Opinions

Dit leek me best een aardig filmpje, en dat was hij ook. Het is allemaal erg overdreven, maar de humor zat er best goed in. Leuk en appart verhaal ook. Het acteerwerk was wederom ook prima met een erg leuke rol van Kurt Russell. Nou, ik heb me er echt zeer goed mee vermaakt moet ik zeggen.

3,5*

Laat ik vooraf even stellen dat ik geen kenner ben van de James Bond films, zo nu en dan een klassiek filmpje uit de reeks vind ik wel leuk; maar ik ben geen echte fan. Skyfall is een film waar ik wel enigszins benieuwd naar was. Echter, ik was niet echt enthousiast over de twee vorige Bondfilms met Daniel Craig. Ik wil ze best nog eens zien, om te kijken of ik ze beter vind. Maar voor zover ik me herinner was ik niet echt te spreken over zowel Casino Royale als Quantum of Sollace. Toch keek ik om de een of andere reden een klein beetje uit naar deze. Daarom dat ik vanmiddag naar de bioscoop ben geweest (in België).

Ik ging er dus een beetje met gemengde verwachtingen heen. Maar ik werd aangenaam verrast! Ik vind het een erg goede film. Het begint direct sterk: een mooie actiescene; die strak in beeld werd gebracht. Het einde van deze scene vond ik trouwens wel erg overdreven. Dat hij het uiteindelijk overleeft, en ik dacht dat daar niet echt een goede reden voor werd gegeven? Maar goed het is 'film' zullen we maar zeggen. De openingscredits zien er goed uit. Ook het nummer Skyfall door Adele is niet verkeerd. Het verloop van de film is verder ook goed. Het duurt 140 minuten maar daar kon ik persoonlijk niks van merken. De tijd ging snel voorbij. Wat me trouwens opviel was dat er enkele verwijzingen waren naar oudere James Bond films. Zoals 'For Your Eyes Only' en de auto.

Verder ben ik eigenlijk gewoon heel positief over de film. Een voorbeeld is het acteerwerk. Daniel Craig vond ik sterk overkomen als James Bond. Maar ook de andere leden uit de cast waaronder Judi Dench, Ralph Fiennes, Ben Whishaw, Naomie Harris en Javier Bardem doen het allemaal prima. Het plot is sterk verfilmd wat mij betreft. Zowel de actiescenes als de rustigere momenten in de film vervelen niet. Daarnaast is de film best spannend. Zo'n achtervolgingsscene tussen Bond en Silva doet het altijd goed bij mij. De muziek speelde hier ook weer een grote rol bij. Aangename score van Thomas Newman. De laatste scenes in Skyfall zien er erg gaaf uit! De ontploffingen zijn erg goed gemaakt. Maar dat kan ik overigens ook over de rest van de film zeggen. Dit hele gebeuren heeft uiteindelijk een wending, die ik niet zag aankomen. Gelukkig weet de film hier op een normale, goede manier mee om te gaan. Het 'definitieve' einde is ook leuk (het klassieke fragment wat normaal gesproken altijd aan het begin van de films te zien is).

Waren er ook minpunten? Wat mij betreft wel. Soms had ik niet het idee dat ik naar Bondfilm zat te kijken, maar eerder naar een 'gewone' thriller. Ik weet niet precies hoe ik dat gevoel moet omschrijven maar ik vond dat er een sfeer heerste in de film die niet typisch was. Normaal hangt in elke film uit de reeks een soort kenmerkend sfeertje, dat was hier niet het geval. Niet dat ik de sfeer slecht vond, absoluut niet zelfs, maar gewoon niet zoals ik het me voorgesteld had. Daarnaast zaten er enkele elementen in de film die ik een beetje té overdreven vond. Zoals al eerder genoemd bijv. het begin. Een beetje erg ongeloofwaardig dat hij de val van zó'n grote hoogte gewoon eventjes overleeft, en er zaten ook enkele dingen in het laatste (weliswaar vette) stuk. Bijv. hoe lang hij onder water bleef. Ik snap ook dat mensen dit zien als kleine, onbelangrijke details maar ze vielen me gewoon op.

Over het algemeen kan ik gelukkig stellen dat ik erg blij ben met het eindresultaat. Zelfs de minpunten die ik net genoemd heb, zijn echt maar kleine dingen die niet héél veel uitmaakten. De film bevat mooie actiescenes, een goedlopend verhaal en natuurlijk enkele (kleine) grappen die ook best aanwezig mogen zijn in een film als deze. Ik weet niet of het de beste film uit de reeks is, simpelweg omdat ik ze niet allemaal gezien heb. Van wat ik tot nu toe gezien heb, ga ik 'm wel het hoogste cijfer geven. Een aanrader voor de fans, dat sowieso!

4*

Zo'n film waarvan het me achteraf verbaasde dat ik er nog nooit over gehoord of gelezen had. Wát een cast en regisseur Barry Levinson wist me al eerder te overtuigen met het prachtige Rain Man. De verwachtingen waren alleen daardoor al hooggespannen. Ik wist verder totaal niet wat ik kon verwachten toen ik eraan begon.

En dan blijkt Sleepers best een heftige film. Ik ben zo te lezen niet de enige die tijdens de eerste helft overeenkomsten zag tussen deze film en Once Upon a Time in America, maar het verhaal neemt een wending wanneer er een drastisch einde komt aan het kwajongensleven van de vier hoofdpersonen. Het gedeelte in de jongereninrichting is behoorlijk grimmig en beklemmend. Kevin Bacon valt daar ook op met zijn sterke acteerwerk. Hij zet Sean Nokes neer als een achterbaks en intimiderend figuur, waar je al heel gauw een intense hekel aan krijgt. De koelbloedige wraakscène in het restaurant voelde dan ook niet onterecht.

Het laatste gedeelte is een rechtbankdrama. Op zich goed uitgewerkt en ik was benieuwd naar de uitkomst, maar hier begint de film op den duur wel wat te slepen en helemaal geloofwaardig is de uitkomst niet. Desondanks hield ik hier aan het einde toch wel een voldaan gevoel aan over. Zowel de jonge als volwassen cast is, vrijwel zonder uitzondering, ontzettend sterk en ook de prachtige muziek van John Williams verdient het om in het zonnetje te worden gezet.

Sleepers zou ik zeker niet van begin tot eind perfect willen noemen, maar het is absoluut een boeiend en aangrijpend verhaal. De personages worden allen degelijk uitgewerkt en Levinson zorgt ervoor dat je tegen het einde met de vier jongens een band hebt gekregen en met hen meeleeft. Eigenlijk jammer dat de tweede helft wat minder weet te overtuigen, anders was ik ongetwijfeld op een hogere score uitgekomen. Desalniettemin is deze film een aanrader!

3,5*

Leuke romcom. Tom Hanks en Meg Ryan deden het goed acteren. Het einde zag ik helaas toch wel aankomen na ongeveer 3 kwartier. Maar het mocht de pret niet drukken want het einde was juist goed, er zitten hier en daar een paar leuke grappen en het verhaal wordt mooi in beeld gebracht.

3,5*

De stijl van Tim Burton heeft mij eigenlijk altijd wel kunnen bekoren, al heb ik vreemd genoeg nooit zo veel aandacht aan hem besteed. De laatste tijd zie ik weer wat meer films van hem voorbij komen en het zorgt er eigenlijk voor dat ik nóg meer films van hem wil (her)zien. Het wordt nu hoog tijd dat ik Edward Scissorhands weer eens aan de beurt laat komen, maar dat terzijde.

Sleepy Hollow behoorde tot de films die ik nog niet gezien had. Ik had ook geen idee waar de film over zou gaan, maar desondanks had de film me al binnen enkele minuten ingepakt. Sleepy Hollow en het omringende bos zien er fantastisch uit: donker, geheimzinnig, luguber... De ideale setting voor het verhaal. Er heerst wederom een heerlijk sprookjesachtige sfeer. Ik zei hetzelfde bij Big Fish, hoewel dat ergens toch weer een compleet andere film van Burton is. Mooi om te zien hoe zijn films onderling enerzijds heel erg verschillen en anderzijds (vrijwel) allemaal iets gemeen hebben.

Johnny Depp is een beetje hit-and-miss bij mij. Prima acteur, maar tegenwoordig heeft hij zó vaak Jack Sparrow achtige typetjes gespeeld ik hem daar maar moeilijk los van kan zien. Hier was dat echter geen probleem en ik vond dat hij het hoofdpersonage uitstekend neerzette. Sowieso bevat de film een zeer indrukwekkende cast: Michael Gambon, Richard Griffiths, Ian McDiarmid, Christopher Walken, Michael Gough, Christopher Lee... De lijst is eindeloos. Ze krijgen lang niet allemaal evenveel te doen, maar hun bijdragen zijn zonder uitzondering erg fijn. Toch zijn het de twee dames, Christina Ricci en Miranda Richardson, die naast Depp de plekken op het podium verdienen. Beiden vond ik overtuigend en met name Richardson leeft zich heerlijk uit vanaf het moment dat haar masker af mag.

Het is een film die een constant mysterieuze, spookachtige sfeer herbergt. Deze sfeer wordt, zoals gebruikelijk bij Burton, weer op sublieme wijze ondersteund door de muziek van Danny Elfman. De film heeft ook een aantal leuke twists voor de kijker in petto, waardoor er van voorspelbaarheid niet of nauwelijks sprake is. Misschien dat de climax, die overigens wel heerlijk over-the-top is, iets te breed uitgesmeerd is, maar dat is het enige punt van kritiek dat ik zou kunnen bedenken. Ik heb me namelijk heel erg vermaakt met deze Sleepy Hollow. De film heeft mijn verwachtingen met gemak weten te overtreffen. Net als bij Big Fish is het heerlijk om je ook in deze wereld van Burton te laten onderdompelen. Alleen daarom al is dit een film om vaker dan één keer te bekijken.

4*

Deze film deed me helemaal niks. Tuurlijk, het verhaal was zowieso grote onzin, maar dat kon ik nog verwachten (maakte ik al op uit het verhaaltje waar de film over zou gaan). Het is een enorm smerige film vond ik, de chips kon ik aan de kant zetten.. Naast dat sprak de film me ook gewoon niet aan. Het acteerwerk was wel een pluspuntje, en ik kan me ergens ook wel voorstellen dat mensen dit leuk kunnen vinden. Maar ik in ieder geval niet.

2*

In 2009 ging ik als kersverse brugklasleerling naar de Lumière Cinema als onderdeel van een excursie naar Maastricht. De film die we daar keken heette Slumdog Millionaire. Ik denk dat ik de film destijds niet zo goed gesnapt heb of niet zo aandachtig gevolgd heb, want ik heb er eigenlijk tot nu toe nog altijd met gemengde, maar overheersend negatieve, gevoelens op teruggekeken. Het is desondanks wel een titel die me altijd is bijgebleven. Een hoop jaren en (hopelijk) de nodige filmervaring later vond ik me wel bereid om deze opnieuw eens een kans te geven.

Een herziening waar ik absoluut geen spijt van heb. Enkele scènes, bijvoorbeeld waar Jamal in de uitwerpselen springt voor een handtekening, stonden me nog wel bij. Verder was er vooral ontzettend veel verloren gegaan. Het was dus eigenlijk alsof ik de film opnieuw voor het eerst voor mijn neus kreeg. Ik kan wel zeggen dat het een aangename ervaring was. De wijze waarop het verhaal wordt uitgewerkt vind ik erg leuk. Middels de vragen in een spelshow word je meegenomen in het meeslepende levensverhaal van een jongeman die is opgegroeid in een Indiase sloppenwijk. Het afgrijselijke leven dat men moet leiden in deze slums wordt pijnlijk realistisch aan de kaak gesteld. Er zitten een aantal keiharde scènes, waarbij ik die waar het jongetje blind gemaakt werd om geld te verdienen, veruit het meest verafschuwde.

Een aangrijpende film vond ik het dus vooral. Daarnaast is het genieten van de mooie cinematografie. Er is zichtbaar veel aandacht besteed aan het camerawerk, want alles lijkt op de juiste manier in beeld te zijn gebracht. Dit in combinatie met de montage levert een aantal erg mooie plaatjes op. Ook het kleurgebruik viel me in positieve zin op. Visueel is er dus wat mij betreft niks aan te merken op de film. Het zag er allemaal erg goed doordacht uit en het resultaat is een lust voor het oog.

Niet alleen visueel heb ik eigenlijk niks aan te merken op de film, ook op het gebied van acteerwerk stelt Slumdog Millionaire niet teleur. Niemand valt buiten de boot en zelfs de kinderen waren behoorlijk overtuigend. Misschien dat het hier en daar een beetje vergezocht is of wat veel toevalligheden bevat om dan toch nog maar met een puntje van kritiek te eindigen. Dit is echter zo miniem dat het voor mij de film niet kan verpesten. Slumdog Millionaire is een ijzersterke film; zo eentje die van begin tot eind aan één stuk door weet te imponeren en je meermaals bij de strot weet te grijpen.

4,5*

Small Time Crooks..

De inhoud op de achterkant en de poster spraken mij enorm aan, ik dacht echt dat dit nog eens een hilarische top-komedie ging worden. Maar helaas.. ik vond de film soms erg saai, de grappen zijn soms ook niet geslaagd en het einde vond ik wat vlot afgeraffeld.

Wel een groot + punt aan de film is, is toch wel de erg goede cast. Woody Allen is opzicht wel goed in zijn rol, al vond ik het personage van hem nou niet bepaald boeiend. De rol van Hugh Grant kon ik me totaal niet aan storen, al kreeg ik het idee dat hij opeens maar even uit de film geschreven moest worden.. Verder is ook de rest van de cast oké.

Het verhaal stelde opzicht toch niet heel veel voor, al lijkt het heel wat te worden ik werd enorm teleurgesteld.. En zoals zovelen al zeiden : na ''een jaar later'' zakt de film als pudding in elkaar. Vanaf dat moment kende de film bij mij ook geen (leuke) grappen meer..

2,0*

Horror is altijd nogal erop of eronder voor mij, maar de laatste jaren vooral eronder. Het zijn met name de klassiekers waar ik op zijn tijd van kan genieten, maar moderne horrorfilms leunen naar mijn mening vaak op uitgekauwde premises en schrikmomenten waarbij de volumeknop gauw omhoog gedraaid wordt. Lang bijblijven doen veel van die films me niet.

Smile is me echter wel bijgebleven. Ik weet niet wat het is, maar dit vond ik een behoorlijk onbehaaglijke zit. De glimlach die de slachtoffers vlak voor het uitkiezen van een nieuw slachtoffer tevoorschijn toveren vond ik in ieder geval maar vervelend. Dat deze film er wel in zou slagen om me enige angst aan te jagen werd me al in de eerste minuten duidelijk: wat een (in positieve zin) afschuwelijke openingsscène. Er worden eigenlijk slechts weinig middelen ingezet, maar de toon is wel meteen gezet.

Dat hoge niveau weet de film lange tijd goed vast te houden. Parker Finn heeft gewoon een aantal scènes in petto die je gemakkelijk bijblijven, waaronder natuurlijk het verjaardagsfeestje, het bezoek aan de gevangenis en de laatste therapiesessie. Wat een sfeer tijdens die momenten! Jump scares komen ook hier weer aan bod. Ze helpen de film er niet op vooruit qua kwaliteit, maar toch kon ik zelfs deze best hebben hier. Dat schrikmoment met de zus van Rose aan de auto vond ik bijvoorbeeld best creatief. Wel weer jammer dat dit even later nog eens dunnetjes overgedaan moet worden, maar vooruit... Sosie Bacon is overigens ook een fijne hoofdrolspeelster en ik leefde wel gemakkelijk met haar personage mee.

De film gaat mijns inziens pas onderuit richting het einde. Het in beeld brengen van de entiteit doet toch een beetje afbreuk aan het mysterie en ook de flauwe twist na de climax komt niet geheel onverwacht. Jammer dat er voor zo'n voor de hand liggend slot gekozen wordt. De muziek die gekozen wordt om de aftiteling mee in te luiden vond ik dan wel weer leuk.

Al met al kan ik niet om Smile heen. Is het een perfecte film? Nee, zeker niet. Clichés worden van stal gehaald en ik blijf erbij dat ik het einde eigenlijk een afknapper vind, die me er bijna van weerhoudt de score te geven die ik wil uitdelen, en er mogelijk ook voor zorgt dat die score bij een herziening niet overeind blijft. Maar toch ga ik voor het voordeel van de twijfel: de film heeft namelijk wel gedaan wat ik ervan verwachtte. Als je een horrorfilm eng vindt, wat wil je dan immers nog meer?

4*

Ik vond het een vermakelijke film, de acteerprestaties waren niet slecht, maar soms verveelde ik me onder de film, en op een begeven moment vond ik het ook niet meer echt boeiend, het einde maakt dan wel weer wat goed kortom : vermakelijke maar echt geen speciale film.

2,5*

Eigenlijk best wel wat werk van Guy Ritchie gezien inmiddels, maar gek genoeg nooit zijn grootste films. Ik heb het doorgaans ook niet zo op dit soort gangsterfilms. Ik heb er geen hekel aan, maar vind ze eigenlijk zelden boven de middelmaat uitsteken. Aangezien ik The Gentlemen wel een leuke film vond, leek Snatch me ook wel de moeite van het proberen waard.

Blijkt dat ik Snatch ook heel erg in dezelfde lijn vind liggen als The Gentlemen qua niveau. De film wordt gekenmerkt door een flitsende, vlotte stijl van filmen. Naar mijn mening wordt het niet te druk en ik vond het dus ook niet storend, hoewel ik ook niet gelijk zo ver wil gaan door te zeggen dat ik er heel erg van onder de indruk was. Het geeft de film wel een eigen flair. Plot is natuurlijk schromelijk overdreven, maar wel leuk. Snatch heeft echt wel een paar droogkomische momenten voor de kijker in petto. Het script is goed geschreven, maar het krijgt door de cast ook de kans om tot leven te komen. Leuke rollen van Jason Statham, Stephen Graham en Brad Pitt, en Alan Ford is tamelijk intimiderend. Met de personages van Benicio Del Toro en Vinnie Jones kon ik daarentegen persoonlijk wat minder: hun aandeel vond ik wat te beperkt en het personage (in het geval van Jones) wat flauw.

Film kent een lekker tempo en zakt niet gauw in. Het vermaakt met gemak en de balans tussen komedie en actie is er. Ik denk dat het vooral je type film moet zijn en dat een match dus niet gegarandeerd is. Toch zou ik eenieder, zeker degene die het genre aanspreekt, zeker willen aanraden om daar achter te komen. Ik heb er een prima avondje aan overgehouden.

3,5*

Vorig jaar voor het eerst in heel lange tijd eens herzien en laatst voor het eerst op Blu-Ray. Wat Disney tegenwoordig doet en op de markt brengt interesseert me niet meer, maar de originele classics onderwerp ik de laatste tijd wel eens aan een herziening. Ik heb geweldige jeugdherinneringen aan Snow White and the Seven Dwarfs, dus ik was benieuwd wat ervan overeind zou blijven staan.

Het korte antwoord: alles eigenlijk. Snow White is de eerste avondvullende animatiefilm die Walt Disney uitbracht en, ondanks dat de eer van mijn favoriet waarschijnlijk altijd naar The Lion King zal blijven uitgaan, tevens één van zijn beste. De film zit boordevol prachtige, memorabele muziek en liedjes. Frank Churchill, Leigh Harline en Paul Smith verdienen wat dat betreft echt een compliment, want de muziek werkt hier niet alleen sfeerverhogend, maar ook echt accentuerend. Zelden is me tijdens een film zó opgevallen dat de muziek naadloos aansluit bij alle bewegingen die je op het scherm ziet. Doet wat denken aan die oude Disney-shorts, waarvan ik er in mijn kindertijd ook wel eens een paar gezien heb. Geweldig gedaan!

En dan de vormgeving. Je wordt moeiteloos meegezogen in een fantasiewereld waarin alles mogelijk lijkt, maar die ook sterk doet denken aan de onze. Animaties van de bosachtige omgeving zijn schitterend en ook de figuren kunnen nog goed mee, hoewel je wel merkt dat de prins er een beetje bekaaid vanaf komt. Op de een of andere manier komt zijn animatie wat stroever over dan de rest, maar ik kan er niet de vinger op leggen waar dat aan ligt. Snow White zelf, de dwergen en de koningin zien er gelukkig schitterend uit. De dwergen zijn leuke, kleurrijke figuren, die allemaal iets toevoegen en hun eigen persoonlijkheid hebben. De koningin is gewoon 100% horror, haha. Ik snap maar al te goed dat ik er als klein jochie als de dood voor was en dat mijn ouders dat stukje van de transformatie moesten doorspoelen.

Gewoon een hele fijne classic dit. De film bevat eigenlijk louter leuke, aanstekelijke liedjes en kent nauwelijks scènes die de vaart uit de film halen. De film is rijk aan tal van memorabele sequenties, of je het nu hebt over Snow White die door het bos vlucht, de introductie van de dwergen, de eerdergenoemde transformatie van de koningin, de dansavond of de climax tussen de dwergen en de koningin... Er is veel aandacht besteed aan details op het gebied van animatie en geluid, waardoor alles heel authentiek overkomt. Het is wellicht bij vlagen wat minder vloeiend dan het latere werk van Disney, maar mag het?! Het is een film die kwalitatief nog steeds fier overeind staat in 2025 en dat is toch wel een mooie prestatie. Ik verhoog met een halve ster.

4,5*

De gemiddelde kijker heeft overduidelijk een vervelendere ervaring gehad met deze film dan ikzelf. Had ik het gevoel naar een vlijmscherp meesterwerk te zitten kijken? Absoluut niet, maar The Snowman wist wel degelijk mijn aandacht vast te houden en zeker de eerste helft hing er een naargeestig, bij vlagen onbehaaglijk sfeertje dat zowaar voor spanning weet te zorgen. Naar mijn mening zakt de film gedurende het speelduur steeds verder weg, om uiteindelijk uit te monden in een wat gejaagde, weinig imposante climax en een belachelijk afgeraffeld einde. Michael Fassbenders personage is dusdanig stug dat je als kijker weinig met hem hebt, maar hij speelt hem goed. Ook de rest van de indrukwekkende cast doet het naar behoren. De Noorse landschappen en steden zien er daarnaast bij vlagen fantastisch uit en zij vormen een belangrijke bijdrage aan wat deze film de moeite waard maakt. Geen film die nog dagen later door mijn hoofd spookte, maar desondanks heb ik me hier uitstekend mee vermaakt.

3*

Ik vond Snuf de Hond in Oorlogstijd een van de beste Nederlandse jeugdfilm producties. Deze opvolger is duidelijk minder dan het eerste deel, maar daardoor beslist niet vervelend. Leuk acteerwerk, leuke gebeurtenissen, en er hang een lekker grimmig sfeertje in de film. Voor kinderen is dit geweldig, en ook boeiend wel denk ik. Ik vond het wederom een prima familiefilm die lekker wegkeek. Heerlijk!

Dikke 3*

Overigens wil ik ook wel de andere Snuf films gaan kijken, maar ik zie dat die een andere cast hebben.. Hopen maar dat dat een beetje goed uitpakt.

Zeker een mooie film! Ik houd niet zo heel erg van honden, maar in films vind ik ze toch altijd een mooie rol hebben. Een voorbeeld was al bijvoorbeeld Lassie, maar ook Snuf mag zich hierbij aansluiten. Het acteerwerk was goed, in het begin ergerde ik me een beetje aan Tom, maar dat wordt steeds beter en ook de film dus.. Het eindresultaat was in mijn ogen in ieder geval erg mooi.

4,0*

The Social Network is een film waar ik wel nieuwsgierig naar was. Facebook is wel een aardig leuke site, maar ik ben er absoluut niet verslaafd aan en heb me nog nooit verdiept in het ontstaan van deze hype.

Jesse Eisenberg zag ik toevallig laatst nog in Zombieland, maar ik moet zeggen dat ik hem daar toch een stuk beter kon waarderen. Hij speelt dit personage op zich goed, maar een favoriete acteur zal het nooit worden. Hij spreekt met een saaie toon, waardoor mijn interesse in de opening niet direct gewekt werd. Afijn, de overschakeling van rechtszaak naar 'herinnering' wordt op zich wel goed gedaan, dus de montage vond ik wel een pluspunt. Leuk om te zien hoe in de rechtszaak iemand een vraag stelt en hoe die in de herinnering wordt beantwoord. Het script is dan ook duidelijk tot in de puntjes verzorgt. Daarnaast doet Andrew Garfield het prima (zijn 'momentje' bijna op het einde werd één van de sterkere scenes uit de film) en ook Justin Timberlake doet goed wat hij moet doen. Je krijgt automatisch een hekel aan zijn arrogante personage, maar hij deed het goed.

Op zekere vlakken is dit dus best een goede film. En toch slaagt men er niet in om mij écht volledig te boeien. Sure, het is best leuk om even erachter te komen hoe het allemaal begonnen is en onder welke omstandigheden, maar op een gegeven werd het wat mij betreft best saai. Uiteraard zie je dat gaande de film personages met voor- en tegenspoed te maken krijgen, maar echt intrigerender werd het er niet op. De aankleding van de film is prima verzorgd, maar ik denk dat het inhoudelijk wat mij betreft toch iets te saai is voor een speelfilm. Misschien dat dat laatste ook iets persoonlijks is, maar mij duurde het toch uiteindelijk allemaal een beetje te lang. Het hele sub-plotje met de roeiers vond ik nog wel het minst interessant. De verhouding van Zuckerberg tegenover Saverin en Parker vond ik een stuk interessanter.

The Social Network is echt geen slechte film, maar heeft uiteindelijk toch wat te min om het lijf om daadwerkelijk een meesterwerk te worden. Cinematografisch is het allemaal goed gedaan en de film heeft absoluut zijn sterke momenten, maar uiteindelijk is het niet zo, bij gebrek aan beter woord, memorabel geworden als dat ik gehoopt had.

3*

Altijd mooi dat je op MovieMeter kan zien wanneer je een film voor het laatst gezien hebt. Soldaat van Oranje was zo te zien meer dan 10 jaar geleden. Buiten het iconische thema stond me er nog bijzonder weinig van bij, dus een herziening was wel op zijn plaats.

Wordt wel eens de beste Nederlandse film genoemd en ik snap ergens wel waarom. Soldaat van Oranje is een waar epos. Je volgt een groep studenten gedurende de gehele oorlogsperiode, waarin allen verschillende keuzes maken en niet iedereen een even gunstig lot te wachten staat. Over het algemeen lukt het Paul Verhoeven goed om de aandacht vast te houden. Dat hangt er vooral mee samen dat Lanshof stukje bij beetje meer bij het verzet betrokken raakt. Eerst lijkt vooral ontsnappen het doel, maar eenmaal in Engeland kiest hij definitief voor het verzet. Doordat je die ontwikkeling volledig te zien krijgt, voelt de film erg 'vol': er gebeurt een hoop. Het ene gedeelte vind ik wat boeiender dan het andere, maar over het algemeen blijft het interessant. Als ik al een minder stuk moet aanwijzen, dan kom ik uit bij het begin. Wel belangrijk om de personages in beeld te brengen natuurlijk, maar die studentenontgroeningen vind ik dusdanig belachelijk dat ik het waarschijnlijk nooit serieus zal kunnen nemen.

Ook buiten het beklijvende verhaal steekt dit vernuftig in elkaar. Qua sfeer zit het helemaal goed. Alles voelt authentiek en er is voor de kijker ruimte voor een breed scala aan emoties. Het ene moment zit je vol ontzet naar het scherm te kijken, terwijl je even later aan het lachen gemaakt wordt. Op andere momenten is er toch wel zeker sprake van spanning, zoals tijdens de climax. De personages zijn gedetailleerd uitgewerkt en worden goed vertolkt. Met name Rutger Hauer en Jeroen Krabbé doen het uitstekend en hebben onderling chemie. Ook Derek de Lint, Huib Rooymans, Eddy Habbema, Peter Faber, Andrea Domburg en Belinda Meuldijk zetten hun personages allen gedenkwaardig neer. Net als in Zwartboek zijn de Nazi-soldaten en officieren ook hier weer eveneens overtuigend.

Het voelt goed dat ik deze film nog eens voorbij heb zien komen. Soldaat van Oranje is gewoon een zeer kundig gemaakte film en daarmee ook een terechte klassieker. Verhoeven heeft met deze en Zwartboek wel twee heel belangrijke films afgeleverd over de bezetting in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Beide films zijn, vanwege de gebeurtenissen, bij vlagen pijnlijk om naar te kijken, maar ze zijn zondermeer indrukwekkend.

4*

Something's Gotta Give is wederom een vermakelijke romcom van Meyers, waarvan The Holiday wat mij betreft nog altijd veruit de beste is. Haar films zijn altijd meer van hetzelfde, maar binnen het genre zeker niet onaardig. Something's Gotta Give is dan ook geen verkeerde film, maar wel eentje die op meerdere punten in elkaar zakt.

Jack Nicholson ken ik vooral van zijn rollen waarin hij (lichtelijk) gestoord is, dus zijn 'image' was wel even wennen. Hij bewijst echter toch maar weer een prima acteur te zijn, want hij weet zijn personage moeiteloos met overtuiging over te brengen. Diane Keaton is niet erg bekend voor mij, maar haar overdreven stijl van acteren stond mij niet heel erg aan. Opzich niet slecht, maar bij vlagen wel irritant. Verder nog een opvallende bijrol van Frances McDormand, die ik toevallig gisteren nog in Fargo zag. En Keanu Reeves... Ik vind het, in tegenstelling tot velen, een prima acteur, maar ik kreeg de indruk dat zijn rol door iedere andere acteur van vergelijkbare leeftijd gespeeld kon worden. Ook een beetje lullig hoe zijn personage even gauw de film uitgewerkt wordt.

Over het algemeen dus best een degelijke cast. Verder stelt dit allemaal niet zo gek veel voor. De film kent enkele leuke momenten die zo nu en dan voor een (glim)lach zorgden. Maar het grootste probleem is wel dat de film steeds minder interessant wordt. Vanaf het toneelstuk gaat de film helemaal kopje onder. Dan wordt alles vreselijk lang gerekt, en werd het ook allemaal erg ongeloofwaardig. Het einde is uiteraard een cliché die haast onvermijdbaar is bij dit soort films, maar ik vond het nogal kortaf gebracht. Daar waar de romance tussen Nicholson en Keaton in de eerste helft van de film zeker nog overtuigend was, vond ik dat op het einde, als ze uiteindelijk bij elkaar komen, niet meer.

Een aardige romcom, die weet te vermaken. Helaas zorgt het (veel) te lange speelduur ervoor dat het niet constant interessant blijft, en een stuk overtuiging wegvalt. Wat mij betreft was het beter tot zijn recht gekomen in max. 90 minuten. Vermakelijk, en dus voldoende, maar niet meer dan dat.

2,5*

Lange tijd uitgesteld, deze film. Ik vond Sonic altijd wel een leuk personage in de Mario & Sonic games en ook zijn tv-serie, Sonic X, heb ik in mijn jeugd geregeld met plezier gekeken. Het idee van een film, geheel volgens het uitgemolken concept van een fictief figuur die in 'onze' wereld belandt, sprak me toch wat minder aan. Bovendien kan ik me nog die bewuste trailer herinneren met het oude design van Sonic, hetgeen er vreselijk uitzag.

Toch maar de film een kans gegeven, met name omdat ik Jim Carrey graag nog eens in actie wilde zien. Laat ik positief beginnen: de opfrisbeurt in de vormgeving mag er zijn. Sonic lijkt weer op Sonic en diens snelle acties en de beelden van zijn wereld zien er ook prima uit. Daarnaast is het gelukkig genieten van Jim Carrey, waarvan ik al hoopte dat hij voor deze film zou terugkeren naar zijn roots. Tot op zekere hoogte doet hij dat ook. Ik krijg wel de indruk dat hij zich een beetje inhoudt (hij is natuurlijk ook wel weer een stukje ouder geworden), maar tegelijkertijd maakt het dat mogelijk draaglijker voor het publiek dat normaal geen fan van hem is. Bovendien heeft hij toch genoeg momenten waar hij mag schmieren en zijn uitbundige Ace Ventura trekjes mag laten zien. Leuk, want dat is veel te lang geleden.

Mijn grootste probleem is wel dat de film vrij weinig om het lijf heeft. Het verhaal is flinterdun en het is dan ook weinig verrassend dat de film soms wat 'filler' bevat. De humor van Sonic zelf lijkt vooral op een jonge doelgroep gericht; er kwamen iig meerdere scènes voorbij die overduidelijk grappig bedoeld waren maar niet leken te werken. Ook de climax is uiteindelijk een beetje flauw na een veelbelovende aanloop. Men lijkt er overduidelijk op berekend het verhaal verder te kunnen uitsmeren in een vervolg.

Sonic is uiteindelijk een waardige verfilming geworden. Een leuk tussendoortje waarin lang niet alles werkt, maar wel veel afwisseling aan bod komt en de bad-guy een groot pluspunt vormt. Van mij hoeven er niet per se tig vervolgen te komen, want daar vind ik het toch net wat te simpel voor. De eerstkomende sequel vind ik dan wél weer veelbelovend. Benieuwd wat ze verder met de terugkeer van Knuckles en Tails gaan doen.

3*

De eerste Sonic vond ik best een aardige film, maar ook niet meer dan dat. Voor mij is Sonic niet volop jeugdsentiment, dus daar kan deze reeks bij mij niet op leunen. De personages hebben in mijn jeugd wel een paar keer de revue gepasseerd, bijvoorbeeld in een enkele game met Mario en in de tv-serie Sonic X, waardoor ik de meeste personages wel bij naam ken. Het is echter niet zo dat ik dat ik er écht fan van ben (geweest).

Hoewel dit vervolg ook zeker niet slecht is, en ik graag geloof dat het jongere publiek er een leuk middagje aan beleeft, merk ik toch dat dit geen franchise is die mij heel erg kan blijven boeien. Eigenlijk zou je mijn recensie bij de eerste film kunnen kopiëren en hier kunnen plakken, want ik denk in vrijwel alle opzichten hetzelfde over deze film: leuke personages (ook leuk dat Knuckles en Tails nu meedoen), maar een verhaaltje dat eigenlijk zó basic is en weinig voorstelt dat het nauwelijks beklijft. Slechts een paar weken na het zien van deze film kan ik me er eigenlijk nog maar bar weinig van herinneren. Het nadeel dat deze film dan ook nog heeft ten opzichte van de voorganger: het aandeel van de 'menselijke' personages werkt behoorlijk op de zenuwen. Dat hele stuk op Hawaii voegt weinig toe en de personages daar zijn eerder vervelend dan dat ze op de lachspieren werken.

Gelukkig maakt Jim Carrey wel nog het een en ander goed. Voor mij een sprankelend hoogtepunt in deze films, maar het is dan ook een rol die hem zit als gegoten. Zijn cartooneske stijl komt natuurlijk uitstekend tot zijn recht hier, al zou ik hem ook graag nog eens in een andere film(reeks) aan het werk zien. De overige cast doet het ook aardig, maar is (zoals ik al aangaf) ook vrij inwisselbaar. Van James Marsden en Tika Sumpter kan ik echt niet zeggen dat ze het niet goed doen, maar ze vertolken bordkartonnen personages.

Vervelende zit? Nee hoor, maar echt enthousiast kan ik hier ook niet van worden. Het is geen een-op-een kopie van de voorganger, maar tegelijkertijd voegt het, op de komst van twee nieuwe personages na, weinig toe. Hap-slik-weg popcornvermaak dus. Ook leuk op zijn tijd, maar ik had er stiekem iets meer van verwacht.

2,5*

Sonny Boy is een film waarvan ik al van redelijk veel mensen dat het een mooie film zou zijn. Dat was eigenlijk de reden dat ik toch wel eens benieuwd was geworden naar deze. Al moet ik daarbij toegeven dat ik geen idee had waar het verhaal over zou gaan.

De film bestaat voor mij uit twee gedeeltes: de 'verboden' romance tussen Rika en Waldemar en het 'Tweede Wereldoorlog' gedeelte. Het eerste wat me opviel toen de film was afgelopen was dat het leek alsof hij ontzettend lang geduurd had. Niet dat ik de film saai vond of iets dergelijks, maar ik had echt het idee dat ik er heel lang naar had gekeken. Waarschijnlijk is dat te verklaren doordat er onzettend veel gebeurt in beide gedeeltes van de film. Deze neemt dan ook rustig te tijd om dit in beeld te brengen. Over het algemeen genomen is dat goed gelukt. De film maakt gebruik van een aantal mooie filmlocaties, goed camerawerk en het verhaal is boeiend en bij vlagen ook onvoorspelbaar.

Toch vond ik niet alles goed aan Sonny Boy. Het acteerwerk is over het algemeen goed, maar niet altijd. In sommige dialogen en scenes vond ik het allemaal een beetje 'stroef'. Hierdoor kreeg je soms dat het een beetje onnatuurlijk oogde. Verder ook soms enkele vreemde scenes: de jongens in de sneeuw die Waldemar uitschelden en waar hij nog geen vijf seconden later een vrolijk sneeuwbalgevecht mee voortzet. Of ze hiermee de goedheid van zijn karakter mee wilden laten zien weet ik niet, maar het kwam een beetje 'vreemd' over. Ook over de dood van het paar ben ik niet helemaal tevreden. Ik snap dat sommigen de dood van Waldemar goed vonden, maar de manier waarop slaat bij mij echt volledig de plank mis. De dood van Rika kwam ook erg 'plots'. Opzicht nog niet eens zo slecht in beeld gebracht, zeker als 'sonny boy' er zelf achterkomt, alleen kwam het toch een beetje op me over van 'zij moest op het laatste ook nog even sterven'. Het klinkt een beetje cru zoals ik het nu zeg, en zo zullen de makers het ook wel niet bedoeld hebben. Bovendien weet ik niet of dit ook in het boek zo gebeurde, in dat geval heeft de film denk ik weinig keus. Maar het komt erop neer dat het laatste stuk imo net iets te snel ging in verhouding met het (lange) voorafgaande gedeelte.

Desondanks de wat negatievere punten dan, is dit toch wel gewoon een zeer vermakelijke Nederlandse speelfilm. Waldy wordt sympathiek neergezet, en dat is ook wel belangrijk gezien hij de titelrol is. Het is in ieder geval toch duidelijk te zien dat goed nagedacht is over de uitwerking en dat dit op een zorgvuldige manier is gebeurd. Dit is ook weer zo'n geval waarbij ik onzettend twijfel tussen een 3* en een 3,5*. Ik ga nu nog net even voor het laagste cijfer van de twee, maar het is goed mogelijk dat hij nog eens na een herziening met een halve ster stijgt.

3*

Soof kwam op mij vooral over als een polderversie van Bridget Jones's Diary. Zowel de karaktereigenschappen van Soof als de keuze die ze moet maken tussen een vlotte charmeur of de lieve, ietwat saaie, huisvader kwamen mij in ieder geval bekend voor.

Het probleem is alleen dat deze film eigenlijk alle humor en charme van eerdergenoemde romcom mist. De film is een niemendalletje geworden dat te weinig echt leuke momenten kent om lang bij te blijven. Het mag wel gezegd worden dat Lies Visschedijk het erg leuk doet als het titelpersonage en als er dan al grappige scènes (d.w.z.: scènes die uitnodigen tot een glimlach) in zaten, dan mocht zij die ook op haar naam zetten. De rest van de cast is weinig memorabel, maar iedereen lijkt wel zijn of haar best te doen. Het is eerder het script waar het misgaat. Het hele middenstuk kabbelt een beetje langzaam voort, zeker wanneer de plichtmatige, kortstondige ruzie zijn intrede in het verhaal doet. Zo'n geforceerd 'alles-is-weer-oké' dansje op het einde, waarbij iedereen uiteraard nog even de revue moet passeren, zorgt er dan ook niet bepaald voor dat de film er nog bovenop komt.

Soof kent best wel enkele leuke fragmenten, maar over de gehele linie vermaakt het gewoon niet genoeg. Ik vind het dan ook frappant dat net deze romcom zo succesvol uit de bus komt (vervolg is inmiddels uit; tv-serie in de maak). Ik had zeker geen torenhoge verwachtingen hiervan, maar een dergelijk langdradige zit zag ik niet aankomen.

2*

Lang geleden gezien deze. Gisteravond voorafgaande aan Robin Hood (2010) deze even meegepakt. Het is en blijft een zeer leuke film. De grappen zijn zeer geslaagd en de film bevat gewoon veel leuke personages (Cartman, Kenny, Stan etc.). Uiteraard is het animatie-gehalte niet erg hoog maar dat is in het geval in South Park helemaal niet erg. Hier gaat het gewoon puur om de nogal droge humor. Ik vond niet alle liedjes even leuk maar ook de meesten daarvan waren grappig. Ik heb me op sommige moment echt kapot gelachen. Satan en Saddam Hussein Hoe verzin je het. Erg leuke film die ik vaker zal bekijken nu ik hem op DVD heb en dan misschien ook nog wel op een hoger punt uitkomt.

4*

Opzicht, vond ik dit zeker een leuke film. Beter dan ''Looney Tunes Back in Action''. Michael Jordan is erg leuk in zijn rol, Wayne Knight niet echt, deze was vaker irritant dan grappig. Bugs Bunny en de andere Looney Tunes blijven gewoon leuk, en vermakelijk om naar te kijken. De humor is best wel aardig en ook de wedstrijd was erg vermakelijk.

3,5*

Aan alle reacties hier te lezen dacht ik dat dit een rare film zou gaan worden maar ik moet zeggen ik vond hem erg leuk, de beginscene is gewoonweg hilarisch! en ook de acteerprestaties waren echt dik in orde en dan heb ik het met name over John Candy die zo'n leuke rol weet neer te zetten. Oké misschien niet de beste komedie ooit of een die geschiedenis heeft geschreven maar ik vond de film zeker leuk en ik heb voldoende gelachen om dit een komedie te noemen, ook de muziek van de film was wel leuk en leek het me moeilijk om een parodie te maken op Star Wars en Star Trek maar deze film heeft het hem toch geflikt. Met dit alles haalt hij toch nog een (ondanks dat ik dat niet verwacht had) :

3,5*

Nog in de bioscoop gezien vorig jaar, maar ik loop momenteel dan ook behoorlijk achter als het gaat om stemmen. Na het sterke Skyfall, ook van Sam Mendes, had ik hier iig ontzettend veel zin in. James Bond films vind ik in de regel altijd wel vermakelijk, al vond ik Casino Royale en Quantum of Solace persoonlijk wat minder.

Dit laatste neemt niet weg dat ik Daniel Craig wel een goede vertolker van het personage vind. Ook in Spectre is zijn prestatie overtuigend. Daarnaast heb ik over de rest van de cast, over het algemeen, ook niets te klagen. Oudgedienden als Ralph Fiennes, Naomie Harris en Ben Whishaw doen het weer prima, en Léa Seydoux is daarbij een aangename toevoeging. Bij Christoph Waltz heb ik gemengde gevoelens. Dan heb ik het voornamelijk over zijn personage op zich, want ik kreeg wel het idee dat Waltz alles eruit haalde wat erin zat. Op de een of andere manier ging er gewoon een stuk minder dreiging uit van dit personage dan van de voorganger. Nu is het natuurlijk een beetje lullig om deze film constant te vergelijken met Skyfall, maar bij de slechterik viel me het contrast wel heel erg op.

Verder is Spectre inderdaad weer wat meer in de stijl van de Roger Moore films. Dat wil voornamelijk zeggen dat er wat meer (slapstick) humor in zit verwerkt, maar persoonlijk kon ik me daar niet zo aan storen. Ik vind de films met Moore sowieso altijd genietbaar, dus prima dat men die aanpak nog eens wil overdoen. Enige nadeel is dat het soms een beetje out of place lijkt, omdat de film zichzelf gelijktijdig serieus neemt. Ander pluspunt zijn de actiescènes en daarbij komende speciale effecten, die bij vlagen behoorlijk spectaculair uitpakken. Wat dat betreft komen er genoeg plaatjes voorbij die je nog een keer wilt zien.

Ik heb me zeker weten te vermaken met Spectre, maar ik had er misschien wel wat meer van verwacht. Met name de bombastische climax eindigde niet geheel bevredigend. Zo zitten er nog wel meer scènes in (bijvoorbeeld wanneer Bond gemarteld wordt) waar ik qua verloop mijn vraagtekens bij zette en die daardoor een beetje afbraak deden aan het geheel. Deze minpuntjes nemen echter niet weg dat ik de film graag weer eens zou herzien. Als ik daartoe al bereid ben na slechts een aantal maanden, is dat meestal een goed teken.

3,5*

Lang geleden dat ik deze film voor het laatst gezien heb. Er stond me dan ook niet meer zo veel van bij eerlijk gezegd. Keanu Reeves is een acteur die ik redelijk hoog heb zitten. Veel mensen irriteren zich aan hem, maar ik kan 'm altijd wel goed hebben. Verder heeft de film een behoorlijke cultstatus, dus het was wel tijd om de film nog eens op te zetten.

De film is eigenlijk gewoon de definitie van een actiethriller. Vanaf het moment dat de bus niet meer onder de 50 mag rijden, verandert de film in een achtbaanrit. Ongekende suspense. Speed is een film die me twee uur op het puntje van m'n stoel hield. Dit zakt ook nergens in, omdat de karakters goed ontwikkeld worden (de overige buspassagiers zijn daarbij niet onbelangrijk). Reeves is op dreef, maar Sandra Bullock vond ik minstens zo goed. Hetzelfde geldt voor Dennis Hopper en Jeff Daniels.

Het enige jammere zijn sommige onwaarschijnlijkheden. Dat die bus over dat grote gat heen komt is natuurlijk absurd. Verder doet het geen enorm grote afbraak aan de film, want die raast inmiddels alweer door. Het tempo ligt lekker hoog, de spannende sfeer blijft constant aanwezig en de actie is goed. Het camerawerk speelt bij dit laatste een belangrijke rol. Van langdradigheid of optredende verveling is nergens in de film sprake.

Speed is een leuke, vlotte film. Wellicht draaft men hier en daar iets te ver door met de actie, maar dat is volgens mij enerzijds onmogelijk met een dergelijk verhaal en anderzijds heeft het ook nog wel zijn charme. Ik heb me meer dan vermaakt en dit is zeker een film om vaker te kijken.

4*

Weinig innoverende documentaire, maar door de sympathieke personen waar het om draait blijft het wel met gemak onderhoudend. Als het onderwerp je aanspreekt, is het vrij aannemelijk dat je hier prima doorheen komt.

3*

Gisteravond voor het eerst sinds 2008 Speed Racer nog eens gezien. Aangezien ik de Wachowski's de laatste tijd erg kan waarderen vond ik het tijd om deze nog eens te zien.

De algemene conclusie is dat dit toch wel het minste Wachowski product is wat ik heb mogen zien. Slecht wil ik deze film echter totaal niet noemen. Het felle, mooie kleurgebruik en de overdonderende actie is prima in beeld gebracht. Sowieso verloopt de film, ondanks het vrij lange speelduur, erg snel. Het ziet er af en toe een beetje té gelikt uit, maar in een film als deze vormt dat nog niet zo'n probleem. Wel inderdaad opvallend om te zien dat het ene shot oogverblindend mooi was en het volgende erg lelijk.

De races zijn het absolute hoogtepunt van de film, maar de film weet sowieso niet te vervelen. Ook het acteerwerk van de cast is vrij goed. Emile Hirsch, John Goodman en Susan Sarandon doen het stuk voor stuk naar behoren. Het jochie en z'n aap vond ik wat minder. Een beetje 'gemaakt' grappig en ze lijken om de een of andere reden een beetje in de verkeerde film rond te dwalen. Dat was eigenlijk het meest opvallende minpunt. Vaak lijken de makers niet helemaal zeker te weten of ze nou op de jonge of oude doelgroep moeten mikken. De twee eerder genoemde clowns duiden duidelijk op een jong publiek, terwijl de dialogen tussen de volwassenen mij vaak niet erg interessant lijken voor de kleineren. Hoe het ook zij, ik denk wel dat ze er in geslaagd zijn om beide groepen op bepaalde fronten tevreden te stellen.

Speed Racer is een vermakelijke film. De acteurs, de actie en de vlotte montage zijn opvallende pluspunten. De film is niet bepaald sterk, maar wel een erg genietbare wegkijker geworden. Ik zie dat ik vijf jaar geleden aan het twijfelen was tussen twee cijfers, maar nu krijgt hij absoluut het voordeel van die twijfel.

3*

Een gemiddeld matige komedie. De filmmakers hebben bij een paar dingen niet stil gestaan : de verzorging van de poster en van de cast want : Als de film begint staat John Candy als 3e of 4e aangegeven bij de cast, als de film eenmaal afgelopen is staat ie bovenaan, op het VHS-hoesje staat op de voorkant Candy als 2e aangegeven en op de achterkant weer 1e , dit slaat nergens op, en op de poster staat een persoon die zelf een van de kleinste bijrolletjes in de film zelf had. Ik denk dat als sterren uit de eerste 2 delen hadden meegedaan (zoals : Burt Reynolds, Jackie Chan, Richard Kiel etc.) dat de film op het gebied van humor er wat meer van had gebakken. John Candy speelde toch echt nog het beste van allemaal, de zeer irritante bijrol van Eugene Levy kon ik (zoals wel vaker) niet uitstaan, hoewel de irritante rol de bedoeling was, wist hij dat op een heel vervelende en niet grappige mannier uit te beelden. Gelukkig waren sommige grappen nog wel geslaagd en wist de film nog enigsinds vermakelijkheid eruit te brengen, de eerste 2 delen waren toch echt wel beter, maar deze vond ik toch nog wel een beetje te pruimen.

Ik zat zo te twijfelen tussen een 2,0* en een 2,5* maar vanwege een nog paar geslaagde grappen en een Candy die zijn best doet :

2,5*