Opinions

Gisteren even mijn stem verwijderd, wegens dat ik de film eigenlijk niet meer zo goed, of nauwelijks kon herinneren. Ik heb de film dan ook herbekeken, en ik vond het toch een mooie film.

Hugh Grant: velen vinden het een irritante acteur, maar ik vind hem dikwijls grappig in zijn rollen (Love Actually, Four Weddings), liet ook al eerder zien toch ook redelijk een 'slechterik' neer te zetten (Bridget Jones), maar hier in Sense and Sensibility had hij toch een beetje een ander soort rol en het beviel me wel. Hij was wel niet zoveel in beeld, maar daar kon ik me niet aan storen.. Want ook de rest van de formidabele cast die deze film bezit is geweldig. Denk aan Alan Rickman, Emma Thompson en ook Kate Winslet is hier goed bezig.

In het begin belooft het eigenlijk niet veel te worden allemaal. Maar gelukkig veranderde dat, en werd de film interessanter, ik werd telkens benieuwd hoe iets zou verlopen. Al had ik naar het einde toe een beetje een vermoeden hoe de film zou gaan eindigen.

Al met al vond ik dit mooi, misschien wat aan de lange kant, maar wel een mooi verhaal, geweldig acteerwerk en een goede soundtrack zorgen voor een prima film.

4,0*

Ik heb de film gisteravond bekeken, en opzicht is het best wel vermakelijk. Sommige momenten vond ik niet zo indrukwekkend, en het speelduur moest ook echt niet nog veel langer gaan duren (bij films met een verhaal waarin twee mensen naar elkaar opzoek gaan en elkaar altijd op het randje mislopen is als het heel vaak voorkomt meestal vrij irritant). Maar afijn, de acteurs zijn echt geweldig en het toppunt van de film eigenlijk, Cusack en Beckinsale lijken geknipt voor deze rol. De typetjes stellen wel allemaal niet zoveel voor, en daarbij is het voorspelbaar. Maar toch mocht het voor mij niet de pret drukken. Vermakelijke romcom, niet meer en niet minder.

3*

Héél Amerikaans. Dat betekent dat de humorsoort van het flauwe kaliber is en dat kan óf goed óf vreselijk uitpakken. Er is zelden een middenweg mogelijk, maar Serving Sara weet hem zowaar te vinden. Er komen afschuwelijk slechte grappen voorbij, maar ook wel echt meerdere momenten waar ik hardop om heb moeten lachen, hetgeen niet vaak meer gebeurt. Veel is te danken aan Matthew Perry, die eigenlijk een iets grofgebektere en zelfverzekerdere versie van Chandler neerzet, maar - toegegeven - dat ligt hem dan ook wel goed. De chemie met Elizabeth Hurley is er niet zozeer op romantisch vlak, maar als (komisch) duo werkt het wel. De film gaat bij vlagen hysterisch over the top en de film is er ook zo eentje die je op de korte termijn weer vergeten bent, maar dat neemt niet weg dat ik me best goed geamuseerd heb.

3*

Ik had vroeger geen hoge dunk van Brad Pitt. Werd vroeger altijd als de stereotype, knappe filmster afgebeeld, waardoor ik de indruk kreeg dat hij niet zo'n goede acteur zou zijn. Dat was echter toen ik nog geen enkele film van hem gezien had. Want inmiddels weet ik wel beter en ben ik van zijn kunnen overtuigd. Zo laat hij wederom zien in Seven Years in Tibet.

Deze film puur en alleen gekeken wegens de 'aantrekkelijke' inhoud op de achterkant. En mijn conclusie is dat dit een prima film is. Het verhaal steekt goed in elkaar, en de 'transformatie' van Heinrich wordt op een goede, duidelijke manier naar voren gebracht. De film zal me vooral bijblijven dankzij enkele prachtige shots. Bijna elke locatie waar de film zich afspeelt is de moeite van het bekijken waard. Of de twee nou ergens in the middle of nowhere ronddwalen of in Lhasa: alles ziet er erg mooi uit. Brad Pitt is op dreef in zijn rol als bad- en goodguy, maar ook David Thewlis zet een leuke rol neer. De vriendschap die tussen Heinrich en de Dalai Lama ontstaat is heel bijzonder en mooi om te volgen. Daarnaast is de muziek van John Williams ook weer ronduit prachtig te noemen.

Het enige waar ik een beetje tegen aanloop is het speelduur. Er gebeurt ontzettend veel in de film, dus het is wel verklaarbaar, maar er waren toch momenten waarbij de interessegraad een beetje daalde. Dat kwam meestal wel weer vrij snel goed door de vele gebeurtenissen, maar uiteindelijk vond ik hem nét wat te langdradig. Aan de accenten kon ik me dan weer niet zozeer storen. Ik snap wel dat het beter had gewezen als men in de moedertaal sprak, maar bij een blockbuster als deze is dat haast onmogelijk.

Het mooiste aan Seven Years in Tibet is misschien wel de sterke wisselvalligheid die de film kent. Je krijgt van alles wat: enkele humoristische momenten, maar ook momenten die ontroerend of spannend zijn of indruk maken. Door het sterke acteerwerk, de mooie settings en het goed uitgewerkte verhaal krijg je een erg mooie film, die misschien wel, zoals hierboven terecht werd opgemerkt, meer aandacht verdient dan hij nu krijgt.

3,5*

Voor de liefhebbers van kostuumdrama's is een Shakespeare in Love een ware 'must-see'. De decors, kostuums en grime zijn ijzersterk en het tijdsbeeld wordt met ogenschijnlijk gemak tot leven geroepen. Daarnaast wordt het geheel ondersteund door een sterrencast waar je U tegen zegt, en waarbij ook eigenlijk iedereen het voortreffelijk doet. De chemie tussen Joseph Fiennes en Gwyneth Paltrow is overtuigend en zal voor diegenen met een zwak voor (ietwat zoete) romantiek geen straf zijn om naar te kijken.

De film weet over het algemeen goed de aandacht vast te houden, hoewel het op een enkel moment iets te traag is. De werken van Shakespeare worden op een eervolle wijze door het verhaal vervlochten en ook in komisch opzicht slaagt de film meer dan eens. Er valt verder vrij weinig op aan te merken, maar het is denk ik wel belangrijk dat het je type film is. De dialogen kunnen wat hoogdravend overkomen en natuurlijk oogt het allemaal wat theatraal: het zijn geen zaken die je van tevoren niet kan zien aankomen, maar Shakespeare in Love gaat er in dat opzicht wel helemaal voor.

3,5*

Opzicht had ik totaal geen hoge verwachtingen bij deze film. Toch is het gelukkig niet de standaard romantische film met een hoop gezever. Gere, Lopez en Sarandon spelen hun rollen alle drie best aardig. Jammer vond ik dat de personages van hen bij vlagen minder interessant werden uitgewerkt. Zo had ik graag wat meer achtergrond van het gezin gezien. De groep waarbij John leert dansen zorgt wel voor een paar komische momenten. De film verveelt niet, bevat gelukkig niet alle mogelijke clichés en weet de nadruk op het dansen op een manier te brengen dat het ook kijkbaar is voor mensen (waaronder ik) die er niets mee hebben. Voor mensen die er wel iets mee hebben, zal de film zeker een aanrader zijn.

3*

Ik verheug me heel erg op Shanghai Noon want deze vond ik erg geslaagd, ik heb gelachen en de actiescenes met Jackie Chan vond ik inderdaad niet verkeerd, Owen Wilson vind ik soms wel een beetje irritant, bijvoorbeeld in Zoolander of in Starsky & Hutch maar hier is ie aardig, en helemaal niet irritant. Ik vind het geen topper maar ik kijk wel erg uit naar het eerste deel en deze vond ik erg vermakelijk.

3,0* (kans op verhoging naar 3,5*)

Leuke film, zelfs beter dan deel 2 maar niet heel veel beter, Owen Wilson en Jackie Chan zetten beiden een sterke rol neer, en ik heb ook verschillende keren moeten lachen, vooral waren de actiescenes op het laatste van de film goed, nogmaals een leuke Komische Westerenfilm .

3,5*

Lang mee gewacht om deze te bekijken. Hot Fuzz vond ik best leuk toen ik 'm voor het eerst zag. Een paar maanden geleden zag ik nog een stuk van die film op de Engelse tv en het bleek nog steeds een amusante komedie. Eigenlijk met name op basis daarvan toch maar mijn kans gegrepen toen ik zag dat Shaun of the Dead van Netflix zou gaan verdwijnen.

Shaun of the Dead viel me echter wat tegen. Ik heb sowieso niet veel met de hele 'zombiehype', maar een Britse komedie over het onderwerp zag ik wel zitten. In het begin lijkt het vermoeden van een fijne film bevestigd te worden, want zodra Shaun en Ed met de eerste zombies in aanraking komen is het nog wel grappig. Ik zal niet zeggen dat wanneer het duo het huis verlaat, de film als een plumpudding in elkaar zakt, maar vanaf dat moment viel er wat mij betreft aanzienlijk minder te lachen en werd het steeds meer een actiefilm. De randpersonages vond ik bij vlagen nogal irritant m.u.v. de leuke bijrol van Bill Nighy. Hoofdrolspelers Pegg en Frost hebben er gelukkig wel zin in, waardoor het nooit vervelend wordt.

Ik heb me niet verveeld, maar het valt me op dat de film weinig weet te beklijven. Enkele scènes (waaronder die waar de groep zich voordoet als zombies) zijn me bijgebleven, maar verder ben ik na een aantal weken het grootste gedeelte wel vergeten. De term 'hap-slik-weg' komt bij me op. Leuk om eindelijk eens een keer gezien te hebben, want de film stond al lang op mijn lijstje, maar ik zet de volgende keer toch liever nog eens Hot Fuzz op.

2,5*

Erg aangenaam tussendoortje. Dit had gemakkelijk heel ongrappig kunnen zijn, maar de film weet op enkele (en dan met name de 'pijnlijke') momenten daadwerkelijk op de lachspieren te werken. Het voorstellen van Molly, de eerste ontmoeting tussen Kirk en zijn schoonouders en het scheren van het schaamhaar... Het zijn stuk voor stuk geestige scènes. Jay Baruchel is geen wereldacteur, maar hij doet het leuk als stuntelend hoofdpersonage die er maar niet over uitkomt dat hij zo'n mooie dame aan de haak geslagen heeft. Zijn chemie met zowel Alice Eve als zijn soms erg droge vrienden komt goed uit de verf. Richting het einde wordt het allemaal wel wat te flauw en ongeloofwaardig, maar ik had toen al een dusdanig leuke film achter de rug dat ik me er niet meer aan kon storen. Qua humorsoort valt deze een beetje in dezelfde categorie als There's Something about Mary (1998). Niet voor iedereen dus, maar als je met dergelijke lompe (romantische) komedies overweg kunt, is deze film absoluut een aanrader.

3*

Aardig spannende en interessante film. Ik moest wel mijn hoofd er in het begin even goed bijhouden maar in de loop van de film werd het me allemaal wel duidelijk. Erg goed acteerwerk van Robert Downey Jr. en Jude Law. De actie(vecht)-scenes vond ik er erg goed uitzien. En ook de laatste scenes op de London Bridge zijn erg interessant. Geslaagde film!

3,5*

Nou, dat viel niet mee. Groot fan van zowel de oude Granada serie als de recente versie van de BBC en ik heb ook met plezier een paar boeken van Conan Doyle gelezen, maar deze Sherlock Holmes van Guy Ritchie blijkt niet helemaal mijn ding te zijn. Deel 1 heb ik enkele jaren geleden, nog voordat ik in aanraking kwam met de twee series, gezien en deze vond ik toen best vermakelijk. Vandaar dat ik nog best optimistisch aan deze sequel begon.

Wat me vooral tegenstond: het is behoorlijk rommelig. Het tempo ligt moordend hoog, waardoor ik er gewoon nooit lekker in kwam en het mysterie me steeds minder kon boeien. Tegen de tijd dat ik bij de climax aangekomen was, kon het me zelfs volledig gestolen worden. En da's toch best wel eigenaardig, aangezien ik normaliter graag met Holmes en Watson mee denk en speculeer. Visueel is deze film geregeld om je vingers bij af te likken, maar ik vind het Sherlock Holmes universum niet geschikt voor een 'flitsend' filmpje, inclusief Matrix-effecten, als deze. Robert Downey Jr. is naar mijn mening ook veruit de minste vertolker van Holmes die ik gezien heb. Natuurlijk zou het onzin zijn om te zeggen dat een personage op een bepaalde manier gespeeld moet worden, maar deze versie is nog maar weinig onderscheidend van bijvoorbeeld James Bond. Holmes kan hier namelijk werkelijk alles. Naast zijn gebruikelijke deductieve vaardigheden is hij ook een halve Bruce Lee, sociaal sterk en tevens een 'womanizer'. Jude Law doet het dan op zich nog wel goed als Watson en de chemie tussen beiden levert hier en daar wel een leuk momentje op. Ook slagen Stephen Fry en Jared Harris erin om respectievelijk een leuke Mycroft en Moriarty neer te zetten.

Op de kwaliteit van het visuele, evenals het wederom uitstekende werk van Hans Zimmer, is dus niks aan te merken. Het kijkt ook allemaal wel weg, maar het voelt gewoon nergens echt goed. Het is zó gehaast, zó chaotisch, zó veel van alles... Een rustigere aanpak in alle mogelijke opzichten was hier veel meer op zijn plaats geweest naar mijn mening. Uiteindelijk vond ik het maar een weinig verrassende en, nog erger, nauwelijks amusante blockbuster.

2*

The Shining zag ik voor het eerst in 2007, omdat mijn vader het altijd heeft beschreven als één van zijn favoriete films. Destijds heeft de film best wel indruk gemaakt, omdat ik het ook best wel eng vond. Ik heb er daarna niet echt meer naar omgekeken, totdat de titel mij laatst weer te binnen schoot.

Gisteravond maar meteen herzien en ik moet toch wel concluderen dat dit mijn favoriete film binnen het genre is. De film is eng, maar wel op een heel unieke manier. Niet door zoveel mogelijk schrikmomenten in de film te stoppen, of door een aantal tieners rond te laten gillen in een spookhuis, maar door een hele sterke opbouw en een fantastische, angstaanjagende sfeer. De muziek draagt hier ook absoluut zijn steentje aan bij. Het Overlook Hotel is ook prima geschikt als locatie. Maar zelfs buiten die locatie blijft de broeierige sfeer goed aanwezig. Die begint eigenlijk al bij de openingsscène: een gele auto, moederziel alleen op de weg, een mooie locatie en spannende muziek. Meer heeft Kubrick niet nodig om je interesse te wekken.

De film kent natuurlijk enkele legendarische momenten. Die waarop Danny door het hotel fietst zijn behoorlijk sfeervol en onvoorspelbaar, en de mysterieuze tweeling is een factor die constant aanwezig blijft. Dat speelt zelfs zo zeer met je, dat je ze gewoon overal verwacht. Jack in kamer 237 is ook een subliem moment, maar het is natuurlijk vooral de grote finale, waar alles bij elkaar komt, waar de film haar toppunt bereikt. Jack Nicholson is ronduit perfect gecast voor zijn rol en maakt er een behoorlijk interessant personage van. Shelley Duvall is ook goed in haar rol als panikerend slachtoffer. Danny Lloyd zet daarnaast misschien wel een van de betere kinderrollen neer die ik ben tegengekomen in welke film dan ook.

Ik heb vernomen dat Stephen King zelf niet erg blij was met deze verfilming. Op zich is dat wel jammer natuurlijk. Ik vind namelijk dat Stanley Kubrick er een erg sterke film heeft weten uit te maken. Het is met name de sfeer die overal in de film aanwezig is, die ik ronduit fantastisch vind. Die is zo anders dan bij alle andere horrorfilms. Sterk acteerwerk, een uitstekend verhaal en een zeer goede uitwerking: The Shining is een prachtige film vol illusies en spanning.

Van 4* naar 4,5* (Wellicht nog hoger in de toekomst).

The Shipping News was een gokje. Afgaande op regisseur Lasse Hallström en de indrukwekkende cast werd mijn interesse gewekt.

Ik kreeg eigenlijk vrijwel precies waar ik op hoopte. Ik was niet echt bekend met het verhaal, maar ik hoopte op een relatief simpele, weliswaar goede, dramafilm met goed acteerwerk. Uiteindelijk is dat precies hoe ik de film kan samenvatten. Het geheel heeft even tijd nodig om op gang te komen, maar ontpopt zich uiteindelijk tot een vermakelijk geheel. Wanneer de familie afreist naar Newfoundland, ontstaat er direct een wat grimmige sfeer die de rest van de film aanwezig blijft. Het verhaal is veelzijdig en boeiend. Enerzijds heb je natuurlijk de verwerking van het verlies van Patel door zowel vader als dochter, maar ook de geschiedenis van de Quoyle's is een interessant gegeven. Bij vlagen zaten er ook spannende momenten in de film.

De cast presteert goed. Kevin Spacey's rol is niet een van zijn beste, maar hij deed het wel gewoon op een manier waarop je met het hoofdpersonage meeleeft en nooit echt saai wordt. Julianne Moore is sympathiek en ook de bijrollen van Rhys Ifans, Judi Dench en Cate Blanchett worden goed ingevuld. Het zijn allemaal niet geweldig interessante personages, maar door de gebeurtenissen in het plot voelde ik me toch wel betrokken met hen. De locaties zijn overigens prachtig geschoten.

Er is veel interessants te noemen aan The Shipping News. Het veelzijdige plot is het voornaamste wat aanspreekt. Doordat er vrij veel gebeurt, ging het me nooit vervelen en vloog de tijd voorbij. Ik weet dat het niet om een arthouse gaat hier, maar doordat alles niet zo bombastisch gebracht werd, voelde het ook weer niet aan als de typische Hollywood productie. Uiteindelijk vond ik dit wel degelijk bovengemiddeld binnen het genre. Een aangenaame speelfilm, die door zowel cast als verhaal gemakkelijk overeind wordt gehouden.

3,5*

Wat een ontzettend laag gemiddelde. Ik zag de film daarnet op Nickelodeon, en hij vermaakte me zeer goed. Misschien kon die jongen wat pestte, niet al te goed acteren maar dat werd goedgemaakt door Devon Werkheiser (Ned).. De grappen zijn soms best wel geslaagd, maar de Nederlandse versie is erg vervelend, desondanks dat is dit een prima filmpje vind ik met een leuk einde. En de Cavia's waren toch wel een van de hoogtepunten .

3,5*

Met The Irishman in het vooruitzicht nog maar eens besloten een film van Martin Scorsese te bekijken. Goodfellas of Casino waren waarschijnlijk logischere keuzes geweest, maar die komen nog wel eens een andere keer aan de beurt. Het verhaal van deze Shutter Island sprak me erg aan.

En het blijkt inderdaad dat deze film mij wel ligt. Ik houd van mysteries en deze film is, net als bijvoorbeeld The Game (1997), één grote puzzel. De film heeft best een behoorlijk speelduur, maar daar heb ik weinig van gemerkt. Ik vroeg me constant af wat er precies gaande was op het eiland en waar Teddy Daniels in godsnaam in beland was. Op een gegeven moment begon het wel te dagen dat Teddy zelf al eens eerder op het eiland was geweest, misschien zelfs wel als voormalig gevangene zonder dat hij het zich herinnerde. De uiteindelijke revelatie bleek daar in grote lijnen mee overeen te komen, maar gaat nog wel wat dieper en was daardoor evengoed een fantastische twist. Heerlijk hoe zo'n effect alles wat je tot dan toe gezien hebt op zijn kop zet. Sterk schrijfwerk!

Over de cast ben ik zeer te spreken. Leonardo DiCaprio draagt de film met verve, maar ook onder meer Mark Ruffalo, Ben Kingsley, Patricia Clarkson en Jackie Earle Haley leveren goed werk. Tevens vind ik de locaties op het eiland en in de gevangenis geweldig, aangezien deze bijdragen aan het mysterie en de spanning. Tegen het einde zat ik op het puntje van mijn stoel. De pijnlijke onthulling omtrent Dolores en het lot van de kinderen van Andrew is daarnaast hartverscheurend. Wederom valt het sterke acteerwerk op in deze scène. Het duurde even voordat de eindscène bezonken was (Andrew is weer terug bij af... Of toch niet?), maar het is me wel duidelijk. Bovendien een mooie manier om deze film af te sluiten.

Shutter Island is naar mijn mening een geslaagde film, maar het zal niet voor iedereen zijn. Ondanks dat uiteindelijk weinig aan de verbeelding wordt overgelaten, weet je wel het grootste deel van de film niet precies wat er aan de hand is. Dat moet je aanspreken. Bij mij zorgt het er, mits goed uitgevoerd natuurlijk, voor dat ik gemakkelijker bij de les blijf. Misschien hielp het ook wel dat de film me ergens wat aan Lost deed denken, een van mijn favoriete series. Ik vond het een boeiend avontuur met op het einde enkele mooie twists en onthullingen. Zou ook zomaar kunnen dat ik hier bij herziening een nog hogere score aan kwijt kan.

4*

The Silence of the Lambs heeft al zolang als ik me kan herinneren een hoge positie in de top 250, maar ik had 'm nog nooit gezien. Ik wist totaal niet wat ik ervan moest verwachten, waardoor ik 'm waarschijnlijk ook zo veel jaren buiten beschouwing gelaten heb. De iconische poster is me echter altijd bijgebleven en ik was inmiddels toch wel behoorlijk nieuwsgierig geworden.

De film blijkt een spannende thriller. De zaak omtrent Buffalo Bill, waar FBI-groentje Clarice Starling zich mee bezig houdt, wordt vakkundig in beeld gebracht en blijft moeiteloos boeiend tot en met de schitterende climax. Starling is een zeer sympathiek en menselijk personage. Eindelijk eens geen bikkelhard persoon die iedereen de les leest en nergens moeite mee heeft, maar gewoon een jonge vrouw die, geïnspireerd door haar vader, de ambitie heeft om het ver te schoppen binnen de FBI. Het is echter Hannibal Lecter die de show steelt en er net voor zorgt dat deze film het niveau van een vermakelijke thriller ontstijgt. Van de gesprekken tussen hem en Starling kreeg ik het Spaans benauwd en zijn gruwelijke ontsnapping is er eentje om je vingers bij af te likken. Briljante rol van Anthony Hopkins, perfect aangevuld door Jodie Foster. Sowieso ben ik enthousiast over het grimmige sfeertje dat hier constant aanwezig is, hetgeen nog eens versterkt wordt door de sterke score van Howard Shore.

Zonder meer een terechte klassieker. De film heeft veel te danken aan het sterke spel van Foster en Hopkins, maar ook film- en verhaaltechnisch steekt dit goed in elkaar. De film voelt helemaal niet gedateerd en is vandaag de dag nog even spannend als in 1991. De onheilspellende eindscène zorgde ervoor dat ik de complete aftiteling heb afgekeken, iets dat ik niet gauw doe.

4*

Ik heb A Quiet Place (nog) niet gezien, dus wat dat betreft was The Silence bij mij nog in het voordeel. Maar zelfs als je die betreffende film, waar The Silence kennelijk haast een kopie van is, nog niet gezien hebt, is dit overduidelijk niet best. Birdbox, een andere veelgenoemde titel, heb ik óók nog niet gezien, maar ik herkende wel elementen uit The Walking Dead, The Birds en Alien. Laten we het erop houden dat de film er niet bepaald met de originaliteitsprijs vandoor gaat.

Nu is dat nog niet het grootste probleem, want in de meeste hedendaagse (Hollywood-)films herken je wel flarden van iets dat je al eens eerder gezien hebt. The Silence doet soms echter eerder aan een parodie op dit soort films denken, waardoor er maar zelden sprake is van echte spanning. De vliegende aliens zelf zorgden er ook niet bepaald voor dat de rillingen over mijn rug liepen. Ze zijn een beetje nietszeggend. Het dieptepunt is echter nog wel die vreemde, irritante en compleet misplaatste sekte. Hoofdrolspeler Stanley Tucci weet er gelukkig nog wel wat van te maken en ook de rest van zijn gezin, inclusief de kids, doet het best aardig. Op zich kijkt het daardoor allemaal ook wel gemakkelijk weg. Het maakt alleen nooit echt indruk en zakt tussendoor geregeld in elkaar. Sterker nog, het einde liet me achter met het gevoel alsof ik naar een middelmatige pilotaflevering had gekeken.

De liefhebber van post-apocalyptische verhalen kan deze gerust een keer meepikken, al raad ik hem of haar aan de verwachtingen te matigen.

2*

Behoorlijke tijd geleden gezien, maar vergeten te stemmen destijds. Ik weet nog dat ik de film minder indrukwekkend vond dan ik gehoopt had, want ik kan me wel degelijk nog de zeer positieve ontvangst van Silver Linings Playbook heugen. Wat me vooral is bijgebleven is het fijne acteerwerk van Bradley Cooper en Jennifer Lawrence. Beiden spelen complexe, interessante personages en hun samenspel is overtuigend. Ook gaan komedie, romantiek en drama vrij goed hand in hand hier, maar ik weet wel dat de film me iets te lang door ging. Halverwege zakt de boel een beetje in, maar gelukkig herpakt de film zich ook wel weer met de finale bij de danswedstrijd. Misschien niet over de gehele linie overal even spannend, maar de film liet me wel met een bevredigend gevoel achter en binnen het romcom-genre is de film vrij uniek.

3*

Ik ontdekte Sing Street, als ik het me goed herinner, op de site van U2. Bono sprak lovende woorden en toen ik zag welke namen op de soundtrack voorbij zouden komen, had de film gelijk mijn aandacht. Ondanks dat ik het decennium zelf niet heb meegemaakt, vind ik de jaren 80 in veel opzichten erg leuk, dus het feit dat de film zich hierin afspeelt was ook een extra motiverende factor om deze film zo spoedig mogelijk te bekijken.

En wat ben ik blij dat het de heerlijke film geworden is waar ik op gehoopt had! Het sfeertje dat hier gecreëerd wordt is fantastisch. De film is soms vrij somber, vooral wanneer men zich focust op de problematiek binnen het Ierse gezin en de conservatieve school waar Conor les krijgt, maar verder is de sfeer vooral erg opgewekt en speels. Liefde is een belangrijk thema; zowel liefde voor muziek als liefde voor een meisje. Connor is een sympathiek hoofdpersonage, goed neergezet door Ferdia Walsh-Peelo, en de mooie Lucy Boynton biedt prima tegenspel als Raphina. De chemie tussen beiden is erg leuk en levert een aantal mooie scènes op.

Met de romantiek zit het dus helemaal snor, maar ook het hele vormingsproces van de band is iets dat me gemakkelijk wist te boeien. Geweldig om te zien hoe Conor geïnspireerd raakt om een band te beginnen en de andere bandleden ontmoet. Hier valt op dat de film regelmatig ook humoristisch uit de hoek komt. Leuk om te zien hoe de band qua stijl steeds evolueert. Ik vond het eerste nummer, 'The Riddle of the Model', al erg leuk, maar ook latere nummers als 'Up', 'Drive It Like You Stole It', 'Girls' en 'Brown Shoes' zijn stuk voor stuk aanstekelijke, slim geschreven popnummers. Het is haast ondenkbaar dat deze nummers speciaal voor de film gemaakt zijn en niet op zichzelf staande hits zijn. Ze gaan ook hand in hand met de nummers van The Clash, Duran Duran en The Cure die voorbij komen.

Ik kan geen enkel negatief punt bedenken. Sterker nog, als ik aan Sing Street denk, moet ik automatisch glimlachen. De film voldoet aan alle eisen om bestempeld te worden als ultieme 'feelgoodfilm'. Het zakt nergens in, kent een fijne, logische opbouw en de climax maakt de hooggespannen verwachtingen meer dan waar. Fantastisch!

4,5*

Een typisch gevalletje 'net niet'. Singel 39 bedoelt het waarschijnlijk niet verkeerd, maar ik geloofde het gewoon niet helemaal. Het werd me nooit helemaal duidelijk waarom Monique nou zo graag een kind van uitgerekend Max wilt. Natuurlijk, het is een aardige jongen, maar als je als kijker echt moet geloven dat ze geen gevoelens voor hem heeft, komt het vrij obsessief over. Waldemar Torenstra als homoseksueel personage wilde er ook niet helemaal in bij me. De kijker moet er te pas en te onpas op gewezen worden dat hij homo is en dat deze twee personages écht niets voor elkaar voelen, maar dit voorkomt niet dat dit heel erg ruikt naar een standaard romantische komedie; het genre dat in Nederland compleet is uitgemolken de afgelopen jaren. Gelukkig is de chemie tussen Lies Visschedijk en Torenstra er nog wel, de bijdragen van Gerard Cox en Steyn de Leeuwe zijn goed, de filmlocaties in Marokko zijn mooi en de titelsong van Douwe Bob is ook prima. Goed door te komen dus, maar het eindresultaat is wat stuurloos. De film valt bijna niet te haten, maar het voelt wel alsof de regisseur en schrijver zelf niet helemaal wisten wat dit nou precies moest worden.

2,5*

Helemaal geen groot horrorliefhebber, maar toch vind ik het leuk om er zo nu en dan eentje mee te pikken. Ik weet nog dat men in 2012 al heel enthousiast over Sinister was en laatst kwam nota bene op MovieMeter een bericht langs dat dit 'de engste horrorfilm ooit' zou zijn. De film deed mij echter zeer weinig. In het begin leek het nog wel wat te worden, maar de film verloor steeds meer mijn aandacht. Nergens gaat de film er met de originaliteitsprijs vandoor, want eigenlijk heb je alles wel eens eerder (en beter) gezien. Ook vind ik de omschrijvingen dat dit zo vreselijk eng zou zijn overdreven. Verder dan een paar lome jumpscares komt de film niet. Uiteindelijk gaan de enige complimenten uit naar Ethan Hawke en de opbouw. De uitkomst van die opbouw stelt daarentegen teleur. Bagul heeft potentie, maar maakt uiteindelijk weinig indruk en de ontknoping vond ik uitermate flauw. Het concept is aardig, maar de uitwerking viel me erg tegen.

2*

Sint is een film waarbij ik me vooral herinner dat, toen hij uitkwam, er ontzettend veel commotie om was. Ik was er in der tijd wel benieuwd naar, maar heb hem toch gemist. Gisteravond wel bekeken en ik heb er gemengde gevoelens bij. Amsterdamned en De Lift vind ik beide goede thrillers van Dick Maas. Het idee van een moordende sinterklaas is origineel, en ook iets waar je, lijkt me, een goede film uit kan maken. Helaas werd er wat mij betreft niet alles uit gehaald. De sfeer van de film beviel me in het begin wel, maar na verloop van tijd neemt de spanning flink af. Dit komt volgens mij mede doordat Niklas zelf maar een bijrol speelt. Zijn rol had wat groter gemogen, en ook de moorden werden nogal 'vaag' in beeld gebracht (ik miste een soort 'kenmerk' dat de Sint erachter zat). Over het einde ben ik ook niet echt te spreken. Het grootste minpunt is dus gewoon dat de spanning te mager was. Het acteerwerk was ook een beetje middelmatig. Huub Stapel doet het goed, maar vooral de jongere cast is best slecht in vorm. De film draagt ook een voordeel: het verveelt niet. En ondanks de magere sfeer die zich ontpopt, wil je blijven kijken tot het einde. Ook enkele dingen die (misschien ongewild) grappig waren. En ook wel opvallend dat Dick Maas zijn eigen serie (Flodder) laat terugkomen in de film. Vermakelijk was het wel, maar ik had er meer van verwacht..

2,5*

Inderdaad absoluut geen leuke Sinterklaasfilm, ik weet niet of er nog kinderen zijn die dit leuk vinden maar ik heb hem een jaartje geleden bekeken, ik weet nog goed dat ik het allemaal erg dom bedacht vond (het verhaal) ze hadden er wel wat meer van kunnen maken, desondanks het verhaal zowat aan de bagger kant hangt.

1,5*

Mijn stem nog maar met een half punt verlaagd na nog een keer het eerste halfuur net op Nickelodeon te hebben gezien. Eigenlijk zou ik er een heel punt aftrek van moeten maken. Wat is dit slecht. De film is veel te grauw voor kinderen, maar ook veel te saai en langdradig. Lachwekkend is het acteerwerk. Te kinderachtig voor kinderen, zou ik bijna zeggen. Toen ik nog zelf naar de Sinterklaas series keek had je bijv. Het Sinterklaasjournaal en de Club van Sinterklaas. De pieten daar waren echt een stuk normaler dan het stelletje wat hier opduikt. Sinterklaas zelf heeft een bijrol.. En die voegde daarbij ook niet echt wat toe kan ik me nog herinneren. Als kind vond ik dit al een lange zit en ik weet nog dat ik blij was toen hij was afgelopen (ik heb hem wel helemaal afgekeken dus, maar wel met moeite). Dat is kenmerkend waarom ik de film nu zo laag heb staan, want het gaan natuurlijk vooral om de doelgroep. Waarom ik deze eerst 3 sterren had gegeven weet ik niet, maar ik zal waarschijnlijk de verkeerde film voor me hebben gehad.

Een film die mij vroeger, en nu nog steeds, niet beviel. Ik weet niet hoe het met de latere Sinterklaas-films staan die ieder jaar uitkomen want die heb ik nooit gezien. Enkel deze en de opvolger geloof ik. Beiden vond ik niet echt leuk. Ik zou veel eerder de Paard van Sinterklaas films met Ebbie Tam aanraden.

1,5*

Wat een draak van een film.. Daarnet nog eens een stuk voorbij zien komen op Nickelodeon. Ik snap niet dat kinderen dit leuk vinden, en volgens mij is dat ook nog niet eens zo. Acteerwerk is zwaar bagger vooral van die 2 boeven met die hoedjes.. Zelden zulke idioten gezien op zo'n irritante mannier. Sinterklaas zelf zag er ook verschrikkelijk uit. Ik verlaag deze naar een 1*.

Nou, dat was een flinke zit! Ik heb ooit de Sissi-films met Romy Schneider gezien, maar dat is lang geleden. Ik ging met nogal lage verwachtingen kijken want ik kon me herinneren dat ik die eerder genoemde films nou niet bepaald geweldig vond. Desondanks vond ik het toch wel een mooie miniserie. Het acteerwerk is leuk en meestal wel overtuigend (enkel een huil-scene kwam niet zo goed uit de verf) en de settings zijn echt prachtig! De film bevat leuke karakters en de gebeurtenissen worden goed in beeld gebracht, al heb ik vernomen dat die soms nogal afweken van andere versies. De film duurt wel erg lang. In het midden zaten een paar stukjes die ik niet zo interessant vond en ik dacht even dat ik er maar misschien mee moest stoppen. Toch heb ik doorgekeken en daar heb ik geen spijt van, want de film herstelde zich weer. Over het algemeen kan ik dus toch zeggen dat hij me niet echt verveeld heeft. En de score was ook niet mis. Misschien als ik de film nog eens zou zien (of voor een stuk) dat er nog een halfje bij kan. Nu hou ik het even op:

3*

The Sisters Brothers wekte vooral mijn nieuwsgierigheid door de indrukwekkende cast. Met het westerngenre heb ik niet zo heel veel, uitgezonderd enkele grote klassiekers. Uiteindelijk vond ik het een onderhoudende film, met wel een wat stroef eerste uur. Pas zodra de twee 'kampen' samenkomen wordt het een stuk interessanter en komt ook de humor wat beter uit de verf.

Zoals verwacht spelen John C. Reilly, Joaquin Phoenix en Jake Gyllenhaal erg goed, al had ik dus wel op nog wat meer interactie gehoopt. Riz Ahmed was mij onbekend, maar ook hem vond ik een prettige toevoeging. Daarnaast zijn de locaties bij vlagen schitterend, maar wat de film vooral parten speelt is het trage tempo. Op zich natuurlijk gebruikelijk voor dit genre, maar ik kan niet zeggen dat ik elke minuut van het eerste uur er moeiteloos bijbleef. Er waren diverse momenten waarbij ik me afvroeg waar ik eigenlijk naar zat te kijken en het is ook verrassend hoe weinig er van dat deel van de film, slechts twee dagen later, is blijven hangen. Dan vond ik het tweede deel van de film een stuk memorabeler, met name doordat het natuurlijk op een gegeven moment gruwelijk misgaat. Ook het einde zorgde gelukkig eens voor een prettige afsluiting, daar ik de laatste tijd vooral ervaar dat films een wat onbevredigend einde kennen.

The Sisters Brothers is dan weliswaar bij lange na niet mijn ideale film, toch kijk ik er met een positief gevoel op terug. Voor fans van het genre dan ook wat mij betreft zonder enige twijfel een aanrader.

3*

Sixteen Candles : een voorspelbare maar wel erg vermakelijke Hughes-komedie. Over dat voorspelbaar : dat was gewoon zo, het einde zag ik al aankomen toen de film bijna 15 minuten op gang was. Het mocht de pret niet drukken, er zitten namenlijk genoeg grappige en leuke scenes in waaronder dat Chinese mannetje , die scene met de auto en de bezopen bruid.

3,0*

How often do you see them?

All the time. They're everywhere.

Wat een prachtige film is dit. Een van de beste die ik in tijden zag. Bruce Willis zet een geweldige rol neer. En dan Haley Joel Osment. Zelden zo'n sterke kinder-rol gezien. Prachtig en erg overtuigend neergezet ook. Ik werd helemaal meegenomen in zijn boeiende personage. Wat trouwens de hele film opzicht al deed. Het bleef gewoon boeiend. Geen minuut verveeld. Je begint te kijken en bent benieuwd naar de afloop en hoe alles in elkaar steekt. De uitkomst is ook erg sterk. Het idee zelf van het zien van geesten is in mijn ogen altijd al angstaanjagend geweest maar het werd nooit zo goed in beeld gebracht als hier. De film kent ook enkele Horror-elementen zoals de schrikmomenten die duidelijk op mij werkten. Het verhaal is echt erg goed uitgewerkt. En daarbij kent de film ook nog eens een werkelijk prachtige score van James Newton Howard. Deze paste perfect bij de film.

Al met al vond ik dit een zeer sterke film die eigenlijk in vrijwel alle opzichten lijkt te kloppen en goed is. Ik kan geen enkel minpunt bespeuren. En.. voor mij sowieso een van de beste Thrillers die ik ken. Misschien zelfs wel dé beste..

5*