Opinions

Mijn verwachtingen waren wellicht iets te hooggespannen. Dat kwam niet alleen door de torenhoge score voor een film uit dit genre op deze site, maar ook na een trailer die ik op een andere dvd zag staan. Het zag er wonderbaarlijk uit aldaar, dus ik ben gauw achter deze film aan gegaan.

Dat wil overigens niet zeggen dat ik teleurgesteld ben. Stardust is over het algemeen een prettige zit. Met name het fantasy-deel komt goed uit de verf: er is creativiteit in overvloed en er wordt ook echt een mooie wereld opgebouwd en uitgewerkt. Visueel vind ik de film echter wisselvallig: soms zijn de effecten heel mooi, maar soms ook spuuglelijk. Er waren een aantal momenten waarop het green screen goed waarneembaar is en dit werkte afleidend. Dat viel me overigens vooral op tijdens de scènes met de boot in de lucht. Een tweede minpunt vond ik de chaos. De film zit zo boordevol ideeën dat men soms ook iets te veel wil, waardoor er binnen een mum van tijd een behoorlijke rits personages is geïntroduceerd en scènes zich in een hoog tempo opvolgen. Ik had de voorkeur gegeven aan een iets rustigere aanpak, zodat een aantal scènes wat meer momentum hadden gekregen. Overigens denk ik nog steeds dat een aantal personages en scènes onnodig waren. Qua personages valt te denken aan de zussen van de heks en qua scènes aan die transformatie van Tristan naar een muis.

Maar goed, daar staat tegenover dat de film gelukkig ook een hoop plezier uitstraalt. De acteurs hebben er duidelijk zin in en dat enthousiasme werkt aanstekelijk. De hoofdrollen worden door Claire Danes en een voor mij onbekende Charlie Cox prima vertolkt, maar ook Michelle Pfeiffer is gewoon heerlijk in deze rol. Ze kan zich volledig uitleven en schmiert er flink op los, met name tijdens de climax. Voor mij zijn het echter ook de bijrollen die het compleet maken. Robert De Niro, Ricky Gervais en - niet te vergeten - Peter O'Toole leveren allemaal een leuke bijdrage. En dan heb ik eigenlijk enkel het topje van de ijsberg benoemd, want er komen nog veel meer bekende koppen en stemmen voorbij. Door de hoeveelheid make-up is het echter niet afleidend en het scheelt wel dat zo'n indrukwekkende cast ook daadwerkelijk levert. Er gaat veel humor uit van de film, waardoor het satirische karakter ook wel tot de verbeelding spreekt. Het zijn echter ook niet gelijk dijenkletsers: O'Toole was immers de enige die me echt aan het lachen kreeg. Het zorgt wel voor een ontspannen sfeertje.

Al met al gewoon een zeer fijne film voor tussendoor. Het genre ligt mij wel op zijn tijd, dus wat dat betreft was dit, zeker na een positief voorproefje, ook een veilige keuze. Het gaat voor mij niet gelijk de boeken in als klassieker of als meesterwerk, maar wel als een fijne toevoeging aan mijn verzameling. Er is overduidelijk liefde in deze film gestoken en dat kwam op mij als kijker over.

3,5*

Niet heel speciaal verhaal ofzo. Maar toch wel vermakelijk, af en toe best leuke humor (vooral hoe hij de kinderen in het begin afkraakt). Acteerwerk viel ook nog wel mee, personage's waren oké. Goed vermaak maar zoals ik al eerder zei : niet echt speciaal.

3,0*

Charmant in al zijn eenvoud. Deze short zat in een Mickey Mouse-compilatie die ik op VHS had. Daardoor heb ik dit als kind héél vaak gezien, maar ik denk nu toch al ongeveer twintig jaar niet meer. Vandaar dat ik hem nog eens heb opgezocht en dan is het grappig hoe je bepaalde dingen toch nog steeds nét voordat ze gaan gebeuren kan invullen op basis van je herinnering. Leuke gewaarwording.

Stelt het veel voor? Nee, natuurlijk niet. Hoewel Mickey Mouse en een aantal andere heel bekende Disneypersonages hier geïntroduceerd worden, staan ze best ver af van hoe ze uiteindelijk worden. Het lijkt ook vooral alsof Walt hier is aan het experimenteren met wat er allemaal mogelijk is op het gebied van animatie in combinatie met muziek. Het levert in ieder geval wel een aantal humoristische beelden op en Steamboat Willie is, jawel, nog steeds leuk om voorbij te zien komen. Als je me vraagt welke Disney ik prefereer, deze of de streaminggigant die vooral bezig is allerlei franchises (inclusief hun eigen catalogus) uit te melken met tig sequels, spin-offs en reboots, lijkt het antwoord me voor de hand liggend.

3*

Gisteren gezien. Ik zag laatst een stuk op TV, maar dat was ergens midden in de film en besloot hem maar eens te huren om de film helemaal te zien. Will Ferrell blijft een leuke komiek opzicht. Ook hier is hij weer goed op dreef. John C. Reilly kende ik nog niet heel erg goed (heb hem wel gezien in een tweetal films geloof ik) maar ook hij zette een leuke prestatie af. Het verhaal is natuurlijk erg simpel. Dus een film als deze moet het al snel hebben van de humor. Gelukkig was dat geen probleem, want ik heb me vaker echt krom gelachen. Die 'team-sollicitaties' waren echt heel erg leuk evenals bijv. dat doorkakkende stapelbed. En hoe kinderachtig ze ook zijn, al zijn ze 40. Gewoon gênant bijna om te zien dat twee kerels van 40 jaar komen vragen of ze een stapelbed mogen maken. Maar wel erg grappig. Ik moet zeggen dat de film wel een beetje op gang moet komen, want de eerste minuten stelt het allemaal niet zo heel veel voor. Ook vond ik de stukken waarin ze ruzie maakten minder grappig dan dat ze samenwerkten. En dan ook nog een leuk einde

Ik moet zeggen dat ik het, ondanks het simpele verhaal, echt een heel aangename komedie vond. Ferrell en C. Reilly passen echt perfect bij elkaar in een film als deze. Natuurlijk was ook weer niet alles grappig, maar het meerendeel zeker wel naar mijn mening. Echt een leuke film.

3,5*

Wel, ik vond ik het een mooie film. Goed acteerwerk van Julia Roberts en de gehele andere cast, ook de kinderen. Opzicht gebeurt er nou niet heel veel spectaculairs (logisch is immers een drama-film), maar op de een of andere mannier wist de film me het gehele, toch lange, speelduur te vermaken en te boeien. Tuurlijk is kanker ook een heftig onderwerp, ik heb ook familie die aan die ziekte is overleden. Deze film beeld toch wel een mooi verhaal daarover uit.

3,5*

Mooie dramafilm met een glansrol voor Julianne Moore. Ze brengt de gestage aftakeling van haar personage met veel precisie en overtuiging, en met name enkele momenten waar bij haar personage ook de paniek toeslaat zijn ontzettend goed gespeeld. Overigens is Moore niet de enige die schittert. Ook Kristen Stewart vond ik heel sterk en het samenspel tussen haar en Moore levert enkele mooie momenten op. Alec Baldwin speelt wellicht een iets minder prominent personage, maar is evengoed degelijk in de rol van echtgenoot en is goed als boegbeeld om te laten zien dat de ziekte niet alleen een flinke impact heeft op de patiënt, maar ook op de naasten.

Had er nog iets meer uit de film gehaald kunnen worden? Wellicht wel. Van mij had het laatste stuk nog iets langer mogen zijn. Dat de film misschien hier en daar wat sentimenteel is vind ik niet zo erg. Het valt te verwachten dat het geheel ondersteund wordt door een soundtrack die op de emoties probeert te werken. Een echte tranentrekker is het echter wat mij betreft niet. Misschien dat daar dan toch iets te zeer het Hollywood-sausje voor eroverheen gegoten is; iets dat bijvoorbeeld duidelijk naar voren komt tijdens de niet erg geloofwaardige 'zelfmoord' scène. Tegelijkertijd voelt Still Alice nog steeds als een kleine, intieme film met het hart op de juiste plek. Het is geen vernieuwende film qua opzet, maar het geeft wel een unieke kijk in het leven van een relatief jong iemand die met de ziekte van Alzheimer te maken krijgt. Erg prettig om te aanschouwen is dat niet altijd, maar de film wist wel binnen te komen en - over het algemeen - authentiek te blijven.

3,5*

Daar waar ik films als The Sound of Music en Und Ewig Singen die Wälder voor altijd aan mijn oma zal koppelen, en Easy Rider en Enter the Dragon altijd aan mijn vader, zo zal ik me De Stille Kracht altijd als een van de favoriete films (okay, series) van mijn moeder herinneren. Opzich zijn het films waar ik nooit aandacht aan zou besteden of zou gaan kijken, maar die om enkel bovenstaande reden toch op mijn pad terecht zijn gekomen.

De Stille Kracht.. is een lastig geval. Qua beoordeling dan. De film kent een aantal puike acteurs waaronder Pleuni Touw, Bob De Lange en Willem Nijholt. De cast doet het niet verkeerd (opna die dochter dan), maar het viel me wel op hoe ontzettend theatraal zij hun rol deden. Opzich wel logisch gezien het jaar van herkomst, maar hierdoor kwam het wel af en toe eerder grappig over dan serieus. Verder is het ook opvallend dat de stille kracht zelf eigenlijk een beetje een bijrol speelt. Althans, zo vatte ik het op. We zien Leonie met jan en alleman het bed delen en Van Oudijck aan de lopende band brieven ontvangen, maar het duurt vrij lang eer er daadwerkelijk eens iets echt interessants gebeurde (betreffende de mysterieuze kracht). Overigens was het wel grappig dat er vaak dialogen in zaten die eigenlijk enkel als opvulling lijken te dienen (dan duid ik vooral op het vele 'geroddel'). De film speelt zich veelal in één ruimte af, maar toegegeven dat die dan wel goed ontworpen is. Op een dusdanige manier dat ik me niet aan het decor kon storen. Bij (Amerikaanse) films van vandaag de dag die dat principe toe passen, wil dit nog wel eens vaker voor irritatie zorgen. Hier niet.

Natuurlijk kent de film één memorabele scene, en dat is die waarin Leonie geplaagd wordt in de badkamer. Dat is, zelfs voor deze tijd, nog angstaanjagend in beeld gebracht. Later ook die spiegel natuurlijk. Daar zit voor mij duidelijk de kracht van de serie. Verder voelt het een beetje aan als een soap. Het verveelt niet, maar ik vond het ook niet indrukwekkend.

Ik snap wel dat dit voor die tijd een vrij bekend iets was. Ik zeg het niet gauw, maar dit is helaas toch wel een beetje gedateerd geworden. Ik kan echter niet zeggen dat ik het slecht vond. Daarvoor zag ik toch duidelijk nog te veel goede aspecten naar boven drijven. Enkel jammer dat ik het bij vlagen saai en langdradig vond.

2,5*

De Storm was in mijn ogen geen slechte film.Het verhaal boeide me, en dat was meteen het grootste pluspunt van de film. Acteerwerk was wat middelmatig. Maar het einde vind ik eigenlijk raar.. Ik vond een open einde in dit geval niet goed. Niet verveeld, maar het was ook geen topper.

3*

Ik zei het laatst al bij Wild at Heart: David Lynch is één van mijn favoriete regisseurs, zo niet mijn favoriet. Ook schreef ik dat ik nog niet alle films van hem gezien heb. Ik ben nog steeds ontzettend benieuwd naar Eraserhead, Lost Highway en Inland Empire, maar met name één film sprong er echt uit: The Straight Story. Het zou de meest toegankelijke Lynch-film zijn, maar ook de combinatie met Disney en het feit dat de film zo goed scoort maakte me ontzettend nieuwsgierig.

En inderdaad, net als The Elephant Man, is dit een toegankelijkere film van Lynch. Sterker nog, ik denk dat het vrij onmogelijk is om hier iets niet aan te snappen of een eigen interpretatie aan te geven. Een man die op een simpele grasmaaier een lange tocht aflegt om zijn zieke broer, waarmee hij al lang geen contact meer heeft gehad, te bezoeken. That's it. Het klinkt doodeenvoudig en dat is het ook. Verwacht geen bizarre, bloederige wendingen of hallucinaties: The Straight Story is een lieve film.

Eigenlijk sta ik er zelfs een beetje van te kijken hoe het kan dat ik dit zo interessant vond. Ergens zou je kunnen zeggen: er gebeurt helemaal niet zo veel. Dat is misschien in een bepaald opzicht ook zo, maar toch is het boeiend om Alvin te volgen. Hij komt onderweg met best wat mensen in aanraking. Vaak zijn het korte, waardevolle gesprekken met mensen die heel authentiek voelen, zoals bijvoorbeeld het weggelopen meisje, de man aan de bar en de priester. Het is alsof je deze personages zelf ook hier ter plekke zou kunnen tegenkomen. Dat is voor Alvin zelf niet anders trouwens. Richard Farnsworth speelt hem fantastisch! Ik heb nergens het gevoel gehad naar een acteur te zitten kijken. Hij geeft het personage precies de uitstraling en kalmte die hij nodig heeft.

Je leeft met Alvin mee. De hele onderneming op zich is natuurlijk al bijzonder sympathiek, maar het is tevens een innemend personage. Het uiteindelijke weerzien met zijn broer voelde dan ook zeer bevredigend en het samenspel tussen Farnsworth en Harry Dean Stanton is, ondanks dat het maar beperkt is, schitterend. Ik snap de keuze om het minimalistisch te houden, maar anderzijds had ik het niet erg gevonden als die scène iets langer geduurd zou hebben. Lynch weet de film overigens schitterend vorm te geven. Het Amerikaanse landschap wordt prachtig in beeld gebracht, maar ook hier lijkt de leus 'less is more' van toepassing te zijn geweest.

The Straight Story wist de hooggespannen verwachtingen waar te maken. De eerste 15 minuten lijken nodig om een context te creëren, Alvin te introduceren en een beeld te schetsen van waar hij zijn oude dag slijt, maar dat vond ik eigenlijk wel nog het minst interessante stuk. Zodra hij eenmaal (voor de tweede keer) op pad gaat, is het genieten geblazen. Ja, het is een erg fijne film. Zondermeer een aanrader voor zowel fans van de regisseur als het publiek dat hem normaliter probeert te mijden.

4*

Ook ik heb deze film alweer een tijdje geleden gezien en heb nu eigenlijk dezelfde ervaring als mijn bovenbuurman: het zat niet meer allemaal heel vers in mijn geheugen (na het kijken van de trailer komt gelukkig wel een groot deel weer terug). Dat bevestigt eigenlijk al dat Stranger Than Fiction geen film is die diepe indruk gemaakt heeft op me. Maar wat me wél nog heel goed bijstaat, is dat ik het een zeer aangenaam tussendoortje vond.

Will Ferrell's prestatie wordt vaak vergeleken met die van Adam Sandler in Punch-Drunk Love en ik snap wel waarom. Ik heb hem nooit eerder dusdanig ingetogen te werk zien gaan, en het mag gezegd worden dat hem dat goed afgaat. Zijn rol ligt dan weliswaar in het verlengde van wat hij normaal ook doet; hier speelt hij een stuk minder luidruchtig. Mijn complimenten daarvoor. Ook de rest van de cast doet het prima. Dustin Hoffman heeft een prettige uitstraling als de professor die Harold probeert te helpen en Emma Thompson is perfect gekozen als de schrijfster. Maggie Gyllenhaal biedt daarnaast leuk tegenspel als ‘love interest’ en de chemie tussen haar en Ferrell werkt. Het verhaal is lekker bizar en daar zit eigenlijk ook de humor. Harolds queeste om zijn dood te voorkomen is uiterst amusant en hij komt in de meest vreemde situaties terecht. Er zit ook een stukje drama in, maar gelukkig slaat de film daar niet in door. Ik ervoer het absoluut niet als zware kost.

Stranger Than Fiction is een film die ik zonder blikken of blozen zou aanraden. Sowieso is de film interessant voor mensen die normaal niet zo veel van Ferrell’s hysterische komedies moeten hebben en ik denk dat het publiek van die films zich hier ook wel mee zal vermaken. Origineel verhaal, prima cast en het speelduur is eigenlijk perfect. Eigenlijk alles waar ik op gehoopt had.

3,5*

Bill Murray ken ik niet zo heel erg goed, ik heb wel een paar films met hem gezien, niet extreem veel maar deze was in ieder geval erg grappig, inderdaad een soort Police Academy alleen dan beter (zoals D-ark al zei). Ook de bijrollen van o.a. Sean Young en John Candy waren erg leuk, met name de laatste. Al een oude film maar toch zeer vermakelijk in het genre komedie, als zo elke komedie was dan vond ik het wel prima. Tuurlijk niet een of andere uitschieter maar toch heel erg grappige film, zeker geslaagd voor de Zaterdagavond.

3,5*

Vermakelijke opvolger van The Substitute. De kwaliteit is wel een stukje minder dan de voorganger, maar ik vond 'm ook niet zo slecht als het gemiddelde hier doet vermoeden. De grootste verademing is eigenlijk nog wel Treat Williams, die ik helemaal niet veel vind onderdoen voor Tom Beringer. Hij speelt de hoofdrol best prettig, al wint ook hij het gezag naar mijn mening iets te gemakkelijk voor zich. Leuk natuurlijk om hem zo dominant bezig te zien, maar voor films over docenten met klassenproblematiek kun je toch beter afstemmen op drama's als Freedom Writers of The Ron Clark Story.

Net als het eerste deel is dit gewoon een lekker onnozele actiefilm en dat is in principe prima. Deze duurt een stuk korter en dat vind ik een positieve ontwikkeling, want deel 1 vond ik wat dat betreft aan de lange kant. Toch is het een stuk minder allemaal en dat hangt er met name mee samen dat dit een vrij ordinaire herhalingsoefening is. Zelfs qua 'twist' wordt de vorige film dunnetjes overgedaan, maar het voelt allemaal wat houteriger. Buiten Williams vond ik de cast hier ook wel wat minder en het einde is absurd abrupt; alsof er opeens de schaar in het filmrolletje werd gezet. Onderhoudend is het nog wel, maar beduidend stroever dan waarschijnlijk de bedoeling is geweest.

2,5*

Leuke actiefilm, die je vooral met een korreltje zout moet nemen. Voor het 'leraar krijgt te maken met een moeilijke klas'-concept zijn er een hoop dramafilms die daar wat meer de rust voor nemen, waardoor ze al gauw wat realistischer overkomen. The Substitute moet het niet van nuance hebben: je kijkt omdat Tom Berenger lekker tekeer gaat en letterlijk om eens wat actie in een schoolgebouw te zien.

Zoals gezegd, belangrijk dat de verwachtingen gericht zijn op puur popcornvermaak. De film blijft best goed onderhoudend doordat er enkele opvallende scènes de revue passeren, alsook de leuke climax waar naartoe wordt gewerkt. Berenger doet het prima in de hoofdrol en ook de rest van de cast, waaronder Ernie Hudson, doet het naar behoren. Dat het schoolhoofd niet deugt ligt er heel dik bovenop, dus ook in dat opzicht stelt het inhoudelijk allemaal niet al te veel voor. Het tempo ligt niet direct laag, hoewel de film uiteindelijk nog wel iets korter had gekund. Met name de aanloop voordat Berenger eindelijk voor de klas staat duurt eigenlijk iets te lang. Verre van perfect, maar wel een lekker vlotte wegkijker.

3*

Zeker een leuke Dirty Harry-film. Clint Eastwood : gewoon goed in vorm als altijd wel. Verder ook goed acteerwerk van de rest van de cast. De film komt een beetje traag op gang maar wordt al meteen leuk door de diverse actie-scenes. Naarmate het einde nadert, des te spannender het wordt. Hier en daar wat mindere momenten, maar ach.. Ik heb er zeker de avond mee gevuld.

Go ahead, make my day!

3,5*

Een fijne speelfilm over de heldendaad van de Amerikaanse piloot Chesley 'Sully' Sullenberger. Eastwood maakt een riskante keuze door niet voor de standaard (chronologische) vertelling te gaan van een dergelijk verhaal en helemaal geslaagd vind ik dit niet. De film springt immers meermaals van de hak op de tak en doet daardoor wat fragmentarisch aan. Wel kan ik het erg waarderen dat er uitgebreid aandacht wordt besteed aan de 'aftermath', zowel direct na de crash als het onderzoek dat vervolgens wordt gestart. Het verhaal is interessant en visueel is er weinig op de film aan te merken, maar het is met name het sterke acteerwerk van Tom Hanks dat ervoor zorgt dat de film daadwerkelijk boeiend blijft. Het einde in de rechtszaal is wellicht wat overdreven gebracht, maar wel meeslepend. Eigenlijk ontstijgt Sully zelden de middenmoot en weinig scènes blijven je echt lang bij, maar een amusante film is het zeker.

3*

Summer Rental

Opzicht een aardige komediefilm maar aan de andere kant soms ook wat erg gemakkelijk gemaakt, of zelfs heel erg flauw. Maar toch moet ik bekennen dat dit gewoon vreselijk aardig familievermaak is.

John Candy doet prima zijn rol en ook de rest van de cast zit lekker in hun rollen, Candy is ook een van de betere dingen van de film, zeker soms komisch is hij maar wauw ? nou, nee. Dan zie ik hem toch nog liever in een rol als Uncle Buck dan dit, ook dacht ik aan de poster dat deze film net ietsje grappiger zou gaan worden dan wat eruit kwam maar zoveel valt er nou hier ook weer niet over te zeuren vind ik, komedie's zijn altijd een van mijn favoriete genre's en daar zitten soms ook vreselijk slechte tussen maar ik denk dat het voor Candy erg moeilijk is om mij een vreselijk slechte komedie te tonen, en echt vreselijk erg dat die komiek dood is, alweer een lange tijd geleden, maar goed ik begin van de film af te wijken .

De muziek van de film was ook wel erg aardig moet ik zeggen maar niet top, helemaal niet zelfs. Gewoon een leuk filmpje voor de Zaterdagavond voor met het hele gezin maar verwacht absoluut niet een of andere top komedie die helemaal uit zijn dak gaat, want Candy kan beter maar laat hier absoluut ook weer in zien dat hij komisch talent had en dat hij daar ondanks zijn dood nog steeds mensen mee weet te vermaken.

3,0*

Ondanks dat Super 8 een van de betere Sciencefiction films is die ik in de afgelopen tijd heb gezien, moet ik toch zeggen dat ik bij het geheel erg gemengde gevoelens heb.

De film lijkt erg goed te beginnen. Over de kwaliteit van de in beeld gebrachte treincrash is niet veel discussie mogelijk lijkt me. Wellicht erg bombastisch; maar Abrams pakt wel volledig uit hier en het zorgt er voor dat de kijker direct geïnteresseerd raakt. Eén van de betere visuele scenes die ik in tijden voorbij heb zien komen. Verder kent de film een sterke opbouw en weet Abrams meerdere malen de film te redden door visueel spektakel.

Hij kan echter niet voorkomen, dat de film toch halverwege een beetje inkakt. Net toen ik dacht dat dit helemaal goed ging komen (alles is leuk bedacht: de filmcrew, het noodlot dat toeslaat, de ontwikkelingen rondom het onderzoek), gebeurt er een tijdje vrij weinig. Waar ik me dan ook aan ergerde was dat er een cliché sub-plotje werd toegevoegd over de moeder die verliefd zou zijn geweest op de vader van Alice. Louis kan Joe - of zijn vader - niet luchten of zien, maar opeens sluit hij vrede met beiden. Uiteraard voelen deze personages direct sympathie voor elkaar.. Bij deze gebeurtenissen gaat de film te zeer over in een familiefilm en lijken de makers te vergeten dat ze toch echt met een serieuze film bezig zijn. De film bevat veel kinderen als hoofdrolspelers; in vele gevallen het doodvonnis voor je film. Hier gebeurt dat nét niet. De kinderen doen het redelijk goed, waarbij Fanning zich goed staande weet te houden. Halverwege leek het acteerwerk - net als de film zelf - een beetje af te nemen. Ik weet niet of het aan mij ligt, maar het viel me wel op dat ik bepaalde spelers na verloop van tijd minder overtuigend vond. De volwassen cast doet het op zich ook nog wel aardig, maar heeft weinig toegevoegde waarde.

Dan de ontknoping.. ook hier weer gemengde gevoelens. Dat onze grote vriend opeens een twist maakt van alles verwoestend monster naar een schattige E.T. vond ik wel erg opmerkelijk. Het definitieve einde vond ik zelfs zwak (het beest vertrekt gewoon uit zichzelf in E.T. style). Ik twijfel of ik dit laatste helemaal goed begrepen heb, maar volgens mij kon hij dus gewoon elk moment dat hij wilde vertrekken, want hij heeft de hulp van de mensen niet bepaald nodig gehad - afgezien van dat korte praatje van Joe dan. Nu klink ik erg negatief over deze hele ontknoping, maar ik moet zeggen dat de sfeer wel helemaal in orde was. De settings zien er erg overtuigend uit en de muziek is ook prima verzorgd. De knipoog naar diverse Spielberg films is uiteraard best leuk bedacht en ook de uiteindelijke 'film' van Charles (tijdens de aftiteling zichtbaar) is het kijken nog wel even waard.

Al met al is dit best een aardige samenwerking tussen J.J. Abrams en Steven Spielberg, waar wellicht nog veel meer in had gezeten. Qua verhaal en special effects heeft men veel in huis, maar niet alle middelen werden genuttigd.

3*

Ik deel de grotendeels positieve ontvangst die deze film genoten heeft. Ik ben niet eens opgegroeid als een heel groot Super Mario Bros. fan, maar ik vond enkele spelletjes zeker wel leuk. Daardoor is het ook voor mij toch wel grotendeels een feest van herkenning wanneer alle personages één voor één hun opwachting maken. Ze komen op een leuke manier tot leven, enerzijds door de sterke stemmencast en anderzijds door de mooie animatie, die gelukkig niet vernieuwend wil zijn maar trouw blijft aan de stijl van de games. Voor het verhaal hoef je het niet te doen, want dat is erg standaard en ligt in het verlengde van veel andere (animatie)films. Toch heb ik me gedurende de hele speelduur uitstekend weten te vermaken en ik kan goed begrijpen waarom dit onder het jonge publiek een grote bioscoop-hit was.

3,5*

Al vaak gehoord over deze documentaire, ik was er ook best wel benieuwd naar geraakt. McDonalds is, als je het te vaak eet, slecht; dat weten we allemaal wel. Maar hoe slecht? Deze film weet daar een aardig goed beeld bij te creëren. De docu bevat een aantal interessante feitjes rondom McDonalds en fastfood. Maar het meest interessante is toch het volgen van de uitdaging die Morgan Spurlock aangaat, waarbij hij zijn gezondheid flink in de problemen kan brengen. Dertig dagen, drie keer per dag per week fastfood eten is niet niks. Er wordt goed weergegeven wat dit met een mens kan doen. Een redelijk zwaar beeld om een mens zo te zien aftakelen maar door de goede en leuke montage en afwisseling is deze film prima uit te zitten en blijft het hele speelduur interessant.

3,5*

Superbad staat al sinds 2007 op mijn lijstje. De poster sprak me nooit zo aan, maar het hoge gemiddelde maakte me wel nieuwsgierig. Inmiddels ben ik wat meer bekend met de films en humor van Seth Rogen, waardoor deze film opnieuw op mijn pad kwam. Ik moet concluderen dat de film me eigenlijk toch wat tegenvalt. Flauwe humor kan ik op den duur best smaken, maar verder dan de zoveelste seksgrap komt Superbad niet. Een aantal daarvan zijn leuk, zoals de absurde fascinatie van Seth om penissen te tekenen, maar er zijn daarnaast imo té veel grappen die niet aanslaan. In tegenstelling tot zowat iedereen hier vond ik Fogell ook een gruwelijk irritant personage. Vreselijk typetje.

Qua acteerwerk vond ik de bijdragen van Michael Cera, Emma Stone en vooral van Bill Hader en Seth Rogen erg fijn. Die laatste twee wisten met hun bijrollen als foute politieagenten me regelmatig te laten (glim)lachen. Ook hoofdrolspeler Jonah Hill werkte me helaas iets te vaak op mijn zenuwen. De vriendschap tussen hem en Cera komt bovendien niet helemaal uit de verf, omdat hij zo'n vervelende zak speelt. Dat gezegd hebbende, vind ik het dan wél weer leuk dat het script grotendeels gebaseerd is op de echte middelbare schoolervaringen van Rogen, waaronder die scène met de bloedvlek. Ook het droge, optimistische einde kon op mijn goedkeuring rekenen. Al met al is het zeker aardig om dit eens gezien te hebben, maar waar de torenhoge scores voor deze zeer puberale komedie vandaan komen is me niet helemaal duidelijk geworden.

2,5*

Superhero Movie..

De zoveelste ....movie, en ik moet zeggen dat ik deze toch nog wel vermakelijk vond.

De acteerprestaties zijn leuk gebracht, velen vinden Leslie Nielsen geweldig maar ik vind normaal gesproken hem niet zo leuk, hier echter wel.. Ook leuk om Christoper McDonald, Pamela Anderson, Sara Paxton en Drake Bell te zien.

De film bestaat voornamelijk uit erg flauwe humor en daar moet je van houden.. Als je de ''Scary Movie-reeks'' al niks vindt, kan ik het me moeilijk voorstellen dat je ''Superhero Movie'' wél leuk vindt.

Ook een pluspunt hier was dat de Humor zich niet allemaal achter elkaar afspeelt maar dat er vaker ook nog wat ''gewonere'' scenes in zaten.

Wel een groot minpunt is dat de meeste grappen al in de Trailer te zien zijn en er bleven ook verdraaid weinig (leuke) grappen over..

Opzicht is ''Superhero Movie'' wel leuk maar ik denk dat je hem zowieso niet te vaak moet kijken en echt van hele flauwe Humor moet houden.

3,0*

Superhelden... Vaak vind ik dat er rondom deze figuren goede films gemaakt worden en tegelijkertijd heb ik ook niet zo veel met ze. Daarnaast moge het duidelijk zijn dat niet alle films van dit soort even goed zijn. Superman was voor mij vroeger een bekende 'held', maar dat is hij inmiddels niet meer. De eerste drie films met Christopher Reeve heb ik wel eens op TV gezien, een jaar of vijf geleden. Erg veel staat me daar niet meer van bij, maar wel dat ik de eerste duidelijk het beste vond. Dit (late) vervolg, tenminste zo heb ik het begrepen, had ik nog niet gezien. Naar aanleiding van het uitkomen van Man of Steel, een film waar ik vrij goede hoop bij heb, toch maar besloten deze eens op te zetten.

Ik mag hopen dat Man of Steel anders is... heel anders. Daar ik me nog bij herinnering best kon vermaken met de eerste film uit 1978, vond ik dit toch behoorlijk saai. Brandon Routh is een onopvallende acteur voor mij. Ik zie dat hij in enkele producties heeft gespeeld die ik gezien heb, maar zijn personages ben ik inmiddels vergeten. Ik denk dat dit ook gaat gebeuren met zijn versie van Clark/Superman. Zijn prestatie is redelijk, maar absoluut niet memorabel. Veel sympathie weet hij in ieder geval niet over te brengen op het personage. Daarentegen is Kevin Spacey toch wel een acteur die ik vaak in een goede film voorbij zie komen. Helaas kan ook hij deze film niet redden. Lex Luthor is een van de meest duffe villains die ik in tijden gezien heb, en dat zag ik niet aankomen. Deze 'schurk' verdwijnt dan ook op de meest debiele wijze uit de film. Het komt er op neer dat de gehele cast op zich redelijk zijn best deed, maar dat men zich niet helemaal kon uitleven in de personages.

Het verhaal interesseerde mij ook totaal niet. Een groot probleem, gezien dit geen korte film is. Op een gegeven moment duurde de film ook erg lang en zat ik echt te wachten op het moment dat men er een einde aan begon te maken, maar dit duurde zo lang dat de film niet kon voorkomen dat ik me bij vlagen behoorlijk heb verveeld. De film moest het vooral hebben van de actiescenes, en dat waren er helaas niet zo veel. Als de film dan toch 150 minuten moet duren, haal er dan gewoon een paar scenes uit waarin Superman maar wat doelloos in de lucht voor zich uit hangt te staren en vervang die door een aantal scenes waarin we Superman in actie zien (al is het het oppakken van overvallers), een techniek die vaker werd toegepast bij de diverse versies van Batman en Spider-Man films. Toch moet ik toegeven dat de actiescenes dan de film naar een hoger niveau tilden. Het ziet er vrij druk en slordig geschoten uit allemaal, maar enerzijds past dat wel bij de chaos die dan losbreekt. De special effects vond ik dan ook nog best te doen en het was fijn om te zien dat men de oude muziek van John Williams en de rol van Marlon Brando nog niet vergeten was.

Al met al is het een film geworden die een paar leuke momentjes heeft, en even lijkt open te bloeien zodra het fenomeen actie op komt dagen. Als dit niet het geval is, is het een beetje kijken naar het geneuzel van een oninteressante villain die oninteressante plannen heeft. Misschien dat er voor de echte liefhebbers van Superman nog wel het een en ander te genieten valt, maar voor een speelfilm als deze vond ik dit veel te langdradig en sloom.

2*

Aller aardigste animatiefilm. Niet zo een die kinderen misschien elke dag willen zien, maar toch wel leuk. Het stemmenwerk is goed, en de animatie zag er niet heel slecht uit. Ik verwachtte eigenlijk niet zo heel veel hiervan, maar ik heb toch een gokje gewaagd en het heeft me zeker weten te vermaken.

3,0*

De Surprise was letterlijk een surprise. Het enige dat me aansprak aan deze film was dat het van de regisseur van Karakter was; nog steeds één van de betere Nederlandse films als je het mij vraagt. Inhoudelijk wist ik er niet veel van af. Ik had wel ergens een plotomschrijving gelezen, maar die maakte me nu niet bepaald razend enthousiast.

Ik bleef echter wel benieuwd, want het klonk een beetje on-Nederlands. Uiteindelijk kan ik dat ook wel zeggen over de hele film: het voelt niet aan als je typische Nederlandse film. Het deed me bij vlagen, ondanks dat dat een heel andere film is, wat denken aan Punch-Drunk Love. Waarschijnlijk heeft de vergelijking vooral te maken met de wat ongemakkelijke houding van Jeroen en het feit dat hij bijna constant in pak rondloopt. Hij deed het overigens goed als excentriekeling. Na Hemel op Aarde was ik er al achter gekomen dat hij serieuzer werk kan laten zien, maar hier gaat hij nog wel wat indrukwekkender te werk. Georgina Verbaan deed het ook erg leuk. Er was duidelijk sprake van chemie tussen de twee, waardoor het makkelijk was om met de personages mee te leven.

Het verhaal is afwisselend en er zitten enkele verrassende plotwendingen in. Hierdoor vermaakt de film met gemak van begin tot eind. Het is een romantische komedie, maar wel eentje zoals je ze niet vaak ziet. Er zit een beetje thriller en drama in verwerkt, zonder echt door te slaan in die twee genres. Het resultaat is een erg frisse film binnen dat genre. Ik ben dan ook blij dat Mike van Diem niet, in tegenstelling tot vrijwel alle andere Nederlandse regisseurs die dit genre aanpakken, voor de ‘Love Actually formule’ heeft gekozen. Ik vind dit vele malen leuker om naar te kijken dan al die verwoede pogingen om de Britse kerstfilm te evenaren.

Het is geen meesterwerk, maar De Surprise kent ook geen duidelijke minpunten wat mij betreft. Ik vond het oprecht een erg leuke film en ben zeker van plan ‘m nog eens te kijken. Je houdt er een feelgood gevoel aan over, zonder dat de film hemel en aarde beweegt om een feelgood sfeertje over te dragen. Een lekker vlotte, originele en goed uitgevoerde film die zowel jong als oud zal vermaken.

3,5*

Suske en Wiske.. Ik lees al jaren met plezier de strips, maar de verfilming uit 2004 heeft me niet echt weten te bekoren. Deze was.. Beter. De animatie is nou niet echt van niveau Disney/Pixar maar dat maakt opzicht niet zoveel uit. Hier en daar best geslaagde grappen, het hoogtepunt vond ik Frank Lammers als Lambik, die rol was hem echt op het lijf geschreven. Toen ik het zo allemaal zag (poster, trailer etc.) leek het me een vrij kinderachtige film te worden, dit was echter helemaal niet het geval en ik heb me opzicht prima vermaakt. Ik blijf er wel bij dat er hier geen 12 vervolgen op moeten komen..

3,5*

Best leuk filmpje vond ik maar er waren inderdaad nadelen :

1. Lambik heeft toch in de strips een snor

2. Tante Sidonia door een man, er heeft zeker geen een vrouw de lengte van Tante Sidonia (mijn oma trouwens wel)

Verder, vond ik het verhaal wel goed en telkens als ik de film zie krijg ik zin om de strip te lezen (die al heb) dat vind ik een fijn gevoel want de strip vond ik heel leuk! 3.5*

Ik weet nog dat ik in de bioscoop in 2012 de trailer zag van Süskind. Het zorgde er niet meteen voor dat ik naar de bioscoop rende, maar het leek me wel eentje om te onthouden. Een tijdje geleden de film pas daadwerkelijk gezien, maar wat ik te zien kreeg beviel me prima.

De link met Schindler's List is wel snel gelegd, maar ik vind het toch een vergelijking die niet helemaal opgaat. Inhoudelijk zijn er wellicht wel wat overeenkomsten, maar het verloop van het verhaal en de aanpak van beide films verschillen toch wel behoorlijk. Bovendien zijn beide verhalen waargebeurd, waardoor ze beide ook een film verdienen imo. De film kent een tamelijk grauwe, treurige sfeer. De overtuigende kostuums, attributen en decors doen niet anders vermoeden dan een setting in de Tweede Wereldoorlog.

Jeroen Spitzenberger zet een indrukwekkende performance neer. Eenvoudig, maar ook sterk en geloofwaardig. Je leeft mee met Walter en hoopt, tevergeefs, dat zijn plan de hele oorlog stand kan blijven houden. Katja Herbers, met wie Spitzenberger al vaker samenwerkte, heeft ook een leuke rol, maar daarnaast is vooral Karl Markovics akelig overtuigend. Ondanks dat hij zelf ook onder druk wordt gezet, gaat er de nodige dreiging van hem uit. Qua acteerwerk dus eigenlijk voornamelijk pluspunten. Wat ik ook erg fijn vond, was dat de film me constant wist te boeien. Ik voelde me betrokken bij de personages en de gebeurtenissen.

De perfecte Nederlandse film dus? Nee, dat helaas niet. Het gedeelte nadat de Duitsers het plan ontdekken gaat te snel, terwijl, ondanks dat ik het allemaal wel interessant vond, het gedeelte daarvoor wellicht wat vlotter had gemogen. Hierdoor komt het einde niet echt helemaal binnen. Dat is eigenlijk zo'n beetje het enige duidelijke minpunt dat me opviel. Verder is Süskind een imponerend oorlogsdrama over een heldhaftige reddingsactie, waar ik persoonlijk nog niet bekend mee was.

3,5*

Toevallig laatst nog op Nickelodeon gezien. Deel 1 heb ik niet gezien, dus vergelijken kan ik ze niet, maar echt een top animatiefilm is dit niet. Sommige dingen waren erg voorspelbaar, al zaten er wel een paar leuke karakters in de film die het toch nog een beetje leuker maken. De animatie zelf was ook niet bepaald fantastisch, maar gelukkig viel het toch nog wel mee.

2,5*

Ik was altijd al benieuwd wat voor een soort film dit was. Nu heb ik hem uiteindelijk gezien, en ik heb er gemengde gevoelens bij.

Visueel ziet de film er prima uit. De vormgeving van London en alle settings in de huizen waren ook goed gemaakt. Ook het acteerwerk van de gehele cast is goed. Johnny Depp kan zich prima uitleven in de rol van Sweeney Todd. Hij maakt er een apart, maar gestoord karakter van. Ook de rollen van Alan Rickman, Timothy Spall en Helena Bonham Carter (zowat de halve Harry Potter cast) werden prima vervuld. Ik stond toch wel te kijken van de zangkwaliteiten van de acteurs, met name van Depp. Helaas vond ik de muziek zelf niet echt pakkend. En op een begeven moment zelfs een beetje irriteren. Dit heb ik vaak met musicals. Opzicht vind ik ze altijd wel leuk maaar op een begeven moment komen ze te kort na elkaar.

Ook vond ik het eerste gedeelte van de film beter dan het laatste. Op het laatste lijkt het echt wat te langdradig te worden. Het echte einde zelf vond ik ook wat 'plots' gemaakt. Ik zag wel al aankomen dat er nog een hoop mensen niet het einde van de film zouden halen. De film is, vooral op het laatste namelijk erg sadistisch en een waar bloedbad. Het wordt wel goed in beeld gebracht. De film verveelt verder ook niet, al moet ik zeggen dat ik de stukjes met Anthony niet zo leuk vond.

Het is opzicht een goede film met een mysterieuze sfeer. Eentje die mij normaal gesproken niet direct zou aanspreken maar door de erg sterke cast moest ik hem zien. Ik heb er toch wel van genoten. Niet op alle vlakken, maar het merendeel wel. Wederom een goede samenwerking tussen Johnny Depp en Tim Burton.

3,5*

Een leuke poging om het klassieke verhaal van Sneeuwwitje te updaten binnen een 'college' context. Amanda Bynes zet die gemoderniseerde versie van het personage erg leuk neer en straalt hier ook in eigenlijk elk opzicht. Ook is het leuk om te zien hoe elke 'dork' inderdaad karakteristieke overeenkomsten vertoont met één van de zeven dwergen. Er is ook nog wel sprake van enige chemie tussen Sydney en haar zeven huisgenoten, maar verder heeft deze film uiteindelijk maar weinig te bieden. Het is te sympathiek en goedbedoeld om echt vervelend te worden, maar tegelijkertijd kabbelt het maar een beetje voort zonder ergens echt op te vallen. De latere verwijzingen naar het sprookje, waaronder de appel en de diepe slaap, zijn (wellicht begrijpelijkerwijs) ook wat aan de melige kant. Geen straf om uit te zitten, maar veel meerwaarde is er ook niet te bespeuren.

2,5*