Opinions

Redelijke film, die een frisse kleurrijke aankleding heeft, op sommige momenten wat te geforceerd overkomt, maar in zijn geheel nog redelijk onderhoudend is, al duurt de film net wat te lang. De film is op zich best aardig gemaakt, maar heeft als geheel uiteindelijk niet zo heel veel bijzonders te bieden. De film komt traag op gang maar echt heel grappig wil de film nooit worden. Chan is soms wel leuk, maar de grappigste momenten van de film zitten vooral in de cameo's van Arnold Schwarzenegger, Owen Wilson en Rob Schneider, waarbij vooral Schwarzenegger erg grappig is. Verder is het een vrij voorspelbare en formulematige film, waarvan de afloop niet moeilijk te raden zal zijn.

2,5*

Een lange zit maar best vermakelijk.

Het is ook niet niks, een hele reis rond de wereld, dus dat de film drie uur duurt, valt op zich best wat voor te zeggen. De zeven minuten lange inleiding van de film had voor mij niet zo gehoeven. Daarna komt de film lekker op gang. Het tempo is aan de lage kant, maar desondanks valt er voldoende te beleven.

Vooral de landen waar ze langs komen worden er op een leuke en vaak ook erg kleurrijke manier uitgelicht. Niven vond ik redelijk, maar het is vooral Cantinflas, die het erg leuk doet als hulpje Passepartout.

Wat verder opvalt is dat er een hoop cameo´s van bekende acteurs en actrices inzitten. Verder is het vooral vermakelijk en charmant. Het oogt soms ook wat knullig, ik zag bij een Indianenaanval pijlen op iemand afketsen, maar tegelijktijd is dat ook wel weer grappig. Hoogtepunt was voor mij trouwens het bezoek aan Spanje.

Een Oscar is wel wat teveel van het goede voor deze film. Er heeft ongetwijfeld enorm veel tijd gezeten in het maken van de film, dat zie je er ook wel aan af. Maar dat maakt de film nog niet gelijk Oscarwaardig. Maar goed ik heb weleens slechtere films gezien die een Oscar hebben gewonnen, dus zo erg is het nu ook allemaal weer niet.

3,0*

Best een leuk lowbudget filmpje.

Vooral de opbouw zit goed in elkaar. Het begint allemaal nogal traag, maar hierdoor weet men de spanning goed op te bouwen. In de tweede helft ligt het tempo wat hoger en is er ook wat meer actie. De actie en special effects, zien er overigens behoorlijk goed uit. Charlie Sheen is overigens niet zo sterk. Hij probeert hier een vreemd typetje neer te zitten, maar zijn pogingen om grappig voor de dag te komen, zijn vaak lichtelijk geforceerd.

Maar Sheen kan de film gelukkig niet verpesten, omdat de rest gewoon goed is. Verhaaltechnisch zit het goed in elkaar en qua effecten en spanningsopbouw dus ook. Het heeft hier en daar iets weg van Invasion of the Body Snatchers en ondanks dat The Arrival niet zo goed is als die film, heeft men er toch iets leuks van weten te maken.

3,0*

Tjonge, toch wel een tegenvaller deze film. De drie Capra’s die ik tot nu toe zag vond ik allemaal goed, maar Arsenic and Old Lace is toch een stuk minder. Nou moet ik ook zeggen dat ik niet echt een fan ben van kluchten zoals dit, maar toch had ik het wel iets leuker verwacht. Gary Crant speelt hier mijns inziens te druk en veels te overdreven om echt leuk te zijn. Ik snap dat het bij zijn rol hoort en bij deze film, maar voor mij werkte het niet. In His Girl Friday is hij bijvoorbeeld vele malen komischer dan hier. De film gaat verder in een razend tempo voorbij, met grotendeels flauwe en niet zo’n leuke humor. Ook de broer van Grant, Teddy, is wat mij betreft totaal niet grappig. De leukste personages zijn dan nog de twee tantetjes en de dokter, gespeeld door de altijd goede Peter Lorre, ook juist de personages die wat minder overdreven spelen. Een missertje van Capra dus.

2,5*

Standaard actiefilmpje met Wesley Snipes, zoals Snipes ze in periode eigenlijk aan de lopende band maakte.

De film begint aardig, maar verzinkt al snel in een weinig bijzondere film vol clichés, en weinig bijzondere gebeurtenissen. Her en der zitten er nog een paar redelijke actiescènes door de film verweven, maar daar buitenom heeft de film niet zo heel veel te bieden en slaat de verveling soms toe. Typisch dertien in een dozijn werkje, dat nergens bijzonder is en verder weinig inspirerend oogt.

Kortom, een film waar je weinig aan mist, als je hem niet gezien hebt.

1,5*

Apart filmpje dit, wat vooral ook komt door Russell Brand.

Brand speelt een personage dat aan de ene kant totaal niet uit te staan is en soms best ongrappig is. Aan de andere kant heeft hij ook wel een bepaalde charme, wel humor en is soms zelfs een beetje aandoenlijk. Het leukste van de film zijn duidelijk de confrontaties tussen Brand en Helen Mirren, die de rol van zijn verzorgster speelt. Mirren is soms lekker cynisch en ook nooit bang om de waarheid te zeggen, wat soms best grappige situaties oplevert.

Het verhaal is verder ook wel aardig uitgewerkt, al is de film wel enorm voorspelbaar. De overige rollen zijn trouwens ook redelijk verwaarloosbaar. Jennifer Garner is wat mij betreft geen echte bitch en Nick Nolte’s rol voegde al helemaal niks toe aan de film.

Toch heb ik me prima vermaakt met deze film, die op momenten toch te leuk is, waardoor de positieve elementen uiteindelijk toch de negatieve overheersen. Brand is zeker geen superkomiek, maar in deze film lukt het hem in ieder geval om overeind te blijven, al was het hem zonder helen Mirren misschien niet gelukt.

3,0*

Gisteren voor het eerst deze film mogen aanschouwen.

Op de een of andere manier trok de film mij nooit zo, maar aangezien ik weer eens wat van Spielberg wilde zien, besloot ik deze film maar eens een kans te geven. Spielberg heeft erg goede films gemaakt, maar ook wat mindere. AI behoort helaas tot die laatste categorie, al had een voldoende er zeker in gezeten.

Het begin van de film vond ik behoorlijk matig. Ik houd best van sentimentele films, maar hier lag het er allemaal wel erg dik bovenop. Haley Joel Osment acteert voortreffelijk, maar ondanks dat gegeven kreeg ik toch geen feeling of medelijden met hem. Daarna komt op een gegeven moment Jude Law ten tonele en dan wordt de film gelukkig ook een heel stuk beter. Visueel verschijnen er soms hele mooie decors ten tonele en daarnaast speelt Law ook een frisse en vrolijke rol. De zoektocht van Osmont naar de blauwe fee was wel aardig en ik was op zich best benieuwd hoe de film zou eindigen. Daaronder het ijs verwachte ik eigenlijk dat de film zou eindigen, maar de film ging nog even door en eindigde op een manier die mij veel minder beviel. Sowieso vond ik die laatste minuten er echt aangeplakt. Ook de Aliens 2000 jaar later, zien er visueel behoorlijk lelijk uit.

Zonder die laatste minuten had ik er zeker een voldoende van gemaakt, nu blijft de film op een kleine onvoldoende hangen. Ik moet trouwens nog wel even zeggen dat Teddy echt een leuke toevoeging is aan deze film, zonder hem zou de film nog minder geweest zijn.

2,5*

Mooie film, die de kijker mee terugneemt in de tijd.

En dat is ook het gevoel dat ik tijdens het kijken van de film had. Heel knap dat je op sommige momenten even vergeet dat de film uit 2011 komt. Door acteurs als John Goodman en James Cromwell werd ik er telkens weer aan herinnerd dat het wel een recente film is, maar verder wil ik er in ieder geval mee aangeven, dat het knap gemaakt is.

Verder is het wel een typische stomme film. Het verhaaltje is redelijk en de acteerstijl is soms wat overdreven, al valt het nog mee in vergelijking met de vroegere stomme films. Jean Dujardin is een fijn acteur, die door zijn geweldige glimlach mij gelijk aan Clark Gable deed denken, en daarnaast weet hij er een hoop sympathie mee op te wekken. Bérénice Bejo is een prima tegenspeelster en doet vrij weinig voor hem onder. Het leuke hondje van Dujardin maakt het plaatje af en moet de twijfelende kijker over de streep trekken.

Verder is het een leuk experiment dat regelmatig goed werkt. Er zitten een aantal erg sterke scènes in de film, waarbij vooral de dansscène aan het einde er echt fantastisch uitziet. Ook de zelfmoordscène werd op erg originele wijze afgesloten. Al met al een sterke film, een fijn experiment en vooral ook een heel originele film anno nu. Een unieke kans voor sommige mensen om eens kennis te maken met de stomme film, al heb ik ondanks de uitstekende kwaliteit van deze film, niet bepaald het idee dat de massa hier nu warm voor loopt.

Het zei zo. Als The Artist straks misschien de Oscar voor beste film wint, zou ik daar in ieder geval prima mee kunnen leven.

4,0*

Leuke film, met een Jack Nicholson in topvorm.

Geweldige rol hier van hem. Hij speelt een nogal obsessief personage en vooral dat obsessieve gedrag van hem, is op sommige momenten echt ronduit hilarisch. Ook zijn omgang met de behoorlijk harige hond van zijn overbuurman, waar hij op mag passen, is erg komisch. Nicholson draagt hier echt de film en ik denk niet dat iemand anders, beter die rol had kunnen invullen. Helen Hunt en Cuba Gooding Jr. hebben daarnaast aardige bijrolletjes. Greg Kinnear vond ik iets minder leuk.

In de tweede helft zakt het geweldige niveau langzaam wat weg en krijgt het verhaal een nogal voorspelbaar verloop. Ook de humor wordt net iets minder scherp, maar dankzij Nicholson blijft het gelukkig erg genietbaar. Hij draagt de film volledig en haalt soms het bloed onder je nagels vandaan., terwijl je twee minuten later bij wijze van spreken weer met hem meeleeft. Terechte Oscar voor hem.

3,5*

Mijn eerste Malle en een erg aangename verrassing. De film is enorm mooi in zwart-wit geschoten en dat zorgt in combinatie met de fraaie muziek voor een erg sfeervolle film. Het verhaal is erg leuk en ondanks dat de film soms traag is, verveelt het geen moment. Erg mooi ook weergegeven is de wanhoop van Jeanne Moreau, als ze overal door de stad dwaalt op zoek naar haar minnaar. Daarnaast zet Moreau overigens een prima rol neer. Dat de film enkele toevalligheden bevat vind ik eigenlijk niet zo erg. Ik vind de sfeer die wordt neergezet eigenlijk nog mooier en interessanter, dan het gegeven van wie het allemaal gedaan heeft. Daarom is het wel jammer, zoals anderen ook al aangeven, dat het einde behoorlijk afgeraffeld wordt en de politie even duidelijk laat zien hoe alles in zijn gegaan is. Verder heb ik me prima gemaakt met deze zeer stijlvolle Franse film-noir.

4,0*

Een vermakelijke heistfilm dit, een genre wat ik, mits goed uitgevoerd, zeker kan waarderen.

The Asphalt Jungle is zeker goed uitgevoerd al heeft de film het probleem nogal aan de trage kant te zijn. Dat hoeft bij een film op zich geen probleem te zijn, maar in deze film, vond ik het op de een of andere manier niet altijd even goed werken. Huston is een regisseur die mij al een paar keer goed bevallen is en ook deze film heeft zeker zijn erg goede momenten.

Huston besteedt in het verhaal vooral aandacht aan de personages, die allemaal een redelijke goede uitwerking krijgen. Daarnaast spelen de acteurs ook zeker niet onaardig. Sterling Harden steelt wat mij betreft de show als spierbundel, die soms niet al te snugger oogt. Ook valt het kleine rolletje van Marilyn Monroe op. Wat mij vooral opviel is hoe mooie vrouw ze hier eigenlijk is. Best apart, want in Some like it Hot, een film van 9 jaar later, vind ik haar er echt een stuk minder knap uitzien. Het daardoor duidelijk dat ze eind jaren vijftig al over haar hoogtijdagen heen is. Maar hier is het zeker een mooie vrouw.

Verder kent de film een sfeervolle belichting en ook best mooie locaties. Grote minpunt van de film is dat ik ondanks dit alles niet echt gegrepen werd door het verhaal en alles wat de karakters overkwam. Ook misste ik een bepaalde spanning, die ik veel andere noirs vaak wel kan terugvinden. Dat maakt van The Asphalt Jungle zeker geen slechte film, maar er had zeker nog meer in gezeten.

3,5*

Mooie strak geschoten film, in een traag tempo met goede, rustige muziek, die vooral in het middenstuk mij erg wist te boeien. Ik heb de laatste tijd wel wat films met Casey Affleck gezien, maar hier weet hij pas echt te overtuigen. Je voelt contstant dat hij iets van plan is, maar daarnaast straalt hij ook een bepaalde angst en onzekerheid uit, erg knap gedaan. ook Pitt is zoals altijd goed en weet het ene moment sympathiek over te komen, terwijl ik hem bijvoorbeeld 10 minuten later weer een enorme eikel vond.

De karakters worden behoorlijk goed uitgediept en vooral het rollenspel tussen Pitt en Affleck is erg boeiend om tte zien. Het laatste gedeelte van de film voelt echter wat langdradig aan en vond ik persoonlijk iets minder boeiend. Desondanks een behoorlijke goede film dit.

3,5*

Soms wel wat ongeloofwaardig, maar over het geheel een film die erg lekker wegkeek. Het is niet altijd even overtuigend, maar die actiescenes zijn goed en vakkundig gemaakt.

3,0*

Wederom een fijne en vermakelijke Carpenter dit. Carpenter doet hier wederom veel met weinig middelen en dan krijg je soms leuke films. Deze film heeft vanaf het begin een sterk sfeertje, door de soms onheilspellend klinkende muziek. Dit zelfde deuntje draagt soms ook behoorlijk bij aan de spanning. Ook de locatie is leuk gekozen, zo’n verlaten politiekantoor waar verder nauwelijks iemand voorbijkomt.

Ondanks dat het verhaaltje niet zo heel veel voorstelt en de afloop enigszins te voorspellen is, zitten er zeker wel wat onvoorspelbare, goede zaken in. Zo zie je de gangsters op een gegeven moment een aantal keren voorbij een ijscokraam rijden. Ik had al een vermoeden dat ze die man zouden pakken, maar dat ze het meisje dat terugkomt met haar ijsje zonder pardon overhoop schieten, slaat dan wel weer even voor mij onverwacht en keihard in.

De aanval op en verdediging van het politiegebouw is dan best vermakelijk al zitten er soms een aantal onlogische zaken in. Ze schieten bijvoorbeeld de gangsters neer en hebben daarna bijna geen kogels meer, terwijl ze er even niet aan denken om de geweren van de neergeschoten gangster in het politiegebouw te pakken. De acteurs zijn verder wel aardig en in combinatie met de niet te lange speelduur, de sterke muziek en sfeer hebben we weer te maken met een uiterst vermakelijke Carpenter.

3,5*

Prima actiefilm die ruim anderhalf uur vermaak weet te bieden.De film heeft qua verhaal niet veel om het lijf, maar hoofdrolspelers Fishburne en Hawke acteren vrij goed, hoewel de rest van de cast er maar een beetje bijhangt en de opbouw van de groep ook wel erg standaar en steriotyp is. De film is op zich best vermakelijk, al is deze af en toe nogal onoverzichtelijk en ook best wel donker. Actie is er echter genoeg. Er wordt een hoop geschoten, gevochten en de ontploffingen zijn talrijk. Tevens is de film nog best spannend. De ontknoping op het einde mag er zeker zijn Het is op zich verder zeker geen superfilm, maar op de een of andere manier is het allemaal erg vermakelijk en verveelt het geen moment. Wat mij betreft zeker een voldoende waard!

3,0*

Zware kost dit, dat moge duidelijk zijn, waarbij je jezelf even tweeënhalf uur goed moet focussen om alles goed mee te krijgen, zo merkte ik bij mezelf.

Het eerste verhaal over de vrouw die haar woede over de dood van haar man op alles en iedereen afreageert wordt in zwart-wit verteld. Ik vond dit verhaal nog best interessant, met prima acteerwerk van de hoofdrolspeelster en een verhaal die duidelijk kritiek wil uiten op de samenleving van die tijd. Het duurt alleen niet zo heel lang, want na een minuut of veertig is het al voorbij en wordt aangevangen met het tweede en veel langere verhaal.

Dit tweede verhaal is in kleur geschoten en kent juist een hoofdrolspeler, die bij alles en nog wat zomaar in slaap kan vallen. Ook hier is er duidelijk kritiek op de samenleving, al vond ik de manier waarop het hier verteld wordt uiteindelijk toch een stuk minder boeiend dan het eerste verhaal. Het kostte me hier duidelijk veel meer moeite om me te focussen en wat er allemaal ook gebeurde, het bleef allemaal een nogal ver van mijn bed verhaal. Nu weten de meeste andere Sovjet cineasten het vaak allemaal nog wel boeiend te maken door een fijne cinematografie, maar ook daar ben ik hier totaal niet onder de indruk van. Ik vond het bij vlagen zelfs nogal lelijk.

Achteraf kan ik wel concluderen dat dit een unieke film is, die zich moeilijk laat vergelijken met iets anders. Muratova is een regisseuse met een sterke eigenzinnige visie, al ben ik op dit moment daar nog niet van overtuigd. Misschien dat een andere film van haar, mij daar in de toekomst anders over zal laten denken. Maar dat zien we tegen die tijd dan wel weer.

2,0*

The Astronaut’s Wife is zo’n typisch voorbeeld van een film met een redelijk scenario, dat met een goede uitwerking wel eens een goede film zou kunnen opleveren. De uitwerking hier is echter bij lange na niet goed gedaan en in plaats van een spannende film, wordt er een voorspelbare film voorgeschoteld, die juist totaal niet spannend is.

Het begin is niet slecht, maar na een kwartier begint een vervelend uur, waarin er vrijwel niets gebeurt. Vanaf het begin heb je al door dat er met Depp iets mis is, maar Theron is helaas niet al te snel van begrip. Dat is funest voor de spanningsopbouw, die er dan ook totaal niet is. Het acteerwerk is ook ondermaats. Depp kan er nog wel mee door, maar Theron is vervelend als huilerige vrouw, die uiterst plat wordt neergezet. Het enige wat nog wel aardig is, is het einde, maar daarvoor is er helaas al te veel gebeurd om daar nog van te kunnen genieten.

1,5*

Deze film wordt nogal eens vergeleken met Sunrise van F.W. Murnau en aangezien ik die film echt super vind, was ik hier best benieuwd naar. Goed, nadat ik de film gezien heb, snap ik de vergelijking wel, maar deze film wist mij uiteindelijk lang niet zo te raken als bij Sunrise wel het geval was. De romantiek kreeg mij in deze film niet mee, al vond ik het verder geen slechte film.

De film kent zeker enkele sterke momenten en enkele mooi beelden, die door anderen hier allemaal al een keer genoemd zijn, maar oogt soms ook nogal rommelig. De personages zelf zijn niet onaardig, met als uitblinker Père Jules, waar ik even aan moest wennen, maar die naarmate de film vordert steeds grappiger werd. Verder deed de film mij emotioneel niet zo heel veel en dus kom ik niet verder dan een voldoende voor deze L’Atalante.

3,0*

” You should have seen the Atlantic Ocean back then.”

Leuke film, waarin Malle een mooi portret schetst van een plaats, waarvan de bloeiperiode al enige jaren voorbij is. Datzelfde geldt voor hoofdrolspeler Burt Lancaster, die als de dief Louis ook over zijn hoogtepunt heen lijkt. Lancaster speelt de rol geweldig en maakt van zijn personage een charismatische man, voor wie je gemakkelijk sympathie krijgt, ondanks dat hij niet helemaal deugt. Vooral de manier waarop hij terug lijkt te grijpen naar het verleden, als hij ineens weer geld heeft, is soms zelfs lichtelijk hilarisch en die momenten komen zelfs lichtelijk wanhopig over. Dat doet ook de twijfel bij mij groeien, of Lou in het verleden zo’n grote crimineel was. Volgens eigen zeggen wel, maar er komen op een gegeven moment steeds meer aanwijzingen, dat dit verhaal waarschijnlijk behoorlijk is opgeblazen.

Overigens speelt Susan Sarandon ook niet onaardig, maar in de scenes met Lancaster samen komt ze er niet aan te pas. Verder is Atlantic City zeker sfeervol en wordt er een mooi beeld geschept van de gokwereld aldaar. In de tweede helft zakt het niveau echter toch een klein beetje in. Malle lijkt niet echt een keuze te kunnen maken of de film de humoristische kant op moet of om het misdaadverhaal net wat dieper en interessanter te maken. Hierdoor wordt het ook nooit zeer goed of indrukwekkend.

Maar ondanks dat gegeven, is het een fijne wegkijker, mede dankzij de leuke sfeer, de goede dialogen en de geweldige rol van Lancaster.

3,5*

Wat heb ik soms moeten lachen om ATM, want veel onnozeler dan dit worden horrorfilms zelden. Het aantal onwaarschijnlijkheden is niet op twee handen te tellen en dat verpest de geloofwaardigheid en de werking uiteindelijk dramatisch.

Het begint nog wel aardig en ATM is ook nog redelijk sfeervol, met een goed gekozen locatie en een duister en mysterieus uitziende killer. Maar vanaf het moment dat het kat- en muisspel begint, zakt het niveau nog lager dan de temperatuur in de film. Elke seconde wordt alles ongeloofwaardiger en lachwekkender, met als dieptepunt, de zogenaamde “geniale” trucjes van de killer. Hij weet al dat ze hem willen verbranden en daarom zet hij een pop neer, en het spannen van die draad, omdat hij natuurlijk weet dat iemand hard die kant op zal rennen, was ook al zo enorm lachwekkend.

Met een sterker script had dit best iets kunnen worden, maar dit sloeg op momenten soms echt alles.

1,0*

Toch wel een behoorlijke tegenvaller deze film. Laat ik vooropstellen dat de cinematografie van de film in ieder geval erg mooi is en dat dit in ieder geval mooi naar voren komt in het al vaak genoemde fraaie longshot op het strand van Duinkerken. Maar ook een shot in een weiland naast een watertje, waar je op een gegeven moment de vliegtuigen die overvliegen in ziet weerspiegeld worden, is mooi om te zien. Helaas is de film op andere punten wel wat minder. Het begin van de film is nog wel aardig met een paar scènes die mooi vanuit twee verschillende oogpunten achter elkaar getoond worden., maar op een gegeven moment lijkt de film echter een stuurloos schip, waarbij je als kijker een half uur lang geen idee hebt waar de film nu naartoe wil. De genoemde shots zijn mooi, maar staan totaal niet in dienst van de film. Dat middenstuk haalde me ook totaal uit de film. Maar het vervelendst vond ik toch wel de manier waarop geprobeerd wordt om sympathie voor Briony te krijgen. Op een gegeven moment zie je Briony bij Knightly en McAvoy langsgaan en haar excuses aanbieden voor haar leugens van vroeger, waardoor McAvoy uiteindelijk een nare 4 jaar heeft gehad. Daar valt best wat voor te zeggen, maar dan blijkt dit op het einde niet waar te zijn en heeft Briony dit uiteindelijk als fictie in haar boek verwerkt om zogenaamd Knightly en McAvoy het geluk te gunnen wat ze in hun echte leven nooit hebben beleeft, maar uiteindelijk staat ze er zelf sympathieker door op. Bah! Daardoor kon het uiteindelijke einde mij ook vrij weinig schelen en kreeg ik nog steeds geen sympathie voor Briony, terwijl anderen dat misschien wel hebben. Jammer, maar het is niet anders.

2,0*

Een erg leuke film van Britse bodem, met vlotte humor, geinige personages en een leuk uitgewerkt concept.

Ik houd wel van dit soort filmpjes, als ze zichzelf niet al te serieus nemen zoals hier. Veel vaart en niet te veel aandacht besteden aan de randzaken, waardoor de focus vanaf het begin gelijk al ligt op de strijd die de jongeren gaan voeren tegen de Aliens. De Aliens zien er ook best goed uit. Niet super eng, maar ook niet echt nep. Het groepje jongeren weet ondanks dat ze zich met niet al te positieve zaken bezighouden en erg grofgebekt zijn, toch al snel mijn sympathie te winnen. Daarnaast zit er ook een hoop humor in het taalgebruik en de oneliners.

Verder houd ik ook wel van de mooie setting. Een hoog flatgebouw in een achterstandswijk in Londen, dat de basis vormt in de strijd tegen de Aliens. De gangetjes en weggetjes eromheen worden trouwens ook goed benut. Zo iemand al Nick Frost is ondanks zijn niet al te grote rol ook best grappig. Ja, het is misschien niet de meest memorabele film, maar verder zijn er opvallend weinig minpunten te bedenken.

Het is leuk bedacht, leuk uitgewerkt, kent een geinige soundtrack en kijkt gewoon uiterst gemakkelijk weg. Prima popcornvermaak dus.

3,5*

Een film met een ezel in de hoofdrol was ik tot nu toe nog niet eerder tegengekomen. Aangezien ik de twee eerdere films die ik tot nu toe van Bresson zag, goed en zeer goed vond, besloot ik deze gisteravond maar eens een kans te geven.

Na afloop kan ik stellen dat dit ook wederom een erg goede film is, waarin de ezel duidelijk de show steelt. De vaak vervelende personages om het dier heen en de wederom erg minimalistische karakters in deze film, zorgen ervoor dat Balthazar er enorm uit springt, wat misschien ook wel de bedoeling was van Bresson. Ik vond de ontwikkeling van het dier en zijn bazin Marie erg mooi om te volgen en soms had ik echt ontzettend medelijden met Balthazar, omdat de manier waarop door iedereen met hem omgesprongen wordt soms echt wel dierenmishandeling was.

Naast het verhaal is ook de cinematografie weer erg mooi. Het ziet er allemaal erg verzorgd uit en er zitten enkele prachtige shots in de film. Ja, Bresson is een regisseur die mij erg lijkt te liggen, binnenkort maar eens op zoek naar nog meer werk van hem.

4,0*

Degelijke film, met een interessant onderwerp. De personages in de film blijven echter te oppervlakkig en worden niet goed genoeg uitgewerkt om mij als kijker echt te raken. Het acteerwerk van de meeste jongetjes is echter wel goed en de film komt verder wel authentiek over. Het einde is dan ondanks dat het erg voorspelbaar is best sterk, maar had met een betere karakteruitwerking waarschijnlijk meer indruk op mij gemaakt.

3,0*

Een vrij bizarre film dit van Werner Herzog. Bizar is vooral hetgeen wat we te zien krijgen. Want hoewel het genre hier aangeeft dat het drama met een beetje horror is, vond ik het vooral op momenten erg komisch om naar te kijken.

Het gaat eigenlijk helemaal nergens over, maar op de één of andere manier fascineerde mij dat wel. We zien een bende losgeslagen dwergen, die de boel aardig in het honderd proberen te schoppen, duidelijk boos zijn en die zich ook nergens iets van aan lijken te trekken. Herzog filmt het op een mooie manier en legt vast wat de dwergen allemaal uithalen. Hoewel het geheel af en toe best een repetitieve factor kent, verveelde ik me geen seconde. Sommige dwergen zijn best irritant, maar ik vond die Hombre met zijn lach en geluidjes vaak erg grappig. Dat hoofd van hem is op sommige momenten echt onbetaalbaar.

Echt topcinema vind ik het niet, daar is het dan weer net iets te zwak voor. Maar wie een aparte cultachtige film ziet, waarin shockerende scenes zitten, kan deze gerust eens een keertje proberen. Alleen dierenliefhebbers kunnen dit beter overslaan, want die vriendelijke wezens komen er hier soms nogal vervelend vanaf.

3,5*

Ik had er heel wat meer van verwacht moet ik zeggen, maar de film viel behoorlijk tegen. De film is naast voorspelbaar mier en mierzoet. Zoetere films kom je nauwelijks tegen. Ook het acteerwerk was lang niet altijd overtuigend. De film bevat wel af en toe mooie beelden, maar dat is lang niet voldoende om een uur en drie kwartier te boeien.

2,0*

Mooie film inderdaad.

Ricardo Darín viel mij al in erg positieve zin op in El Secreto de Sus Ojos en ook hier doet hij het erg goed. De film kent een traag tempo en in combinatie met de mooie cinematografie, is het af en toe een film waar je in weg zou kunnen dromen.

Het verhaal is goed en daarnaast heeft de film de hele speelduur iets mysterieus en ongrijpbaars over zich heen hangen. Dit zorgt voor een erg fijne en aparte sfeer. Verder is de muziek niet opvallend aanwezig, al is de intro en outro wel erg aangenaam. De film had op een paar momenten iets meer tempo mogen hebben, maar verder ben ik het wel met de meerderheid hier eens en is het gewoon een ijzersterke film.

4,0*

Een redelijk leuk en vrij vlot filmpje van Lubitsch. Bij vlagen is het best komisch en ook leuk om te ontdekken dat de screwball komedie al in dit decennium bestond, terwijl ik dacht dat dit genre pas in de jaren dertig van de vorige eeuw zijn oorsprong kent. Op zich ook niet zo raar, aangezien Lubitsch zelf in zijn latere carrière ook een aantal goede screwball komedies heeft afgeleverd.

In deze Austernprinzessin zie je duidelijk invloeden terug, die Lubitsch later ook weer gebruikt heeft. Los daarvan is het een satire, die behoorlijk over the top gaat, met een vrij hoog tempo en een vermakelijk verhaaltje. Hoewel het nooit echt hoogstaand wordt, verveeld het ook geen moment en is de humor meestal wel geslaagd. Ik vond alleen wel dat er nogal veel tekst intermezzo’s werden gebruikt. Die kwamen er bijna elke tien seconden tussendoor, iets wat toch wel teveel van het goede was. Ik snap dat ze af en toe noodzakelijk zijn, maar ik ken genoeg andere stomme films, waarin ze minder gebruikt worden, zonder dat bepaalde zaken onduidelijk zijn.

Maar verder is het in orde en heb ik me voldoende vermaakt, waarbij het ook scheelt dat de speelduur gelukkig niet zo heel lang is.

3,0*

Australia is wat mij betreft een redelijke film, meer niet, want daarvoor zijn de gebeurtenissen in de film te standaard en cliché, al is het begin van de film nog best veelbelovend. Hierin maken we kennis met de hoofdpersonages, die lekker overdreven spelen met af en toe leuke vlotte overdreven humor. Helaas verdwijnt dit op een gegeven moment al snel naar de achtergrond en wordt de film serieuzer en af en toe wat te dramatisch van aard. Het sentiment ligt er trouwens richting het einde helemaal dik bovenop, wat wel jammer is.

Visueel heeft de film soms best wat te bieden, zoals bijvoorbeeld met het veetransport, waarin echt hele mooi geschoten plaatjes zitten. Grappig trouwens dat ik deze week weer eens film met een veetransport zie, dat zag ik namelijk een aantal dagen gelden ook al bij Red River en daardoor moest bij dit transport gelijk aan die film denken. Helaas komen zulke hoogtepunten naarmate de film vordert steeds minder voor. Daardoor wordt het, vooral doordat de film erg veel moeite lijkt te hebben om er een einde aan te breien, nog een lang laatste half uur.

Het begint dus erg leuk, maar eindigt matig.

2,5*

Sterke film van Kitano, die hoewel het weinig nieuws te bieden heeft, absoluut vermakelijk is.

De film lijkt nog het meest op Sonatine. Maar waar die film vooral veel luchtige en erg grappige momenten te bieden heeft, daar zijn die momenten hier maar spaarzaam aanwezig. Het is hier allemaal veel harder. Maar dat is helemaal niet erg, want het is goed in beeld gebracht door Kitano en daarnaast ook vermakelijk.

Het is verder een nogal plat filmpje. Soms erg lomp en met personages erin, die verder weinig uitgediept worden, maar op dat een of andere manier is dat hier ook niet zo belangrijk. De Yakuza’s worden in deze film met de grond gelijk gemaakt en de scène met de tandartsboor is fantastisch gemaakt. Daarnaast is Autoreij een erg stijlvolle film met een mooie aankleding. Het acteerwerk is goed en Kitano draagt daar zelf, ook weer een flinke positieve steen aan bij.

Kortom een fijne film uit een genre dat Kitano goed beheerst. Trouwens leuk om te lezen dat er een tweede deel van komt.

4,0*