deze eigenlijk nergens verrassend is, behoorlijk vermakelijk is om te zien. Dit komt vooral ook door het goede en overtuigende spel van Cilian Murphy, maar ook Rachel McAdams doet het naar behoren. De film is bij vlagen redelijk spannend en er ontstaat op een gegeven moment echt een leuk kat en muis spel tussen de twee hoofdrolspelers. De film is soms een tikkeltje ongeloofwaardig, maar dat is verder niet storend. Voor je het trouwens door hebt is de film alweer voorbij, want na 75 minuten verschijnt de aftiteling alweer. Wes Craven laat met deze film zien naast prima horror ook een degelijke thriller te kunnen afleveren. Prima popcornvermaak wat mij betreft!

3,0*

Redelijke film, die in sommige opzichten erg aan Raw Deal doet denken. Schwarzenegger is redelijk op zijn plaats als stille harde Rus en Belushi zit ook aardig in zijn rol als drukke Amerikaan. Wel erg zwart wit en erg voorspelbaar helaas.

2,5*

Erg fijne western dit van Howard Hawks.

John Wayne is natuurlijk een westernacteur puur sang en in deze film speelt hij echt opvallend goed. Je ziet hem naarmate de film vordert steeds grimmiger worden. Maar ook Montgomery Clift doet het erg goed als zijn zoon, die tegen papa in opstand komt.

Hawks weet een goede sfeer te scheppen en toont af en toe mooie plaatjes van het woeste Amerikaanse landschap. Naast een aantal grappige bijrolletjes, is de film continu boeiend en is het hele gedoe rondom de kudde soms ook best spannend, als er bijvoorbeeld weer eens apaches uit onverwachte hoek opduiken. Sowieso vond ik het hele bijeenhouden van de gigantische kudde mooi om te zien.

Alleen het einde is, zoals hier al een aantal keer wordt aangehaald, nogal raar. Ik vond het prima dat het weer goed kwam tussen vader en zoon, de manier waarop dat gebeurde was op zich ook niet verkeerd, maar vooral de snelle omslag bij Wayne, vond ik gezien zijn karakter ietwat ongeloofwaardig. Maar goed, ik vond de rest van de film te goed, om dit de film zwaar aan te rekenen.

4,0*

Vermakelijke thriller met een prima Cage, een lekker op dreef zijnde Hopper en een goede J.T. Walsh. De film wordt helaas nooit spannend en komt wat laat op gang, maar bevat door de goede muziek, het goede acteerwerk en de vaak donkere locaties, wel een prima sfeer. Het deed mij ook wel enigszins aan Blood Simple denken, al vind ik die film nog wel een stukje beter. Lekker einde verder en heerlijk om te zien hoe Cage Flinn Boyle uiteindelijk uit de trein gooit. Leuk vermaak!

dikke 3,0*

Schitterende film dit!

Dat ballet best boeiend kan zijn bewees Darren Aronofsky vrij recentelijk met Black Swan. Dat het meer dan zestig jaar geleden zelfs nog boeiender kon zijn, had ik totaal niet verwacht. Powell en Pressburger zijn behoorlijk hoog aangeschreven bij mij, dus ik had het misschien stiekem wel gehoopt, maar dat het zo mooi zou zijn, toont nogmaals hun grote klasse.

Met A Matter of Life and Death waren the Archers op visueel gebied hun tijd al ver vooruit. Maar met deze film gaan ze misschien nog wel een stapje verder. Ja ik durf wel te stellen dat The Red Shoes visueel de mooiste film is die ik heb mogen aanschouwen uit de jaren veertig. Het is een bestaand sprookje, die door the Archers op geheel eigen, maar zeer overtuigende wijze, van een nieuwe saus wordt voorzien. Moira Shearer is een prima gekozen hoofdrolspeelster. Ik ken haar verder niet zo goed, maar ze doet het voortreffelijk en haar rode haar geeft haar optreden nog een extra dimensie. Ook de mannen overtuigen. Anton Walbrook is echt enorm goed als de sluwe Boris Lermontov, die alles doet om het maximale te halen uit zijn dansers en danseressen. Dat zoiets ten koste gaat van de persoon zelf is van ondergeschikt belang bij hem. Ook Goiring is wel goed als de vriend van Shearer, maar sneeuwt toch ietwat onder bij de fantastische Walbrook.

Verder is de film zoals gezegd visueel erg indrukwekkend. De beroemde dansscène van een kwartier in het midden van de film is erg mooi om te zien. Er worden talloze trucjes uitgevoerd en verder valt het mooie kleurgebruik daarbij op, waarbij er natuurlijk goed aan gedacht is om de rode schoentjes erbovenuit te laten springen. Meestal houd ik trouwens niet van dit soort scènes, maar hier kan ik het goed waarderen. Ook het einde vond ik erg origineel en mooi. Ik had wel verwacht dat Shearer zich van kant wilde maken, maar dat daarna toch The Red Shoes wordt opgevoerd, maar dan zonder hoofdrolspeelster vond ik geniaal bedacht en wederom een visueel hoogtepuntje van deze mooie film.

Naast het visuele laten the Archers hier ook fijn zien hoe moeilijk de keuze kan zijn tussen je carrière en je grote liefde. Ook dat is sterk uitgewerkt in de film. Een tijdloos meesterwerk dit, dat op momenten echt pure filmkunst is. Een paar wat mindere momenten zorgen ervoor dat ik nog geen maximumscore kan uitdelen, maar ik sluit niet uit dat het er in de toekomst nog eens van komt. De mooi twee discs editie van de film is in ieder geval een aanwinst voor de collectie gebleken en the Archers zijn doorgedrongen tot de top van mijn favoriete regisseurs.

4,5* dik

Leuke film, met een apart sfeertje en lastig om in een genre te plaatsen.

Het begint allemaal vrij serieus en heftig en best wel eng zelfs. Na de iets te lange preek van de predikant komt de film langzaam op gang. het middenstuk bevat een hoop actie, om vervolgens weer traag te eindigen.

Of het zo bedoeld is of niet weet niet, maar ik heb ook wel een paar keer hard moeten lachen. Die sekteleider zelf, een paar van die hulpjes, die onnozele sheriff en Goodman zelf. Ook de dialogen zijn goed geschreven en maken de film de moeite waard. Het acteerwerk is prima. Goodman en Leo doen het prima, maar vooral de sekteleider is sterk en weet een enorme dreiging uit te stralen.

Ja een verrassend leuke film dit en een prima mix van diverse genres.

3,5*

Inderdaad een erg interessante film over het leven van John Reed, met een erg toepasselijke titel, die de inhoud goed dekt.

Warren Beatty regisseert niet alleen de film, maar neemt ook nog even de rol van het hoofdpersonage voor zijn rekening. Reds is een film, die langzaam op gang komt, maar daarna steeds wat boeiender wordt, al zitten er ook zeker momenten tussen dat het geheel wat inzakt en gewoonweg wat minder boeit. Beatty zelf doet het niet onaardig, maar vooral Diane Keaton is echt heel sterk bezig hier. Aan de ene kant heeft ze iets frivools, maar aan de andere kant weet ze toch ook een bepaalde stijl en klasse uit te dragen. Ook Jack Nicholson heeft een sterke rol, al is zijn bijdrage hier niet zo heel groot.

Aan de ene kant begrijp ik de keuze van Beatty wel, om echte ooggetuigen tussendoor telkens stukjes te laten vertellen. Op die manier wordt de boel nog net wat authentieker. Aan de andere kant is het vaak wel een onderbreking van de film, en lijkt het niet helemaal goed in het geheel te passen. Beatty weet alles in ieder geval mooi in beeld te brengen, en vooral het stuk dat zich in Rusland afspeelt is cinematografisch van een hoog niveau. In zijn geheel komt het op momenten gewoonweg net tekort op een topper te zijn. Desondanks is het een interessante film om een keer gezien te hebben.

3,5*

The Ref is een verrassend leuke, luchtige maar ook zeer scherpe kerstkomedie.

Het tempo is lekker hoog en het doet enigszins denken aan de screwball komedies van de jaren 30 en 40. Leary speelt een aardige rol, maar het is het koppel Kevin Spacey en Judy Davis, die hier duidelijk de show stelen. De manier waarop de twee elkaar soms echt af lopen te zeiken, is soms echt hilarisch. De dialogen zijn scherp en gevat en je krijgt op een gegeven moment haast medelijden met de inbreker, zo zwaar heeft hij het te verduren.

Naast de prima hoofdrolspelers, zitten er ook nog een paar grappige bijrolletjes in. Zo is de oma van de familie wel erg boos en vervelend en komt er een kerstman voorbij, die enigszins doet denken aan Billy Bob Thornton in Bad Santa. Het passende einde, waarbij ook nog een paar onverwachte wendingen om de hoek komen kijken kon ik ook wel waarderen.

Leuke film dus en daarnaast één van de betere kerstfilms.

3,5*

Aardige documentaire, die vooral de hoogte wordt ingegooid door de persoon waar het over gaat. Matthijs is een boeiend persoon, die net even anders denkt dan de "normale mens" en dat brengt hem langzaam maar zeker in steeds grotere problemen.

Iedere autist is anders, maar allemaal hebben ze wel moeite als het te druk of te veel wordt en dat zie je hier ook goed terug. De woede-uitbarstingen van Matthijs, zijn echt behoorlijk heftig en opvallend om te zien hoe rustig die personen daarbij blijven, waarbij je ook duidelijk kunt zien dat het niet de eerste keer is dat zoiets gebeurt.

Het is een triest verhaal, waarbij de regisseur het geluk heeft dat zijn vriend een erg interessant persoon is en het verhaal een opvallende, maar verwachte wending kent. Maar het camerawerk en de regie zelf is verder verre van indrukwekkend. Al met al wist het wel behoorlijk te boeien.

3,0*

Vooral gekeken, omdat La Région Centrale in de They Shoot Pictures lijst staat en daar zelfs nog een redelijke hoge plaats inneemt. Ik heb gisteravond een helft gezien en vandaag de tweede helft en ik ben blij dat ik het op deze manier heb gedaan.

Experimentele cinema mag dan vaak grensverleggend zijn, maar het leent zich beter voor een korte speelduur, omdat het vaak nogal wat aandacht van de kijker vergt, tenminste dat is mijn ervaring. Hoewel dit qua camerawerk zeker knap is te noemen, was ik La Région Centrale na een uur wel zat. Al het gedraai en het constant eentonige geluid van de camera had ik toen wel gezien.

De tweede helft was meer van hetzelfde, al zat er hier en daar wat leuks tussen. Al met al duurt het wel te lang en herhaalt het zich veel te vaak. Het idee is leuk voor een korte film, maar het vergt teveel aandacht van de kijker en is te herhalend om dit drie uur lang boeiend te houden.

1,5*

Best een goede film dit, die een lekker tempo heeft en waarin het af en toe best opletten geblazen is. Er zitten ontzettend veel (cynische) dialogen tussen, waarvan de ene beter werkt dan de andere, maar het merendeel gelukkig wel goed is, of werkt.

Ik had vooraf een iets serieuzere film verwacht, weet eigenlijk niet waarom, maar het humoristische beviel me op de een of andere manier wel. Soms oogt het wat druk en chaotisch, maar renoir slaagt er toch telkens weer in om orde te scheppen. Voor die tijd gelloof ik best dat het vernieuwend was en soms ook best schokkend, maar vandaag de dag zijn we wel wat gewend.

Mijn 3e Renoir viel in ieder geval niet tegen, al moet ik zeggen dat La Grande Illusion nog wel een stukje beter is dan deze film. Maar leuk was die in ieder geval wel.

3,5*

Deze film viel niet tegen moet ik zeggen. Ik had van tevoren weinig verwachtingen en gedurende de eerste 45 minuten leken die ook uit te komen. Daarna wordt de film zowaar beter. Het verhaal komt wat meer los en Coulter slaagt er zelfs in af en toe wat moois te doen met de camera. Pattinson laat zowaar zien een beetje te kunnen acteren en het is ook altijd leuk om Chris Cooper weer tegen te komen in een film.

In het laatste half uur wordt mooi toegwerkt naarhet behoorlijk verrassende maar wel mooie einde. De keuze om Pattisons dood niet te laten zien doet de impact van de gebeurtenis veel goed. Voldoende, vooral dankzij het veel sterkere tweede gedeelte van de film.

3,0*

Toch wel een ietwat tegenvallende film. De film heeft op zich een aardig verhaal, maar de uitwerking is tegenvallend. Ondanks het best wel aardige spel van de meeste acteurs, weet de film op de een of andere manier niet altijd de aandacht vast te houden. Het geheel wordt af en toe op een erg langdradige manier gebracht. De film is af en toe erg traag, maar er wordt soms te snel en teveel geswitched naar de verschillende plotlijnen die de film bevat en die niet allemaal even goed uitgewerkt zijn. Het einde is verder vrij voorspelbaar en niet echt bevredigend. In zijn geheel best onderhoudend, maar nergens bijzonder.

2,5*

Matig verhaal en ook de film is qua uitvoering niet super. Toch heb ik me wel vermaakt, omdat er nog aardig wat leuke scenes in de film voorkomen. Echter net niet genoeg om deze film met een voldoende te waarderen.

2,5*

Mooi gemaakte experimentele film, die mij helaas niet zoveel deed. Natuurlijk is het zwart-wit contrast erg mooi en ook het camerawerk is zeker een meerwaarde te nomen. Verhaaltechnisch is er niet altijd een touw aan vast te knopen, waardoor je het allemaal echt moet ondergaan.

Het mooist op dit gebied, zijn dan altijd de films, die je opzuigen en waar je meegetrokken wordt in het surrealisme, zoals deze Rengoku Eroica ook heeft. Ik werd er echter nooit in meegezogen. Het blijft allemaal erg afstandelijk.

In twee uur wisselen hoogte en dieptepunten elkaar dan ook af. Visueel blijft het altijd bovengemiddeld goed, maar op andere vlakken is het gewoon net wat minder sterk. Er zitten een paar sterke losstaande scenes in, maar als geheel is het vaak meer vervreemdend, dan echt pakkend.

3,0*

Best wel leuk en bij vlagen zelfs heel grappig. Ik kende deze film wel, maar ergens dacht ik dat het niets voor mij zou zijn, maar dat bleek mee te vallen.

Vooral aan de aankleding is veel zorg besteed. Het budget is duidelijk laag, maar dat maakt de lol juist alleen maar groter. De muziek is fin ene effecten zijn soms lekker cheesy. Als de boel richting het einde in het honderd loopt is het pas echt lachen geblazen.

Komt op sommige momenten net te kort voor vier sterren, maar drieënhalf kan ik er toch vrij gemakkelijk aan kwijt.

3,5*

Matige film dit. Het concept doet aan verchillende fils denken, waaronder bijvoorbeeld Minority Report en Equilibrium. Dat is op zich geen probleem, als de film maar goed uitgewerkt wordt.

Dat gebeurt dus niet echt. In het eerste gedeelte van de film krijg je veel te veel informatie te verwerken, waardoor het rommelig en onnodig moeilijk overkomt.

De actie is dan wel vermaleijk en ook vaak goed in beeld gebracht, waarbij het bloed zeker niet vermeden wordt. De acteurs doen hun ding, hebben allemaal weleens beter gespeeld, al doet Whitaker het dan nog het best.

De twist op het einde vond ik dan wel weer goed en geeft deze film dan nog een leuke afsluiting mee. Toch is de film in zijn geheel wat mij betreft niet goed genoeg voor een voldoende score.

2,5*

Oslo 31. August is een zeer sterke goed geregisseerde film, en de voornaamste reden dat ik nieuwsgierig werd naar Reprise. Hoewel Reprise een tikkeltje minder is, is dit toch zeker wel een droomdebuut te noemen. Trier doet namelijk zeer veel goed en heeft alleen wat problemen met de balans, omdat hij qua stijl soms net wat teveel wil hier. Het oogt soms net wat te druk met al die aparte tijdssprongetjes, flashbacks, kleurtjes, opvallend lettergebruik, en ga zo maar door. Maar het talent is hier al zeer duidelijk aanwezig en inhoudelijk en qua uitwerking is Reprise los van die kleine minpuntjes gewoon erg sterk te noemen.

Anders Danielsen Lie speelt hier erg sterk, evenals tegenspeler Espen Klouman-Høiner. Beiden zijn bevriend met elkaar en hebben zo hun toekomstdromen. Trier beeldt de gedachten en flashbacks vaak ook een leuke en originele manier uit, waardoor Reprise iets speels en luchtigs meekrijgt. Dat is best wel fijn, want de realiteit van het verhaal is toch wel wat treuriger. De manier waarop beide hoofdpersonages worden neergezet is boeiend en geloofwaardig. Vaak heb je in dit soort situaties dat één van de twee minder boeiend of leuk is om te volgen. Dat had ik hier gelukkig niet, want zowel de ontwikkeling van Philip, als die van Eric is boeiend om te volgen. Ook de soundtrack is aangenaam en vooral het nummer in de laatste scene en tijdens de aftiteling is uiterst fraai te noemen.

Het begin en het einde zijn wel de sterkste scenes van Reprise. Tussendoor wordt het zodanig uitgewerkt, dat ik met beide personages toch wel een sterke band kreeg. Hier en daar loopt het visueel iets uit te band en laat Trier zich iets teveel gaan. Dat soort momenten zorgt er net voor dat dit een erg goede film is geworden, maar net geen echte topper. Gelukkig lukt hem dat vijf jaar later wel en ik ben zeer benieuwd van Trier nog voor ons in de toekomst in petto heeft. Een regisseur, die het in zich heeft om in mijn rijtje van favoriete regisseurs te gaan belanden, daar ben ik van overtuigd.

4,0*

Repulsion is een behoorlijk goede en beklemmende film, iets waar Polanski sowieso goed in is. Catherine Deneuve speelt overtuigend de rol van de vrouw die steeds meer vereenzaamd en aftakelt. Best wel knap dat ik uiteindelijk toch wel medelijden met haar kreeg, want vooral in het eerste half uur van de film kwam ze behoorlijk irritant op mij over. Een goede rol dus van haar. Net als in bijvoorbeeld Rosemary’s Baby houdt Polanski de eerste vijfenveertig minuten rustig kennismaken met de belangrijkste personages, om vervolgens in het tweede gedeelte van de film behoorlijk veel uit de kast te halen om de kijker te verontrusten. Een erg goed schrikmoment was het moment dat er in de spiegel een persoon verscheen. Erg simpel, maar oh zo effectief. Dat soort zaken gebruikt Polanski naarmate het einde vordert steeds meer, om de kijker een beklemmend en beangstigend gevoel mee te geven. Verder is de muziek maar mondjesmaat aanwezig en hierdoor komen vooral de bevreemdende geluiden vaak goed naar voren.

Het is alleen jammer dat ik het eerste half uur niet zo interessant vond, zelfs behoorlijk saai. Dat weerhoudt mij ervan om vier sterren uit te delen aan deze film. Maar goed, dit is wel een film om nog eens te zien en wie weet dat de film dan in zijn geheel nog beter bevalt.

3,5*

Visueel schitterende film, die op overtuigende manier de weg weergeeft die drugs en andere verslavingen met je kunnen doen. Het verhaal is confronterend en lijkt me niet fijn als je ook echt aan drugs verslaafd bent. De muziek is subliem en past perfect bij de scènes en versterkt het geheel alleen maar. Daarnaast is het acteerwerk van iedereen erg goed, wat mij vooral verbaasde bij Marlon Wayans, omdat hij bijna altijd een onnozel figuur in een komedie speelt. De film zet je na afloop echt aan het denken en zal in de toekomst zeker niet misstaan in mijn dvd-collectie.

4,0*

Heerlijke spaghetti western inderdaad.

Lee Van Cleef en Tomas Milian zijn elkaars tegenpolen hier, maar vullen elkaar op een mooie manier aan. De rustige stoïcijnse Van Cleef komt in een kat en muis spel terecht met de drukke altijd pratende Milian. Ik vond het erg leuk om te zien hoe de twee elkaar aanpakten.

Ondertussen ziet het er visueel allemaal behoorlijk goed uit en is de ondersteunende score van Morricone meer dan de moeite waard. Ook de actie mag er zijn en is in meer dan voldoende mate aanwezig. Ja best wel van genoten en zeker de moeite waard als je van westerns houdt.

4,0*

Wel een aardig vervolg, maar zeker niet zo goed als het origineel.

Ik moet zeggen, dat ze er wel een leuk sfeertje in hebben weten te stoppen. Qua landschap en dieren oogt het erg Australisch. Qua personages blijven Bernard en Bianca absoluut het leukst. Die Australische muis voegt maar weinig toe en ook de schurk is weinig memorabel.

Maar het kijkt vrij gemakkelijk weg, wordt niet onderbroken door liedjes e.d., en je hebt wel echt het idee naar een avonturenfilm te kijken. Het is niet super, maar voor een vervolg zeker niet slecht.

3,0*

Leuke Disneyklassieker met een avontuurlijk verhaal.

Het heeft enige tijd nodig om op gang te komen, maar eenmaal aangekomen in het moeras wordt het allemaal echt leuk. De animatie is mooi, vaak wat donkerder dan in de oudere Disney's en de personages zijn ook wel leuk.

Vooral de krokodillen, de libelle en de abatros, zijn erg vermakelijk. Het hulpje van de vrouwelijke schurk is het minst leuke en geslaagde personage.

In zijn geheel is het zeker geslaagd. Het is vlot, amusant en avontuurlijk en mede daardoor zijn de vijf kwartier om, voordat je er erg in hebt.

3,5*

Reservoir Dogs is en blijft een heerlijke film die het niet van de actie moet hebben, maar van het sterke script en de fijne dialogen, iets wat hierna een handelsmerk zou worden van Tarantino.

Het begint al erg lekker als de overvallers op een terrasje over van alles en nog wat zitten te kibbelen. Het stukje over “Like a Virgin” en het geven van tips aan serveersters, is echt geweldig. Fantastisch om te zien hoe je over zoiets onbenulligs toch zulke geweldige boeiende en vooral ook erg grappige dialogen kunt krijgen. Een meesterlijke overgang ook, met de inmiddels klassieke scène, waarbij de mannen over straat lopen, met het geweldige “Little Green Bag” van George Baker op de achtergrond.

Er wordt door Tarantino een kijkje gegeven in de planning en de uiteindelijke afloop van een overval. Actie is er nauwelijks, want de uiteindelijke overval zie je niet in beeld. Op zich niet erg, want Tarantino slaagt erin het geheel boeiend te houden en wordt daarbij ook geholpen door de acteurs, die sterk spelen. Vooral Harvey Keitel, Michael Madsen en Steve Buscemi springen er echt bovenuit. Ook grappig zijn de codenamen,die iedereen heeft gekregen, namelijk die van een kleur. Heerlijk is het gezeur van Buscemi, als hij te horen heeft gekregen dat hij mister Pink is. Tarantino speelt zelf overigens ook nog een klein rolletje.

Reservoir Dogs is een sterk debuut van Tarantino en een fijne springplank naar Pulp Fiction, die wat mij betreft nog net een stukje sterker is.

4,0*