Roma (1972)

Vermoedelijk omdat ik enkele dagen eerder Satyricon had herzien, viel Roma toch een tikje tegen. Alle gebruikelijke Fellini-ingrediënten qua kleur, drukte, muziek, personages en vitaliteit waren aanwezig en functioneerden ook naar behoren, maar om de een of andere reden pakte het mozaïek me niet zoals ik had verwacht. Misschien over een tijdje nog maar eens op herhaling laten gaan.         Overigens herinnerde ik me van de eerste keer dat ik deze film zag (dertig jaar of langer geleden) merkwaardig genoeg níét het eten op straat, de revue, het bordeel of de modeshow, maar wèl (en alleen) de vervagende fresco's. Kennelijk zat daar tegelijkertijd een magie (van de ontdekking) en een tragiek (van het verdwijnen van zoiets wonderbaarlijks) in die mij tot op de dag van vandaag zijn bijgebleven.

In Roma schets Fellini een beeld van de stad Rome in al zijn gedaantes: de stad van het nachtleven en het vertier, de stad met al zijn architecturale praal, de stad van het fascisme, de stad van het geloof, decadentie en de mode. Los van het brengen van een ode aan de stad kan ik voor de rest niet erg veel met de film. Een logische lijn vond ik er niet direct in. Zeer mooie beelden allemaal, knap gemonteerd ook, maar dat was het dan ook.

Een dvd die al jaren op de plank lag hier en nu toch maar eens gepakt (voor ik wat films van Fellini wil herzien). Qua idee, sfeer, camerawerk en fotografie (Fellini in kleur, de tweede keer voor mij denk ik na Amarcord) allemaal prima. Alleen, je volgt een keur aan personages (of eigenlijk volg je ze niet echt) en scènes door de jaren heen die stuk voor stuk niet slecht zijn maar zo allemaal samen goed twee uur lang wel behoorlijk saai worden. De film moet het hebben van de algehele sfeer waarin Rome de hoofdpersoon is maar dat komt voor mij er nooit echt uit. Jammer. 2,5*.