Opinions

Geweldige film, die drie verhaallijnen op een mooie manier met elkaar verbind. Het acteerwerk is meer dan goed te nomen. Vond vooral de 1e en 3e verhaallijn zeer goed. De 2e verhaallijn is ook wel goed, maar die speelt zich juist na het ongeluk af, terwijl de andere twee zich vooral ervoor afspelen. Maarre ik heb genoten!

Een erg mooie film van Michael Haneke. Drie maal is scheepsrecht is hier volledig van toepassing. Waar ik de eerste twee films, die tot nu toe van Haneke zag, helemaal niets vond, daar is Amour een schot in de roos. Een verhaal waarbij de onvoorwaardelijke liefde centraal staat.

Laat ik vooropstellen dat Amour geen vrolijke film is. Het is een behoorlijk deprimerende film over twee mensen, die al erg ver op leeftijd zijn. Een stel dat ondanks hun problemen en aftakeling, erg veel liefde voor elkaar bezit. Dat laat Haneke in het verhaal op een mooie manier tot uiting komen.

Het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers is erg naturel en overtuigend. Vooral Jean-Louis Trintignant weet in zijn rol als Georges op een gegeven moment mijn sympathie en medeleven voor zich te winnen. Ik had op een gegeven moment echt met hem te doen. Het moment waarop hij Anne uit haar lijden verlost, kon ik goed snappen, ook al is het danmoord. Ik had echt met hem te doen daar. Het moment erna zat ik trouwens misschien nog wel meer geboeid op mijn stoel. Een duif is het huis binnengevlogen, en ik zat echt in spanning of Georges hem zou gaan vermoorden, wat gelukkig niet gebeurde. Ik vond het een erg knappe scene, die mij even goed over het gebeuren na liet denken.

Amour heeft mij behoorlijk verrast. Het is een geslaagde film van Haneke over liefde, die best deprimerend is, maar ook wel wat luchtigs tussendoor geeft, en die je op sommige momenten eens goed laat nadenken over bepaalde zaken. Toch zeker wel een aanrader dit.

4,0*

Erg leuke en amusante film van eigen bodem, waarmee Dick Maas na Flodder en De lift, wederom laat zien één van de betere regisseurs van ons land te zijn.

Het script heeft hier en daar wel wat mankementjes, maar doordat Amsterdamned zichzelf niet al te serieus neemt, is dat gelukkig geen ergerlijk punt. Huub Stapel zet een prima hoofdrol neer en daarnaast zitten er een hoop bijrolletjes en cameo’s in van bekende Nederlanders. Het is wel wat voorspelbaar, maar dat mag de pret niet drukken. Vooral de alom bekende achtervolgingsscène met de speedboten door de grachten van Amsterdam, is spectaculair en erg leuk om te zien.

Stiekem zitten er ook nog wel wat spannende momenten in, waarbij vooral het einde op dat gebied goed in elkaar zit. De soundtrack en aankleding zijn verder typisch jaren tachtig, maar wel passend bij de stijl van de film. Na bijna vijfentwintig jaar heeft Amsterdamned nog weinig aan kracht ingeboet en blijft ontzettend vermakelijke kost uit eigen land.

3,5*

Echt een behoorlijke B-film dit, met een redelijk script, matig acteerwerk, weinig spanning en nog wel enkele zaken die in andere van dit soort films veel beter verzorgd zijn. Toch vind ik dit op de een of andere manier best een behoorlijk vermakelijke film, met geinige scènes en het voorspelbare verloop kon ik op de een of andere manier ook wel waarderen. John Voight doet het trouwens nog best aardig. Tsja goed is het allemaal niet, maar het kijkt lekker weg en het verveelt niet. Geinige pulp.

2,5*

Toevallig deze film meegepakt, omdat hij langskwam op televisie.

Niet bepaald een goede film dit, maar dat was ook wel te verwachten, aangezien het vorige deel ook al erg zwak was. Het enige wat dit soort films echt nog leuk zou kunnen maken, is een niet al te serieuze aanpak met humor. Helaas gebeurt dat hier niet. Men maakt er een flauw verhaaltje van, met vervelende stereotiepe personages en zeer matige special effects. Die slang ziet er belachelijk nep uit.

Verder is het afwachten tot de personages er aan gaan. Die kills zijn soms nog wel aardig en in feite het enige positieve in dit verhaal. Ik vraag me trouwens wel af, wat voor verhaal ze voor het vierde deel in petto hebben. Ik vermoed iets van een 200 meter lange slang, die zich voortbeweegt op lichtsnelheid. Dat zou pas spektakel opleveren.

1,0*

Zeer matig vervolg op Anaconda dat ook al geen wereldfilm is. In deze film wordt door de vrij onbekende cast behoorlijk beroerd geacteerd. Sommige personen zijn zo irritant dat je gewoon hoopt dat ze zo snel mogelijk opgegeten worden, wat soms gelukkig ook gebeurt. De film is soms nog wel vermakelijk, omdat het er op sommige momenten zo slecht en nep uitziet, dat je er gewoon om moet lachen. De slangen zijn duidelijk met de computer gemaakt en de CGI van deze film is ook ondermaats. Ik kan er net een ster aan kwijt.

1,0*

Analyse That is het vervolg op Analyse This en waar de eerste film redelijk fris oogt en op leuke wijze het maffiagenre parodieerde, lijkt de fut er in deze film enigszins uit.

Het script is nog dunner dan in het vorige deel, maar de film is vooral minder grappig dan zijn voorganger. De Niro en Chrystal doen het wel goed, maar hebben gewoonweg niet voldoende goede grappen tot hun beschikking, om deze film wederom leuk te maken.

Analyse That is in feite een soort van overbodige sequel. Het biedt in feite vrij weinig nieuws, is grotendeels dus een herhaling van zetten, alleen dan een stukje minder grappig.

2,0*

Leuke maffiakomedie, die het genre een beetje parodieert en af en toe verwijzingen heeft naar andere films.

Robert De Niro speelt in een voor hem vertrouwde rol als maffiabaas, die kampt met psychische problemen. Hij roept de hulp in van een psychiater, die leuk wordt neergezet door Billy Chrystal. Beiden doen het goed en laten zien ook chemie met elkaar te hebben. De Niro laat hier zien ook grappig te kunnen zijn en doet op dat vlak niet onder voor Chrystal.

Het verhaaltje stelt verder niet bijster veel voor. Gelukkig zijn er ook nog een paar leuke bijrollen, waarvan die van Chazz Palminteri en Lisa Kudrow het meest opvallend zijn. De film is lcuhtig, heeft niet zo heel veel om het lijf, maar is uitermate geschikt voor een avondje hersenloos vermaak.

3,0*

Een erg fijne film dit toch wel. Als je niet zo gecharmeerd bent van het spel van James Stewart, kan ik me goed voorstellen dat het een lange zit is, want Stewart eist een hoop van de film op. Zelf vind ik Stewart een fijn acteur en het was erg fijn om te zien hoe hij hier weer heerlijk los ging op zijn eigen typische manier. Dat deed me ook enigszins aan Mr. Smith Goes to Washington denken, waar hij een beetje hetzelfde spel tentoonspreid. Daarnaast is er nog de altijd goed spelend George C. Scott, die het als aanklager Stewart verre van makkelijk maakt. Sowieso is het acteerwerk in deze film goed verzorgd.

Daarnaast is de hele rechtszaak gewoon erg interessant. Constant gebeurt er wat en de dialogen zijn niet alleen van hoog niveau, maar bevatten daarnaast ook nog eens een hoop (cynische) humor. Ook blijft het tot aan het einde toe spannend, omdat beide partijen erg aan elkaar gewaagd zijn en telkens weer met nieuw "materiaal" op de proppen weten te komen. Jammer is alleen dat het eerste gedeelte van de film, richting het hele rechtbankgebeuren iets minder boeiend is.

De muziek vond ik trouwens niet echt bijzonder. Niet storend, maar zeker ook niet memorabel. Al met al een erg fijne film, omdat de belangrijkste ingrediënten voor een goede rechtbankthriller, zoals het verhaal, dialogen en acteerwerk gewoonweg meer dan goed te noemen zijn. Ik houd wel van dit genre en Anatomy of a Murder is toch wel een van de beste uit de geschiedenis wat mij betreft.

4,0* dik

Anchorman: the legend of Ron Burgundy is een erg leuke komedie met in de hoofdrol Will Ferrell. De film speelt zich af in de jaren zeventig en iedereen ziet er ook erg jaren zeventig uit met mooie snorren en pruiken. Hierdoor ontstaat een film die regelmatig best wel leuke scènes bevat. Christina Applegate doet het aardig, maar Will Ferrell is steelt in deze film echt de show. Daarnaast zet ook Steve Carell een ontzettend leuk personage neer als weerman Brick. Verder bevat de film nog een heleboel aardige cameo's van bekende acteurs. Zo zijn o.a.: Vince Vaughn, Ben Stiller, Jack Black en Tim Robbins te zien. Heerlijke onzin dit dus en wat mij betreft topvermaak!

3,5*

Best leuke documentaire, ook al ben ik zelf totaal geen Hazesfan. Vooral zijn schoonouders zijn lachen. Al is het verder triest om te zien hoe hij soms buiten het podium leefde. R.I.P. Andre!

3,0*

Een lange zit die echter wel de moeite waard is!

De 3e film van Tarkovsky, na Zerkalo en Stalker, die ik gezien heb en gelukkig wat toegankelijker dan Zerkalo en vergelijkbaar met Stalker. Stalker vind ik echter wel de beste film van de drie.

Qua beeldenpracht is er weinig op deze film aan te merken. Erg mooi camerawerk, met vaak erg mooie beelden, wat enkele zeer mooie scènes oplevert. De film is verder opgedeeld in een aantal segmenten en vooral het tweede gedeelte van de film was erg boeiend. De aanval was een stukje erg mooie cinema en deed mij af en toe een beetje denken aan Kurosawa. Zou Tarkovsky misschien een klein beetje door hem geïnspireerd zijn voor dit segment? Verder vond ik het maken van de klok erg mooi om te volgen. Uiteindelijk lukt het om de klok te maken en de emoties die daarna volgen zijn heftig om te zien.

Naast de twee genoemde segmenten, bevat de film ook wat mindere segmenten met een hoop filosofisch gepraat, waar soms best goede dialoog in zit, maar wat niet altijd even interessant was om te volgen. Sowieso heeft de film tussendoor wel wat mindere stukken, maar gelukkig weten de prachtige beelden dit vaak weer goed te maken.

Het einde vond ik dan weer jammer. Die schilderijen met ondersteunende muziek zullen ongetwijfeld een bedoeling hebben, maar voor mij was het echter een matige afsluiting van een bij vlagen zeer boeiende film.

3,5*

Geweldige wraakfilm van Jee-woon Kim!

Jee-woon Kim is een regisseur die mij met zijn twee vorige films al kon bekoren, maar deze film is zelfs nog een klasse beter. Hij is een regisseur die meestal ruim de tijd neemt voor zijn films en zo ook hier. De eerste 45 minuten zijn reeds behoorlijk boeiend, maar opvallend is dat daar het einde van de film zich al lijkt aan te dienen, waardoor ik me op dat moment afvroeg hoe de film nu verder zou moeten. Het blijkt echter een opmaat te zijn voor een laatste anderhalf uur, dat ongekend spannend en grof is en dat ervoor zorgde dat ik regelmatig op het puntje van mijn stoel zat.

Het acteerwerk van deze film is van grote klasse en een van de belangrijkste factoren, waarom de film zo goed werkt. Min-sik Choi speelt de psychopaat Kyeong-Cheol en doet dat zo vol overgave dat je echt het idee hebt naar een echte psycho te zitten kijken. Hij boezemt angst in en is daarnaast zo onvoorspelbaar dat elke scène met hem meer dan de moeite waard is. Daarnaast is er Byung-hun Lee, bekend uit Jee-woon Kim zijn eerdere films, die de rol van Su-Hyeon speelt. Hij is een geheim agent, wiens vriendin op gruwelijke wijze wordt vermoord door Kyeong-Cheol. Vanaf dat moment slaan bij hem de stoppen door en is hem er alles aan gelegen om de moordenaar nog meer te laten lijden, dan zijn vriendin is overkomen. De vraag is op een gegeven moment wie de grootste psycho van de twee is. Byung-hun Lee speelt haast net zo overtuigend als Choi.

Het grote pluspunt van de film is dat de film zo lekker onvoorspelbaar blijft. Daarnaast is de film gruwelijk hard en wordt alles vaak lekker expliciet in beeld gebracht. Ik zag onlangs de film I Spit on your Grave en daar vond ik de wraak niet goed werken, doordat de karakters niet goed waren uitgewerkt. Hier is dat wel het geval en mede doordat de film constant spannend blijft, is dit de ultieme wraakfilm wat mij betreft. Erg van genoten.

4,5*

Een bijzondere film, die helaas in de tweede helft wat te ver wegzakt.

Jane Campion neemt in ieder geval de tijd om het verhaal te vertellen van Janet Frame, een schrijfster, die een moeilijke jeugd kent en door haar handicaps ook soms moeite heeft met de omgang met mensen. Er wordt veel aandacht besteed aan de kinderjaren en dat vond ik ook het boeiendste stuk. Jane heeft een vrolijke bos rode krullen en wordt goed gespeeld door alle drie de actrices, die haar spelen. De geleidelijke ontwikkeling van haar personage komt op deze manier goed naar voren.

In de tweede helft springt men soms iets teveel van de hak op de tak, terwijl bij minder interessante zaken vaak net wat teveel wordt stilgestaan. Dat had allemaal wat korter en compacter gemogen. Visueel ziet het er bij vlagen best mooi uit. Dat Nieuw-Zeelandse landschap, waar de opnames geschoten zijn, heeft altijd wel iets aparts. Vooral de kleur groen komt hierbij altijd op bijzondere wijze naar voren.

Jammer dat het niet de gehele tijd boeiend is. Dat wisselt net wat teveel en zorgt ervoor dat het uiteindelijk wat langdradig aanvoelt. Maar verder zeker niet slecht, met prima acteerprestaties, al werd ik er afgezien van een paar momenten in het begin, nooit echt door geraakt.

3,0*

Matige film met een nogal warrig verhaal, dat nooit echt op gang wil komen.

James Caviezel is de enige in de film die overtuigend speelt. Zijn personage is op zich ook nog wel interessant. Jennifer Lopez is toch een stuk minder overtuigend. Het verhaal wordt in het begin redelijk mysterieus gehouden, maar dat komt niet altijd even goed uit de verf. Her en der wordt het daardoor wordt rommelig, terwijl de film op een gegeven moment dan juist erg voorspelbaar wordt en ook het einde is verre van een verrassing. Daarnaast mist de film op sommige moment echt vaart, waardoor het er ook allemaal niet echt boeiender op wordt.

Niet heel vervelend door het prima spel van Caviezel en enkel aardige momenten, maar verder verre van overtuigend.

2,0*

Zeker een aardige film met een degelijk verhaal, al is het jammer dat ik te vroeg in de film dacht dat Harry Angel en Johnny Favorite weleens dezelfde persoon zouden kunnen zijn, wat uiteindelijk ook het geval was en dat voor mij uiteindelijk de film een gedeelte van de spanning en verrassing wegnam.

Sfeervol is de film echter wel, met mooie locaties en een aardige muzikale score. Het acteerwerk van de Niro is ook zeer sterk. Af en toe weet hij behoorlijk sterk en angstaanjagend voor de dag te komen. Mickey Rourke doet het verder redelijk, maar is verder niet bijzonder, evenals Lisa Bonet, die vooral opvalt door haar verschijning in deze film. Soms zakte de film ook wel wat in, vooral door het hele voodoo gebeuren, dat in deze film duidelijk niet zo aan mij besteed was. Toch een voldoende, want de film is goed gemaakt en heeft zeker zijn boeiende momenten.

3,0*

Aparte film, maar wel leuk!

Ik ben een liefhebber van de oudere zwart-wit films. Vooral omdat je dat soort films soms mooie contrasten kunt zien. Angel-A is een moderne film, maar wel in zwart-wit geschoten en dat is een prima keuze, want het levert hier af en toe echt geweldig mooie plaatjes van het hedendaagse Parijs op. Visueel is de film erg goed, de mooi geschoten plaatjes, zorgen gelijk ook voor veel sfeer.

Het verhaaltje zelf is op zich ook wel lollig om te volgen, maar wat minder bijzonder dan de rest van de film. Debbouze en Rasmussen doen het beiden aardig en het is wel een leuk koppel om te volgen. Het contrast valt natuurlijk erg op, want je blijft maar kijken naar het feit dat de vrouw hier gewoon een flink stuk langer is dan de man. Dat gegeven zelf, ziet er ook best grappig uit. Besson gebruikt verder redelijk wat fantasie en humor, waarvan het merendeel gelukkig goed werkt.

Ook het einde was wel aardig, al zag ik het wel een beetje aankomen. Al met al is Angel-A een erg leuke film, die net niet het constante niveau haalt voor vier sterren, maar verder is het allemaal erg leuk gedaan en uitgewerkt.

Dikke 3,5* dan maar.

Angels & Demons is al net zo’n tegenvallende film als zijn voorganger. De film beoogt wederom erg mysterieus te zijn en in het eerste half uur wordt dat ook zeker geprobeerd, maar op de een of andere manier is het allemaal verre van interessant. Het wil op de een of andere manier maar niet spannend worden. Hanks is maar erg matig, evenals Ewan McGregor, die ik als priester totaal niet serieus kan nemen. En dan zie ik op een gegeven moment ineens Nikolaj Liej Kaas voorbij komen, een Deens acteur, die ik nog nooit in een Hollywoodproductie had gezien. Ook een opvallende keuze trouwens om hem als badguy te casten, al deed hij het dan wel aardig.

Naast een gebrek aan spanning mist de film ook humor, mede doordat de acteurs niet geweldig zijn. Daarnaast heeft Hans Zimmer ook wel eens betere zaken gecomponeerd. Ik had echt anderhalf uur het idee naar een draak van een film te zitten kijken. Het laatste half uur is dan zowaar nog wel wat beter doordat er meer vaart in komt, wat meer actie en een ontploffing die er op zich best mooi uitziet. Ook komt er zowaar nog enige spanning in, maar dat verdwijnt echter ook alweer snel, doordat de film de fout maakt het hoogtepunt een kwartier a tien minuten voor het einde te leggen, waardoor de laatste tien minuten in feite als overbodig aanvoelen.

Dikke tegenvaller dus en in feite nog minder dan zijn voorganger. De enkele hoogtepunten na driekwart van de film zorgen ervoor dat de film niet op de laagst mogelijke score uitkomt.

1,0*

Deze film ging ik destijds zonder hoge verwachtingen in en daardoor viel de film mij nog behoorlijk mee. Locklear is geen topactrice, maar speelt hier een hele aardige ingetogen rol. De film is redelijk goed qua spanningsopbouw al zitten er de nodige clichés in en is het einde op een gegeven moment wel behoorlijkvoorspelbaar. Desondanks is het zeer zeker wel een onderhoudende thriller, die echter net te weinig boeit voor een voldoende.

2,5*

Erg leuke film dit. James Cagney is toch wel de man hier. Geweldig wat voor een charisma hij heeft en dat hier ook in deze film weer eens uitstraalt.

Het verhaal vind ik eigenlijk niet zo heel bijzonder en soms ook wat rolleig, maar het zijn de personages en de sterke sfeer, die er toch voor zorgen dat dit een erg aangename film is. Bogart heeft een leuke bijrolletje deze keer, maar haalt het hier duidelijk niet bij Cagney.

Verder vond ik vooral de basketbalwedstrijd erg vermakelijk om te zien en wat waren die kinderen vroeger vervelend zeg. Geweldig hoeveel tikken en schoppen ze op een gegeven moment van cagney wel niet krijgen. Het einde zie je van verre aankomen, maar d uitvoering is echter van een behoorlijk hoog niveau, waardoor het uiteindelijk toch best indruk maakt.

3,5*

Vermakelijke film uit de Sandler stal.

Het script is aardig, maar bevat nogal wat schoonheidsfoutjes, al kan ik me er bij een film als deze eerlijk gezegd niet zo heel erg aan storen. Jack Nicholson is een leuke toevoeging aan de film en laat hier zien op momenten ook erg grappig uit de hoek te kunnen komen. Sandler doet zijn ding, maar gelukkig zijn daar ook nog leuke bijrollen van John Turturro, Woody Harrelson, Luis Guzmán, John McEnroe en John C. Reilly.

Soms vliegt de film iets uit de bocht, maar over het algemeen blijft het amusant genoeg. Het einde is weliswaar zoet, maar op zich kon ik daar ook wel goed mee leven. Het is duidelijk een film die op papier niet zo bijzonder is, maar die gered wordt door de overige cast, die bijna allemaal een grappige bijdrage leveren. En humor is toch het punt waar ik deze film vooral op beoordeel.

3,0*

Mijn eerste kennismaking met Fassbinder dit, en een erg aangename moet ik zeggen.

Het is een film met een onderwerp dat nog immer actueel is. Het rassenprobleem wordt hier op een simpele maar heldere manier aangekaart.De film laat vooral goed zien hoe makkelijk men discrimineert en hoe bevooroordeeld mensen kunnen zijn t.o.v. donker getinte mensen.

De film is letterlijk erg kleurrijk, maar ook grauw, omdat de omgeving waar men woont, loopt en werkt nou niet bepaald de mooiste is en soms best armoedig oogt. Duitsland wordt door Fassbinder op een reële manier neergezet, waarbij Duitsland niet altijd even goed overkomt, maar het maakt wel direct een hoop duidelijk.

Het acteerwerk is trouwens ook erg goed. Mira is uitstekend, Salem is degelijk en heeft de perfecte vriendelijke uitstraling voor een rol als deze. En vooral dat laatste is hier erg belangrijk.

Mooie film dus en van mijn kant gaat het niet bij deze ene Fassbinder blijven, dat weet ik wel zeker.

4,0*

Rob Schneider is een middelmatig acteur, maar heeft wel films die best grappig zijn, al moet het gezegd worden, dat hij daarbij vaak geholpen wordt door andere acteurs.

The Animal is een film die helaas niet behoort tot zijn leukere films. Het verhaal is niet onaardig en dat geldt ook voor het eerste gedeelte van de film.Een leuke introductie en een aantal redelijke grappen maken het eerste half uur goed te doen.

Vanaf dat moment zakt de film langzaam weg in een grote flauwe zooi van vaak niet geslaagde grappen. Schneider probeert te geforceerd grappig te zijn en daardoor is hij dat hier dan vaak niet. Haskell doet het trouwens wel leuk en door haar en het goede begin, sleept de film er toch nog wat punten uit.

2,0*

Een op momenten erg leuke documentaire over het leven van diverse dieren in een Afrikaanse woestijn, waarbij er ook nog een aantal lokale mensen gevolgd worden.

Dat er her en der het een en ander gemanipuleerd is of niet, zoals hier een discussie was, zal best op sommige punten zo zijn. Persoonlijk vind ik dat niet zo vervelend. Het leuke aan deze documentaire is vooral dat de insteek zo enorm positief is, en dat diverse dieren op een leuke manier getoond worden.

Visueel is het dan misschien best verouderd, maar de gedragingen van de dieren zijn tijdloos. Zo vond ik het erg leuk om te zien hoe twee verschillende dierensoorten elkaar helpen om honing te vinden en uiteindelijk de buit met elkaar delen. Ook die lachvogel, die telkens de dieren waarschuwt voor jagers, was bijzonder grappig.

Leuke documentaire dus, waarbij ik vooral de niet zo serieuze benadering goed kan waarderen.

3,5*

Best een degelijke film dit, met een helaas wat minder einde.

Het thema waar de film over gaat is niet echt makkelijk, maar wordt zorgvuldig uitgewerkt. De acteurs spelen alemaal redelijk ingetogen en slagen er hierdoor in om behoorlijk overtuigend over te komen. Vooral de momenten na de rechtszaak vond ik sterk en soms ook best confronterend, zoals het er in feite op neer komt dat de vader, ondanks dat hij vrijgesproken is, als het ware toch door zowat iedere buitenstaander veroordeeld wordt. Van zoiets kom je nu eenmaal moeilijk af. Dat vond ik ook enorm realistisch weergegeven.

Maar dan het einde, waar de regisseur wat mij betreft de fout mee ingaat. Dat de vader ineens schuldig blijkt te zijn, doet voor mij toch wel afbreuk aan de film. Ergens voelde ik het ook aankomen, maar anderzijds haalt het ook een hoop van de impact van de film op mij weg. Of hij het wel of niet gedaan had, had beter een vraagteken kunnen blijven, dat had ik echter stukken beter gevonden. Maar goed dat is nu eenmaal niet gebeurd en dus rest "slechts" een voldoende.

3,0*

Mijn tweede Resnais dit, na het erg mooie Hiroshimo mon Amour. Een fijne eerste film schept altijd wat verwachtingen voor een volgende. Last Year at Marienbad lost die verwachtingen echter niet helemaal in.

Visueel zit het allemaal best goed in elkaar. De film heeft mooie zwart-wit beelden en daarnaast wordt het kasteel waar de film zich grotendeels afspeelt op fraaie wijze getoond. Sowieso is het trouwens een erg mooi kasteel. De muziek is wat wisselvallig. Soms best aangenaam, maar als de orgels harder gaan spelen, klinkt het soms wat te schel en te fel naar mijn zin.

Het acteerwerk is verder in orde. Pitoëff en Albertazzi spelen naar behoren, maar vooral Delphine Seyrig doet het erg overtuigend. Het is trouwens ook een erg mooie vrouw moet ik zeggen. Toch is het voor mij geen echte topper. Ik werd nooit echt de film ingetrokken en ik vond het hele gebeuren vaak ook erg afstandelijk ogen. Het riep in ieder geval geen gevoelens bij mij op.

Het is al met al een interessante film om een keer gezien te hebben. Zeker niet slecht, maar te afstandelijk om echt heel goed te worden.

3,0*

Derde film van Allen die ik zie en de leukste tot nog toe. Komt vooral ook door Allen zelf, die in deze film heerlijk op dreef is met zijn scherpe dialogen en gebaartjes. Erg leuk om te zien, waar hij zich allemaal aan kan irriteren en som ook best herkenbaar. Er zitten erg leuke vondsten in, zoals bijvoorbeeld de wachrijscene en de talrijke keren dat Allen weer even wat in de camera zegt. Dat zorgt ervoor dat de film ondanks dat deze al ruim dertig jaar oud is toch enorm verfrissend weet over te komen.

Toch zakt de film een paar keer in en slaagt de film er helaas niet in de hele tijd dit niveau vast te houden. Wel leuk verder ook om Christopher Walken nog in een klein bijrolletje voorbij te zien komen.

In ieder geval een originele film, die mij met een blij gevoel achteraat en die ervoor zorgt dat ik op zoek ga naar nog meer werk van Woody Allen.

3,5*

Een leuke, vroege Kitano, waarmee hij maar weer eens bewijst, dat hij ook in een andere genre dan de misdaad, prima uit de voeten kan. Net als in het latere Dolls, laat hij hier namelijk de romantiek hoogtij vieren.

De opzet is vrij minimalistisch en hoewel er op het oog weinig echt bijzondere scenes inzitten, is het toch een zeer aangenaam filmpje. Dat is mede te danken aan de twee sympathieke hoofdrolspelers. Beide kunnen niet praten en horen, maar voor elkaar gaan ze door het vuur. Zo blijkt al snel dat er totaal ook geen woorden nodig zijn, om te laten zien wat echte liefde voor elkaar is.

De Scene bij de zee, is ook leuk om naar te kijken. Hier en daar zit er ook wat van de typische Kitano humor door verweven. Ik vond de film in het midden een klein beetje inzakken, maar het einde is dan wel weer erg mooi. Joe Hisaishi levert hierbij trouwens ook een mooie soundtrack af. Vooral de muziek bij het einde, is echt wonderschoon.

3,5* ruim

Goede film al zijn er net wat schoonheidsfoutjes die ervoor zorgen dat het geen topper is geworden.

Het concept en thema zijn erg interessant. Een tweede aarde die precies gelijk is aan de onze en waar van iedereen dus een dubbelganger rondloopt. Het budget is niet al te hoog, maar desondanks ziet de tweede aarde er buitengewoon goed uit. Erg mooi hoe die planeet tijdens sommige scènes op de achtergrond hangt.

Het acteerwerk van beide hoofdrolspelers mag er zijn. Beiden spelen overtuigend en voor beiden had ik op sommige momenten sympathie. Alleen het camerawerk vond ik niet altijd even overtuigend. De handheld camera werkt in sommige films erg goed, maar hier vond ik het weinig toevoegen. Visueel maakte het de film in ieder geval niet beter op.

Ondanks dit gegeven vond ik het verder dus wel een fijn filmpje. Klein en duidelijk met liefde voor het vak gemaakt.

3,5*

Een matig vervolg op Stakeout, waarin Dreyfuss en Estevez wederom een komisch koppel vormen. Rosie O'Donnell en haar hond proberen deze keer het duo bij te staan. O'Donnell is echter een erg irritante toevoeging en mede daardoor is dit toch een heel stuk minder leuk dan de eerste film. Het is een herhaling van zetten, maar dan veelal flauwer.

Een paar geslaagde grappen kunnen er niet voor zorgen dat dit alles toch niet heel lekker smaakt.

2,0*