Opinions

Erg mooie film van Woody Allen, met een leuk en origineel scenario, dat op een goede manier wordt uitgewerkt en in de persoon van Gena Rowlands, een meer dan uitstekende hoofdrolspeelster kent.

Het is de eerste keer dat ik Rowlands zie in een film, die niet door haar man John Cassavetes is geregisseerd, maar ook onder de vleugels van Allen weet ze uit te blinken. Het is zeker niet de gemakkelijkste rol , die behoorlijk wat variatie vereist, maar Rowlands overtuigt elk moment, dat ze in beeld is. Het afluisteren van de psychiatrische sessies van haar buurman, zorgt ervoor dat ze ook gaat nadenken over haar eigen leven en hierdoor soms tot opvallende inzichten over haar zelf komt.

Naast Rowlands, spelen ook de andere acteurs naar behoren, maar zijn het vooral de scherp geschreven dialogen, die het constant boeiend houden. Deze keer is het geen cynische komedie, maar een scherp, licht zwaarmoedig drama, waar Allen er nog een paar van in zijn oeuvre heeft staan en die duidelijk geïnspireerd zijn door het werk van Ingmar Bergman. De personages staan dicht bij Allen zelf en zijn uitermate boeiend. De klassiek klinkende soundtrack past hier tegelijkertijd ook erg goed bij.

Ik kijk graag naar Allen zijn komedies. Als hij zelf meespeelt is dat vaak nog een extra pluspunt, maar dit drama zonder Allen behoort wat mij betreft tot zijn beste films, ook al heb ik er dan nog wel een aantal te gaan. Een sterk drama, boeiend en meeslepend, dat eigenlijk nog wel iets langer had mogen duren.

4,0*

Another You van regisseur Maurice Philips is alweer de zoveelste film waarin het duo Gene Wilder en Richard Pryor met elkaar samenspelen. Het is goed te zien dat ze op elkaar ingespeeld zijn en dat leidt tot een paar grappige situaties. Ook de dialogen zijn soms niet onaardig. Toch moet ook gezegd worden dat er een behoorlijk aantal minder geslaagde momenten tussen zitten, waarbij ook gezegd moet worden dat het in de tweede helft soms nogal herhalend wordt.

Ik vond Pryor hier wel minder dan in zijn voorgaande films, Je kon toch al duidelijk aan hem merken dat hij tijdens de opnames van deze film al ernstig ziek was. Niet heel slecht, maar je moet wel een enorme liefhebber van het duo zijn, om dit geweldig te vinden.

2,0*

Leuke film van Bergman, waarin meerdere lagen aangebracht zijn en waarin vooral ook de nodige humor verwerkt zit.

Vooral de manier waarop Bergman de kijker af en toe op het verkeerde been probeert te zetten, wat bij mij ook lukte. De dialogen zijn speels al kan Bergman het niet laten om ook hier het religieuze thema aan te snijden. Ergens is het een soort van voorloper van Nolans “The Prestige”, maar dan vooral qua thema. De uitwerking is echter totaal anders.

Niet alles is even goed aan Ansiktet, maar ik moet zeggen dat ik me er goed mee vermaakt heb. Niet al te zwaar, goede dialogen, aardig acteerwerk en vooral een prima laatste half uur. Het behoort niet tot Bergmans beste werk, maar is zeker de moeite waard om eens te bekijken.

3,5*

En Tarkovsky zag dat het goed was!

De film is gewijd aan Andrei Tarkovsky, zo meld de aftiteling en dat is te zien. De eerste vijf minuten van de film zijn werkelijk waar fantastisch! Vijf minuten perfecte cinema qua beeld en muziek. Zeer indrukwekkend om te zien hoe het jongetje uiteindelijk zijn dood tegemoet gaat. Een begin waardoor de interesse voor de rest van de film meteen gewekt is.

Dit niveau wordt de rest van de film niet meer gehaald, maar een goede film is het zeer zeker wel. Van Trier schuwt er niet voor om sommige zaken tot in de details te laten zien en dat zorgt er hier alleen maar voor dat de soms toch al beklemmende scènes, alleen maar heftiger en intenser overkomen.

Van beide hoofdrolspelers wordt enorm veel gevraagd in deze film, maar zowel Gainsbourg als Dafoe spelen beiden erg sterk. Het verhaal is niet altijd even duidelijk en na afloop van de film bleven er nog wel enige onduidelijkheden over, maar dat maakte de beleving er niet minder op. Dit is echt zo film die een ieder op zijn eigen manier kan interpreteren. Als je deze film gaat kijken met de insteek van een standaard horrorverhaaltje kom je zeker van een koude kermis thuis. Stel je je echter open voor het aparte verhaal en de vaak visuele pracht, dan is het op sommige momenten zeker genieten geblazen.

4,0*

Antonia is een Nederlandse film, die destijds zelfs de Oscar voor beste buitenlandse film heeft gewonnen. Hierdoor werd ik er uiteindelijk wel nieuwsgierig naar, ook al dacht ik van tevoren, dat dit misschien wel eens helemaal niets voor mij zou kunnen zijn.

Dat viel uiteindelijk nog best mee. Het is een terugblik op het leven van Antonia, die goed gespeeld wordt door van Ammelrooy. Sowieso valt er weinig te klagen over het acteerwerk, dat goed in orde is, met ook een prima Jan Decleir, als de minnaar van Antonia. Het leven in zo’n kleine afgesloten gemeenschap wordt goed neergezet. Soms is het allemaal wat minder boeiend, maar meestal gebeurt er daarna wel weer iets, wat de aandacht van de kijker toch weer op de film doet focussen.

Het valt wel op dat de mannen er bekaaid af komen hier. De vrouwen worden redelijk bewierookt en het is dan ook niet verwonderlijk, dat er een vrouw op de regisseursstoel zat. Persoonlijk heb ik er als man niet zo heel veel problemen mee hier. Het verhaal is vrij rechttoe rechtaan, maar een paar surrealistische momenten er tussendoor. De manier waarop Antonia ten onder gaat, vond ik wel sterk. Met opgeheven hoofd en positief terugkijkend. Best een mooi einde dus.

Antonia is ook zeker geen slechte film. Het is heel degelijk en goed gemaakt, met een feministisch tintje, en vooral erg goed acteerwerk, waardoor Antonia de middelmaat weet te ontstijgen.

3,5*

Een leuke animatiefilm, die van begin tot einde vermaakt, en een aardig verhaal vertelt.

De laatste jaren scoort Dreamworks de ene na de andere onvoldoende bij mij. In hun beginjaren leverden ze echter nog weleens een leuke animatie af. Opvallend dat ze net als Pixar in hetzelfde jaar een animatie over mieren maken, maar dat heeft vast te maken met de concurrentiestrijd, die vanaf dat moment losbarstte tussen de twee studio’s. A Bug’s Life heb ik een aantal weken gelden ook pas voor het eerst gezien en is misschien net iets minder dan Antz.

Wat vooral opvalt aan Antz, is dat er soms best wel harde scenes inzitten. Mijn dochtertje schrok op een gegeven moment best wel, toen de strijd tussen de mieren en de termieten plaatsvond. Persoonlijk vond ik het wel fijn. Ook de humor is wat volwassener dan in hun latere films. De stemacteurs doen het ook niet onaardig. Prima keuze ook om Allen het hoofdpersonage voor zijn rekening te laten nemen. Die past precies tussen de personages, die Allen doorgaans speelt. De animatie zelf vond ik niet de allermooiste, en op dat gebied, kan Dreamworks Pixar duidelijk niet bijbenen. Het oogt soms wat minder vloeiend.

Maar voor de rest is Antz best vermakelijk. Een paar leuke personages, redelijke animatie, een aantal geslaagde grappen, en een niet onaardig verhaal.

3,0*

Redelijke film van Oliver Stone over de problemen in en rond een American Football team.

Het is een film met behoorlijk goed acteerwerk. Vooral Al Pacino laat op sommige momenten duidelijk zien hoe goed hij is. De donderspeech in de kleedkamer is erg indrukwekkend en tevens de allerbeste scène van de film. Ook acteurs als Jamie Foxx en Dennis Quaid doen het niet slecht. Verder is de film visueel in orde. De Football wedstrijden worden op een afwisselende en dynamische manier in beeld gebracht, al heb ik verder niet zo heel veel met die sport.

Het grote minpunt van de film is wel, dat het allemaal nogal oppervlakkig blijft. Van een film met deze speelduur mag je wel wat meer diepgang verwachten. Dat gebeurt echter niet, waardoor wordt het soms ook wel eens minder interessant wordt. Zeker niet de beste film over sport. Iets meer diepgang en een kortere speelduur hadden de film ongetwijfeld goed gedaan.

2,5*

Op aanraden van Film Pegasus deze film bekekene en ik moet zeggen dat het een enorm sfeervolle film is. De film straalt letterlijk en figuurlijk echt warmte uit. Er gebeurt een hoop in de film, al staan de scenes op sommige momenten wat mij betreft iets te veel los van elkaar. Op de een of andere manier vormt alles niet altijd een geheel, waardoor ik het gevoel houd dat er meer in had gezeten. Ook zijn er net wat teveel personages, waardoor het soms net wat te afstandelijk blijft allemaal.

Gelukkig zijn er echter genoeg pluspunten, die dit toch een bovengemiddelde film maken. De windman is geweldig evanals de fantastische muziek, die zowat elke scene lijkt te versterken. Daarnaast zit er af en toe wel wat leuke humor in de film verpakt. Fijn kijkvermaak dus, die waarschijnlijk op een warme zomerse dag nog wel beter tot zijn recht zal komen.

3,5*

Redelijk vervolg op Every Wich Way but Loose, dat weinig nieuws biedt t.o.v. van het eerste deel, maar in zijn geheel net iets vermakelijker is. Wat vooral opvalt in dat aap Clyde wat meer naar de voorkant wordt geschoven, wat resulteert in een paar aardige grappen, waarbij "Clyde turn right" de leukste is. Daarnaast is Clint weer aardig op dreef met zijn oneliners en speelt hij wederom een soort van "lichtere vorm" van Dirty Harry. Verder is het allemaal wel weer voorspelbaar en soms dus best vermakelijk. Gelukkig deed de motorbende ook weer mee en zorgt voor een aantal geinige scènes. Ook de soms nogal vinnige moeder van Eastwood is wel grappig, waarbij me het trouwens nu pas opvalt dat het "Maude" is uit Harold en Maude.

2,5*

Een vermakelijke Allen film, al zakt het niveau soms een klein beetje in.

Jason Biggs is een acteur, die je van tevoren niet zo snel in een film van Allen zou verwachten, tenminste ik vond het in ieder geval een opvallende keuze. Achteraf gezien moet ik concluderen dat Allen het toch redelijk goed heeft zien en in Biggs een jongere acteur heeft gevonden, die hier zijn jongere ik in kan spelen. Biggs doet het verrassend goed en speelt op een losse en naturelle manier een sympathieke man, die ik zijn geluk op een gegeven moment wel gunde. Zijn spel met Ricci is de moeite waard, al vond ik de chemie tussen de twee dan wel weer iets minder.

Allen zelf heeft een grote bijrol als drukpratende oude man, die over alles en nog wat wel een mening heeft en dat vaak brengt, voorzien van een hoop cynisme. Allen vervalt dan vaak in herhaling in zijn films, maar toch blijft het vaak wel vermakelijk om te zien. Ook Anything Else is dat, al wordt het niveau en de dialogen nooit echt heel hoogstaand.

Voor mij was het in ieder geval een prima zondagavondfilmpje. Leuk, luchtig, niet al te zwaar en vermakelijk genoeg om de tijd gemakkelijk door te komen.

3,0*

Ik ben aangenaam verrast door dit heerlijke Japanse filmpje. De opening is gelijk al erg sterk met dat fantastische handjesklapspel. Nu ja fantastisch, mij zul je het niet snel zien doen, maar het is wel gaaf om te zien.

De locatie van de school is verder simpel, maar wordt effectief benut. Iedere keer gebeurt er wel wat in de school en soms zitten er lekker harde scenes tussen. Daarnaast zijn de momenten dat Kujo de bloemen telkens water gaat geven bij de liliputter erg leuk om te zien, vooral ook omdat het mannetje erg sympathiek overkomt. Ook zitten er nog wel wat grappige momenten is, zoals bijvoorbeeld de honkballer die telkens kansloos in zijn eentje over het grasveld rent.

Het einde zag ik aankomen, maar is wel erg sterk. Het werkt door de enorm aangename en goede muziek en tevens door de prachtige beelden die de kijker worden voorgeschoteld. Daarmee komt de klap van Aoki letterlijk en figuurlijk nog harder aan.

4,0*

Ik wilde niet te lang wachten met het kijken van dit tweede deel van de Apu trilogie en dat is redelijk gelukt, want precies twee weken na Pather Panchali heb ik het vervolg gezien.
Aparajito is een prima vervolg, al moet ik zeggen dat ik de film wel net iets minder vind dan zijn voorganger. Maar het verschil is miniem.

Ik kwam redelijk makkelijk weer in de film en was al snel weer vertrouwd met het familieleven van het gezin, dat erg veel gelijkenissen vertoont met zijn voorganger, al zijn de mensen nu wat ouder en speelt het leven zich voornamelijk in de stad af, in plaats van op het platteland. Apu is in deze film een stukje ouder en moet duidelijk nog veel leren in het leven. Die ontwikkeling is best mooi uitgewerkt door regisseur Ray. Visueel en emotioneel ligt het hoogtepunt duidelijk in het tweede gedeelte van de film. De scène met de vuurvliegjes is bijvoorbeeld echt schitterend om te zien. Verder waren de sterfscènes van de ouders van Apu best ontroerend om te zien.

Het maakt mij tevens nieuwsgierig hoe het met Apu zal vergaan als hij straks echt groot is. Wederom een mooie film dit en ik vermoed dat het bekijken van deel drie niet al te lang op zich zal laten wachten.

4,0*

Mijn 7e Billy Wilder en de beste man blijft erin slagen het hoge niveau vast te houden. Sterker nog, dit is misschien wel de beste Wilder die ik tot nu toe zag. The Apartment is een heerlijke frisse film met een aardig verhaal, sterke dialogen en vooral een enorm goede Jack Lemmon, die zich hier duidelijk als een vis in het water voelt.

Twee uur lang is het een plezier om naar deze film te kijken. De film zakt in het midden een klein beetje in, maar maakt dat al snel weer goed om op het einde zeer sterk af te sluiten. Niet alleen Lemmon is goed, maar ook de andere acteurs, zoals MacLaine en MacMurray doen het gewoon goed. Daarnaast is de film qua humor en drama goed in balans. Nergens wordt het te zoetsappig, maar gelukkig ook nergens te dramatisch. De sfeer is top evenals de chemie tussen MacLaine en Lemmon. Constant voel je als kijker de spanning die tussen de twee hangt, vooral op het einde, maar gelukkig wordt er zelfs op het einde niet gekust en juist dat laatste punt is erg sterk gedaan door Wilder, want dat had het einde in mijn ogen alleen maar verzwakt.

Tja, ik had ooit na Some Like it Hot een klein mijn twijfels over Wilder, maar nu kan ik toch wel zeggen dat Wilder een erg sterk regisseur is, die er (bijna) altijd in slaagt om zijn films een enorm sterke sfeer mee te geven. En dan te bedenken dat ik Double Idemnity nog te gaan heb!

4,5*

” I was going to the worst place in the world and I didn't even know it yet.”

Ik heb een drietal weken geleden de documentaire Hearts of Darkness: A Filmmaker’s Apocalypse gezien. Deze documentaire vertelt de totstandkoming van Apocalypse Now, en alle problemen, die regisseur Francis Ford Coppola te verwerken kreeg bij de totstandkoming ervan. Dat was een interessante documentaire en bovendien kreeg ik erna ook wel weer zin om Apocalypse Now weer eens een keertje te herzien. Voor een film van 200 minuten is het even nodig om een goed moment uit te kiezen. Gisteravond was het goede moment, en had ik de tijd en zin, om de Redux versie weer eens een keer te herzien.

Het is in ieder geval mooi om te zien dat Apocalypse Now na al die jaren nog niets aan kracht heeft ingeboet. Het is een behoorlijk beklemmende oorlogsfilm, die een sterke broeierige sfeer uitademt. Daarnaast is het ook een surrealistische trip, die eigenlijk iedereen wel een keertje zou moeten ondergaan. Martin Sheen speelt de hoofdrol als Captain Willard, die hier voor een missie de gek geworden kolonel Kurz moet vinden en uitschakelen, gespeeld door Marlon Brando. De zoektocht van Martin Sheen naar Kolonel Kurz is al een visuele belevenis op zich. Op dat moment zat ik ook weer helemaal in het verhaal en daarbij onderga je net als Willard langzaam maar zeker de waanzin van deze oorlog.

De mooiste scène van Apocalypse Now speelt zich echter al iets daarvoor af. Bij een daarvoor geplande helikopteraanval op de Vietcong, wordt alles rustig in beeld gebracht door Coppola. De ondersteunende muziek, die op een gegeven moment op komt zetten bij deze scène, is wel zo krachtig en mooi, dat het de scène iets ongelofelijk krachtigs meegeeft, waardoor deze scène ook voor de bij de zoveelste kijkbeurt weer een enorme indruk maakt. De “Ride of the Valkyries” van Wagner klinken zo indrukwekkend dat er als tegenstander bij wijze van spreken wel bang van moet worden. Qua muziek valt er sowieso niets te klagen over deze film, want dat is allemaal erg goed.

Ook het acteerwerk mag er zijn. Sheen is erg goed en de diverse bijrollen zijn ook meer dan in orde. Van Robert Duvall en Dennis Hopper tot Laurens Fishburne, allemaal doen ze het vrij goed. Brando weet vooral de gekte enorm goed over te brengen. Dat doet hij sterk, maar toch vind ik het een klein beetje een vervelend mannetje, omdat uit de documentaire bleek dat hij wel erg vervelend deed tijdens de opnames. Dat doet onbewust toch een klein beetje afbreuk aan zijn rol, ook al is die dan wel goed gespeeld.

Apocalypse Now is een erg goede oorlogsfilm, die vooral een heel andere insteek geeft van het beeld van de oorlog. Toch vind ik het net geen meesterwerk, omdat er soms net wat teveel scènes inzitten, die overbodig aanvoelen en mij daarnaast een beetje uit de trip zelf haalden. Die scène met de playboybunnies sloeg bijvoorbeeld echt nergens op als je het mij vraagt. Toch was het desondanks weer een leuke sterk surrealistische trip. Erg goed, maar net geen meesterwerk dus.

4,0* blijven staan

Redelijke film, die best goed opgebouwd is qua verhaal, maar de personages en het verhaal konden mij op de een of andere manier totaal niet boeien. Toch heb ik mij ook niet verveeld, want de vaart en de actie in de film zag er op zich goed uit en maakte een hoop goed.

2,5*

Degelijke verfilming van de ongeluksvlucht naar de maan.

Men neme een ervaren regisseur, een aantal ervaren acteurs en dan vloeit er meestal wel iets goeds uit voort, moet men gedacht hebben. Tom Hanks, Ed Harris, Gary Sinise En Kevin Bacon doen het allemaal naar behoren. Vooral Sinise is erg goed hier, jammer dat zijn rol niet zo heel groot is.

Het begint allemaal nogal vrij traag, maar als het op een gegeven moment dan misgaat, komt alles letterlijk en figuurlijk in een flinke stroomversnelling terecht. Howard slaagt erin om vooral door de prima montage, de nodige spanning te creëren, ondanks het feit dat de afloop vrij gemakkelijk in te vullen is. Tussendoor zakt het overigens soms wel een beetje in. Ook de typische Amerikaanse heroïek is weer aanwezig, maar dat zit blijkbaar in de cultuur van het land verweven. Ik vond het hier niet zo heel storend.

Kortom zeker niet slecht dus. Misschien een ietwat te lange aanloop, maar goed gemaakt, redelijk goed geacteerd, zoals eigenlijk alles vrij stabiel is, inclusief de uiteindelijk waardering van mijn kant.

3,0*

Enorm sfeervolle film, die barst van de flashbacks en tevens enkele twists bevat. Als ik alles hier zo lees schijnt het verhaal nogal lastig te volgen te zijn, maar dat vond ik eigenlijk reuze meevallen.
Het acteerwerk van de film is buitengewoon goed. Zo extreem als Cassell bijvoorbeeld speelt in La Haine, zo ingetogen en overtuigend zet hij hier zijn rol neer. Ook de andere spelers doen het meer dan naar behoren. De sfeer in de film is verder erg goed. Verder bevat de film een strakke regie met af en toe fraaie beelden van Parijs en sterke ondersteunende muziek.
Tot het laatste kwartier van de film zat de film voor mij aan een dikke drieënhalve of zelfs een kleine vier sterren. Het zeer ongeloofwaardige einde doet mij er echter een dikke halve ster afhalen. Allereerst vond ik het enorm ongeloofwaardig dat Max voor Alice kiest. Ten tweede komt hij dan ook nog eens op dat moment zijn vrouw tegen, waardoor hij in feite weer voor haar "moet" kiezen en Alex dus alsnog de pineut is.
In zijn geheel verder wel een film die zeker niet verveelt.

3,0*

Binnen een maand heb ik dan uiteindelijk alle drie de delen uit de Apu trilogie mogen aanschouwen. Helaas wordt het trappetje naar beneden voortgezet . Daardoor is dit derde en laatste deel ook duidelijk de minste van de drie, al is het gelukkig nog steeds geen slechte film.

Waar het tweede deel echt aanvoelde als een vervolg, daar had ik dit met deze film veel minder. Apu wordt wederom door een andere acteur gespeeld, maar verder zijn er ook maar weinig of geen aanknopingspunten met het vorige deel. Ik had deze keer wat meer moeite om mee te leven met het hoofdpersonage, mede ook door het feit dat ik hem niet altijd even sympathiek vond overkomen. Daarnaast zijn de overige personages ook een stukje minder interessant, dan die ik de voorgaande films.

Gelukkig weet Ray ook in deze film af en toe mooie plaatjes te schieten, waardoor er voor de filmliefhebber zeker nog wel wat te genieten valt. Ook de muziek is erg mooi en past goed bij deze film. Toch is het grote verschil met de voorgaande films, dat deze film bij mij eigenlijk geen emoties op wist te roepen. Satyajit Ray is echter een filmmaker die wel wist hoe je de camera moest gebruiken, want hij heeft een erg mooie stijl, die je in alle drie de films die ik tot nu toe van hem zag wel terugziet. Al met al een degelijke afsluiter van de trilogie dit.

3,0*

Spinnen zijn fascinerende wezens. Ik ben nooit bang voor ze geweest, maar kan me goed voorstellen dat anderen dat wel zijn.

Vroeger vond ik deze film overigens best eng. De engheid is inmiddels wel verdwenen, maar de waardering wordt er niet minder om. Arachnophobia is een vermakelijke film, die misschien niet supereng is, maar die wel een hoop vermaak weet te bieden. Vooral John Goodman is heerlijk op dreef in zijn overdreven rol als spinnenverdelger.

Hierdoor blijft het luchtig en dat komt ook terug in het sfeertje, dat aangenaam is, maar op sommige momenten toch ook nog wel een bepaalde spanning bevat. Arachnophobia heeft in feite niet zo heel veel om het lijf, maar is wel in zijn opzet geslaagd. Het wil vermaak bieden en een beetje horror. Dat doet het op grappige wijze, door zichzelf niet serieus te nemen. Een prima keuze zou ik zo zeggen.

3,5*

Matig, maar vooral ook maar zeer weinig boeiend.

Ik had de grootste moeite om hierin te komen en dat was niet bepaald omdat het nu zo’n moeilijke film was, of omdat ik moe was. Richard Gere speelt in ieder geval niet slecht, maar zet wel een zeer onsympathiek personage neer, ondansk dat hij in de eerste minuten zo sympathiek mogelijk wordt neergezet. Hij bedriegt zijn vrouw, is vervelend naar zijn dochter en zit duidelijk in de problemen, doordat hij wat met geld heeft lopen gokken, want anders kun je het niet noemen. Het eerste gedeelte speelt zich vooral ook af in de personele sfeer, maar dat gedeelte wordt maar oppervlakkig uitgewerkt. Susan Sarandon speelt hier ook maar een kleine en oppervlakkig rolletje, wat jammer is, want ik vind haar over het algemeen wel een goede actrice.

In de tweede helft wordt het allemaal wel wat boeiender, maar nog steeds niet echt goed. Het kon me ook weinig schelen of het allemaal goed zou komen met Gere. De regisseur legt hier en daar ook duidelijk de accenten van het verhaal verkeerd en het einde komt wel erg gekunsteld en geknipt over. Arbitrage is uiteindelijk spanningsloos, niet al te sterk geschreven en kent een hoofdrolspeler, wiens afloop uiteindelijk niet heel erg boeit, omdat zijn personage simpelweg niet sympathiek genoeg is.

Een behoorlijke tegenvaller dus.

1,5*

Na Kindergarten Cop en The Pacifier kirjgen we wederom een film voorgeschoteld, waarin een spierbundel op kinderen moet passen. Hoewel die andere twee films ook niet geweldig zijn, zijn ze wel een stukje beter nog dat deze film. Ice Cube acteert echt zeer matig en heeft de manco dat hij in tegenstelling tot een Schwarzenegger, totaal niet grappig is. Funest dus voor een film als deze. Sowieso bevat de film een hoop flauwe (lees onleuke) grappen en zijn de twee kinderen ook nog eens vreselijk irritant.

1,5*

L'Argent is de zesde film, die ik zag van Bresson, en ondanks dat het geen slechte film is, is het wel zijn minste tot nu toe.

Het verhaal is zeker interessant, maar het minimalisme en het afstandelijk zorgt er deze keer voor dat het me niet echt wist te pakken. Bresson maakt er deze keer een soort van “Butterfly Effect” vertelling van, waarvan een kleine misdaad uiteindelijk zal resulteren in een grote berg ellende. Het acteerwerk is zoals wel vaker bij Bresson, nogal emotieloos. Voor mij werd de film er overigens niet harder door, maar juist de afstandelijkheid nam toe.

Overigens wordt het gelukkig nooit echt vervelend, doordat Bresson er met zijn afwisselende camerawerk voor zorgt dat het interessant blijft. Ook was ik toch wel enigszins benieuwd hoe deze ellende uiteindelijk zou aflopen. Het einde vond ik overigens best goed, al heeft L'Argent in zijn geheel soms net wat teveel tekortkomingen om me echt aan de buis gekluisterd te houden. Het is vooral een interessante film, die het echter niet haalt bij het betere werk van deze regisseur.

3,0*

Een erg fijne film, waarmee Affleck nog maar eens laat zien een erg getalenteerd regisseur te zijn. Als acteur vond ik hem altijd maar waardeloos, maar de nieuwe weg, die hij de laatste jaren is ingeslagen lijkt de juiste te zijn.

Affleck neemt hier overigens wel de hoofdrol voor zijn rekening. Hoewel hij nog steeds geen topacteur is, draagt hij die in ieder geval naar behoren en doet wat hij moet doen. De bijrollen zijn overigens wel erg sterk. Vooral Alan Arkin en John Goodman spelen erg leuk en voegen samen veel humor aan het verhaal toe.

De opbouw en de muziekkeuze is ook meer dan goed te noemen. Het loopt natuurlijk wel een beetje zoals je kunt verwachten, maar vooral het laatste gedeelte van Argo is gewoon ontzettend spannend. Daarnaast maakt Affleck niet de fout om het te euforisch en pro-Amerikaans te maken, waardoor het in combinatie met de prima gekozen muziek allemaal toch redelijk sober blijft.

Ja. ik heb best wel genoten van Argo. Een lekker spannende thriller, met een zeer interessant verhaal. De erg mooie aftiteling, waarbij we te zien krijgen hoe de echte personages er uit zagen, is trouwens wel de kers op de taart hier.

4,0*

Net als The Match Factory Girl, is ook Ariel een zwart-komisch verhaal over iemand uit de Finse arbeidersklasse. Kaurismäki gebruikt hier wederom zijn minimalistische stijl, dat in combinatie met zijn typische zwarte humor vrij goed werkt.

Hoofdrolspeler Taisto heeft een vervelend leven, doordat hij van de ene ellende in de andere ellende terecht komt. Turo Pajala speelt een degelijke hoofdrol, met wie ik op een gegeven moment toch wel wat enig medeleven kreeg. De show wordt echter gestolen door Matti Pellonpää, die met zijn geweldige karakteristieke kop, zijn celgenoot speelt. Zijn laatste actie in Ariel, is ook het leukste moment van de film, en echt een geweldig droogkomische scene.

De rest van de film heb ik toch ook vaak met een glimlach zitten kijken. Het is een typisch Amerikaans verhaal, weet Kaurismäki de clichés te omzeilen, door ze op zijn eigen manier aan te pakken. Het levert in ieder geval een vermakelijke film op, zoals eigenlijk alleen Kaurismäki ze kan maken. Ariel is misschien niet zijn beste werk, maar wel eentje, die typisch is voor zijn gehele oeuvre.

3,5*

Een erg leuke Disney film met swingende muziek en leuke personages.

En dan bedoel ik vooral de dieren, want van slechterik Edgar ben ik niet zo onder de indruk. De katten zijn echter wel leuk, zowel de drie jonge als de volwassen katten, maar straatkat Thomas O'Malley is duidelijk het leukst. Een erg fijn karakter, dat met veel schwung neergezet wordt. Ook de kleine katjes zijn leuk en waar ik de liedjes in Disney’s soms nog wel eens een hinderlijke onderbreking vind, is het hier juist een mooie aanvulling op de rest van de film.

Ondanks dat katten hier de hoofdrol spelen, is de leukste scène toch weggelegd voor twee honden, die het aan de stok krijgen met butler Edgar. Een erg levendige scène, waarin werkelijk van alles gebeurt en waar ik toch wel een paar keer goed om heb kunnen lachen. Jammer dat die honden verder nauwelijks meer terugkomen.

De animatie is overigens ook erg mooi en vloeiend en ondanks dat het verhaal niet al te veel voorstelt, loopt het allemaal wel erg lekker door, zit er geen hinderlijke onderbreking in en ook geen vervelend moraaltje of één of andere wijze levensles. Ik had The Aristocats nog nooit gezien, maar moet vaststellen dat deze duidelijk tot de betere en leukere films uit de Disney stal behoort.

4,0*

Over schildpadden, vliegtuigjes en North by Nortwest!

Als ik deze film in drie woorden zou moeten samenvatten, dan zijn dat de woorden die bij mij als eerste naar boven komen. Na het geweldige Black Cat, White Cat, waren mijn verwachtingen voor mijn tweede Kusturica hooggespannen. Die verwachtingen kwamen gelukkig grotendeels uit.

Arizona Dream is een film zoals eigenlijk alleen Kusturica ze maken kan. Druk, geweldige overdonderende muziek, weirde personages en wederom een heel aantal dieren. Dit alles zorgt voor een gave sfeer, die de hele film blijft hangen, al zakt de film in het midden wel een klein beetje in. Depp, Gallo, Taylor, Lewis en vooral ook Dunaway zijn allemaal goed op dreef en samen beleven ze leuke, maar ook minder leuke zaken.

De film is iets minder gek dan BCWC en neigt hiier ook wat meer naar de dramakant. Daarnaast voegt Kusturica af en toe wat aardige visuele zaken in, zoals de vis die in de lucht zwemt en de rode ballon, wat de film soms zelfs een klein beetje een surrealistisch tintje geeft.

Ja ik heb me wederom kostelijk vermaakt en dat maakt de verwachtingen voor de volgende Kusturica alleen nog maar hoger. Underground ligt in ieder geval klaar en zal spoedig aan de beurt komen. Ik heb er stiekem nu al zin in.

4,0*

Prima film, met goed acteerwerk, van zowel Bridges, Robbins en Cusack. De film kent een goede spanningsopbouw, met als absoluut hoogtepunt het erg sterke einde. Ik had op een gegeven moment wel door dat Robbins weer een aanslag wilde plegen,maar de wending waarbij Bridges om komt zag ik echt niet aankomen en sloeg zowel letterlijk als figuurlijk bij mij in als een bom. De paar toevaligheden mochten de pret bij mij deze keer niet drukken. Boeiend en zeer onderhoudend deze film!

3,5*

Bij een film van Michael Bay weet je vaak wel van je kunt verwachten. Een niet al te intelligent plot, dat opgeleukt wordt met veel actie en explosies. Heel veel explosies. Bij Armageddon is dat niet anders.

Wat hier wel opvalt, is de cast. Het stikt echt van de bekende namen, haast teveel om op te noemen. Steve Buscemi en Peter Stormare springen er voor mij bovenuit met hun acteerprestaties. Voor Buscemi is ontzettend sterk en heeft een paar gevatte oneliners. Ben Affleck en Liv Tyler zijn dan weer degenen, die het juist erg matig doen. Ze hebben ook nog eens een relatie met elkaar, maar is nogal ongeloofwaardig, met een hoop misplaatste emotie.

Ondanks het gegeven dat de hele film niet al te geloofwaardig is en er nogal wat misplaatste en overdreven sentiment wordt getoond, is het allemaal nog best het aanzien waard. De special effects zien er namelijk wel goed uit en als je er niet teveel bij nadenkt, is het soms nog best vermakelijk. Daarnaast stopt Bay er gewoon heel veel actie in en dat houdt de film nog enigszins levendig, ondanks dat alles wat voorbijkomt misschien niet altijd even goed is.

Al met al is het nogal gemiddeld met positieve en negatieve uitschieters. De papa van Liv doet het trouwens een stuk beter dan zijn dochter, door met “I don’t want to miss a thing”, een erg goede muzikale bijdrage te leveren.

2,5*

De 3e film die ik zag van Jean-Pierre Melville en wederom kan ik hier vier sterren aan kwijt. L'Armée des Ombres is een prima film, die op sommige momenten ontzettend spannend is en daarnaast uitstekend acteerwerk bevat. Lino Ventura zet een erg goede hoofdrol neer en verder was ik vooral onder de indruk van Simone Signoret. Haar rol is een stuk kleiner, maar in die kortere tijd weet ze enorm te overtuigen.

Ik kan de kritiek op de opbouw van de film van sommigen hier op zich wel begrijpen. In het middengedeelte van de film lijkt het af en toe ietwat van de hak naar de tak te springen, maar echt storend vond ik dat niet en bovendien heeft ook dat gedeelte van de film nog wel het nodige te bieden. De regie en aankleding van de film is bijna net zo stijlvol als bij Le Samourai en je kunt op sommige momenten ook duidelijk zien dat deze film van dezelfde regisseur is.

De film kent echt een paar ontzettend sterke scènes. Vooral het moment dat Gerbier letterlijk moet rennen voor zijn leven tijdens de executie en daarbij schijnbaar uit het niets bevrijd wordt, was echt een geweldig moment. Ook de verkleedpartij als zuster en assistenten met een ziekenauto, was erg mooi gedaan. En laat ik dan ook nog niet het indrukwekkende einde vergeten. Ja een erg goede film dus, die van hetzelfde niveau is als Melville’s andere films die is zag en dat is behoorlijk hoog. Ja, een erg fijne film dus.

4,0*

” Good. Bad. I'm the guy with the gun.”

Haha, dit gaat echt nergens meer over, maar dat moet ook precies de insteek van Sam Raimi zijn geweest. De horror lijkt in dit laatste deel totaal verdwenen, en is ingewisseld voor humor en komedie. Bruce Campbell moet zich deze keer zien te redden in de middeleeuwen en is ineens veranderd van een sulletje naar held. Een opvallende transformatie, die hem niet altijd even goed af gaat, maar het kan er mee door.

Army of Darkness heeft wel wat te kampen met wisselvalligheid, maar wordt gered door het sterke laatste gedeelte, waarbij de Stop motion skeletten lekker los gaan. De setting, acties en make-up zijn ontzettend over-the-top. De humor is vaak flauw, soms niet leuk, maar soms gelukkig ook wel. Het zijn vooral de oneliners, die voor de grootste lol zorgen. Oneliners, die ik later terugzag bij Duke-Nukem. Dat een computerspel, dat ik vroeger vaak speelde, en de inspiratie duidelijk hieruit, en uit John Carpenter’s They Live, heeft gehaald.

Spanning en gore is er eigenlijk totaal niet, maar het hoge tempo, de oneliners en het leuke laatste gedeelte maken gelukkig genoeg goed. Evil Dead II blijft wel duidelijk de beste, maar dit is al met al best een waardige afsluiter van de trilogie. Leuke onzin, waarbij je even lekker nergens over na hoeft te denken.

3,0*