Opinions

Erg leuke film toch wel dit Alice in Wonderland. Ik had vooraf niet zulke hele hoge verwachtingen, omdat ik niet zoveel met dit sprookje heb, maar Burton heeft er op zijn eigen bekende wijze iets moois van gemaakt.

Visueel ziet het erg erg mooi en verzorgd uit, met gave opvallende kleuren. het verhaaltje zelf is niet zo bijzonder, maar gelukkig zijn de invulling en de personages dat wel. Carter speelt uistekend als rode koningin en daarnaast zet Johnny Depp gewoon een erg grappige rol neer. Ook de dikke tweeling weet af en toe bijzonder grappig uit de hoek te komen. Verder is het ook altijd fijn om Alan Rickman te horen.

Ja vlot filmpje, die gelukkig ook niet te lang duurt en doet wat het moet doen en dat is gewoon vermaken. Fijn om te constateren dat Burton na een tweetal mindere films de weg naar boven weer heeft ingeslagen.

3,5*

Alien blijft een meesterlijke film. De film eis na een paar keer gezien te hebben nog net zo boeiend als de eerste keer.

De laatste films van Ridley Scott vond ik allemaal minder, maar dit blijft toch een toppertje. Science-Fiction en horror worden hier op een geweldige wijze met elkaar gecombineerd en de film is soms echt ongekend spannend. Sigourney Weaver speelt als Luitenant Ellen Ripley de hoofdrol in deze film, wat ze overigens ook de in de andere drie delen zou doen. Ze speelt haar rol overtuigend en zet echt een dame neer met wie niet te sollen valt. Ook de rest van de cast is in orde. De echte ster van deze film is natuurlijk de Alien die hier zijn intrede doet. Het beest/wezen is erg mooi gemaakt en ziet er daarnaast ook erg creepy uit.

Vanaf het moment dat de Alien verschijnt, blijft de spanningsboog eigenlijk continu voortduren. De Alien is namelijk niet zomaar een of ander dom wezen en dat is erg leuk.Verder valt op dat de effecten die destijds gebruikt werden ook vandaag de dag nog behoorlijk goed ogen. Het moment dat de Alien zich door John Hurt heenvreet is en blijft onvergetelijk en is duidelijk een van de hoogtepunten van deze film.

Wat mij betreft nog steeds een erg mooie film dus, die terecht een klassieker genoemd mag worden.

4,5*

Dit vierde deel is duidelijk de minste in de reeks.

Het grootste probleem is al het script. Natuurlijk moest Weaver weer terugkomen, maar de manier waarop, als kloon, is al behoorlijk lachwekkend. Ten tweede is de aanstelling van een regisseur als Jeunet er eentje om vraagtekens bij te plaatsen. Iemand die het van subtiliteit en sprookjesachtige films moet hebben, is hier niet bepaald de geschikte persoon voor en dat blijkt ook wel.

Alien: Resurrection heeft nog weer minder te bieden dan zijn drie voorgangers. Wel moet gezegd worden dat films het aantal Aliens goed weten af te wisselen. Na slechts eentje in het vorige deel, zijn er in deze weer tallozen te vinden. Daarnaast is de Alien nog weer mooier vormgegeven dan in de vorige delen. Daar houdt het echter qua positieve aspecten eigenlijk al wel op. Wat vooral opvalt aan deze film is de matige cast, die niet alleen slecht speelt, maar ook nog eens irritante personages bevat. Daarnaast is de film enorm voorspelbaar, iets waar de voorgangers eigenlijk niet tot nauwelijks last van hadden. Ik zat dit keer echt te hopen dat de mens zou verliezen, maar natuurlijk gebeurde dat niet.

Nee eigenlijk voelt dit deel in vele opzichten overbodig aan. De mix tussen Alien en mens is al helemaal te lachwekkend voor woorden. Verder neemt de film zich veel te serieus en wil ik er eigenlijk geen woorden meer aan vuil maken, dus dat doe ik dan ook maar niet meer.

1,5*

Derde deel in de reeks en heel stuk minder dan zijn twee voorgangers.

David Fincher was toen al een vrij eigenzinnige regisseur, maar kreeg van de studio niet 100% vrij spel, waardoor het uiteindelijk eindresultaat toch een andere film is geworden dan Fincher voor ogen had.

De film doet qua opzet aan Alien denken, omdat we deze keer weer te maken hebben met slechts 1 Alien. Omdat de film zich afspeelt op een gevangenisplaneet, zijn er geen wapens, waardoor het zeer lastig is om de Alien uit te schakelen. Deze keer is er niet zoveel actie te bewonderen, maar kenmerkt de film zich regelmatig door een soort van kat en muispel tussen de Alien en zijn slachtoffers, waarbij de Alien uiteraard voor het grootste gedeelte de kat is.

De film is donkerder en de sfeer is redelijk. De film neemt de tijd om de personages uit te diepen, maar eigenlijk is dat hier een zwaar minpunt. Het haalt de vaart uit de film en daarnaast zijn de personages op Weaver en Henriksen na verder ook niet zo heel interessant. Daarnaast mist de film de spanning van het eerste deel, maar ook de actie van het tweede deel. Wat resteert, is een film die heel stuk minder is dan zijn voorgangers, al ziet de Alien er hier misschien wel op zijn best uit.

Een kleine onvoldoende voor dit derde deel.

2,5*

In dit spectaculaire vervolg neemt James Cameron die regie over van Scott en doet dat met verve.

Cameron heeft de neiging altijd alles erg groot te willen aanpakken in zijn films, iets wat ik meestal wel kan waarderen en in Aliens is dat niet anders. Wat kan er enger dan 1 Alien? Juist, meerdere van die wezens en in deze film zijn het er nogal wat. Dat wil ook niet gelijk zeggen dat deze film beter is. Ik vind van niet, maar met een goed concept en goede uitwerking komt Cameron een heel eind.

Wat mij altijd bijstond is het feit dat in deze film de spanning uit het eerste deel ingerekend wordt voor actie. Dat is ook zeker zo’ al duurt het nog best wel een tijdje voordat de actie begint. Maar als die begint, barst die dan ook los en is het echt knallen geblazen. Ik blijf het wel een sterke zet vinden. Een herhaling van het eerste deel had waarschijnlijk niet gewerkt, omdat deze qua spanning bijna niet geëvenaard kon worden. Qua actie zit het wel snor en vooral in het tweede gedeelte van de film, is het op dat gebied meer dan in orde met ook prima Sfx voor die tijd.

Een nadeel van dit alles, is toch wel dat de film wat minder spannend is. Natuurlijk zijn er meer Aliens, maar ze lijken ook veel minder slim dan degene uit de vorige film en dienen af en toe echt letterlijk tot schietvoer. Weaver doet het in deze film wederom prima en blijft een stoere vrouw, die hier zowaar ook wat meer diepgang mee krijgt. Toch wordt de show gestolen door good Old Lance Henriksen, die altijd wel voor een rol te porren is, maar hier een van zijn beste rollen ooit neerzet.

Toch maakte Aliens in tegenstelling tot Alien onlangs net wat minder indruk dan vroeger. Het blijft een prima actiefilm, dat zeker, maar toch waardeer ik de film met een halve ster af.

4,0*

Een behoorlijke tegenvaller toch wel deze film. De film barstte destijds van de Oscarnominaties en heeft er ook behoorlijk wat gewonnen, maar afgezien van het acteerwerk zie ik er verder helaas niet veel bijzonders aan. De film heeft ontzettend veel tijd nodig om op gang te komen. Vooral het eerste uur is tergend langzaam en weinig interessant. Het tweede gedeelte van de film is dan wel een stuk beter gelukkig, maar desondanks is het allemaal veel te weinig om de film voor mij te redden. Vooral cinematografisch heeft de film eigenlijk totaal niets te bieden. Op zich niet erg, maar als een film wat minder interessant oogt, probeer ik altijd andere leuke of mooie zaken in een film te ontdekken, maar helaas lukte dat hier niet. Enige echt positieve is het zeer sterke acteerwerk van Bette Davis, die zonder iets te zeggen al een uitdrukking heeft om u tegen te zeggen. Ergens doet zij mij erg denken aan de rol van Gloria Swanson in Sunset Blvd., die dat daar ook heeft. Ook Anne Baxter is goed, vooral in de scènes dat ze samen met Davis te zien is. Maar buiten het acteerwerk is het wat mij betreft allemaal maar magertjes.

2,0*

Sandra Bullock is iemand, die ik meestal wel kan waarderen. niet dat ze nu zo'n bijzondere goede actrice is, maar meestal heeft ze wel iets droogkomisch over zich heen hangen. In All about Steve is dat echter niet het geval. Ze speelt druk, irritant en is vooral bijzonder ongrappig.

Het script is ook vrij magertjes, maar dat hoeft bij dit genre op zich geen probleem te zijn. De rest van de cast is vrij wisselend. Thomas Haden Church doet het misschien nog wel het best en komt een paar keer grappig voor de dag. Cooper en Jeong doen weinig bijzonders, en vallen ook niet echt op.

Het kabbelt allemaal maar wat voort en wil nooit echt heel grappig worden allemaal. het verveelt niet, maar beter dan middelmatig wordt het eigenlijk nooit.

2,0*

Op zich een hele aardige antioorlogsfilm die destijds zijn tijd waarschijnlijk ver vooruit was. De opbouw van de film zit goed in elkaar en de film laat goed zien hoe wreed oorlog kan zijn en dat er van de geromantiseerde werkelijkheid, die de jongens vooraf hebben eigenlijk maar bitter weinig overblijft. Op visueel valk ziet de film er soms best mooi uit. De loopgraafgevechten mogen er zijn en de oorlog wordt telkens op een mooie en duidelijke manier in beeld gebracht. Het “probleem” aan deze film vond ik eigenlijk vooral het acteerwerk en de dialogen, zoals Timbo ook al aanhaalt. Sommige tekst werd soms uitgesproken alsof het op dat moment van een blaadje voorgelezen werd. Dat was soms wel storend en daarom deed de film mij waarschijnlijk ook niet zoveel. De eindscène van de film is erg sterk, maar krijgt mij niet zover om er nog een halfje bovenop te doen.

3,0*

Een redelijke film over de wreedheid van de Eerste Wereldoorlog. Maar in zijn geheel zeker niet beter dan het origineel en eigenlijk nergens echt indrukwekkend of meeslepend.

Vooral het camerawerk was niet echt bijzonder. De actiescènes waren onderhoudend, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Qua acteerwerk was het aardig. Donald Pleasence zet een aardige Duitse leraar neer, maar vooral Ernest Borgnine is erg goed als de oude ervaren soldaat. Wel is het jammer dat de Duitsers gewoon Engels spreken en door Amerikanen gespeeld worden. Een cast met echte Duitsers had de film ook meer authenticiteit gegeven.

Ik heb me verder niet verveeld, al zitten er zeker een paar langdradige stukjes tussendoor. Het einde was dan wel weer aardig, maar ook dat was in het origineel beter en indrukwekkender. Het is zeker niet heel slecht, maar het voelt allemaal wel een beetje als mosterd na de maaltijd.

In feite is deze All Quiet on the Western Front een beetje een overbodige film. Het voegt namelijk totaal niets nieuws toe, en is kwalitatief duidelijk minder dan het origineel.

2,5*

Leuke film, die vooral uitblinkt in de herkenbaarheid.

Er wordt door sommigen goed geacteerd en door sommigen ook niet zo goed. De humor werkt soms wel en soms niet, hetzelfde geldt voor het drama. Toch is het allemaal erg geslaagd, omdat het allemaal zo ontzettend herkenbaar is, maar ook ontzettend realistisch. Sommige zaken lijken wat dik aangezet, maar de meeste situaties komen gewoon echt voor in een voetbalelftal. Ik heb zelf ook jaren gevoetbald, waarvan een aantal jaar bij de senioren en veel zaken waar je dan mee te maken hebt, zie je hier ook terug.

Ja All Stars werkt op de een of andere manier aanstekelijk, en weet op een bepaalde manier heel dichtbij te komen. Best goed dus. Het tweede deel heb ik nog niet gezien, maar wil ik ook zeker nog wel een keertje zien.

3,5*

I can't shoot straight anymore.

Wat een heerlijke romantische film is dit All that Heaven Allows van Douglas Sirk. Ik had al een paar goede films van de beste man gezien, maar hiermee weet hij me helemaal in te pakken.

Het eerste gevoel dat bij me opkomt, als ik aan deze film terugdenk, is de warmte die het uitstraalt. Ondanks dat het verhaal zich in de winter afspeelt, zorgen de fijne, mooie heldere kleuren ervoor, dat er constant een bepaalde warmte hangt. Een erg aangename warmte mag ik wel zeggen. Het acteerwerk is ook van een hoog niveau. Vooral Jane Wyman weet indruk te maken. Ze speelt een twijfelende vrouw, die aan de ene kant haar gevoel wil volgen, maar aan de andere kant haaromgeving vreest. Die twijfel brengt ze erg geloofwaardig over en daarnaast weet ze haar personage van de nodige diepgang te voorzien. Ook Rock Hudson doet het niet verkeerd als de stoere hardwerkende tuinman, die zelfs wijnflessen met zijn tanden kan openen. Zijn spel samen met Wyman is erg sterk, alleen op de momenten dat hij alleen is, is hij net een klein beetje minder.

Natuurlijk is het verder een eenvoudig melodrama, die op het eerste oog erg geschikt lijkt voor vrouwelijke kijkers, maar juist die films die de kijkers buiten de doelgroep weten te raken zijn vaak de beste, en dit is er zo eentje. Dankzij de sterke regie en vooral het uitmuntende spel van Wyman worden de nodige clichés vermeden en daarnaast is Sirk niet bang om het een en ander af en toe te voorzien van een cynische lading. Zo vond ik dat hert, dat voor het raam verschijnt, aan de ene kant wat te overdreven, maar aan de andere kant wel weer erg mooi passen in het verhaal. Het zijn ook dat soort momenten, waarmee Sirk alles soms nog net even wat extra aandikt. In andere films zou ik me er best eens aan kunnen hebben geërgerd, maar hier vond ik het geweldig.

Ook het happy einde vond ik hier goed op zijn plaats. Ik was bijna verbaast, omdat ik mezelf erop betrapte, dat ik ze het geluk enorm gunde. Dat het dan uiteindelijk ook gebeurt, was des te mooier en een soort van kers op de taart. Ik weet niet of Sirk nog beter kan, maar dit is toch wel zeer fijne cinema. Een melodrama van het allerhoogste niveau. Soms wat zoet, soms wat kitsch, maar bovenal erg warm en als die warmte je te pakken krijgt, dan zal je echt zien wat voor moois dit allemaal te bieden heeft.

4,5*

Musicals zijn lang niet altijd aan mij besteed, maar zo af en toe pak ik er toch nog wel eens eentje mee. Het verhaal van All that Jazz klonk vooraf in ieder geval interessant genoeg, om dit een kans te geven. En ik moet achteraf toegeven dat dit een van de betere musicals is, die ik gezien heb.

Vooral hoofrolspeler Roy Scheider is enorm goed op dreef. De manier waarop hij zijn haast verslavende gedrag en passie voor het vak weet over te brengen is erg goed. Daarnaast vond ik er musicalstukjes tussen zitten, die erg goed waren en soms zelfs ook echt leuk waren om te zien. Halverwege zakt het verhaal een beetje in, maar richting het einde herstelt dat weer, om af te sluiten met een geweldig eind lied.

Fosse heeft deze karakterschets van zijn eigen leven goed uitgewerkt, en van All that Jazz een vlotte, enthousiaste en goede musical gemaakt. Vol energie, vol overtuiging en ook vol emotie. Voor de liefhebbers van het genre zeer een aanrader.

3,5*

Een film die goed begint, dat moet gezegd worden. Het hele feestje in en rondom het zwembad heeft veel sfeer en is een goede inleiding voor de rest van de film.

Zodra de hoofdrolspelers op reis gaan, wordt de film een stuk minder. Het is niet spannend en ook qua sfeer is het allemaal wat minder, ondanks dat de regisseur er af en toe wel een hip kleurenfilter tegenaan probeert te gooien. De moorden zijn nogal standaard en vanaf dat moment wordt het allemaal wel erg standaard. Het enige leuke is dan wel, dat de moordenaar een half uur voor het einde al bekend is. Dat vond ik wel een goede zet, al is de uiteindelijke afloop wel uiterst voorspelbaar.

Amber Heard is overigens altijd fijn op te zien. Zo ook hier. Mede daardoor kijkt het allemaal nog redelijk weg. Goede horror is het echter niet.

2,0*

Er wordt hier ergens bij deze film gezegd dat wie Citizen Kane goed vindt, deze film ook wel kan waarderen, maar die vlieger gaat voor mij helaas niet op.

Broderick Crawford zet in ieder geval een prima rol neer als de op het oog vrij correcte politicus, die echter door zijn macht dit beeld niet in stand kan houden. Sowieso is met het acteerwerk niets mis in deze film, want ook de overige rollen zijn goed ingevuld.

Toch vond ik het uiteindelijk nog best een lange zit. De film is soms nogal kleurloos, in figuurlijke zin dan. Het spettert nooit en ik ging ook nooit met de personages meeleven, mede ook omdat de personages vrij oppervlakkig blijven. Verder mis ik gewoon humor, waardoor het allemaal nogal flets oogt en blijft en nergens fris wordt.

Het is op papier een interessante film, die ik toch graag wilde zien, maar in de praktijk valt het allemaal nogal tegen. Het prima verhaal en acteerwerk zorgt ervoor dat de film nog wat punten krijgt.

2,0*

Best wel een sterke film dit. Dat is grotendeels te danken aan Hoffman en Redford, die beide sterke rollen neerzetten, die realistisch en overtuigend overkomen. Ik had echt het idee dat ik naar echte journalisten zat te kijken en dat is natuurlijk wel knap.

verder is het een film met een interessant verhaal, dat de feiten zo letterlijk mogelijk probeert neer te zetten. Het hele gedoe rond het Watergateschandaal is ,ij in ieder geval wel wat duidelijker geworden nu. Het is alleen jammer dat de film niet heel spannend is. Op een gegeven moment voelde ik dat langzaam wegebben.

Maar verder dus gewoon een sterke film, die bij vlagen indruk weet te maken en die ook goed laat zien wat voor sterke acteurs Redford en Hoffman zijn.

3,5*

Gezien de stijl van de film en het feit dat Allegro van dezelfde regisseur is, ontkom je er haast niet aan deze film te vergelijken met Reconstruction. En op dat punt ben ik het eigenlijk wel met de meesten hier eens, dat die laatstgenoemde net wat beter is dan deze film.

Allegro is echter verre van slecht. Naast Reconstruction doet deze film je ook al gauw denken aan Stalker, omdat hier net als in die film zich ook een zogenaamde “zone” bevindt. Boe werkt deze film behoorlijk goed uit, ware het niet dat ik op het belangrijkste moment van de film helaas geen emotie voelde. Dat komt denk vooral door het feit dat het vrouwelijke personage i.m.o. iets te weinig speeltijd heeft, waardoor alles net wat minder overkomt. Ulrich Thomsen speelt trouwens wel sterk, al vond ik zijn personage dan niet altijd even sympathiek.

Verder is de muziek niet altijd even overtuigend, maar de prachtige beelden van Boe en het toch wel interessante verhaal maken veel goed. Ook vond ik de afwisseling tussen de echte beelden en de tekeningen/animaties soms verfrissend werken.

3,5*

Derde film van Du Welz die ik zie en wederom is het een goede, die echter net dat beetje mist om echt top te zijn. Constant is Du Welz in ieder geval wel.

Alléluia is soort van donkere thriller, met hier en daar wat zwarte humor tussendoor. Ik was niet echt bekend met de acteurs, maar ik vond dat Laurent Lucas en vooral Lola Dueñas het erg goed deden. Die laatste heeft een ontzettend sterke uitstraling, zonder dat dit gelijk staat aan knap zijn, want dat is ze zeker niet. Het verhaal is vrij eenvoudig, soms wat onlogisch, maar de uitvoering tilt het wel naar een hoger niveau.

De voortgang is soms lekker bizar, met een paar mooie scenes, die er duidelijk bovenuit springen. Het dansen rond het vuur was echt geweldig om te zien. Het had iets surrealistisch en aangenaams, terwijl de rest van de film juist veel ongemakkelijke momenten kent. Het einde vond ik dan weer lichtjes tegenvallen en iets te gemakkelijk.

Maar overall best goed dus en Du Welz is en blijft een interessante regisseur om in de gaten te houden.

3,5*

Leuke film van eigen bodem, die net wat te lang duurt, maar over het geheel gezien wel lekker wegkijkt, al wordt het nergens geweldig.

De manier waarop de diverse verhaallijntjes met elkaar worden verweven is wel leuk gedaan, al is niet elke verhaallijn even goed. Qua acteerwerk springt Benja Bruijning er toch wel bovenuit. Hij speelt fris en weet vrij gemakkelijk mijn sympathie te winnen. Thijs Römer is van de hoofdrolspelers duidelijk het minst. Hij speelt ook een vervelend personage, maar legt alles er daarnaast ook veel te dik bovenop.

Verder zitten er talloze bekende Nederlanders in de bijrolletjes, waarvan de een wat leuker is dan de ander. De soundtrack van Racoon is ook niet slecht, al heb ik dat nummer de laatste maanden wel veels te vaak gehoord. De voorganger Alles is Liefde vod ik net wat beter, maar dit is zeker geen slechte opvolger.

3,0*

Leuke Nederlandse film, die in veel opzichten doet denken aan Love actually. De film barst van de bekende Nederlanders en slaagt er daarnaast in om lekker luchtig over te komen. De humor is gelukkig een keertje niet zo platvloers als in andere Nederlandse films. Carice van Houten laat zien ook in zo'n film qua acteerwerk boven de rest uit te steken, maar de show wordt echter gestolen door Michiel Romeyn, die op een erg leuke manier een plaatsvervangende Sinterklaas neerzet.

3,5*

Alligator mag dan misschien een soort van klassieker in het B-film circuit zijn, dat wil nog niet gelijk zeggen dat we te maken hebben met een goede film.

Het is altijd wel leuk om te zien hoe dat soort monsterachtige wezens een enorme schade kunnen aanrichten en diverse doden teweeg brengen. Het beest hier doet dat duidelijk ook. Het grootste probleem van Alligator is, in mijn ogen, dat er totaal geen spanning inzit. De film moet het daardoor vooral hebben van de aanwezige humor. Die is er wel, maar voor mij niet in voldoende mate aanwezig om me er echt anderhalf uur lang mee te kunnen amuseren.

Op sommige momenten is het lichtelijk langdradig. Het acteerwerk is redelijk, al doet Robert Forster het verder wel goed. Sommige bijrolletjes zijn wel duidelijk minder. De leukste en beste scène is ongetwijfeld de aanval op het feest van de alligator. Geweldig die totale paniek die er daarna bij iedereen ontstaat. Helaas komen er verder niet van dit soort geweldige momenten in voor.

Aardig om dit een keertje gezien te hebben, maar daar blijft het ook wel bij.

2,5*

Aardige film, die het vooral moet hebben van de sterke sfeer, die de gehele film duurt. De muziek is typisch jaren zeventig en op zich houd ik daar meestal wel van. De acteurs zijn ook niet verkeerd, waarbij vooral Hudson me in positieve zin opviel. Leuk ook dat spanningsveld dat zich gedurende de hele film tussen haar en William bevindt.

Toch is het allemaal net wat te braaf en niet altijd leuk genoeg om de gehele tijdsduur te blijven boeien. ook begint het richting het einde allemaal net wat te ongeloofwaardig te worden allemaal, maar desondanks is het allemaal erg vakkundig gemaakt en leuk genoeg om toch makkelijk nog een voldoende te scoren.

3,0

Alone in the Dark is echt een zeer slechte actie/horrorfilm, waar werkelijk waar bijna niets goeds over te melden valt. Allereerst zien de demonen in de film, die overigens wel wat weg hebben van de Alien uit de gelijknamige films, er ongelofelijk nep uitzien. Er zit wel een hoop vaart en actie in de film, maar de actie wordt gewoon zeer slecht in beeld gebracht. Zelden zo'n slechte montage gezien als bij deze film. De hele film is zo donker als het maar zijn kan, wat waarschijnlijk naar de titel verwijst, maar het maakt het er allemaal niet boeiender op. Ook het acteerwerk is ondermaats en van karakterontwikkeling is ook geen sprake. Het plot als dat er al is is ook zo doorzeeft met gaten, dat je er als kijker bijna gek van wordt. Toch heb ik nog wel wat positiefs over de film te melden. Want hoewel de muziek in de film ook zeer matig is, is het nummer bij de aftiteling toch wel een ongelofelijk lekker nummer. (Nightwish- Wish I Had an Angel) Toch zegt het al voldoende als de aftiteling het beste gedeelte van een film is. De score spreekt natuurlijk voor zich!

0,5*

Aardige romantische komedie met twee hoofdrolspelers, die wel enige chemie met elkaar hebben alleen qua spel deze keer niet altijd even goed zijn. Stiller is in ieder geval wel aardig en doet wat hij eigenlijk altijd doet, als sympathieke loser onbedoeld in komische situaties geraken, iets wat hem altijd wel toevertrouwd is. Aniston heeft een leuk kopje, maar acteren lukt haar niet echt in deze film. Haar rol was door elke andere willekeurige actrice minimaal geëvenaard geweest. Het zijn vooral de bijrolacteurs die het goed doen, waarbij Hank Azaria het best is en ook Hoffman het wel aardig doet, met een leuke scène met Stiller op het basketbalveld. De show wordt echter gestolen door het huisdier van Aniston, een bijna blinde Fred . Leuk anderhalf uur vermaak dus!

3,0*

Aardige onderhoudende film, die bij vlagen overtuigd, maar . Hoewel het verhaal op zich niet slecht is, blijven de karakters ondanks dat de film wel twee uur duurt helaas erg oppervlakkig. Qua acteerwerk laat Justin Timberlake zien dat hij voor een zanger toch behoorlijk kan acteren. Ook de jonge Anton Yelchin laat degelijk acteerwerk zien. Het is ook de relatie tussen de karakters Zack en Frankie, die de film interessanter maakt en de nodige diepgang meegeeft. Zack mag alles doen van Frankie en vertrouwd hem meer en meer, helaas voor Zack onterecht zo zal later blijken. Verder is het weinig bijzonder wat in deze film gebeurd. De film is af en toe wel lekker rauw en hard, er zijn nog bijrollen voor Bruce Willis en Sharon Stone, maar voegen allebei niets aan de film toe. Geen film die je lang bij zal blijven wat mij betreft!

3,0*

De meest aparte film van Godard die ik tot nu toe zag.

Slecht is het allerminst. Het thema is best interessant en ook de setting mag er zijn. Dat levert soms best wat mooie plaatjes op. Anna Karina blijft een fijn actrice om te zien en zo ook weer hier. Eddie Constantine doet het ook niet slecht.

Wat verder opvalt is die steeds terugkerende zware stem, die bedoeld of onbedoeld soms behoorlijk op de lachspieren werkt. De film bevat verder tal van dialogen, die niet allemaal even interessant zijn en er bij mij voor zorgden, dat de film ondanks dat het zeker niet verveeld, toch erg afstandelijk blijft.

Godard is en blijft een interessant regisseur en er valt nog genoeg te ontdekken gelukkig.

2,0*

”Zwelgjeeeeeeeeeee!!!!!!!”

Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel was een van mijn favoriete tekenfilms uit mijn prille jeugdjaren.

Nu was dat ook niet zo moeilijk, want we hadden toen nog geen DVD-speler of videorecorder thuis en deze film kwam ieder jaar rond de kerst wel een keertje voorbij op de televisie. Op een gegeven moment kon ik iedere stap van het verhaaltje wel uittekenen, maar op de een of andere manier bleef het vermakelijk. De animatie is niet bijzonder goed, maar de stemmen en bepaalde eigenschappen van de personages zijn dat wel. Vooral Olivier Bommel, Joost, Wammes Waggel en Hieper en Super zijn allemaal erg leuk. Tom Poes is dat duidelijk niet en heeft een vervelende stem.

Het blijft natuurlijk voor een erg groot gedeelte jeugdsentiment, en daardoor is het misschien nog steeds een leuke animatiefilm. Grappig en tegelijkertijd zelfs een tikkeltje ontroerend. Nu maar hopen dat de zwelbast niet in het weer zit vandaag.

3,5*

Ik heb vroeger het boek “De donkere kamer van Damokles” wel gelezen, maar had vooraf geen idee dat “Als Twee Druppels Water” hieruit ontstaan is. Ik wilde de film al een tijdje zien, vooral ook omdat ik nog nooit een Nederlandse film van voor 1970 heb gezien. Maar daar is sinds gisteravond dan eindelijk verandering in gekomen.

Het is best een interessant verhaal, dat door Rademakers ook redelijk goed naar het beeld wordt gebracht. De personages blijven alleen wat oppervlakkiger. Ook het acteerwerk vond ik vaak wat houterig en nogal toneelachtig en zeker niet altijd even sterk. Wel wordt het gehele oorlogssfeertje goed weergegeven, zeker ook omdat het in het zwart-wit gefilmd is en het camerawerk erg goed en verzorgd oogt. Op de een of andere manier hebben Nederlandse films over de Tweede Wereldoorlog sowieso wel iets intrigerends.

Leuke discussie hier trouwens over het punt ofDurbeck nu wel of niet echt bestaat. In het boek bestaat hij volgens mij niet echt, maar hier zijn er net wat teveel momenten, die de twijfel over zijn bestaan wegnemen. Op zich wel leuk dat filmmakers soms een andere wending aan een bestaand verhaal durven geven. Iemand als Kubrick is met zijn The Shining daar misschien wel het beste voorbeeld van.

Als Twee Druppels Water is zeker niet slecht, maar blijft wel wat teveel aan de oppervlakte drijven, om uiteindelijk echt goed te zijn.

3,0*

Altiplano is een zeer bijzondere film, die niet zomaar in een paar woorden samen te vatten is.

Dat veel mensen dit niks vinden is niet heel vreemd. Wie een rechtlijnige film met bijpassend verhaal verwacht, komt hier van een koude kermis thuis. Altiplano is juist erg filosofisch en poëtisch en drijft meer op de beelden en de cinematografie, dan op het verhaal en daarnaast nog eens erg traag. Het kostte me dan ook even wat moeite om erin te komen, maar dan wordt het wel steeds wat boeiender. De locatie in het Zuid-Amerikaanse gebergte is mooi en wordt bij tijd en wijle ook prachtig in beeld gebracht. De kleuren zijn opvallend helder en fris.

Het verhaal is soms wat lastig te volgen. De realiteit wordt soms onderbroken door surrealistische scenes, waardoor er soms zelfs nieuwe vragen ontstaan. Ook lijkt de film erg gelaagd te zijn en stikt het van de symboliek. Verder heeft Altiplano een rustige mooie bijpassende soundtrack. Ik moet zeggen dat ik niet zo omver geblazen ben, als bij enkele andere van dit soort vergelijkbare films, maar ik heb in ieder geval het idee dat dit regisseursduo nog wel eens een meesterwerk in zich zouden kunnen hebben.

3,5*

Moeilijk om deze film te beoordelen, aangezien de film toch voornamelijk gericht is op kinderen. Voor hen zitten er dan ook hele leuke elementen in, want de eekhoorntjes zijn erg leuk gemaakt. Voor volwassenen is het allemaal net iets minder want de film is ontzettend voorspelbaar en het ligt er allemaal wel erg dik bovenop wat er gaat gebeuren. Weet best dat het een familiefilm is, maar ik heb leukere gezien, die ook echt leuk waren voor volwassenen.

Ik houd het bij 2,5*

Een redelijk vervolg, dat een hoog tempo heeft, maar verder natuurlijk van begin tot einde voorspelbaar is. Desondanks zitten er wel enkele aardige grappen in. Het personage Ian is wederom geweldig vervelend. Een groot pluspunt is trouwens de muziek, die lekker vlot, modern en eigentijds is. Alleen het einde kan echt jniet, om net als bij The hangover een fotoserie op notabene precies dezelfde muziek als in die film te laten zien. verder wel onderhoudend en gelukkig duurt het allemaal niet zo heel lang.

2,5*