Opinions

Leuke film van John Huston, al is de klassiekerstatus misschien lichtelijk overdreven. De film speelt zicht grotendeels op het water in Afrika af en moet het vooral hebben van het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers en de wisselwerking tussen beiden. Bogart acteert erg sterk en ziet er vooral in het eerste deel van de film woest uit met zijn ongeschoren kop en inderdaad behoorlijk ver naar voren staande tanden. Katharine Hepburn is wat minder, maar bevalt naarmate ze wat losser wordt wel steeds meer. Het spel tussen beiden is wel aardig, al miste ik af en toe wel enigszins de chemie tussen beiden.

Verder is de film vermakelijk om te volgen en het ene moment wat boeiender dan het andere momenter, net zoals eigenlijk het avontuur van de twee zelf. Het is een leuke trip, met af en toe aardig plaatjes van de omgeving en de soms woeste rivier. Qua lelijkheid sprong bij mij echter ook de scène met de muggen erbovenuit. Dat zag er allemaal echt ontzettend lelijk en vooral erg nep uit. Verder kijkt de film dus zeker lekker weg, maar is het soms nogal voorspelbaar en wordt de film nooit echt van een superniveau.

3,0*

Best een aardige film, waarin hoofdrolspeler Hackett van de ene aparte in de andere aparte situatie belandt. Griffin Dunne doet het best goed en heeft de perfecte uitstraling en mimiek voor een hoofdrol als deze.

De film zelf is ook niet slecht, maar minder leuk dan ik van tevoren had gehoopt. Sommige situaties komen nogal gekunsteld over en misschien dat het daardoor niet altijd ewven leuk vond. Qua sfeer zit het verder wel goed en ook het camerawerk is dik in orde.

Vervelen is er dan ook zeker niet bij, maar ik had van tevoren een beetje een lekkere onzinfilm zoals They Live verwacht en hoewel de vergelijking misschien niet helemaal terecht is, is dat bijvoorbeeld wel een film waar ik ontzettend om heb moeten lachen. Hier zat dat er telkens net niet helemaal in, al moet ik zeggen dat het einde dan weer wel bijzonder leuk en geslaagd is.

3,0*

Ik vond het maar een matige film.

Het idee is best aardig, maar de uitwerking laat nogal wat te wensen over. Op zich is het halverwege wel duidelijk, dat Ricci niet dood is, omdat ze dingen kan, zoals bijvoorbeeld een spiegel kan laten beslaan, die een geest niet zou kunnen. Maar voor mij staat of valt de film daar niet mee.

Het is vooral de totale ongeloofwaardigheid van de film, die de boel geen goed doet. Vooral het personage, dat Neeson overigens wel aardig speelt, valt voor mij op een gegeven moment niet meer serieus te nemen met al zijn handelingen. Daarnaast kent de film een totaal gebrek aan spanning. Het acteerwerk van Ricci is best goed, maar die Justin Long mogen ze wat mij betreft gelijk een filmverbod opleggen. Wat een slecht acteerwerk en wat een ongeloofwaardig personage met onlogische gedragingen zet hij neer.

De film is gelukkig nog best sfeervol. Het rode jurkje van Ricci en haar verwondingen steken soms best mooi af tegenover al de donkere kleuren in de kamer van de begrafenisondernemer. Ook wordt een cliché einde met het jongetje als ultieme redder voorkomen, wat me alleszins meeviel. Dit voorkomt dat de film in de allerlaagste regiones terechtkomt. In zijn geheel is het echter toch nog ruim onvoldoende wat mij betreft.

2,0*

Dit viel me nog alleszins mee. Ik had het allemaal veel slechter verwacht. Oke het verhaal is wat eentonig en de film is behoorlijk voorspelbaar, maar daarnaast is het best vermakelijk. De film is soms lekker goor en de vampiers e.d. zien er allemaal best aardig uit. Zelfs de actie in de film is behoorlijk te noemen. Dan heb ik het deze keer niet over Seagal, die veelal lekker stilstaat en de wezens met zijn zwaard aanpakt, maar vooral over Tanoai Reed, die het behoorlijk te verduren krijgt en een aantal goede vechtscènes. Verder jammer van de soms ietwat snelle montage tijdens de actie scènes, maar verder in zijn geheel best onderhoudend.

2,5*

Geweldige film dit van Scorsese met een fantastische rol van Daniel Day-Lewis.

Kostuumdrama’s is een genre dat mij meestal niet ligt. Er zijn in ieder geval weinig films in het genre die ik goed vind, zelfs iemand als Kubrick ging bij mij ten onder met zijn Barry Lyndon. Scorsese lukt het echter wel en weet met the Age of Innocence een haast betoverend meesterwerk op tafel te toveren, die ik niet alleen mooi vind, maar die mij ook weet te raken.

Daniel Day-Lewis is een geweldig acteur, die bijna in alle rollen die ik van hem zag, erg goed speelt. Hij speelt hier met overtuiging de rol van Newland Archer, een sympathieke slimme man, die schijnbaar graag met het uiterlijke vertoon en de regels van de sociale bovenklasse meedoet om zo geen zorgen meer te hebben over zijn toekomst. Hij trouwt met de mooie, niet altijd even slim ogen May, gespeeld door Winona Ryder, en een goede toekomst lijkt verzekerd. Gelukkig is dat niet zo, want dat zou ongetwijfeld een minder boeiende film hebben opgeleverd. Want er is namelijk ook nog Michelle Pfeiffer, die als May’s nicht Ellen, regelmatig Newland het hoofd op hol brengt, maar hij lijkt vast te zitten in het web van de rijken.

En dat punt wordt door Scorsese op een geweldige manier uitgewerkt. In feite is het een eenvoudig verhaaltje over overspel, maar de geweldige acteurs, de fraaie aankleding en de geweldige cinematografie zorgen ervoor dat deze film zoveel meer is. Day-Lewis is hier een soort van anti-held. Het is af te keuren wat hij op sommige momenten doet, maar aan de andere kant begrijp je hem wel en op een gegeven moment had ik zelfs lichtelijk medelijden met hem. Het is aan de ene kant een slimme man, maar richting het einde van de film blijkt dat zijn vrouw slimmer is dan hij had gedacht, en dat vergroot het respect voor de personages en zeker voor May. Het niveau van de film is in ieder geval constant hoog. Ik was vooral ook benieuwd hoe alles af zou lopen. Het einde waarbij Day-Lewis in Parijs zijn geromantiseerde herinnering aan Ellen in stand houdt, is echt magisch.

Verder wil ik nog de prachtige cinematografie van de film roemen. Er zitten erg veel prachtige shots in de film, waardoor de film regelmatig oogt als een mooi schilderij. De muziek van Elmer Bernstein is erg aangenaam, evenals de fijne voice-over van de film. Ja wat mij betreft is dit een fijn meesterwerk, waarmee Scorsese toch weer bewijst hoe veelzijdig hij is. Ik vind niet al zijn films even goed, maar dit is absoluut een klein pareltje.

4,5*

Best wel boeiende film van Werner Herzog, die van een boottocht op de rivier een spannende onderneming weet te maken. De openingsscene met bijpassende muziek geeft meteen de sterke sfeer van de film weer. Klaus Kinsky speelt overtuigend de rotzak, voor wie je weinig sympathie voelt en die zichzelf ook steeds meer tot waanzin lijkt te drijven. De rest van de cast was soms wel erg matig. De film is verder redelijk oppervlakkig en zakt op sommige momenten een paar keer wat in.
Toch slaagt Herzog erin het tot het einde redelijk spannend, mysterieus en zelfs beangstigend te houden, want ze kunnen immers niet van de boot af en je weet zelf als kijker ook niet wat er zich allemaal in het oerwoud schuil houdt.
Aangenaam kijkvermaak al met al!

3,5*

Lekkere film weer van Kar Wai Wong.

Ik lees nu pas voor het eerst dat deze film samen met 2046 en In the Mood for Love een officieuze trilogie vormt. Dat zijn ook de films waar ik eigenlijk gelijk aan moest denken toen ik deze film zag. Ten eerste vanwege de tijdsperiode, jaren zestig, waarin de film afspeelt. En ten tweede ook vanwege Maggie Cheung.

Het verhaal vond ik deze keer niet altijd even boeiend, maar het is vooral het prima acteerwerk en de mooie visuele stijl van Wong, die ervoor zorgen dat de film boeit. Die soort van groenachtige kleur, geeft de film een fijne sfeer. Daarnaast spelen vooral Maggie Cheung en Andy Lau erg sterk. Alleen de muziek had nog wat beter gekund, maar dat heeft Wong gelukkig in enkele van zijn latere films ook wel "opgepakt.".

3,5*

Dat Ai no Korîda een erotisch getinte film is, lijdt geen enkele twijfel. Ik heb trouwens ook zelden een film gezien, waarin zoveel van dat soort scenes voorkomen. Maar het moet gezegd worden, dat er een behoorlijke erotische intimiteit en lichamelijke ongeremdheid in zit.

Het verhaal stelt verder niet zo heel veel voor en ook de acteurs, zijn niet altijd even goed. De regie van Oshima is stijlvol en lijkt de seksuele stribbelingen en de passie hierdoor ietwat in balans te brengen. Het einde was natuurlijk een pure horror scène voor de man,overigens knap en net zo expliciet als de rest van de film, in beeld gebracht.

Dit was in ieder geval een vrij heftige kennismaking met he werk van Oshima. Ik neem aan dat niet al zijn films zo zijn. Ik vond het in ieder geval best gedurfd en zeker niet zo platvloers als sommigen hier denken. Aardig al met al.

3,0*

Ik heb wel vaker films van vier uur gezien, maar dit is in ieder geval de meest recente. Vooraf zit je toch altijd een beetje tegen de speelduur aan te hikken, maar als je dan eenmaal aan het kijken bent, valt het soms reuze mee.

Bij Love Exposure was dit de eerste twee uur ook zeker het geval. Er zit een erg hoog tempo in, en de gebeurtenissen volgen elkaar razendsnel op. De personages zijn in ieder geval interessant en de soms best frisse humor en aangename soundtrack, zorgen ervoor dat er meer dan genoeg boeiends te zien valt. Het is moeilijk om de film in een bepaald hokje te stoppen, want het ene moment is het een drama, terwijl het twee minuten later weer meligheid troef is. Zo gaat dat de hele tijd maar door en dat werkt lange tijd bijzonder goed. Dat komt ook mede, door dat het gewoon een lekker origineel verhaal is, dat op een aanstekelijke manier wordt verteld.

In de tweede helft, en dan vooral in het derde uur, vond ik het geheel toch een beetje inzakken. Sono gaat hier en daar wat herhalend te werk, wat op zich niet erg hoeft te zijn, maar het haalde een beetje het frisse van de uren daarvoor weg. Gelukkig zitten er ook hier wel wat afzonderlijke momenten in, die leuk en sterk zijn. Daarnaast zijn de laatste drie kwartier gelukkig weer een stukje beter, waarbij ik het einde ook wel erg geslaagd vond. Ik ben toch wel blij dat ik Love Exposure nu eindelijk gezien heb. De film stond al langer op mijn lijst, maar ik had even een steuntje in de rug nodig om deze te gaan kijken.

Sono is in ieder geval een interessante regisseur. Hij heeft wel het een en ander in zich. Een leuke eigenzinnige stijl, waarbij hij er niet voor schroomt om lekker gekke en soms zelfs bizarre keuzes te maken. Wel jammer dat het niveau van de eerste helft niet de gehele speelduur werd vastgehouden. Desondanks heb ik hier toch wel het nodige kijkplezier aan overgehouden. Niet helemaal top, maar zeker bovengemiddeld goed.

3,5*

Na Bu San, is dit de tweede film van Ming-liang Tsai, die ik zie. Waar die eerste me prima beviel, was dit helaas toch wel een heel stuk minder.

Net als Bu San hoef je ook hier niet veel dialoog te verwachten, iets wat ik ook al wel verwacht had. Ook een soundtrack is niet aanwezig. Waar het Tsai de vorige keer wel lukte om het geheel er om heen boeiend te maken, lukt hem dat hier slechts spaarzaam. Het begin is alleraardigst, maar daarna werd het toch wel minder. Het leven van de drie personen is niet al te boeiend. Tsai slaagt er echter maar bij vlagen in, om die verveling boeiend in beeld te brengen. De scene met de meloen was mooi, maar verder zaten er niet echt hoogtepunten in.

De laatste tien minuten waren dan weer wel vrij goed, maar het lange huilen van de vrouw, deed me dan weer totaal niets. Jammer, ik had stiekem gehoopt dat dit me beter zou bevallen. Dit was het niet voor me, maar ik ga in de toekomst zeker nog wel wat anders van Tsai zien.

2,0*

Dat was wel heel slecht. Ondanks dat ik de voorgaande delen niet gezien heb, kwam dit niet bepaald als een verrassing. De vervolgen met de pratende hondjes zag ik wel en die waren allemaal ook niet om over naar huis te schrijven.

Gelukkig praat de hond hier niet, maar verder is er weinig positiefs te benoemen. Enorm slap verhaal, met slechte effecten en ongelofelijk slechte humor ook. De Sheriff heeft een paar momenten, maar verder is het allemaal erg vervelend en wordt er cliché op cliché gestapeld.

Gelukkig vond de kleine het wel leuk. Dat dan weer wel.

1,0*

Air Buddies is een matige film, die ondanks dat gegeven echter een heel stuk beter te doen is dan het ongelofelijk slechte Space Buddies, die ik onlangs ook zag.

Er zit een hoog tempo in de film en vooral een wirwar aan onnozele personages en dieren, waarvan er enkele zo slecht zijn neergezet dat het gewoon weer leuk wordt. De onnozele boeven, de 100-jarige sheriff, de hilarische geit en de vervelende moeder zorgden ervoor, dat ik toch nog wel wat plezier heb beleefd aan deze film.

De Buddies zelf zijn overigens een van de echte minpunten van de film.

2,0*

Spectaculaire actiefilm, waarin Ford in zijn rol van president van Amerika, die uiteindelijk de kapers van zijn Air Force One flink aanpakt , prima op zijn plaats is. De film is behoorlijk onrealistisch, maar dat mag de pret niet drukken. De actie en volop aanwezig en de film is bij vlagen zelfs nog best wel spannend. Kortom een lekker onderhoudende film en prima popcornvermaak wat mij betreft.

3,0

Niet echt een bijzonder filmpje, maar het wordt nog redelijk overeind gehouden, door de acteurs.

Vooral Buscemi is wel lekker op dreef hier en heeft een paar leuke momenten. Hetzelfde geldt voor Sandler. Frasier is iets minder goed in vorm. Het script zelf is niet echt sterk en ook de dialogen zijn niet altijd even goed en daardoor missen de meeste grappen en opmerkingen scherpte, waardoor het vaak nogal flauw blijft.

Toch kijkt het wel redelijk gemakkelijk weg en zorgen de acteurs ervoor dat het ook nooit echt vervelend wordt.

2,5*

Surely you can't be serious

I am serious... and don't call me Shirley

Een aantal grappige oneliners en verder een hoop flauwe grappen. Niet zo leuk als bijvoorbeeld The naked gun, maar leuk anderhalf uur vermaak.

3,0 sterren

Zuid-Koreanen en wraakfilms is een combinatie die goed samengaat. Zo ook bij deze film, die ondanks de voorspelbaarheid gewoon erg lekker wegkijkt.

Bin Won zet een prima hoofdrol neer als de zwijgzame Tae-sik Cha. Hij ziet er apart uit met zijn lange stijlvolle haar en heeft doordat hij niet zoveel zegt lange tijd iets mysterieus over zich heen hangen. Ook de jonge Sae-ron Kim doet het prima als zijn buurmeisje. Aan de ene kant is ze brutaal, maar daarnaast heeft ze iets aandoenlijks over zich heen. Het verhaal is flinterdun en hoewel er ook wel de nodige clichés voorbijkomen, werkt de film toch bijzonder goed.

De film heeft namelijk een sterke cinematografie in combinatie met een aantal bikkelharde scènes. Het wordt uistekend in beeld gebracht en daarnaast is de actie gewoon erg goed. Hoe Tae-sik Cha op het einde los gaat op al zijn vijanden, is echt geweldig om te zien. Het is extreem gewelddadig, maar dat geeft een film als deze nu net dat beetje extra wat de film nodig heeft, om toch boven de middelmaat uit te stijgen.

Op zijn tijd vind ik dit soort filmpjes best lekker.

3,5*

Een erg mooi en rustig drama dit.

Toshirô Mifune is en blijft mijn favoriete Japanse acteur. Geweldig hoe veelzijdig hij is. Zo onbesuisd en vol humor hij in bijvoorbeeld een Shichinin no Samurai te werk gaat, zo rustig en volwassen oogt hij hier als Red Beard. Zijn gezichtsuitdrukkingen zijn ongeëvenaard. Een film als deze, die ruim drie uur duurt moet je altijd even goed voor gaan zitten, maar toen ik eenmaal in de film zat werd ik al snel geboeid door het schouwspel. Ondanks dat het tempo van de film erg traag is, verveelt het geen moment.

Het verhaal van de film is best sterk. Een oude ervaren dokter en een jonge dokter, Yasumoto die in het begin vooral zijn eigen weg lijkt te willen gaan en tegen Red Beard in gaat. Naarmate de film vordert, groeit echter zijn respect voor hem, en dat is erg mooi om te aanschouwen. Yuzo Kayama speelt de jonge dokter en doet dit ook behoorlijk goed. Naast goed acteerwerk en een goed en interessant verhaal, bevat de film ook een rustige, maar wel aangename soundtrack.

En Kurosawa zou Kurosawa niet zijn, als hij niet visueel ook enkele mooie zaken op het scherm zou weten te toveren. Zo ook in deze film, waar soms best mooie plaatjes voorbijkomen. Red Beard oftewel Akahige is een erg sterke film, die ook duidelijk een boodschap uitdraagt. De film past perfect in het werk van Kurosawa en en is ook zeker een aanrader wat mij betreft.

4,0*

Mijn vijfde Mizoguchi en in tegenstelling tot de vier anderen, wordt hier eens een thema uit het heden van toentertijd behandeld. Werken in de prostitutie was na de Tweede Wereldoorlog blijkbaar een heikel punt in Japan. Mizoguchi probeert hiermee echter te laten zien, dat hoertjes ook doodnormale vrouwen zijn, met hun eigen problemen en tekortkomingen en dat daarnaast niet altijd iedereen vrijwillig dit werk doet. Een beetje propaganda-achtig misschien, maar dat is totaal niet storend.

Het dram wordt hier redelijk goed uitgewerkt. Er wordt stilgestaan bij een aantal hoertjes, waarvan de één wat interessanter is dan de ander, maar over het geheel gezien was het allemaal behoorlijk boeiend. De mooiste scene vond ik het moment, dat één van de hoertjes bezoek krijgt vanhaar vader, die haar verwijten maakt en zich voor zijn omgeving schaamt, maar daarna even goed op zijn plaats wordt gezet door dochterlief. Dat voelde toch wel lekker moet ik zeggen.

Verder is het best een fijn filmpje dus. Wat korter, met een behoorlijk boeiende inhoud en niet al te vallend maar wel degelijk camerawerk. Mizoguchi bewijst zich wederom als een prima filmmaker en daarnaast is dit een prima einde van zijn carrière.

3,5*

Late Autumn doet inderdaad, zoals Ramon K ook al aangeeft, erg aan Ozu's eigen Late Spring denken. Hoewel deze het niet bij die laatste haalt, is Late Autumn toch ook wel weer een erg goede film te noemen.

De vele elementen, die ook in Ozu's andere films zitten, komen hier weer terug. Een laag bij de grondse camera, veel gepraat over familierelaties, wat drinken, wat eten, het gebruik van veelal dezelfde acteurs en vooral een erg sterke luchtige sfeer.

Het knappe aan Ozu zijn films vind ik vooral, dat ze er bijna altijd in slagen, om me in het verhaal te trekken. Late Autumn slaagt daar ook in. Het blijft mooi om te zien hoe respectvol de mensen daar altijd met elkaar omgaan. Setsuko Hara is een erg fijne actrice en weet ook hier een overtuigende rol neer te zetten, waarbij ze moeiteloos mijn sympathie voor haar weet te winnen.

Ja wederom en prima Ozu dus. Eentje met zeer weinig stemmen tot nu toe, maar net als veel van zijn andere films, toch zeker wel een aanrader.

4,0*

Mijn eerste mangafilm, dus ik was wel benieuwd of ik dit iets zou vinden. Het science-fiction verhaal sprak mij in ieder geval aan dus ik was best benieuwd. Ik moet achteraf zeggen dat Akira best een aardige film is. Het verhaal is goed, de animatie mag er zijn, met een mooi kleurgebruik en de sfeer is bij vlagen lekker scherp en hard. Ik kon me niet altijd even goed inleven in de personages. De film bevat lekker veel actie en is erg vermakelijk. Toch vond ik het einde van de film wel erg science fiction achtig en onwerkelijk en in mijn ogen toch wat tegenvallend. Hierdoor gaat er bij mij een halfje af van de waardering.

3,0*

Leuke film van Kitano, een soort van parodie op het schildersvak.

Het is een soort van levensverhaal van een schilder die in zijn jeugd als enorm schilderstalent werd gezien. Eenmaal volwassen blijkt hij zijn schilderstalent kwijt te zijn, maar vastbesloten als hij is, blijft hij hardnekkig doorschilderen.

Het eerste half uur moest ik er even inkomen, ondanks aardige momenten. Eenmaal in de film werd de film gelukkig steeds wat leuker. Kitano zelf speelt een prima rol. Soms grappig, maar soms kreeg ik zelfs een beetje medelijden als hij voor de zoveelste keer het deksel op zijn neus kreeg voor een mislukte schilderpoging.

De film heeft een aantal erg grappige momenten, vooral de manieren waarop hij af en toe zijn vrouw gebruikt voor zijn schilderskunsten zijn hilarisch. Respect voor haar ook trouwens, want ze moet enorm veel doorstaan en blijft hem maar steunen.

Verder is de film erg kleurrijk met leuke schilderijen de hele film door. Alleen jammer dat de soundtrack erg matig is, verder is het in zijn gehel een uiters aangename film met de typische Kitano humor.

3,5*

Leuke Disneyfilm, waarbij een oud verhaal in een grappig modern jasje is gestoken. Vond zelf de Geest bij vlagen zeer grappig. Ook Jafar als schurk mag er zijn. Blijft gewoon tijdloos vermaak.

3,5*

Zeker leuk om een keer gezien te hebben, maar ik kon er verder geen bijzondere film in ontdekken. De film doet erg authentiek aan en je hebt als kijker wel het idee, dat je naar een stel echte boeren ergens in het noorden van Italië zit te kijken. Mooi om te zien hoe bepaalde reacties zijn op bepaalde gebeurtenissen. Ze genieten soms echt van de meest simpele dingen, zoals het zaaien en oogsten van tomaten, wat dan wel weer mooi om te zien is. Helaas bevat de film ook een stel mindere scènes. Minder in de zin van minder interessant. Zo vond ik het feest ook niet echt geweldig om te zien en had ik op een gegeven moment wel medelijden met het varken dat geslacht wordt. Dat had er van mij niet perse in hoeven zitten, maar het doet wat mij betreft ook geen afbreuk aan de film, want ik snap ook wel dat het destijds nu eenmaal zo ging. In zijn geheel dus best een onderhoudende film, maar memorabel wordt het voor mij in ieder geval nergens.

3,0*

Ik had van tevoren niet gedacht dat een film uit deze tijd al zo bombastisch kon zijn. Aleksander Nevskiy is echter een behoorlijk spektakel, waarin een enorm groot leger het opneemt tegen een kleiner leger, onder leiding van Alexander Nevskiy.

Inhoudelijk is het allemaal niet zo heel bijzonder en lijkt het vooral een soort van propaganda film te zijn voor de Russen en daarnaast een waarschuwing voor andere landen, die Rusland iets aan zouden willen doen. De personages zijn vrij vlak en krijgen ook nooit echt diepgang mee. Toch is het geen vervelende film. Het camerawerk is erg sterk en weet ervoor te zorgen, dat het allemaal toch wel vermaakt. De enorme strijd duurt best een tijdje, is erg massaal en de gevechtsscènes zien erg gewoon erg goed uit.

Het is mijn vierde Eisenstein en hoewel ik Battleship Potemkin bovengemiddeld goed vond, vrees ik dat ik niet echt een click met deze cineast heb. Aleksander Nevskiy is zeker niet slecht en een mooi spektakel, maar soms ook erg zwart-wit, waarbij alles van Russisch is, enorm goed is, en al het andere erg slecht. Het vermaakt prima, maar een meesterwerk zie ik hier absoluut niet in.

3,0*

Redelijke film, maar daar houdt het dan ook wel mee op.

Wat is dat toch met Michael Mann? In de jaren negentig maakte hij enkele zeer goede films, maar in het nieuwe decennium lijkt zijn feeling opeens verdwenen. Mohammed Ali is misschien wel de meest kleurrijke bokser ooit. Om er dan toch in te slagen dat de film over deze legende niet altijd even interessant is, is eigenlijk best knap.

De film begint midden in het leven van Ali, destijds nog Cassius Clay genaamd. Het eerste half uur is even inkomen, maar daarna wordt de film wat boeiender. Mann’s filmstijl is erg herkenbaar en gebruikt hij ook in zijn andere films. Ik vind het hier niet altijd even goed tot zijn recht komen, al worden de bokswedstrijden goed in beeld gebracht. Het grote probleem van deze film is echter Will Smith, die te vaak niet weet te overtuigen en die qua uiterlijk al helemaal niet overtuigend is als zwaargewicht. De rest van de cast is wel in orde, waarbij vooral de onherkenbare Jon Voight en Max von Peebles er op een positieve manier uit springen.

Qua verhaal vond ik de film wat te snel van de hak op de tak springen, waardoor ik soms niet precies wist of we weer een aantal jaren verder waren, of nog in hetzelfde jaar zaten. Op zich verveelt de film verder ook niet. Het is allemaal veel minder boeiend dan gehoopt. Ali was wel een lefgozer en iemand die vaak deed wat hij zei, dat zie je dan weer wel goed terug in de film. Toch is het allemaal te weinig om te overtuigen.

2,5*

Sacha Baron Cohen is iemand die zich goed typetjes eigen kan maken, al is het ene typetje wel een stuk beter dan het andere. Ali G is zo’n typetje dat ik persoonlijk een stuk minder geslaagd vind.

De korte televisieshows waarin ik hem destijds voor het eerst zag waren soms nog wel grappig. De film komt echter niet in de buurt van dat niveau. Ali G is een kinderachtig op zichzelf gericht figuur die vooral gericht is op plas- en poepgrappen. Dat is twintig minuten redelijk goed aan te zien, waarbij een enkel geslaagde grap zit, maar daarna zakt de film flink in en is het allemaal vooral een herhaling van zetten. Zetten die niet zo geslaagd zijn, evenals de film die niet zo heel leuk is, en inmiddels ook alweer behoorlijk gedateerd is.

1,5*

Geen geweldige komedie, maar het viel me nog mee, aangezien deze film van de hand van Johan Nijenhuis is, die hiervoor reeds twee draken van films heeft opgeleverd.

Akkabi doet het als enige van de hoofdrolspelers behoorlijk goed. Verbaan is vrij slecht en Weeber schommelt er een beetje tussenin. het idee is niet onaardig, maar had achteraf gezien nog wel een aantal betere grappen kunnen opleveren, want op dat punt valt het ietwat tegen.

Het begin en het einde is duidelijk het best. Tussenin blijft het voortdurend wat hangen en gebeurt er lang niet altijd wat leuks of boeiends. Het tempo had wel wat hoger gekund en de grapdichtheid hoger. Het keek uiteindelijk dus nog redelijk weg dankzij een vlotte hoofdrolspeler, maar goed of heel leuk werd het helaas nooit.

2,0*

Een ietwat teleurstellende film van Woody Allen. De film kabbelt de gehele tijd in een rustig tempo voort en hoewel het allemaal nog wel redelijk onderhoudend is, heb ik nooit het idee gehad dat de film los ging komen.

Het enige wat wel leuk is is de uitwerking van de kruiden van Dr. Yang, die wel telkens verrassend voor de dag weet te komen. Farrow doet het redelijk, maar is inwisselbaar en verder is de film nergens zo leuk en scherp als in andere films van Allen.

2,5*

Ik had de eerste paar minuten even het idee, dat dit een afstandelijke film zou gaan worden, maar vanaf het moment dat Philip kennismaakt met Alice en haar moeder wordt het allemaal een stuk interessanter en ook beter een meeslepender. Zo’n film als deze moet het vooral ook hebben van chemie en die is er volop. Rüdiger Vogler en Yella Rottländer hebben vanaf het moment dat ze elkaar voor het eerst ontmoeten chemie met elkaar en de band tussen hen, wordt door Wenders op subtiele maar sterke wijze opgebouwd.

Het tempo is soms lekker loom, maar dat past hier goed bij het hoofdpersonage, waar ondanks zijn problemen toch een sterke rust vanuit gaat. Beide acteren erg sterk en daarnaast gooit Wenders en af en toe mooie beelden tussendoor, waardoor het bij een roadmovie als deze, wat mij betreft al bijna niet meer mis kan gaan. Daarnaast is de zoektocht gewoon erg boeiend en afwisselend en was ik ook erg benieuwd of hun zoektocht uiteindelijk ook zou slagen.

Wenders begint me steeds beter te bevallen. Der Amerikanische Freund beviel me al erg goed en Alice doet er niet heel veel voor onder. Met een minimale aanpak, weet hij er hier duidelijk toch heel veel uit te halen.

4,0*

Alice in Wonderland is helaas een mindere Disney. Ik heb deze film ooit in een ver verleden weleens gezien, maar kon mij er niet heel veel meer van herinneren. Tijdens de herziening kwamen die herinneringen overigens langzaamaan wel weer bovendrijven.

Het moet gezegd worden dat Alice een creatief vormgegeven werkje is, dat voor een Disney destijds toch een redelijke aparte film is, vergelijk met de rest van hun films. Het verhaaltje is deze keer niet zo heel belangrijk, wat ik op zich wel een pluspuntje vind.

De te jammer is het daarom dat de invulling van alles toch behoorlijk tegenvalt. Qua humor is het vaak niet grappig en daarnaast wordt er ook erg veel in gezongen, iets wat ik bij animatiefilms liefst zo min mogelijk zie. Ook qua personages ben ik niet super enthousiast. Alleen de rups en de Gekke Hoedenmaker zijn echt leuk, Verder valt het lichtelijk tegen, vooral ook omdat Alice zelf nogal een vervelend personage is.

Niet mijn Disney dit dus, en wat mij betreft ook de minste "oudere" Disney. Ik vond de versie van Burton toch een heel stuk leuker en beter wat dat betreft.

2,0*