Opinions

Vanavond maar eens een keertje deze film van Spielberg meegepakt, die ik nog nooit had gezien. Always is dan ook een wat minder bekende titel in zijn oeuvre en ergens snap ik dat ook wel, want het is zeker niet zijn beste.

Vooral het acteerwerk laat te wensen over, waarbij Dreyfuss erg ondermaats scoort en ik zijn rol eerder irritant dan leuk vond. Hunter is ook niet al te sterk, maar scoort net iets beter. Het romantische gedeelte van het verhaal vond ik op de een of andere manier ook totaal niet werken. Soms wordt het ook allemaal te sentimenteel.

Op het moment dat er vaart in komt, of actie plaatsvindt, is het zeker niet slecht. Spielberg brengt het allemaal prima in beeld en het is best vermakelijk. Het is alleen jammer, dat dit grotendeels van de tijd niet het geval is en het feitelijke verhaal voor mij persoonlijk niet werkt.

2,0*

Boeiende film, die nog niet door zo heel veel mensen bekeken is.

Laurence Fishburne zet een goede acteerprestatie neer in deze film. Hij speelt ingetogen en overtuigend de man, die zijn verleden achter zich wil laten, maar er constant weer aan herinnerd wordt, vooral bij het zoeken naar werk. Naast Fishburne doet de rest van de cast het ook goed, al haalt niemand het niveau van Fishburne.

Daarnaast wordt er een overtuigend en realistisch beeld geschetst, van hoe moeilijk het is voor een ex-gevangene om weer een normaal leven te krijgen, omdat bijna iedereen je immers beoordeelt op je verleden. De soundtrack is fijn, niet al te druk en past goed bij het verhaal. Het voelt oprecht en eerlijk aan, zonder te verdrinken in over sentimenteel gedoe. Alleen het einde laat iets te lang op zich wachten. Verder is het mooi gemaakt stukje cinema.

3,5*

Tegenvallende film!

Ik had vooraf eigenlijk niet echt verwachtingen bij deze film. De opbouw van de film is best goed als we samen met de oude Salieri terugblikken op zijn leven en natuurlijk het leven van Mozart. Salieri wordt trouwens erg goed gespeeld door F. Murray Abraham. Daarentegen vond ik de acteerprestatie van Tom Hulce als mozart maar matig. Hij kwam op mij erg gemaakt over en vooral dat lachje is na verloop van tijd bijzonder irritant.

De eerste anderhalf uur van de film is op zich best aardig. Dan wordt de film op een gegeen moment een beetje een herhaling van zetten mede door de soms ellenlange muziekstukken die gespeeld worden. De muziek op zich was redelijk, maar vooral het gegil van de vrouw(en) er door heen ging bij mij soms door merg en been. Het is niet dat ik een hekel heb aan klassieke muziek, want ik kon Beethoven in A Clockwork Orange bijvoorbeeld best waarderen.

Visueel ziet film er tot slot ook best goed uit, maar mede door het gerek van de operascenes deed de film me het laatste uur niet zoveel meer.

2,5*

Ik heb trouwens de directors cut gezien, weet niet wat er geknipt is in de andere versie, maar ik neem aan een stuk van de operascenes?

Mooie film qua opbouw en mooie beelden, met een sfeer die er op zich zijn mag. Verder zijn eigenlijk alle elementen aanwezig om een topper te zijn, ware het niet dat de personages mij niet raakten. De film oogt erg poëtisch en wil ons als het ware de vele overeenkomsten tussen Otto en Ana laten zien, wat ook telkens een terugkerend iets is in de film. Hoewel er een hoop toevalligheden gebeuren is dat eigenlijk niet of nauwelijks storend. Naarmate het einde van de film vorderde begon ik me echter steeds meer in de personages in te leven, totdat het daadwerkelijke einde van de film daar was. De dood van Ana komt als het ware uit de lucht vallen en ontneemt de film mijns inziens toch iets van zijn kracht. Normaal houd ik wel van dit soort eindes, maar hier was een goed aflopend einde voor de hoofdpersonages beter op zijn plaats geweest. Desondanks heb ik verder dus wel genmoten, van de overige elementen van deze mooi vormgeven film, waardoor een ruime voldoende zeker op zijn plaats is.

3,5*

Een erg mooie romantische film, waarbij diverse genres op haast natuurlijke wijze in elkaar overlopen.

Een prachtige locatie ook voor zo’n film. Een liefdesverhaal op een brug in Parijs. Parijs is sowieso al een erg mooie stad, maar al die momenten bij de Seine maken het nog eens extra mooi. Visueel is het erg afwisselend qua stijl, maar ook qua niveau. Soms zitten er een paar minder mooie scènes tussen, maar ook een paar geweldige scènes. Soms oogt het allemaal erg onduidelijk, soms juist tot in de puntjes verzorgd. Het moment, waarbij het vuurwerk boven de Seine knalt, is echt schitterend om te zien. De Realiteit wordt soms ook afgewisseld met wat surrealisme, maar desondanks blijft het behoorlijk boeiend.

Binoche is ook zo’n actrice die iets speciaals heeft. Ze heeft een sterke uitstraling, en weet van haar rol als de steeds blinder wordende Michèle iets speciaals te maken. Tegenspeler Dennis Levant is bijna net zo goed. Vooral het spel tussen de twee geliefden is ontzettend krachtig en samen weten ze de romantiek echt over te brengen naar de huiskamer. Zelden zo mooi een opbloeiende liefde tussen twee mensen op visueel gebied uitgebeeld zien worden als hier. De boodschap lijkt duidelijk. Hoe zwaar mensen het ook hebben, hoe ze ook als oud vuil door de maatschappij worden behandeld, uiteindelijkoverwint de liefde alles.

Daarom vond ik het einde ook erg mooi en goed passend bij de rest. Wel is het jammer dat de film daarvoor wel een tijdje iets wegzakt. Ook lijkt de regisseur wat moeite te hebben gehad om er een echt einde aan te breien. Toch ben ik desondanks behoorlijk onder de indruk van Les Amants du Pont-Neuf. Het is een mooie film, met een uitermate sterk liefdesverhaal, en een film die in de toekomst nog wel eens in waardering zou kunnen stijgen.

4,0*

Mijn derde Fellini en de meest overtuigende tot nu toe. De film oogt soms wat onsamenhangend, maar heeft een geweldige sfeer. Die sfeer wordt gelijk al in de eerste 10 minuten gecreëerd, doordat Fellini alles zeer luchtig introduceert, met een hoop geslaagde grappen en mooi sfeervol camerawerk.

De rest van de film sluit daar goed op aan. Grappige dialogen, goede muziek en soms erg leuke situaties zoals bijvoorbeeld de oom die in een boom klimt en maar blijft roepen om een vrouw. En zo zijn er nog wel een aantal.

Het is duidelijk dat Fellini mooie herinneringen heeft aan zijn jeugd en deze op een leuke en mooie manier vertaald heeft naar het witte doek. Ik was na 8 1/2 een beetje huiverig geworden voor een volgende Fellini, maar die vrees bleek gelukkig onterecht!

4,0*

Zeer weinig verwachtingen en zeer weinig gekregen. Zelfs nog iets minder dan het vorige deel, wat op zich al een soort van dieptepunt was. Garfield is nog steeds een matige Spider-Man en de rest van de cast is ook niet heel overtuigend.

Vooral Foxx is een lachwekkend slechte villain. Niemand slaagt er in om zijn personage maar iets van diepgang mee te geven. Zelfs de dood van Gwen, mijn favoriete personage, deed me totaal niets. De actie is onderhoudend, maar mist alle vorm van spanning, omdat de personages niet goed neergezet zijn.

Het misschien ook meespelen, dat ik dit jaren geleden waarschijnlijk leuker had gevonden, maar daarentegen zijn er diverse comic verfilmingen, die vermakelijker zijn, beter uitgevoerd en veel fijner zijn om te zien, dan deze.

1,0*

Zeer teleurstellende film, die daarnaast nog eens erg overbodig aanvoelt. Spider-Man was altijd mijn favoriete comic figuur, maar daar doet een film als deze niet veel goeds aan.

Het probleem is ook, dat er tien jaar hiervoor al een trilogie is gemaakt. Die was op zich prima. Hier verwacht je dan eigenlijk weer een nieuw soort verhaal, maar men begint gewoon weer op nieuw met het hele verhaal. Dat is natuurlijk bekend, zeer herhalend en daarnaast ook vrij matig uitgevoerd.

Het enige wat het nog een klein beetje overeind houdt is de redelijke actie en een prima Emma Stone. Die laatste is erg genietbaar hier, maar kan ik haar eentje niet voorkomen, dat het verder allemaal verre van goed is.

Stiekem heb ik niet veel zin in het vervolg, maar aangezien ik het iemand beloofd heb, die dit wel erg leuk vond, moeten we er toch maar aan geloven.

1,5*

Je hebt ook goede B-films en dit is er zo eentje. Deze film neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus en daardoor valt er echt een heleboel te genieten. Eric Roberts is geweldig op dreef als de persoon die de dodelijke ambulancedienst een halt wil toeroepen.

Heb me in ieder geval prima vermaakt met deze film!

3,5 *

Een op papier interessante film van Kazan, die in de praktijk minder goed is dan gehoopt.

Wat vooral opvalt, is het vrij matige acteerwerk en dan dat van hoofdrolspeler Stathis Giallelis in het bijzonder. Hij speelt de rol van Stavros, een man die graag naar Amerika wil, omdat dat volgens hem het land is van de onbegrensde mogelijkheden. Hij komt enorm druk over en de zinnen worden vaak op een schreeuwende manier gebracht. Hierdoor komen de dialogen ook niet altijd even goed uit de verf. Het hoort misschien bij de cultuur van de Grieken/Armeniërs/Turken, maar ik vond het soms best wel storend.

De cinematografie is degelijk, maar verder niet heel bijzonder. Er zitten soms wel wat mooie plaatjes tussen, maar voor een film van bijna drie uur is dat niet heel veel. Het eerste uur van de film is nogal rommelig en onsamenhangend. Naarmate de film vordert wordt dat gelukkig wat beter. Verder ontbeert de film humor. Ik snap best dat het een serieuze film is, maar er zit werkelijk waar geen moment in de film waarbij ik dacht van dat is leuk. En met al dat soort negatieve facetten, wordt een film van bijna drie uur een lange zit. Ik heb de film uitgezeten, maar had op het einde moeite om mijn concentratie erbij te houden.

Eerste onvoldoende voor Kazan na vijf films.

1,5*

Een heerlijke fascinerende film over de zin van het leven.

Soms zijn er van die films, die je kunnen bedwelmen en die door hun simpelheid en herkenbaarheid gewoonweg erg goed zijn. American Beauty is daar misschien wel het perfecte voorbeeld van. Een film die werkt en tevens een film die bij herziening niets van zijn kracht inboet. Daarnaast is het een perfecte mix van drama en cynische humor.

Kevin Spacey is een geweldige acteur, maar wat hij in deze film laat zien is bijna geniaal te noemen. De manier waarop hij Lester Burnham neerzet is fantastisch. Zijn vertelwijze is aanstekelijk en tevens luister je geboeid naar hem. Het is soms ronduit hilarisch om te zien hoe uitgeblust hij is, hoe hij zich ergert aan bepaalde zaken en hoe hij uiteindelijk het besluit neemt om zijn leven drastisch te veranderen. Zijn manier van praten, zijn houding en zijn non verbale gedrag, grenst hier bijna aan de perfectie. Bijna elke scène met hem heeft iets fascinerends en als je een masterclass acteren wilt zien, moet je eens goed op Spacey letten in deze film.

De rest van de cast acteert overigens ook erg goed. Chris Cooper, Mena Suvari, Thora Birch en Annette Benning doen het prima. Ze worden daarnaast ook geholpen door het prima script, dat in combinatie met het acteerwerk ervoor zorgt, dat elk personage interessant is en tevens voldoende aandacht krijgt. Vooral Mena Suvari viel me in positieve zin op. Ze speelt overtuigend de tiener die zekerheid wil uitstralen, maar ondertussen van binnen super onzeker is over zichzelf. Dat wordt ook erg realistisch neergezet.

De film heeft een paar geweldige scènes, die mij altijd bij zullen blijven, ook al zou ik de film bij wijze van spreken nooit meer zien. De scène met het plastic zakje, met de rozenblaadjes en de”Smile you’re at mister Smileys”scène, zijn geweldig en tevens onvergetelijk. De fijne soundtrack maakt de film af en zorgt ervoor dat de mooie scènes nog net iets beter werken. Regisseur Mendes heeft zich met deze mooie film echt op de kaart gezet.

American Beauty is een tijdloze klassieker en een soort van ode aan het leven. Een leven dat mooie, maar ook minder mooie kanten kent.

4,5*

Een redelijk drama over een ernstige gebeurtenis.

Want het is natuurlijk niet niks om een onschuldige tiener op te sluiten in je kelder en daar stelselmatig te mishandelen. Toch vond ik het qua mishandelingen nog meevallen, tenminste van wat je te zien krijgt. Het acteerwerk in de film is goed. Keener en vooral Page spelen sterke rollen. Daarnaast schept de film een redelijk goed tijdsbeeld van de jaren zestig.

Toch blijft de film behoorlijk braaf. Ik had nooit het idee, dat Page het niet zou overleven, omdat je dus lang niet alles ziet. De afwisseling tussen heden en verleden vond ik ook niet altijd even goed gedaan en leidde soms juist af. Liever had ik een grote flashback gezien, waarna het uiteindelijk in de rechtbank zou eindigen. Ook was het op de een of andere manier totaal niet spannend, iets wat je wel verwacht bij een film met zo’n heftig onderwerp als deze.

Geen superslechte film, maar het had allemaal wel iets scherper gekund. Daarnaast had ik er verder ook weinig gevoel bij en dat is sowieso al geen goed teken.

2,5*

Boeiende misdaadfilm van regisseur Ridley Scott met een zeer goede Denzel Washington, die een boeiende rol neerzet als drugskoning Frank Lucas. Washington steekt er in deze film met kop en schouders bovenuit en weet van Frank Lucas een intrigerend persoon te maken, voor wie je soms zelfs waardering op kan brengen. Russell Crowe is ook goed en ook de andere bijrolletjes zijn goed ingevuld. Ook het verhaal zit goed en degelijk in elkaar, hoewel het wel enigszins voorspelbaar is. Dat is ook de reden dat we hier niet te maken hebben met een echte topper, zoals bijvoorbeeld een Goodfellas wel is. De dialogen zijn sterk en de film komt vrij realistisch over met goed strak camerawerk, dat enkel mooie plaatjes oplevert. Ook de typische jaren zeventig sfeer is duidelijk te herkennen in deze film. Ik vond het alleen jammer dat Frank Lucas als een bepaald soort van held wordt afgeschilderd, terwijl het natuurlijk hartstikke fout is wat hij allemaal doet. In het genre is het echter een zeer goede film.

een kleine 4,0*

American Graffiti is een film met een enorm hoog “Happy Days” gehalte. De intro van de eerste twee seizoenen is gelijk aan de intro van deze film en daarnaast speelt Ron Howard ook daar een grote rol in en verder zijn er nog wel meer vergelijkingen. Je zou kunnen stellen dat die serie toch wel enigszins geïnspireerd is door deze film.

American Graffiti is overigens wel een leuke film. Het is vooral de muziek van bijvoorbeeld de Beach Boys, die goed werkt en een mooi tijdsbeeld creëert van de jaren zestig. De veelal jonge acteurs doen het ook niet slecht al duurde het wel even voordat ik iets voor ze voelde. Zowel Ron Howard, Richard Dreyfuss als Harrison Ford doen het aardig. Elk personage heeft zijn of haar tekortkomingen, maar daardoor ook automatisch iets sympathieks over zich heen. Hoewel de film op zichzelf niet heel hoogstaand is, kijkt het allemaal wel lekker weg. Wel heb ik mee het idee naar een aardig tussendoor filmpje te kijken, dan naar een of andere klassieker.

Al met al best een charmante film dit, misschien ietwat gedateerd, maar helemaal niet onaardig.

3,0*

Een enorm sterke film, die wordt gedragen door een fantastische Edward Norton.

Gelijk vanaf de openingsscène zet hij de toon, een toon die hij niet meer zal loslaten. De kille manier waarop hij in het begin de zwarte jongens vermoord, is indrukwekkend. Zijn manier van handelen en voor zijn enorm koele blik, doen je bijna de rillingen bezorgen. Hij maakt van Derek een zeer interessant personage, die zowel qua uiterlijk als qua tekst indruk weet te maken. Naast Norton speelt ook Furlong goed, maar zowel hij als de overige acteurs verbleken in de nabijheid van Norton.

Visueel is de film erg mooi. Vooral de flashbackscènes, die in het zwart-wit gefilmd zijn erg sterk. Het geeft aan de ene kant de gedachtegang van Derek goed weer en zorgt er daarnaast voor dat de film erg dynamisch oogt. Er wordt een zeer knap portret geschetst rondom het onderwerp vreemdelingenhaat, maar dat de film hier duidelijk een standpunt tegen inneemt leidt geen enkele twijfel. Toch slaagt regisseur Kaye erin om Derek om zo’n manier te laten zien, dat je begrip krijgt voor zijn daden. Maar begrip is natuurlijk niet hetzelfde als sympathie.

Ik ben de drie keren dat ik deze film zag iedere keer weer meegesleurd in het geheel. De veelbesproken stoeprandscène, is natuurlijk niet te missen en is zo’n scène die je nog eens even goed laat nadenken over alles. De prima ondersteunende muziek maakt het totaalplaatje compleet en zorgt ervoor dat ik gewoon niet om de maximale score heen kan. Wel moet ik concluderen dat iemand als Norton sindsdien maar erg weinig uit zijn carrière gehaald heeft tot nu toe. Maar misschien komt dat nog wel.

5,0*

Dat Russell veel van zijn acteurs vergt en hen tot grote hoogte weet te stuwen, mag inmiddels geen verrassing meer worden genoemd. Dat leverde vorig jaar met Silver Linings Playbook al een heerlijke film op. Met American Hustle doet Russell het nog eens dunnetjes over. De cast is wederom sterk op dreef, maar het niveau van zijn vorige film wordt echter niet gehaald.

De acteerprestaties zijn zoals gezegd goed. Christian Bale schittert maar weer eens en heeft een vrij hilarisch rol als vadsige oplichter met de toupet, wat in een de openingsscène al een erg leuk moment oplevert. Amy Adams is bijna net zo goed en speelt ook sterke rol als zijn hulpje en verleidelijke minnares. De bijrollen van Cooper en Lawrence mogen er ook zijn en het valt vooral op dat iedereen elkaar goed in balans houdt. Niemand speelt de ander weg en dat maakt de onderlinge verhoudingen alleen maar sterker. Daarnaast heeft American Hustle een mooie aankleding en een fijne soundtrack. Die klinkt echt heel lekker en daardoor waan je je soms ook echt in de jaren zeventig.

Toch vond ik de film op bepaalde momenten niet helemaal lekker lopen. Af en toe is het allemaal wat te druk en ongeorganiseerd en mede hierdoor is de lange tijdsduur ook niet helemaal gegrond. Het had af en toe iets bondiger, en scherper gemogen. Nu draafde het soms wat te lang door op sommige momenten. Overigens vond ik het einde dan weer uitermate geslaagd. Het past perfect bij de toon, die ook regelmatig luchtig van toon is met gevatte dialogen en aardige humor. American Hustle kon me misschien iets minder bekoren dan de vorige film van Russell, maar is desondanks zeker de moeite van het kijken waard, omdat er gewoon erg sterk in wordt geacteerd. Ze liepen dan allemaal wel een beeldje mis, sommige ook wel terecht, maar dan komt met de meesten nog wel goed in de toekomst, daar ben ik van overtuigd.

3,5*

Musicals en dansfilms liggen mij meestal niet. Onlangs werd ik echter zeer positief verrast door The Red Shoes, dus ik dacht dat ik mij ook wel weer eens aan een musical kon wagen.

Verkeerd gedacht blijkbaar, want deze musical is een tegenvaller. Niet dat ik nu superhoge verwachtingen had, maar Singin’ in the Rain scoort bij mij toch ook een voldoende en ik had het idee dat dit net zoiets zou zijn. Dat is het ook wel een beetje, maar desondanks wordt het niveau van de bekendere opvolger nooit gehaald.

De film is in ieder geval lekker kleurrijk met veel uiteenlopende, vaak fris ogende kleuren. Het verhaaltje stelt niet veel voor en dient ook als kapstok voor de muziek en het dansen zelf. Maar daar ligt voor mij wel het grote probleem van de film. De muziek en de nummers die de film heeft vond ik zonder uitzondering allemaal maar matig tot slecht. Het vele dansen is uiteindelijk dan ook niet echt aan mij besteed. Gene Kelly doet het verder redelijk, maar speelt een ietwat vervelende stalker. Het is vooral Oscar Levant, die af en toe nog wat voor de humor zorgt en wat deze film nog enigszins draaglijk houdt. De uiteindelijke afloop met het veelgeprezen balletnummer, deed mij ook totaal niks.

Veel kleur, mooie decors en een aardige Levant zorgen ervoor dat ik mij niet de gehele speelduur verveeld hebt en daardoor scoort de film nog een paar puntjes.

1,5*

Dit zou best wel eens de slechtste film kunnen zijn, die ik het vaakst gezien heb. Vroeger kwam de Amerian Ninja reeks eens in de zoveel tijd op televisie en vaak zag ik de film dan ook. Niet dat ik het toen zo’n geweldige film vond, maar ach het keek nog wel aardig weg en er was toch niets beters op moet ik toen waarschijnlijk gedacht hebben.

Want American Ninja is verre van goed te noemen. Hoofdrolspeler Michael Dudikoff heeft echt totaal geen uitstraling. Daarnaast zijn de actiescènes erg matig gechoreografeerd en ziet het vechten er sowieso vaak erg zwak uit. Tel daarbij ook nog eens de foute muziek en het vergezochte verhaaltje bij en er blijft maar vrij weinig over. Het meest positieve is duidelijk Steve James, die als vechtmakker van Dudikoff gelukkig wel uitstraling en charisma heeft en daarnaast een aantal keer wat broodnodige humor aan deze film weet toe te voegen.

Dan nog komt American Ninja niet op een redelijke score uit, want daarvoor is het allemaal gewoon veel te slecht, maar een score in de allerlaagste regionen, blijft de film hierdoor in ieder geval bespaard.

1,5*

Vroeger heb ik deze film volgens mij wel talloze keren gezien. Volgens mij vond ik het altijd wel vermakelijk, maar de laatste keer dat ik deze zag, moet minstens 15 jaar geleden zijn. In een foute bui dit weekend hadden er een paar zin om deze film te zien. Het eerste deel dan, maar aangezien we die niet konden vinden, werd het deze.

Ik weet niet precies wat er vroeger zo leuk aan was, want dit is toch wel zeer slecht. Natuurlijk is het een ontzettend fout verhaal, maar ook weer niet zo fout dat je onbedoeld dubbel ligt van het lachen. Er zit veel actie in, maar daarbij valt vooral op hoe dramatisch slecht de choreografie ervan is. Acteerwerk is ook vrij slecht en ook niet raar dat Dudikoff het nooit verder heeft geschopt, dan dit soort films, want hij heeft echt totaal geen uitstraling. De Ninja’s zelf zijn eigenlijk nog het leukst, al stellen hun acties ook maar vrij weinig voor.

Het meest teleurstellende is vooral de fun, die ontbreekt. Typisch een film, die in de herinnering nog redelijk was, maar door het heden inmiddels keihard is ingehaald.

1,0*

Zoveelste western over Jesse James, die niet zo heel veel bijzonders te bieden heeft.

Colin Farrell doet het in ieder geval goed als de cowboy, die risico's niet uit de weg gaat. Timothy Dalton is ook wel aardig als de man die Jesse James wil proberen op te pakken. Het spel dat ontstaat tussen de twee is redelijk uitgewerkt.

Het camerawerk in de film is echter zeer matig. Waar het landschap zich hier perfect leent voor mooie shots, gebeurt dat geenszins. Ook het liefdesverhaaltje dat door de film verweven zit is uitermate standaard. Het leuke aan de film is dan wel weer dat de actie die erin zit best redelijk spectaculair en vermakelijk is.

Al met al zeker geen slechte film, maar het verhaal is al veel beter verfilmd en de film voegt verder niet veel toe aan het genre.

2,5*

Grappige tienerfilm die na al die jaren nog steeds werkt.

Het is in feite een soort van Porky’s van de jaren negentig, maar toch wel iets meer volwassen uitgewerkt. De vier vrienden in de film worden allemaal zo’n beetje op hun eigen manier volwassen en ontdekken allemaal wat anders.

De personages zijn best grappig. Stifler is en blijft mijn favoriet, maar ook de bemoeizuchtige vader van Jim, die hem goedbedoeld, maar op nogal onhandige wijze wat zaken wil bijbrengen over sex is erg leuk.

Opvallend ook om te zien hoeveel films American Pie in de jaren erna probeerden te kopiëren.

3,5*

Tweede deel uit de reeks en hoewel de voltallige cast terugkeert, wordt het niveau van de eerste film nooit meer gehaald.

Toegegeven, deze film heeft ook zeker zijn momenten, waarbij vooral Stifler en de vader van Jim de show stelen. Verder is het vooral een herhaling van zetten, voelt het minder fris aan en valt er helaas niet zoveel te lachen als in de eerste film. Verder valt mij trouwens op hoe overbodig de personages van Kevin en Oz in deze film lijken. Aan de ene kant horen ze er wel bij, maar ze voelen hier redelijk overbodig aan.

Meer ranzigheid, maar een mindere film.

2,5*

Evil never looked so damn good! En zo is het!


Het blijft toch een fantastische film dit American Psycho, die iedere herziening een stukje beter lijkt te worden. De eerste keer dat ik de film zal vond ik het een leuke film, maar meer ook niet. Vijf herzieningen later kan ik toch wel stellen dat we hier met een fantastisch meesterwerk te maken hebben, die van begin tot einde boeit en werkelijk waar geen seconde verveelt.

Christian Bale won onlangs een oscar voor zijn rol in the Fighter, waarin hij uitstekend acteerwerk aflevert. Toch overtreft hij daarmee niet zijn rol in American Psycho. Dat blijft wat mij betreft een van de meest fenomenale acteerprestaties alle tijden. Bale is echt geweldig als de cynische Patrick Bateman, een man die soms vol cynische zwarte humor lijkt te zitten en daarnaast erg perfectionistisch is. Dat komt in het begin van de film al goed tot uitdrukking, waarbij Bateman onder de douche staat. Daarbij vertelt hij vol enthousiasme over zalfjes die ervoor zorgen dat je huid er op en top uitziet. Dat klinkt op papier nogal oninteressant, maar de manier waarop Bale het hier vertelt, is geweldig. Later in de film zie je dit soort humor en Bateman’s perfectionistische manier van denken nog een paar keer terug. Vooral de scène waarbij Bateman en zijn collega’s lopen te pochen over hun nieuwste visitekaartjes is schitterend en doorspekt van geweldige zwarte humor.

Wat verder zo leuk is aan de film, is dat het probeert het yuppen-gedrag en de sfeer uit de jaren tachtig weer te geven, iets wat volgens mij prima gelukt is. De muziek is erg eighties, maar ook de stijl is daarop aangepast. Erg leuk, want ik houd persoonlijk wel van de muziek uit de tachtiger jaren. Dan heb je in deze film ook nog de moorden, waarvan de discussie hier soms plaatsvindt, of de moorden nu daadwerkelijk plaatsvinden, of zich slecht in het hoofd en de gedachten van Bateman afspelen. Na de film diverse keren gezien te hebben ben ik er zeker van, dat dit laatste het geval is. Maar eigenlijk is dit niet zozeer hetgeen waar de film om draait. Als het eerste namelijk het geval zou zijn, zou ik de film waarschijnlijk net zo goed vinden. De discussie geeft wat mij betreft alleen nog maar een extra dimensie aan deze film.

De moordscènes zelf zijn trouwens ook geweldig en ook hier schuwt de film de zwarte humor niet. De Hey Paul! scène en de kettingzaagmoord zijn groots en twee fantastische scènes uit deze film. Persoonlijk vind ik deze film ook meer een thriller dan een komedie. Ik heb hier wederom erg om moeten lachen. De maximumscore blijft natuurlijk gemakkelijk staan!

5,0*

Waarom men ooit dit vervolg gemaakt heeft zal ik nooit begrijpen, want dit

Waar American Psycho een intelligente komische satire is met meerdere lagen, daar maakt men van het vervolg een standaardslasher. Dat Patrick Bateman in het begin gedood wordt is al helemaal onvergeeflijk. Dan lijk je het eerste deel in ieder geval totaal niet begrepen te hebben.

Wat volgt is een standaardfilmpje met een ver gezocht en raar plot, waarbij de spanning en humor vaak ver te zoeken is. Het enige wat deze film nog enigszins de moeite van kijken waard maakt is hoofdrolspeelster Kunis, die het redelijk doet. Maar een aardige hoofdrolspeelster kan een slechte film met een uiterst zwak script ook niet redden van de ondergang.

Deze film had best gemaakt mogen worden, maar niet onder deze naam in ieder geval.

1,5*

Een leuk vierde deel uit de reeks, want al die spin-offs tellen niet mee, en daarnaast heb ik ze trouwens ook nog nooit gezien. Ik denk trouwens dat ik er ook weinig aan gemist heb.

13 jaar geleden mocht ik de eerste film in de bioscoop aanschouwen. Ik had destijds de leeftijd van de doelgroep en vond het een erg leuke komedie. De andere twee films bevielen ook nog wel, al werd het wel steeds iets minder leuk. Ik wist niet of ik dit anno 2012 nog wat zou vinden. Hoewel American Reunion op zich weinig speciaals heeft te bieden, is het vooral het feest der herkenning dat de film zo aangenaam maakt. Elke acteur van de eerste film, tot in de kleinste bijrol doet namelijk weer mee.

Iedereen is een stuk ouder en wijzer geworden. Nou ja wijzer. Er zitten nog genoeg puberale acties in, maar het wel mooi om te zien dat iedereen om zijn of haar eigen manier toch een bepaalde ontwikkeling doorgemaakt heeft. Daarom moet je ook wel echt de drie voorgaande delen gezien hebben. Doe je dat niet, dan mis je echt veel en zul je het waarschijnlijk ook niet zo heel veel aan vinden. Jim, Stifler, Oz, Finch en Kevin komen ook hier weer in pijnlijke en behoorlijk gênante situaties terecht. Stifler weet wederom de show te stelen.

Niet alle grappen zijn even goed en het plot hangt nogal losjes aan elkaar met een hoop kleine verhaallijntjes, die niet samenkomen of allemaal worden afgemaakt. De situatie in de slaapkamer van Jim’s buurmeisje, en het einde, waarbij Stifler wat krijgt met de moeder van Finch, waren wel de hoogtepunten.

American Reunion lijkt echt gemaakt voor de mensen, die met deze reeks zijn opgegroeid. Het is weer lekker platvloers, flauw en soms ook puberaal, maar dankzij de prima cast en enkele leuke grappen werkt het allemaal wel.

3,0*

Derde deel uit de reeks, met nog steeds grotendeels de originele cast aanwezig, al wordt vooral Nadia hier enigszins gemist.

Maar goed, Jim is in dit deel dan ook geen vrijgezel meer omdat hij gaat trouwen. Het verhaaltje is deze keer flinterdun. De scènes staan redelijk los van elkaar en dienen vooral als aanloop richting de bruiloft. Waar ik Kevin in het vorige deel al redelijk overbodig vond, heeft hij hier helemaal geen toegevoegde waarde meer. Sean William Scott is weer aardig op dreef, al is hij minder goed dan in de vorige delen. Daarnaast zijn de grappen weer wat ranziger geworden met de poep in de mond als dieptepunt. Wel leuk is het trouwens als Scott even lekker losgaat in een homobar.

De film heeft dus zeker zijn momenten, maar is in zijn geheel weer net wat minder dan deel 2. Een trilogie is ook wel genoeg voor zo’n reeks als deze zou je zeggen, maar hierna zijn er nog maar liefst vier films gemaakt. Ik vermoed niet dat die films nog enig niveau hebben, maar dat ga ik ook niet uitzoeken. De originele cast had het trouwens na deze film ook wel gezien en is niet meer terug te zien in de volgende films.

2,0*

Een geinig en vermakelijk horrorfilmpje dit.

Het begint allemaal heel goed met de Amerikaanse mannen die een cafeetje binnenlopen en waar je gelijk het gevoel krijgt dat er iets mis is. Vooral de geheimzinnige sfeer die er hangt, komt sterk over. Daarnaast bevat de film ook prima muziek, wat bijdraagt aan het fijne sfeertje dat de film heeft.

De veelgeprijsde transformatiescène, is inderdaad misschien wel het hoogtepunt van de film en ziet er bijzonder goed uit. Wel jammer vind ik het dat de weerwolf zelf er dan weer behoorlijk nep uitziet. Dat haalde voor mij persoonlijk ook wel wat van de spanning weg. Ook zakt de film in de tweede helft iets in, die lang niet zo vermakelijk is als het eerste gedeelte.

Ondanks dit alles kijkt de film verder lekker weg en verveeld het allemaal geen moment.

3,0*

Tot aan deze film viel Wenders wat tegen, maar met Der Amerikanische Freund maakt hij veel goed en dit is dan ook met gemak de beste film, die ik van hem tot nu toe zag.

Ik vond het vooral erg sfeervol. Erg mooi zijn de Europese locaties, met daar doorheen verweven een stukje Amerikaans gebeuren, waarvan Dennis Hopper hier de personificatie is. Hopper en Ganz zijn voornamelijk de mannen waar het om draait en die naarmate de tijd vordert een steeds sterkere band met elkaar krijgen. Beide acteren sterk, maar vooral Ganz is op sommige momenten echt heel goed. Hij weet zijn personage van zieke man, die twijfelt over diverse moeilijke keuzes, die hij moet maken, ontzettend goed en geloofwaardig neer te zetten.

Zo goed, dat ik op een gegeven moment echt met hem mee zat te leven. Wenders brengt het allemaal goed en sterk in beeld en draagt met zijn camerawerk er mede aan toe bij, dat de film in de tweede helft op een gegeven moment zelfs behoorlijk spannend wordt. Vooral het moment waarbijGanz en Hopper moeten samenwerken in de trein, is buitengewoon spannend en zit erg goed in elkaar. Het einde vond ik ook erg krachtig en een mooi einde van een boeiend verhaal, dat door Wenders erg sfeervol en zorgvuldig op de camera is vastgelegd.

Uiteindelijk toch wel erg verrast. Ik had niet verwacht dat Wenders nog zoiets goeds tussen zijn oeuvre had staan, maar gelukkig was dat wel het geval.

4,0* dik

Le Amiche is een vroegere film van Antonioni, die tevens wat toegankelijker is, dan veel van zijn latere werk.

Dat maakt het gelukkig allemaal niet minder. Het ziet er allemaal mooi uit en de cameravoering is bij vlagen zelfs weer erg mooi te nomen, waarbij vooral het Turijnse landschap er goed op staat. Het verhaal zelf is aan de soap-achtige kant. Vijf dames staan centraal en hebben allemaal nogal wat problemen, waar ze het continu over hebben. De dames behoren tot de rijkere klasse, maar hun leven lijkt nogal leeg te zijn heeft maar weinig diepgang.

Toch kijkt het wel lekker weg, want ondanks de soms wat zware thema’s blijft het enigszins luchtig en wordt het drama nooit te zwaar. Daarnaast zijn de acteerprestaties behoorlijk goed. Clelia vond ik daarnaast ook een erg fijn personage. Ze is duidelijk de sterkste vrouw, misschien ook wel omdat ze niet zo’n rijke basis heeft als de andere dames en iemand voor wie ik gedurende de film ook veel sympathie voelde.

Het enige dat misschien echt ontbreekt zijn memorabele scenes, waardoor dit ook nooit een echte topper wordt, maar desondanks is het een prettige wegkijker.

3,5*

Dit viel me allemaal nog 100% mee deze film. Ik had het slechter verwacht. De film kent een goed opgebouwd verhaal, waarbij de climax natuurlijk aan het eind van de film afspeelt en ook de acteurs doen hun werk naar behoren, niet bijzonder goed, maar verder ook niet heel slecht. Er zitten misschien een aantal cliché momenten in de film, maar toch lijkt het hier voor mij wel te werken. De schrikmomenten in de film zijn in ieder geval goed verzorgd, met aardige sfeervolle momenten en de film is bij vlagen zelfs nog redelijk spannend. Vermakelijk filmpje dus wat mij betreft en een kleine voldoende!

3,0*