Opinions

Autoreiji: Biyondo gaat moeiteloos verder in de lijn,waar het eerste deel ophield.

Gezien de castnamen, was het hier niet bepaald verrassend te noemen dat [Spoiler]het personage van Kitano dus gewoon nog leefde. Verder is het een leuk en vermakelijke film, die wat rechtlijniger is dan zijn voorganger, maar op sommige punten net tekort komt. Kitano zelf is wel weer lekker bezig en weet ook hier vrij moeiteloos zijn rol van de nodige humor te voorzien. De rest van de cast doet het ook niet onaardig. Het geweld is best wel weer expliciet aanwezig en daar scoort Kitano ook altijd wel punten mee.

Toch mis ik net het echte lekkere gevoel, dat ik bij het eerste deel wel had. Dit tweede deel is een typische Kitano, die zoals altijd goed gemaakt is, een degelijke soundtrack kent en leuk vermaak biedt. Oftewel een gemiddelde Kitano, die desondanks altijd nog gemakkelijk beter is dan het gros van de films, dat tegenwoordig allemaal voorbij komt.

Nu maar eens afwachten, of Kitano in de toekomst nog eens met een ander soort film gaat komen, want dat zou ik wel leuk vinden.

3,5*

Zo eindelijk deze film ook maar eens gezien. Ik moet zeggen dat ik er weinig verwachtingen bij had, maar de film viel me behoorlijk mee.

Het verhaaltje is niet zo heel bijzonder en Oshii is ook meer een regisseur, die mensen op een andere manier probeert te raken. Visueel is de film wisselend. Ik moet zeggen dat ik de gamewereld wel mooi vond. De introductie daarmee en de eerste tien minuten van de film zijn erg goed. De echte wereld daarentegen is minder en vond ik soms maar matigjes overkomen.

De muziek in de film is erg sterk. Net als bij Tenshi no Tamago gaat er veel kracht van uit en zuigt het je af en toe wel de film in. Ik kreeg er op sommige momenten toch een bepaald gevoel door. Een gevoel dat juist weer ontbrak bij de personages, die ook weinig diepgang hadden. Ash is een stoere vrouw, maar daar houdt het voor mij ook wel mee op. Ik had er verder geen feeling mee.

Al met al zeker geen slechte film. Visueel soms wel mooi, soms niet, een sterke muzikale score en het feit dat ik me geen moment verveeld heb zorgen toch voor een voldoende score.

3,0*

Toch wel een erg leuke film van Billy Wilder. Ik had vooraf enige twijfel, omdat de film aan de lange kant is en het verhaal mij nou niet echt bijzonder leek, maar gelukkig kan een mens zich vergissen.

Jack Lemmon is een fijn acteur en dat bewijst hij ook hier. Hij speelt zijn rol als Wendell jr. met verve en zet een scherp personage neer, dat soms lekker cynisch uit de hoek kan komen. Juliet Mills kende ik niet, maar ook zij doet het heel behoorlijk als Pamela, de vrouw met een paar kilootje teveel, waar nogal eens een grap over gemaakt wordt. Ook de chemie tussen Lemmon en Mills is erg goed, waardoor de scènes met hen samen er vaak echt bovenuit springen. Toch vind ik persoonlijk de leukste rol weggelegd voor Clive Revill, als de grappige Italiaanse eigenaar van het hotel, die niet te beroerd is om Wendell en Pamela te helpen, indien nodig.

Daarnaast kent de film een lekker Italiaans sfeertje en ondanks dat de afloop van de film voorspelbaar is, is de aanloop daar naartoe dat zeker niet. De film is misschien net iets te lang en zakt een enekele keer iets in, maar daartegenover staat dat de film genoeg te bieden heeft, fris oogt en van begin tot einde gewoon erg lekker wegkijkt.

3,5*

Tjonge jonge wat een film zeg! Ik dacht dat de hype na een aantal weken wel zo’n beetje over zou zijn, maar de zaal zat vanavond toch nog behoorlijk vol. Daarnaast waren mijn verwachtingen voor de film zelf eigenlijk niet zo hoog. Niet omdat ik Cameron een slechte regisseur vind, integendeel zelfs maar op de een of andere manier voelde ik een bepaalde afstand tussen mij en de film. Maar goed we kregen een 3-D brilletje op en de film kon beginnen. Het eerste half uur was best aardig, maar eenmaal op Pandora trekt Cameron de registers vol open. De wereld die we dan te zien krijgen is wel zo ongelofelijk mooi dat ik echt mijn ogen uit zit te kijken en zit te genieten van de schoonheid die deze film te bieden heeft. Pandora is adembenemend mooi en Cameron weet het ook nog eens op een fantastische manier in beeld te brengen, waar soms de meest wonderlijke wezens voorbij komen. Het verhaal is het alom bekende verhaal van het goede tegen het kwade en mij op sommige momenten heel erg aan Miyazaki’s Princess Monoke denken. In het verhaal zelf zitten zeker wel de nodige clichés verwerkt, maar het kon me weinig schelen deze keer, omdat de film voor mij gewoon werkte. Cameron weet mij met deze film zelfs licht te raken op emotioneel vlak en dat is best knap, want dat was wel het laatste wat ik vooraf verwacht had bij deze film. Het is slechts de tweede keer dat ik 5* uitdeel na een bioscoopbezoek, de eerste was de Matrix en het werd hoog tijd dat Cameron, die toch drie keer op 4,5* heb staan eens de volle mep kreeg. Dat krijgt hij nu terecht voor deze grensverleggende film, waarbij het bezoekje aan Cinemec Ede vanavond mij nog lange tijd in positieve zin zal bijblijven!

4,0*

Ik had hier gisteravond wel zin in. Ik had niet al te hoge verwachtingen, want de persoonlijke films van Captain America, Hulk en Thor vond ik allemaal niet zo goed. Alleen de Iron Man films waren erg leuk. The Avengers is in ieder geval een heel spektakel geworden en best vermakelijk, al ben ik er zeker niet onder de indruk van.

Het is soms allemaal een beetje teveel van het goede. Er zitten natuurlijk een hoop superhelden in, die allemaal hun aandacht nodig hebben. Daardoor duurt de introductie van iedereen ook vrij lang en komt the Avengers nogal langzaam op gang. Maar ik moet toegeven dat wanneer er eenmaal actie is, het ook erg vermakelijk is om naar te kijken, en dat is toch altijd wel een voorname factor bij zo een blockbuster als deze.

De prestaties van de superhelden zijn trouwens nogal wisselend. Downey Jr. is als Iron Man duidelijk het leukst, maar is toch wat minder scherp en snedig dan in zijn eigen films. Mark Ruffalo zet een verrassend goede Hulk neer en ook Chris Hemsworth is gegroeid in zijn rol als Thor. Chris Evans bakt er het minste van en zet als Captain America het minste personage neer. Evans mist de uitstraling en humor, die bij een rol als deze horen. Loki is overigens wel een sterke badguy en Tom Hiddleston maakt hem erg dreigend. Vooral de scène, waarbij hij vanuit zijn kooi Scarlett Johansson bedreigt, is daar een goed voorbeeld van.

De actie is verder dus best in orde en vermakelijk. Hoewel de CGi soms wel wat lelijk oogt, ziet het er verder allemaal vrij netjes en verzorgd uit. De coolste scène is ongetwijfeld het moment waarbij Hulk Loki tegen de grond kwakt. Die dreun kwam goed over en was een mooi moment. Verder is het nergens echt indrukwekkend goed, maar het vermaakt in ieder geval wel en dat is duidelijk het grootste pluspunt van deze verzameling superhelden bij elkaar.

Het is formulewerk, dat behoorlijk werkt, maar jammer genoeg ook niet meer doet dan dat.

3,0*

Deze film maar eens van mijn vader geleend, nadat ik hem vroeger ook weleens gezien had. Erg leuke film moet ik zeggen met de altijd drukke De Funès, die zich in deze film heerlijk kan uitleven. Verhaal gaat eigenlijk nergenes over, maar dat maakt hier niet zoveel uit. Er zitten een paar hilarische scenes in en de film is nog net zo leuk als in mijn herinneringen. Het gevecht in de kauwgomballenfabriek is wat mij betreft het hoogtepunt van de film, hoe verzin je het?
La Grande Vadrouille is nog net een tikkeltje leuker, maar deze film is wat Louis De Funès betreft een goede tweede.

dikke 3,5*

Een bij vlagen boeiende film dit en dat is grotendeels te danken aan Di Caprio, die sterk speelt. Scorsese maakt in zijn laatste films graag gebruik van hem en zo ook hier dus. Hughes wordt goed vertolkt dus en is een boeiend personage, die veel meemaakt in zijn leven en misschien nog wel meer voor elkaar kreeg.

De regie is erg verzorgd en ook het tijdsbeeld is goed uitgewerkt. Ondanks dit gegeven is de film lang niet de hele speelduur boeiend. Vooral het eerste gedeelte viel me wat tegen. het laatste gedeelte en zeker het laatste half uur is meer dan goed. De bijrollen in de film waren redelijk. Beckinsdale was wel goed, Blanchett en Reilly heb ik beiden in diverse andere films sterker gezien, al speelden ze ook niet heel slecht.

Uiteindelijk scoort de film toch nog makkelijk een voldoende. De film neigt zelfs nog naar een hogere score, maar zeker doordat het eerste gedeelte een stukje minder was zit dat er vooralsnog niet in.

3,0*

Redelijke film. De film begint vrij rustig en de langverwachte confrontatie tussen de beide wezens laat lang op zich wachten. Als die confrontatie er uiteindelijk is valt het eerst wat tegen, maar op eind worden de gevechten toch beter en duidelijker in beeld gebracht. Met de special effects zit het dan ook wel goed in deze film. Dat kan echter niet gezegd worden van het verhaal dat standaard en voorspelbaar is waardoor er niet zoveel spanning is als bijvoorbeeld in de eerste twee delen van de Alien-reeks. Ook de personages zijn één-dimensionaal en van sommige hoopte ik op een gegeven moment echt dat ze zo snel mogelijk uit de weg werden geruimd. Echter wel mijn complimenten voor Sanaa Lathan, die de rol van teamleidster speelt en dit zeer overtuigend doet. Al met al is AVP geen superfilm geworden, maar voor de actieliefhebber is er voldoende te genieten en is het allemaal nog behoorlijk onderhoudend!

2,5*

Pure troep die nergens spannend wordt en zelfs niet echt vermakelijk is, wat deel 1 nog wel was.

1,0 *

Ook mijn eerste Antonioni en ik moet zeggen dat het een boeiend regisseur is, die goed weet hoe je mooie plaatjes aan de kijker moet tonen. Het eerste gedeelte van de film is erg sterk. De sterke mysterieuze sfeer, die ronghangt op het vulkaaneiland, nadat de vrouw verdwenen is, de wanhoop en de zoektocht, waarbij ik erg benieuwd was wat er nu precies gebeurd was, zorgen voor een erg sterk eerste gedeelte met enekele zeer fraaie shots.

Het tweede gedeelte is wat minder interessant. Hoewel Antonioni de karakters hier ook duidelijk laat zoeken naar zichzelf, vond ik het liefdesverhaaltje iets minder boeiend. Toch is de eindscene dan wel weer erg mooi en soms zijn er totaal geen woorden nodig om iets duidelijk te maken en juist dat maakt de afsluiting van de film in mijn ogen erg sterk.

3,5*

Een redelijke horrorfilm, die tot halverwege zeker de moeite waard is, maar die in de tweede helft een beetje het al zo vaak bewandelde pad afloopt.

Qua acteerwerk is het in orde. Hall speelt redelijk overtuigend de hoofdrol en ook de andere personages zijn niet slecht. De Engelse sfeer wordt goed neergezet, door een lichte grauwe filter en de vaak kleurloze aankleding en locaties.

In de tweede helft komt de spreekwoordelijke aap uit de mouw en dan blijkt the Awakening zeker niet zo origineel te zijn als gehoopt en loopt het redelijk voorspelbaar af. Op zich is het verder geen vervelende film, want het vermaakt allemaal wel. Maar wat meer spanning en een ietwat beter afgewerkt script, hadden de film zeker nog veel beter gedaan.

2,5*

Een leuke screwballkomedie, die met het duo Cary Grant en Irene Dunne een goed ingespeeld duo heeft met een prima komische timing en meer dan voldoende geslaagde grappen.

Ik moet wel zeggen dat het hier en daar wat rommelig oogt en dat het niveau soms wat inzakt. Maar daaromheen is het tempo vaak lekker hoog en valt er genoeg te genieten van de dialogen. Het verhaaltje zelf is wel aardig. Persoonlijk vond ik de momenten waarbij Grant en Dunne elkaar op fysieke wijze het leven zuur maken het grappigst van allemaal. Zo staat Dunnen op een gegeven moment te praten met iemand en zit Grant haar telkens te porren, waardoor ze in de lach schiet. Ik moest daar zelf ook wel lachen.

Grant heeft ook echt die charme en uitstraling en is echt goed op zijn plaats in dit soort films. Que niveau is het allemaal goed vergelijkbaar met His Girl Friday, die net als deze The Awful Truth een lekker simpele maar leuke wegkijker is.

3,5*

Een redelijk ontspannen filmpje over diverse relaties, die bijna allemaal niet zo heel erg gemakkelijk verlopen. Niet alles is even interessant of boeiend, maar hoofdrolspeler Jorge gelukkig wel.

Ondanks de trieste levens van de diverse personages, blijft het allemaal redelijk luchtig. Indrukwekkend wordt het nooit, maar het kijkt allemaal wel redelijk fijn weg. visueel valt het kleurgebruik op, waarbij er veel gebruik wordt gemaakt van de kleur blauw. Iets wat je ook kunt terugvinden in de titel. Het acteerwerk in verder in orde, maar het blijft op de één of andere manier soms wel wat afstandelijk.

Toch kabbelt het allemaal leuk voorbij, al werd ik er nergens door geraakt. Al met al niet slecht dus.

3,0*