Opinions

Aangezien ik spoedig de nieuwe versie (The Amazing Spider-Man) wil gaan kijken, besloot ik toch ook nog maar eens het origineel van tien jaar geleden te bekijken. En ik ben blij dat ik dat gedaan heb..

Eigenlijk heb ik niet zoveel met Spider-Man. Vroeger weet ik nog dat veel vrienden van me het een erg vette film vonden en een leuk personage. Ik heb destijds de eerste twee delen van iemand geleend maar terwijl ik ze bekeek vond ik het allemaal wel goed gemaakt enzo maar het deed me niet zo veel. Vandaag heb ik hem eindelijk eens herzien, en het is me kennelijk ontgaan wat voor een klasse deze film heeft. De Special Effects vind ik er goed uit zien. Het 'slingeren/vliegen' van Spider-Man zag er wel af en toe wat minder uit, maar ook niet slecht. Sterker nog, zelfs erg vermakelijk. Ook de explosies zagen er goed uit. Bijv. bij die val van The Green Goblin in het brandende huis of het eind-gevecht. Spider-Man opzich is een leuke superheld en verveelt absoluut niet. Vooral het geslinger door de straten van New York ziet er erg flitsend uit. Tobey Maguire levert ook een goede prestatie af zowel als Peter Parker als de superheld. Maar ook Willem Dafoe doet het prima als de slechte Green Goblin.

Wat ook erg fijn aan deze film is, is dat hij niet verveelt. Er gebeuren zoveel dingen waardoor het van begin tot eind een goede film blijft. Eerst krijg je natuurlijk de beet, en de film moet dan nog even op gang komen. Maar zodra Peter op school zijn trekjes begint te vertonen wordt de film leuk. Hierna volgt de tragische dood van zijn oom Ben. Dit werd erg overtuigend in beeld gebracht. Erg goed geacteerd ook door Cliff Robertson. En dan heb je nog de climax tussen Green Goblin en Spider-Man. Ook het einde is mooi en roept duidelijk naar een vervolg. Ook moet ik zeggen dat er weer een fantastische score was van Danny Elfman, die ook de muziek van de eerste twee Batman films maakte.

Al met al ben ik blij dat ik deze nog eens gezien heb. Ik wil ook nog eens het tweede en derde deel zien. Misschien nog voor dat ik de nieuwe versie in de bioscoop zie, maar dat hoeft in principe niet. Deze blijft in ieder geval gewoon goed, en blijkt zelfs beter dan dat ik me herinner. Vandaar dat ik er een halve ster aan toevoeg.

4*

Nadat ik het eerste deel na lange tijd herzien had, besloot ik deze ook nog maar eens op te zetten. Deze film heb ik ooit met moeite uitgekeken, ik was vroeger namelijk niet helemaal kapot van Spider-Man. Ik vond het niet leuk, maar deze film is wel duidelijk een verbetering ten opzichte van het eerste deel.

Het eerste deel noemde ik 'flitsend'. Maar deze is dit nog net iets meer. De Special Effects zien er fantastisch uit! Ook het slingeren van Spider-Man ziet er wat beter uit als in het eerste deel. Dan bedoel ik vooral de momenten waarop Spider-Man in gevecht is in de trein en deze tot stilstand brengt of bij het eind-gevecht. Verder heeft de film ook wel veel hetzelfde. Er komt weer een bad-guy tot stand, genaamd Doc Ock en deze vind ik toch net iets beter dan The Green Goblin, al vond ik die ook niet slecht. Ook het acteerwerk van de cast is weer goed. Tobey Maguire doet het prima als de spinachtige superheld en Kirsten Dunst ook. James Franco brengt het slechter worden van het personage Harry ook goed in beeld.

Deze film blijft, evenals de eerste film, het gehele speelduur leuk. Er zitten niet echt vervelende scenes in en de film weet een goede belans te vinden tussen actie en verhaal. Daarnaast bevat de film ook een goed einde en een sterke score van Danny Elfman.

Ik zou de film bijna 4,5* geven, maar ik geef hem toch nog een half puntje lager. Voor nu vind ik hem net iets beter als het eerste deel, maar niet zo veel dat ik hem een hoger punt geef. Al met al is dit een zeer sterke en vermakelijke film.

4*

Een prima film uit de Spider-Man reeks, maar wel duidelijk de minste. En dat is toch te merken aan bepaalde dingen.

Daar waar deel een en twee nog maar één vijand per film hadden, zijn er dat hier maar liefst drie! Hiervan is Venom eigenlijk het leukste, alleen was zijn rol niet erg groot. The Sandman is niet zo leuk vind ik, ik vind het personage niet echt geweldig uitgewerkt. Wel mooi is de scene waarin deze Parker vertelt hoe de moord op zijn oom Ben is verlopen. En dan heb je nog The New Goblin. Eigenlijk ook niet bepaald geweldig. Hij verveelde opzicht niet, maar zijn rol werd op een gegeven moment wat cliché. Opzicht zijn de villains dus wel leuk, maar ze halen niet het niveau van hun 'collega's' in de eerste twee films.

Wat ik nog wel het meest vreemd vond aan de film was die langdradige evolutie die Parker doormaakt in deze film. Dat hij opeens heel stoer doet wordt op den duur best vervelend. Zoals al voor mij werd gezegd, kreeg ik een beetje het idee dat ik naar The Mask zat te kijken. Uiteraard draait hij wel weer bij. Dan heb je natuurlijk nog de problemen tussen Peter en Mary Jane, die wel een beetje langdradig en kinderachtig werden. Maar opzicht niet vervelend. De cast is weer goed bezig wat dat betreft. Daarnaast heeft de film, net als zijn voorgangers, weer een fijne score van Danny Elfman en verveelt de film ook niet.

Al met al is dit een aardige superheldenfilm. Naast alle nadelen valt er ook veel te genieten, waaronder de goede Special Effects. Ik ben benieuwd naar de re-boot van deze reeks. En of hij beter zal bevallen. De originele reeks weet mij namelijk toch wel goed te vermaken.

3,5*

Ik had hem al langer in bezit. Toen ik hem kocht leek het me een leuke film en achteraf had ik er niet zo veel zin meer in. Toch heb ik hem nu eens gekeken, en de film viel me niet tegen. Het acteerwerk was best leuk. Zowel van de volwassen als jongere spelers. De film bevat veel (eigenlijk alleen maar) fantasy, dus je moet er wel een beetje voor in de stemming zijn. Ik kon het wel waarderen eigenlijk. In het begin vond ik het nog niet zo overtuigend maar daarna vond ik het steeds leuker worden. Zoals al voor mij werd gezegd bevat de film veel elementen uit Narnia en Harry Potter. Maar daarnaast is er ook genoeg originaliteit te vinden, gelukkig. De film had ook mooie muziek van James Horner en een leuk einde. Voor mij was het best een geslaagde film in het genre.

3*

Alleraardigste familiefilm. Tom Hanks begon met komedie's en ik vind (persoonlijk) ze zo slecht nog niet, ook Splash was erg vermakelijk. Deze film kun je niet vergelijken met bijv. Forrest Gump of The Green Mile. Ik wist eigenlijk niet eens dat hij van Walt Disney pictures was, maar hij had toch een sfeertje van zo'n soort jeugdfilm. Ook de verdere rollen waren overigens erg leuk van Daryl Hannah, John Candy en Eugene Levy. Met de 2e die ik daarnet noemde (Candy) heb ik me een ongeluk gelachen, weer zo'n beetje Uncle Buck achtig rolletje. Prima vermaak film en de humor zit er ook dik in.

3,5*

Tom Hanks : My girlfriend makes it out because i did'nt love her, Freddie.

John Candy : That bitch!

Filmliefhebbers klagen vaak steen en been over het fenomeen M. Night Shyamalan: de regisseur die veelbelovend begon en vervolgens, volgens velen, een hoop troep maakte. The Sixth Sense heb ik pas geleden nog herzien en dat is nog steeds een fantastische film. Van het 'beruchte' riedeltje heb ik tot nu toe alleen After Earth mogen aanschouwen en ik moet toegeven dat dat inderdaad niet best was. Naar Split ben ik echter gegaan zonder überhaupt te weten wie de regisseur was of hoe de film ontvangen was...

Een verrassing dus. Het enige wat ik wist was dat ik ging kijken naar een film over iemand met meerdere persoonlijkheden. De film neemt de tijd om op gang te komen, maar weet wel al meteen vrij goed een onderhuidse spanning te creëren wanneer de drie meiden zitten opgesloten. De film weet deze spanning ook op effectieve wijze vast te houden met name door Kevin's onvoorspelbaarheid. James McAvoy zet zijn verschillende persoonlijkheden overigens meesterlijk neer. Of hij nu Hedwig, Patricia of 'The Beast' speelt, hij weet ze allemaal behoorlijk overtuigend te brengen. De meiden deden wat van hen verwacht werd (de schreeuwerige tieners uithangen), maar ik moet wel toegeven dat ik ze, op Anya Taylor-Joy na, redelijk vervelend vond.

De film laat weinig steken vallen, maar gaat wel op een gegeven moment (wanneer Kevin's nieuwe persoonlijkheid aan de oppervlakte komt) behoorlijk ver en verliest daarmee bijna alle geloofwaardigheid. De film lijkt zich gaandeweg lichtjes naar het fantasy genre te verplaatsen. Tegelijkertijd is zo'n scène waar Casey in de kooi zit echt geweldig. Mooi om te zien hoe McAvoy zich daar uitleeft. Ook knap hoe de film meerdere genres met elkaar verweeft. In essentie is dit een thriller, maar er zijn ook elementen van horror en zelfs humor in terug te vinden.

Ik vond Split een beetje een vreemde film toen hij net afgelopen was. Dit komt met name door wat we nog allemaal op het einde te zien krijgen (lang geleden dat ik Unbreakable gezien heb), maar als ik op het geheel terugkijk, zie ik toch wel een geslaagde thriller die de aandacht gemakkelijk heeft weten vast te houden. Ik kan ook niet zeggen dat ik dit een meesterwerk vond, maar het doet me iig een After Earth heel snel vergeten. Sterker nog, dit is één van de weinige films waarbij ik een vervolg wel zie zitten.

3,5*

Ik vond hem wel een beetje kinderachtig, maar aan de andere kant vond ik dit best een geinige film , kinderen van 6 of 7 jaar zullen zich erg vermaken met Spongebob's film ik moet zeggen dat ik me ook aardig vermaakt heb en dat ik ook wel eens gelachen heb. Dat stuk met David Hasselhoff is geweldig, (vooral dat ie op het laatste wordt afgefikt ) erg leuke film voor jong en oud maar geen topper of hoogvlieger.

3,0*

Spoorloos is één van de Nederlandse films die ik absoluut nog wilde zien omdat ik er vele positieve verhalen over heb gehoord. Dus ik ging er ook best wel met hoge verwachtingen naar kijken.

Helaas viel de film me zwaar tegen. De spanning kon ik nergens ontdekken. Sterker nog, bij vlagen is de film best saai. Het verhaal is opzicht niet verkeerd, maar het duurt veel te lang voordat het echt op gang komt en als het dat eenmaal komt verliest de film echt de interesse, terwijl ik verwachtte dat het andersom zou zijn. Dan komt dat hele plotje rondom het personage Raymond Lemorne; een oninteressant personage. De hele tijd zat ik te wachten op een aanwijzing, of 'iets' dat de film gewoon spannender zou maken, maar het gebeurde niet. Het einde is dan wel best eng. Een van de pluspuntjes aan de film. Maar tegelijkertijd is het ook niet echt het einde wat ik had willen zien. Het had niet per se een happy end hoeven zijn, maar dit was erg kortaf waardoor het voor mij alsnog de plank een beetje missloeg. Het acteerwerk is dan nog redelijk. Gene Bervoets doet het prima, en de rest van de cast is ook niet slecht. Maar dat er echt 'goed' gespeeld werd door iedereen kan ik ook niet zeggen. Sommige personages vond ik niet helemaal uit de verf komen (hing soms ook af van het verhaal). De settings van de film waren ook vaak best een pluspunt.

Gewoon een film die me echt is tegengevallen. De film was echt niet op alle momenten slecht ofzo, maar het geheel sprak me niet aan. Het verloop vond ik sloom, maar het grootste nadeel is dat er gewoon geen enkel moment van spanning te bespeuren was. Ik snap dat er ook flink wat verschillen in zitten, maar een film met een beetje een vergelijkbaar verhaal die het wel goed deed bij mij was Breakdown. Maar deze was het in ieder geval niet voor mij.

2*

Hij kwam toevallig langs op de tv en ik heb hem eigenlijk enkel gekeken wegens de rol van Jackie Chan. Ik had niet echt verwachtingen hierbij. Verstand op nul en kijken maar.

De film begint leuk, maar het niveau daalde naarmate de film vorderde. Jackie Chan is altijd wel een sympathieke acteur die vaak garant staat voor een leuke film. The Spy Next Door is uiteindelijk toch tegengevallen. Ik kan er prima mee leven dat men hier een soort familiefilm met de nodige actie en humor van zou willen maken, maar de manier waarop dit gebeurt spreekt mij totaal niet aan. De kinderen zijn stuk voor stuk erg vervelend en halen het niveau van de film behoorlijk omlaag. Een probleem wat ik al vaker heb genoemd: kinderen in Amerikaanse films zijn extreem ongeloofwaardig. Oké, het jochie is een beetje een nerd, maar geen intellectuele. Ook de andere twee kinderen komen vaker erg vreemd uit de hoek. Op het laatste verzuipt de film in één groot blik van clichés. De kinderen vinden Bob leuk, dus moet mama maar met hem trouwen. Had dan gewoon gekozen voor een meer open einde. Dit lag er allemaal een beetje te dik bovenop. Uiteraard is het een familiefilm, maar zó'n happy end hoeft nu ook weer niet.

Jackie Chan weet de film van de ondergang te redden. De actiescenes worden een beetje gedimd, maar dat vormt verder geen probleem. Zij zorgen toch nog enigszins voor wat vaart. Daarnaast is het niet zo dat ik me verveeld heb (enkel gestoord aan een aantal zaken). Er zitten een aantal leuke grappen in verwerkt, waarbij ik op een enkel moment hardop heb moeten lachen. Erg memorabel is dat moment echter niet geweest want ik ben deze inmiddels al weer vergeten.

Misschien dat er voor de kleinsten nog wel het een en ander te genieten valt. Of ze het oprecht een leuke film vinden betwijfel ik echter. Chan doet het leuk, maar de vreselijk overdreven villains doen absoluut het tegenovergestelde. Ook het einde waar men hopeloos nog een aantal Home Alone-fratsen probeert uit te halen slaat niet aan. Leuk om eens gezien te hebben, maar al met al vond ik dit een matige familiefilm.

2*

Vrij aangename Bond-film. Jaws zag ik al in Moonraker, vond het toen al een leuke bad-guy . Tuurlijk Roger Moore: in mijn ogen een leuke 007. Het verhaal was ook wel in orde. Ik heb me wel vermaakt met de film.

3*

Op de gok bekeken. Noah Baumbach ken ik volgens mij alleen als regisseur van The Meyerowitz Stories: een leuke, ietwat prettig gestoorde film. De combinatie van hem aan het roer met een sterrencast achter zich was genoeg om me te overtuigen The Squid and the Whale een kans te geven.

Altijd fijn als zo'n gok ook een leuke uitkomst heeft. Ik vond dit namelijk een erg goede film. Klein qua opzet, maar wel met heel veel inhoud. Sterker nog, het is lange tijd geleden dat ik een drama heb gezien waarbij ik zo veel met de personages meedacht. Eigenlijk heeft ieder personage leuke en minder leuke kanten, dus het ene moment leef je met ze mee, terwijl je hen het andere moment wel voor hun kop kan slaan. Net echte mensen dus

Fantastisch acteerwerk. Jeff Daniels heeft me al eerder weten te overtuigen op zowel komisch als serieus vlak. Hier laat hij een combinatie van beide zien. Uitstekende prestatie wat mij betreft! Maar ook Laura Linney, Jesse Eisenberg, Owen Kline en Anne Paquin doen het allemaal goed. De kids zijn bij vlagen heerlijk ongemakkelijk en ze liggen op verschillende manier met zichzelf in de knoop. Enerzijds door hun leeftijd, anderzijds ook door de gezinssituatie. Ondanks dat de film zo nu en dan echt even binnenkomt, waren er ook een aantal droge momenten die een beetje op de lachspieren wisten te werken. Wat dat betreft een slim geschreven script én het wordt goed overgebracht. Zoals gezegd: prettige combinatie tussen zowel humor als drama.

Absoluut een bijzondere, fijne film. Als ik al een minpunt moet bedenken, dan zou dat het einde zijn. Dat voelde misschien nu wat geforceerd 'kunstzinnig'. Mooie shots, maar iets meer afronding in het verhaal was fijn geweest. Ik vind het als kijker prima om er een eigen invulling aan te geven, maar iets meer 'closure' m.b.t. de relatie tussen vader en zoon had van mij gemogen. In feite sluit ik me dus ook bij de eerder gemaakte opmerking aan dat de film van mij wat langer had mogen duren. Desalniettemin: de 80 minuten die er nu liggen zijn wél van goede kwaliteit.

4*

Stand By Me is zo'n film die al heel lang mijn interesse had. Rob Reiner heeft naar mijn mening een wat wisselvallig cv. Er zitten mooie dingen tussen, maar ook veel middelmaat. Toen ik een paar jaar geleden Stranger Things ontdekte en omarmde kwam deze filmtitel wederom op mijn pad. Er zouden overeenkomsten zijn tussen beide en in Stranger Things zat zelfs een kleine hommage verstopt. Het werd nu dus écht tijd om deze film eens te zien.

Het blijkt een schitterende film in al zijn eenvoud. Qua verhaal stelt het namelijk allemaal niet zo veel voor: het gaat om een groepje vrienden dat een trip onderneemt om een lijk op te sporen. That's it. Toch kan ik zeker niet het commentaar geven dat er 'te weinig gebeurt'. De vriendschap tussen de vier hoofdpersonen wordt immers flink uitgediept en dat is uiteindelijk waar het ook om draait. Wat doet de jonge cast het fantastisch! Je zou haast vergeten dat je naar acteurs zit te kijken. Dit voelt oprecht als een realistisch groepje jonge vrienden: samen de grenzen opzoeken, grappen uithalen, ruzie maken en uiteindelijk voor elkaar door het vuur gaan. Ondanks dat de reis zeker niet van een leien dakje gaat, voelt het goed om erbij te zijn. Ik heb kunnen lachen en tegelijkertijd af en toe de tanden op elkaar gebeten (de trein-scène, de bloedzuigers). Het einde bezorgde bovendien een brok in mijn keel. De hele film door blijkt al dat dit groepje op een kantelpunt staat zo vlak voor een nieuwe periode in hun levens. Toch blijft het zuur als op het einde bevestigd wordt dat de vriendengroep uit elkaar is gevallen en dat het niet met iedereen goed is afgelopen.

Zondermeer een geslaagde film. Ik heb genoten van de onderlinge interactie tussen de jongeren en de schitterende omgevingen waar de film zich afspeelt. Meer heeft Stand By Me niet nodig. Een buiging voor het einde, waarbij het nummer van Ben E. King van stal wordt gehaald, is ook zeker op zijn plaats. Dit is zo'n film die ik eigenlijk met een gerust hart iedereen zou kunnen aanbevelen. Of je nou van de 80's houdt. Of van roadmovies. Coming-of-age verhalen. Of Stranger Things.

4*

Niet bekend met het origineel (of de andere remakes), dus voor mij was het een volledig nieuwe ervaring. Deze A Star Is Born werd toch best een bescheiden hype, vandaar dat mijn nieuwsgierigheid wel gewekt was.

Lady Gaga ken ik nog vooral uit de tijd dat ze met haar album The Fame en diens opvolger de ene hit na de andere scoorde. Ik had er geen hekel aan, maar ben er ook nooit fan van geweest. De wat meer artistieke kant die ze daarna is opgegaan heb ik dan ook nooit verkend. Riskante casting misschien, maar in deze film vond ik haar een aangename verrassing. Geen moment kwam in me op dat ik naar dezelfde dame zat te kijken als de popster zoals ze zich omstreeks 2009 voortdurend vertoonde (misschien op het moment dat Ally de nieuwe weg inslaat na dan). Gaga zet een sober personage neer dat heel alledaags overkomt. Haar zangkwaliteiten komen overigens meermaals zeer positief naar voren in deze film. Erg sterk!

Ook tegenspeler Bradley Cooper komt goed uit de verf als rocker met een drankprobleem. De chemie tussen hem en Gaga is geloofwaardig en dat komt eens temeer naar voren op de momenten dat beiden op het podium staan. Wat ik dan wel jammer vind, is dat je halverwege zo'n beetje het hele verdere verloop van de film kunt uitstippelen. Althans, bij mij was dat het geval. Ik had al zo'n vermoeden dat een van de twee zich van het leven zou beroven. Persoonlijk had ik liever gezien dat Jackson er weer bovenop zou klimmen en de film zou eindigen met nog een paar nummers die ze samen zouden zingen. Ieder het zijne natuurlijk, maar de sombere toon tegen het einde had in dit geval voor mij niet zo gehoeven.

Het einde is te voorspelbaar en rommelig uitgewerkt om te ontroeren, maar verder kijkt A Star Is Born wel lekker weg. Het is vooral genieten van het samenspel van Gaga en Cooper en de muzikale capaciteiten die beiden hier tonen. Daar had wellicht nog wat meer mee gedaan kunnen worden, maar dan zou je het bronmateriaal waarschijnlijk al moeten aanpassen. Prima film, maar verwacht niet iets te zien dat je nog nooit eerder gezien hebt.

3*

Wat een geweldig deel uit de Star Wars-reeks is dit toch. Eigenlijk de eerste, maar ik zie hem toch als de vierde omdat ik hem ook als vierde heb bekeken.

Het verhaal is erg interessant en de film bevat, voor zijn tijd, echt geweldige effecten. Zeer mooi gemaakt allemaal. Het lightsaber gevecht tussen Darth Vader en Obi-Wan zag er wel erg lomp uit, maar dat komt voornamelijk doordat ik net het stoere gevecht tussen die twee had gezien in Episode III, die natuurlijk ietsje later aankwam. In tegenstelling tot het lightsaber gevecht, zag de scene bij de 'Death Star' er echt super uit. De film is qua effecten in sommige opzichten wel primitief, maar dat is eigenlijk ook wel weer leuk aan de film. Juist daardoor geeft de film een gezellige sfeer die, wat mij betreft, bijna alleen maar oude films kunnen creëren. Het acteerwerk is ook goed. Harrison Ford (uiteraard bekend als Indiana Jones) gaf een leuke rol weg als Han Solo. Dit vind ik zeker een leuke toevoeging aan de komende drie delen. Ook Carrie Fisher en Mark Hamill waren goed op dreef. De robot C-3PO krijgt ook een wat grotere rol evenals R2-D2, die ik met de Episode nog leuker ga vinden. Erg vet personage En we krijgen Chewbacca erbij. Het is nou niet bepaald een favoriet personage, maar ik kan me er ook niet echt aan storen.

De film verveeld geen moment en is zorgt het gehele speelduur voor veel vermaak. Een pareltje in de reeks. Misschien iets minder dan Episode III, maar niet zoveel minder dat hij een lagere score zou krijgen. Op naar Episode V.

4*

Uiteraard verwachte ik hier niks van. Ik had al de reacties hier gelezen en die waren erg slecht. Ik had ook nog nooit van deze TV-Film gehoord, en heb hem dan ook bekeken via de link die hier op de site werd gegeven.

Ik wilde deze vakantie nog eens alle Star Wars-delen gaan kijken. Maar goed dat ik deze eerder zie dan de originele reeks anders had ik een teleurstellend einde gehad. De special-effects zijn echt lachwekkend. Eigenlijk de hele film. Maar daardoor was het wel soms leuk om te kijken. Heerlijk lomp. Heel veel dingen die ik niet zag aankomen, zoals het vele zingen in de film en het erg idiote begin. R2D2 as R2D2.... Eigenlijk draait de hoofdzaak dus om het gezin van Chewbacca. Ik moet zeggen dat die kleine Chewbacca wel schattig was maar het was vervelend dat ze in hun eigen 'Wookie'-taal spreken. Dus moet je het voornamelijk hebben van de gebaren en die waren soms nauwelijks te volgen. Opeens duikt er een cartoon op, en er dook eigenlijk heel veel op (zoals die dansende mannetjes aan het begin op dat 'bord'/tafel). Een beetje een hysterische film. Ach... Het is slecht, natuurlijk. Dat had ik al gedacht. Misschien daarom dat ik er soms nog wel het leuke van in kon zien. Leuk om gezien te hebben, maar echt niet meer dan dat. De liedjes zijn namelijk verschrikkelijk en er zijn dan ook maar enkele dingetjes uit te halen om de film nog net iets boven 'bagger' uit te tillen (naar mijn mening dan).

1,5*

Ik heb besloten de komende dagen alle Star Wars films nog eens te bekijken. Zo begon ik gisteren met de lachwekkende Holiday Special, als voorafje (nog nooit eerder gezien).

Vanmorgen dus maar meteen aan Episode I begonnen. Dit deel zit echt precies in de middelmaat. Jaren terug vond ik het een vervelend deel. Nu, valt het wel allemaal mee maar ik begrijp wel waarom ik het vervelend vond. Er zitten namelijk enkele saaie, soms langdradige, gesprekken in. Maar gelukkig zit er ook genoeg actie en verhaal in de film. De Pod-Race bijv. is wel redelijk gemaakt. Sommige dingen zagen er wel een beetje 'fake' uit (de zoom in op Anakin bijvoorbeeld als hij het voertuig bestuurd) maar over het geheel was het een groot spektakel. En natuurlijk de eind-scenes. Vooral het gevecht tussen Darth Maul en Qui Gonn & Obi-Wan zag er vet uit.

Iedereen heeft veel negatieve commentaren over Jar Jar Binks. Dat kan ik ook wel begrijpen, want hij is vreselijk lomp maar moet wel de hele film meedraaien. Eerlijk gezegd vond ik het nog wel meevallen, ik kon me niet echt aan hem storen. Soms was het misschien een beetje overdreven, maar ik kon wel om hem lachen eigenlijk. Jake Lloyd zet een leuke Anakin neer, maar het is wel erg ongeloofwaardig dat dit schattige knulletje 'dé' Darth Vader gaat worden. In de volgende delen wordt dit natuurlijk steeds duidelijker (wat ook wel logisch is). Desondanks zet hij een leuke rol neer. En de volwassen cast ook natuurlijk. Liam Neeson en Ewan McGregor waren goed op dreef en Ray Park zette als Darth Maul een gevaarlijke Sith neer.

En de special-effects zijn ook in orde (niet alles zag er even goed uit, maar er zaten wel erg mooie settings in). Toch mist de film iets, lijkt het. Ik weet niet precies wat maar ergens doet hij toch wel onder aan de hieropvolgende delen (van wat ik me herinner). Maar toch is het een geslaagd, en vermakelijk eerste deel.

3,5*

Zoals ik bij de nieuwe film, The Rise of Skywalker, heb aangegeven, heb ik alle Star Wars films de afgelopen tijd opnieuw bekeken. Het was een fijne filmervaring, maar ik zal wel bij een aantal delen mijn stem iets moeten herzien. The Phantom Menace had ik op drie sterren staan en die blijven ook (net) behouden. Nog altijd de minste film uit de reeks wat mij betreft.

Toch valt ook Attack of the Clones een beetje door de mand nu. De waanzinnig slecht geschreven romance tussen Anakin en Padmé is echt een doorn in het oog hier. Anakin wandelt eigenlijk al verliefd deze film binnen, nog voordat hij met Padmé - een meisje dat hij 10 jaar geleden voor het laatst gezien heeft - herenigd is. Niet veel later is hij al subtiel aan het verkondigen dat hij 'sindsdien iedere dag aan haar gedacht heeft'. Padmé lijkt, terecht, aanvankelijk niet helemaal gecharmeerd van alles wat Anakin uitkraamt, maar daar komt verandering in als de twee noodgedwongen op vakantie gaan. Nergens lijkt de vonk tussen deze twee op natuurlijke wijze over te springen. Het wordt je als kijker echt opgedrongen. Hayden Christensen en al zeker Natalie Portman zijn geen slechte acteurs, maar beiden wekken de indruk te worstelen met hun dialogen.

De avonturen van Obi-Wan Kenobi zijn een stuk interessanter, hoewel ook dit op een gegeven moment wat begint te rekken. Vanaf het gevecht in de arena tot en met het einde zit het echter wel weer goed met de film. Popcornvermaak pur sang. Qua effecten ziet het er bij vlagen wel al wat gedateerd uit, maar dat kan natuurlijk ook gezegd worden van de originele trilogie. Ik hoor van veel mensen dat ze een hekel hebben aan een vechtende Yoda, maar daar kan ik me niet zo in vinden. Zijn momentjes behoren tot de hoogtepunten van de prequels imo.

Een beetje wankel dus. Deze (chronologisch gezien) tweede Star Wars film heeft zeker enkele memorabele momenten en voelt ook qua verhaal niet zo overbodig of losstaand als The Phantom Menace, maar de dialogen (en daardoor ook de personages) zijn bij vlagen erg ongeloofwaardig. Dan scheelt het nog dat Lucas flink wat actie voor de kijker in petto heeft, want juist op de rustige momenten dreigt dit vrij gauw in te zakken.

3*

Ook ik heb alle Star Wars films herzien voor de première van Episode IX. De prequels worden in sommige recensies en video's volledig afgebrand, maar, ondanks dat ik het zeker met een deel van die kritiek eens ben, heb ik nooit een hekel aan deze drie films gehad. Als ik alle Star Wars films kijk, hoort deze trilogie daar steevast bij.

Dat gezegd hebbende, moet ik wel mijn score bij twee van de drie prequels iets verlagen. Revenge of the Sith is één van die twee films. Laat ik positief beginnen: Hayden Christensen zit echt beter in zijn rol hier. Het script laat nog geregeld te wensen over, maar het lijkt hem toch allemaal wat beter af te gaan. Anakin Skywalker zie ik hier als een geloofwaardige Jedi ridder. Ewan McGregor is ook goed als Obi-Wan. Zijn vertolking sluit mooi aan op die van Alec Guinness in Episode IV. Toch is het met name Ian McDiarmid die hier in positieve zin opvalt. Hij schmiert er flink op los, maar dit is dan ook Palpatine's moment van euforie. Geweldig om naar te kijken.

Waar ik echter tegenaan liep, was dat ik de eerste helft vrij moeilijk door te komen vond. General Grievous is een tamelijk nietszeggende villain en uitgerekend hij krijgt twee vrij grote scènes toebedeeld. Verder krijgen we opnieuw wat stroeve momenten tussen Anakin en Padmé voor de kiezen. Doordat Christensen in dit deel wat beter in zijn rol lijkt te zitten, valt eens temeer op dat het vooral aan het script te wijten is. Ten slotte verloopt Anakin's transitie naar de dark side te snel, te extreem en daardoor niet helemaal geloofwaardig. Tijd om daar lang bij stil te staan had ik echter niet, omdat de tweede helft van de film wel heel sterk is. Zodra Anakin eenmaal is overgelopen en 'order 66' wordt uitgevoerd, verandert Revenge of the Sith in positieve zin in de meest onprettige Star Wars film. De sfeer wordt heel neerslachtig en de twee grote duels (Anakin vs. Obi-Wan en Yoda vs. Palpatine) zijn behoorlijk episch. John Williams' muziek draagt daar overigens zeker een steentje aan bij.

Na een spectaculaire openingsscène raakt de film even in sluimerstand om zich even later sterk te herpakken. Dat de film uiteindelijk behoorlijk intens gaat worden zie je niet meteen aankomen. Naar mijn mening is de prequel-trilogie zeker niet slecht, maar het functioneert vooral als opstapje naar de originele drie films. De manier waarop Lucas hier deze trilogie afrondt, zorgt er wel voor dat de film mooi aansluit op A New Hope en naar mijn mening als beste van de trilogie uit de bus komt.

3,5*

Mijn 1700e stem - en tevens mijn laatste van 2019 - gaat naar de afsluiter van een saga die ik al sinds mijn kindertijd volg. Ik kwam als eerste in aanraking met de prequels en daarna pas met de originele trilogie. Ik was wel even een groot Star Wars fan destijds, maar je zou het ook een rage kunnen noemen. Ik raakte er namelijk na een jaar (of twee) wel wat op uitgekeken. Dingen als de Ninja Turtles en Harry Potter waren zonder twijfel van grotere invloed op me.

Desondanks heb ik hier wel altijd van kunnen blijven genieten. Onlangs even tussen alle drukte door Episode I-VIII teruggekeken en het blijft een fijne filmervaring. Ik zou wel bij enkele films mijn mening iets moeten bijschaven, maar over het algemeen was het weer erg vermakelijk. Ook The Force Awakens en The Last Jedi vielen opnieuw in de smaak. Voor die laatste vreesde ik wel een beetje na alle negativiteit die de film voor de kiezen heeft gekregen - en het is inderdaad een beetje een buitenbeentje dat zeker zo haar minpunten kent - maar er waren ook een hoop zaken die ik zeer kon waarderen. In visueel opzicht behoort die film tot de top van de saga wat mij betreft. Voor The Rise of Skywalker had ik me bewust van tevoren niet ingelezen, dus ik had geen idee hoe de film ontvangen was. Ook kan ik niet zeggen dat ik met bepaalde verwachtingen ging kijken. Ik liet het allemaal over me heen komen.

Ik heb de film inmiddels twee keer in de bioscoop gezien. Niet omdat ik het de eerste keer zo uitmuntend vond, maar ik wilde dit met zowel een vriend als mijn vader op het grote scherm zien. Desondanks vond ik het zeker geen straf en ik moet zelfs toegeven dat ik er de tweede keer nog meer van genoten heb dan de eerste keer. The Rise of Skywalker begint met de terugkeer van Palpatine; iets waar de film al meteen omstreden door wordt. Goedkoop of juist spitsvondig? Ik neig meer naar het laatste. Zijn terugkeer zorgt ervoor dat deze trilogie een directe link legt met de prequels en de originele trilogie, hetgeen ik tot aan deze film toch een beetje miste. Natuurlijk zou je kunnen zeggen dat het wel heel erg overkomt als een laatste redmiddel om het merendeel van de fans tevreden te krijgen, maar ik vond het persoonlijk wel geloofwaardig. Er is immers volgens mij maar één personage in alle voorgaande films die hint te weten hoe hij de dood kan omzeilen. Die connectie wordt hier ook heel mooi gemaakt vond ik. Meer dan het herhalen van een eerder gebruikte quote (''The dark side is a pathway to many abilities some consider to be unnatural.'') heeft de film eigenlijk niet nodig. Daarnaast is het gewoon fijn om Ian McDiarmid hier weer aan het werk te zien. Palpatine heeft er overduidelijk zo veel lol in dat hij door- en doorslecht is dat het een feest is om naar te kijken.

De eerste keer dat ik de film zag had ik mijn twijfels bij de onthulling omtrent Rey, maar de tweede keer had ik er meer vrede mee. Het neemt immers wel enkele vraagtekens weg die ik eerder had bij dit almachtige personage. Ik blijf wel van mening dat dit een plottwist is die er vooral voor het schokeffect in verwerkt lijkt te zijn. Prima dat Palpatine een zoon heeft die hij verstoten heeft, maar wanneer deze zoon voor het eerst in beeld kwam had wat mij betreft meer uitgediept mogen worden. Bij Star Wars hoef ik echt niet alles uitgelegd te krijgen, maar dat was wel een opvallend punt waar ik graag wat meer over had gezien. Het valt op dat J.J. Abrams verder wel alles uit de kast haalt: de avonturen op Pasaana en Kijimi zijn leuk en zitten barstensvol prachtige actie, de climax is spectaculair en ook Han en Luke krijgen ieder nog waardige laatste scène. Overigens mijn volledige respect voor hoe ze Carrie Fisher hierin verwerkt hebben. Wederom iets waar ik huiverig voor was, maar dit is echt heel mooi opgelost. Ook de bombastische muziek van John Williams verdient het om in het zonnetje te worden gezet: naar mijn mening een essentiële factor binnen deze reeks.

Wat mij betreft dus een volwaardige Star Wars film en een goede afsluiter van de Skywalker saga. Het is jammer genoeg wel merkbaar dat er niet vooraf een duidelijk plan was uitgedacht voor de drie films. The Last Jedi en The Rise of Skywalker sluiten daardoor niet helemaal lekker op elkaar aan vind ik, hoewel ik beide films afzonderlijk wel goed vind. Ik ben het niet met alles eens (had Kylo Ren nou echt die laatste val moeten overleven?) en de film laat hier en daar steekjes vallen, maar dat geldt eigenlijk wel voor vrijwel iedere Star Wars film. Ik zie deze nieuwe trilogie wel als een mooie aanvulling op de twee bestaande trilogieën. Dit slotstuk is daar absoluut medeverantwoordelijk voor. De laatste scène van The Rise of Skywalker liet me achter met een glimlach en een tevreden gevoel.

4*

Deze vijfde film uit de Star Wars Saga is tot nu toe wel de beste vind ik.

Nieuwe personages komen er niet echt meer in voor (en dan bekijk ik het vanaf Episode I, en niet IV). Wel de terugkomst van... Yoda Hier is hij wel een beetje 'maf' (dat gevecht met R2-D2..) maar toch merk je trekjes die hij 'vroeger' vertoonde. Het acteerwerk is, zoals altijd, gewoon goed.

Maar de film is vooral erg vermakelijk. In eigenlijk elke situatie. Het begint met het gevecht op de ijsplaneet. Jeetje, wat zag dat er mooi uit. En dan ook nog een film uit 1980. Deze doen zeker niet onder aan de huidige prequels. Ook de personages Han, Leia en Chewbacca hebben een leuke rol in deze scenes. Dan krijg je de training van Luke op Dagobah. Waarin, al eerder genoemd, Yoda weer een rol krijgt. Ook leuk dat ze Obi-Wan er toch min of meer in hebben gedaan. En dan natuurlijk het gevecht tussen Darth Vader en Luke Skywalker. Waarin Luke de verschrikkelijke waarheid krijgt te horen. Erg leuk om te zien allemaal.

The Empire Strikes Back is een geweldige en erg vermakelijke film. Alles ziet er prachtig uit, de film verveelt geen moment, en de tijd vliegt voorbij. Een absolute aanrader, en iets om naar uit te kijken als je eenmaal aan de reeks gaat beginnen. Zeer goed.

Op naar de finale!

4,5*

PS: Een dingetje snapte ik niet zo goed. Als Luke die donkere grot in loopt tijdens zijn training komt hij Darth Vader tegen. Ik weet dat dit niet de echte was, maar wat dit nou verbeelding van Luke? Of een 'valstrik' van Yoda?

Met deze film is mijn herziening van de complete Star Wars-Saga ten einde. Het was een mooie filmervaring en ik ben blij dat ik ze nog eens allemaal heb gezien. Deze vond ik na Episode V de beste.

Het jammere is, dat het eerste stuk bij Jabba the Hutt me niet zo interesseerde. Je moet de eerste 5-10 minuten kijken naar hoe ruim 3 pogingen om Han Solo te bevrijden (en daarmee hebben we iedereen gehad) mislukken. Bovenal vond ik het vreemd dat Luke zijn lightsaber niet bij zich had. Maar in plaats daar van even snel ter plekke een pistool jatte van een guard. De bevrijding zelf is dan wel weer leuk gemaakt. En gelukkig wordt vanaf dat moment de film ook beter.

Het ultieme eindgevecht... Met Ewoks! Velen vinden het dé afknapper van de laatste film. En in het begin dacht ik ook dat dat voor mij zou gaan gelden, maar gelukkig als het gevecht eenmaaal op gang is vind ik ze wel leuk. Waar het natuurlijk vooral om draait zijn alle onthullingen (Leia komt erachter dat Luke haar broer, en dus Darth Vader haar vader is). De scenes die vooral indruk maken zijn die tussen The Emperor, Luke, en Vader/Anakin. Het gevecht lijkt een beetje stroef te gaan (doordat Luke weigert), maar voor de rest zag het er goed uit. De uiteindelijke beslissing van Darth Vader wordt zo mooi in beeld gebracht. Hier zien we dat hij


De special-effects vind ik er dus wel goed uitzien. De gehele oorlog tussen de Clones en Ewoks ziet er prachtig uit, en zoals ik al eerder zei, uiteraard het tafereel op de tweede Ster des Doods. Het acteerwerk is erg goed. Harrison Ford weer in een erg leuke rol als Han Solo. En Mark Hamill als Luke Skywalker was ook erg overtuigend. De muziekscore van John Williams (heb ik geloof ik nog niet besproken in eerdere reviews ) is echt subliem. Hij zorgt altijd voor prachtige muziek en hij heeft gewoon deze Star Wars-Saga net dat beetje extra gegeven.

Het einde vond ik ook niet slecht. Op Youtube had ik de originele geest van Anakin bekeken op deze leeftijd. Maar op de een of andere manier vind ik Lucas' keuze om hier Hayden Christensen neer te zetten, nog niet zo slecht. Dit is wel eigenlijk de laatste keer geweest dat wij hem als echte Jedi hebben gezien, en toen hij weer goed werd op het einde zag hij er een beetje toegetakeld uit. Maar ik vond ook de originele versie wel oke.

Al met al is dit gewoon een prachtige film, die in mijn ogen gewoon nooit verloren mag gaan. Star Wars is een geweldige reeks. En normaal gesproken ben ik nog niet eens zo heel erg van de Science-Fiction films (enkele uitzonderingen - bijv. James Cameron) maar die van Star Wars maakte al vanaf het begin af aan diepe indruk. Zowel de sequels als prequels. Het totaal plaatje vind ik gewoon echt prachtig!

4,5*

Door omstandigheden kom ik er nu pas aan toe om een echte beoordeling te geven aan deze zevende episode van de Star Wars saga. Ik heb 'm een aantal maanden geleden nog in de bioscoop gezien. Ik weet nog dat ik wel behoorlijk nieuwsgierig was, maar niet zó enthousiast als iedereen die ik erover aansprak. Dat kwam met name doordat ik niet zo goed wist wat men met deze zevende film wilde bereiken (buiten het binnenhalen van zoveel mogelijk geld natuurlijk). Ik had van tevoren nog even de zes voorgangers van The Force Awakens gekeken, en het voelde voor mij persoonlijk écht als een afgerond geheel. Waarschijnlijk zou hetzelfde gevoel me bekruipen als men opeens zou besluiten een negende Harry Potter film te maken.

Maar goed, ik heb Star Wars op zich wel altijd leuk gevonden. Het is geen ultiem jeugdsentiment voor mij, maar ook ik heb de films als kind meermaals gekeken en ook ik had games, poppetjes, plastic lightsabers e.d. in huis. En dus liet ik het maar allemaal op me afkomen. Ik moet zeggen dat ik erg tevreden ben met wat ik allemaal gezien heb. Laat ik maar meteen beginnen bij hetgeen dat me het meest 'stoorde': weinig originaliteit betreffende het verloop van het verhaal. In dat opzicht is The Force Awakens een richtige een-op-een kopie van A New Hope. Door de nieuwe personages krijgt het toch een iets andere ‘feel’, dus het is niet iets waar ik me groen en geel aan ergerde. Desondanks viel het me wel meermaals op, en dat vond ik wel jammer.

Verder is Star Wars: The Force Awakens namelijk vooral heel veel genieten. Allereerst mijn complimenten voor het ontwikkelen van zulke interessante nieuwe personages. Het probleem bij dit soort late vervolgen is dat je al gauw gaat hunkeren naar de personages en sfeer van het voorgaande. Het gevolg is dat je naar de film zit te kijken en alleen maar vergelijkingen aan het trekken bent. Ik zat alvorens de film ging beginnen te denken aan favoriete personages als Yoda of Obi-Wan Kenobi die niet meer zouden terugkeren, maar tijdens de film heb ik daar helemaal niet meer bij stilgestaan. Ik vond John Boyega overtuigend als Finn, maar het is met name Daisy Ridley die indruk weet te maken met haar vertolking. Rey is minstens zo’n interessant personage als Luke Skywalker was in A New Hope. Ik ben heel erg benieuwd hoe zij verder uitgewerkt gaat worden in de vervolgdelen. Hetzelfde geldt overigens voor Adam Driver’s personage. Het eerste half uur tot uur had ik nog niet zo veel op met het personage Kylo Ren, maar na verloop van tijd ging ik juist dat ‘jankerige’ gehalte aan hem waarderen. De constante druk van zijn kant om even goed te zijn als Darth Vader is zeker voelbaar. Visueel is de film ook dik in orde. De actiescènes vond ik van een erg hoog niveau (niet alleen qua uitvoering, maar ook, zeker als ik kijk naar dat eindgevecht in de sneeuw, qua sfeer).

En natuurlijk zijn er ook een hoop herkenbare elementen aanwezig. Geweldig om Han Solo, Princess Leia, Chewbacca, C3PO en R2D2 (deze twee in combinatie met nieuwkomer BB8 is trouwens goud) weer terug te zien. Hoe zeer ik de nieuwe generatie ook kan waarderen, ik vind wel degelijk dat de oude garde toegevoegde waarde heeft. De reactie van Chewbacca op de dood van zijn maatje behoorde tot één van de hoogtepunten van de film. En natuurlijk de grote finale met Rey en Luke Skywalker: een cliffhanger om je vingers bij af te likken. Dit alles wordt ondersteund door de prachtige, en bij vlagen ronduit pakkende, muziek van John Williams.

Ik ben behoorlijk enthousiast over deze nieuwe Star Wars film. Of dat enthousiasme blijvend is, zal deels afhankelijk zijn van de vervolgfilms. Het is lullig, maar als de vervolgen uitermate zwak uitvallen (als die bijvoorbeeld weer te zeer op The Empire Strikes Back en Return of the Jedi gaan lijken) zal een stuk ‘magie’ van deze film verloren gaan. Deze film laat ons achter met een hoop speculaties, die me erg benieuwd maken naar hoe het verhaal verder gaat. Als ze dit niveau kunnen vasthouden (of overtreffen), ben ik in ieder geval een blij man.

4*

Ik zou mezelf geen richtige Star Wars fan willen noemen, maar het is wel degelijk even een rage geweest in mijn kindertijd. Ik had speelgoed, computerspelletjes en natuurlijk de zes films in mijn bezit. In 2015 maakten we op aangename wijze kennis met het begin van een nieuwe trilogie, want The Force Awakens smaakte, bij mij in ieder geval, naar meer.

Vlak na de kerstvakantie dan ook met redelijk veel zin naar The Last Jedi gegaan. Ik kom sowieso momenteel niet veel aan films toe en mijn Netflix-abonnement gebruik ik toch meer voor series, dus ik vond het leuk om überhaupt weer eens even naar de bioscoop te gaan. De film zelf is redelijk wisselvallig. Overwegend ben ik positief, want ik zag een hoop zaken die me bevielen, al wist dit zevende deel uit de Star Wars saga me ook zo nu en dan te verbazen en teleur te stellen.

Die teleurstellingen hebben eigenlijk enkel betrekking op het verloop van het verhaal. De grootste deceptie vond ik Snoke. Het is een personage dat ik in TFA erg mysterieus vond en ik was ontzettend benieuwd wat ze in TLJ met hem zouden gaan doen... Niet veel dus. Wederom wordt benadrukt dat hij ontzettend krachtig is, maar vervolgens wordt hij op een wel heel gemakkelijke wijze uitgeschakeld. Laten we hopen dat we hier voor de gek gehouden worden en dat Snoke nog gewoon leeft, want anders is zijn potentie imo totaal niet benut. Daarnaast had ik dubbele gevoelens bij het verhaallijntje met Finn en Rose. Enerzijds leuk omdat het voor wat afwisseling zorgt, maar anderzijds weet het nou ook weer niet echt ontzettend te boeien. Ook had ik moeite met de scène waarin Luke overweegt de jonge Kylo Ren te vermoorden. Uiteindelijk doet hij het niet en wellicht wilde men gewoon laten zien dat zelfs de held van de franchise niet perfect was, maar toch voelde dat moment echt niet goed. Zo zitten er nog enkele zaken in die mij deden fronsen. De zwevende Leia en de LEGO Star Wars-achtige slapstick waren daar ook voorbeelden van.

Gelukkig heb ik ook van The Last Jedi genoten. Met name de scènes met Luke en Rey op het eiland zijn interessant en weten bij vlagen indruk te maken. Sterk acteerwerk van zowel Mark Hamill als Daisy Ridley. In visueel opzicht heb ik ook niets te klagen. De actiescènes zien er bij vlagen verbluffend uit, zowel de strijd tussen de verschillende ruimteschepen als de lightsabergevechten. Bovendien is de schitterend in beeld gebrachte opoffering van Holdo niet alleen een hoogtepunt van deze film, maar eentje van de hele saga. Verder vond ik het een aangename verrassing dat Yoda, die altijd mijn favoriete personage was, even langskwam en vond ik de climax van begin tot eind goed in elkaar steken. De confrontatie tussen Luke en Kylo Ren maakt de hooggespannen verwachtingen waar en ik heb op zich vrede met de manier waarop Luke sterft. Dit alles wordt uiteraard weer ondersteund door de fantastische muziek van John Williams.

Ik ben het ermee eens dat The Last Jedi bij vlagen niet voelt als een typische Star Wars film, al weet ik niet precies waar dat door komt. Ik heb dit in ieder geval niet als negatief ervaren en vond ook dat er nog steeds genoeg elementen aanwezig waren die mij wel degelijk eraan deden herinneren dat we met dezelfde filmreeks te maken hebben. Overigens houd ik wel enigszins mijn hart vast voor de hekkensluiter van deze reeks, want die kan wat mij betreft nog steeds alle kanten op. Nu de oude garde zo goed als helemaal verdwenen is, is het aan de nieuwe generatie personages om er wat van te maken. En aangezien ik nog steeds niet echt een band voel met onder meer Poe, Finn en Rose vraag ik me af of dat gaat lukken. We zullen er in 2019 achter komen...

3,5*

Tot mijn verbazing vond ik deze animatiefilm van Star Wars best te pruimen. Enkel een beetje jammer dat de personages zijn niet erg mooi gemaakt. Vooral de mondbewegingen zagen er slecht uit. Maar de actiescenes zagen er dan wel weer goed uit. De voice acting vond ik in zijn geheel wel aardig. Ik weet nog dat het destijds best bijzonder was dat Samuel L. Jackson weer zijn stem zou gaan lenen aan Mace Windu. Al was daar dus niet veel voor nodig, want het personage heeft wel erg weinig screentime. Het gaat vooral om de nieuwe padawan Ahsoka. Opzicht wel een aardig personage, maar niet speciaal. En dat principe geldt eigenlijk voor de hele film. Naar mijn mening is het een vermakelijk filmpje geworden. Ik ga hem niet vergelijken met de originele saga, want dan zou ik snel klaar zijn. Maar ik vind dat ook niet de bedoeling in dit geval.

3*

Niet heel speciaal verhaal ofzo. Maar toch wel vermakelijk, af en toe best leuke humor (vooral hoe hij de kinderen in het begin afkraakt). Acteerwerk viel ook nog wel mee, personage's waren oké. Goed vermaak maar zoals ik al eerder zei : niet echt speciaal.

3,0*

Charmant in al zijn eenvoud. Deze short zat in een Mickey Mouse-compilatie die ik op VHS had. Daardoor heb ik dit als kind héél vaak gezien, maar ik denk nu toch al ongeveer twintig jaar niet meer. Vandaar dat ik hem nog eens heb opgezocht en dan is het grappig hoe je bepaalde dingen toch nog steeds nét voordat ze gaan gebeuren kan invullen op basis van je herinnering. Leuke gewaarwording.

Stelt het veel voor? Nee, natuurlijk niet. Hoewel Mickey Mouse en een aantal andere heel bekende Disneypersonages hier geïntroduceerd worden, staan ze best ver af van hoe ze uiteindelijk worden. Het lijkt ook vooral alsof Walt hier is aan het experimenteren met wat er allemaal mogelijk is op het gebied van animatie in combinatie met muziek. Het levert in ieder geval wel een aantal humoristische beelden op en Steamboat Willie is, jawel, nog steeds leuk om voorbij te zien komen. Als je me vraagt welke Disney ik prefereer, deze of de streaminggigant die vooral bezig is allerlei franchises (inclusief hun eigen catalogus) uit te melken met tig sequels, spin-offs en reboots, lijkt het antwoord me voor de hand liggend.

3*

Gisteren gezien. Ik zag laatst een stuk op TV, maar dat was ergens midden in de film en besloot hem maar eens te huren om de film helemaal te zien. Will Ferrell blijft een leuke komiek opzicht. Ook hier is hij weer goed op dreef. John C. Reilly kende ik nog niet heel erg goed (heb hem wel gezien in een tweetal films geloof ik) maar ook hij zette een leuke prestatie af. Het verhaal is natuurlijk erg simpel. Dus een film als deze moet het al snel hebben van de humor. Gelukkig was dat geen probleem, want ik heb me vaker echt krom gelachen. Die 'team-sollicitaties' waren echt heel erg leuk evenals bijv. dat doorkakkende stapelbed. En hoe kinderachtig ze ook zijn, al zijn ze 40. Gewoon gênant bijna om te zien dat twee kerels van 40 jaar komen vragen of ze een stapelbed mogen maken. Maar wel erg grappig. Ik moet zeggen dat de film wel een beetje op gang moet komen, want de eerste minuten stelt het allemaal niet zo heel veel voor. Ook vond ik de stukken waarin ze ruzie maakten minder grappig dan dat ze samenwerkten. En dan ook nog een leuk einde

Ik moet zeggen dat ik het, ondanks het simpele verhaal, echt een heel aangename komedie vond. Ferrell en C. Reilly passen echt perfect bij elkaar in een film als deze. Natuurlijk was ook weer niet alles grappig, maar het meerendeel zeker wel naar mijn mening. Echt een leuke film.

3,5*

Wel, ik vond ik het een mooie film. Goed acteerwerk van Julia Roberts en de gehele andere cast, ook de kinderen. Opzicht gebeurt er nou niet heel veel spectaculairs (logisch is immers een drama-film), maar op de een of andere mannier wist de film me het gehele, toch lange, speelduur te vermaken en te boeien. Tuurlijk is kanker ook een heftig onderwerp, ik heb ook familie die aan die ziekte is overleden. Deze film beeld toch wel een mooi verhaal daarover uit.

3,5*

Mooie dramafilm met een glansrol voor Julianne Moore. Ze brengt de gestage aftakeling van haar personage met veel precisie en overtuiging, en met name enkele momenten waar bij haar personage ook de paniek toeslaat zijn ontzettend goed gespeeld. Overigens is Moore niet de enige die schittert. Ook Kristen Stewart vond ik heel sterk en het samenspel tussen haar en Moore levert enkele mooie momenten op. Alec Baldwin speelt wellicht een iets minder prominent personage, maar is evengoed degelijk in de rol van echtgenoot en is goed als boegbeeld om te laten zien dat de ziekte niet alleen een flinke impact heeft op de patiënt, maar ook op de naasten.

Had er nog iets meer uit de film gehaald kunnen worden? Wellicht wel. Van mij had het laatste stuk nog iets langer mogen zijn. Dat de film misschien hier en daar wat sentimenteel is vind ik niet zo erg. Het valt te verwachten dat het geheel ondersteund wordt door een soundtrack die op de emoties probeert te werken. Een echte tranentrekker is het echter wat mij betreft niet. Misschien dat daar dan toch iets te zeer het Hollywood-sausje voor eroverheen gegoten is; iets dat bijvoorbeeld duidelijk naar voren komt tijdens de niet erg geloofwaardige 'zelfmoord' scène. Tegelijkertijd voelt Still Alice nog steeds als een kleine, intieme film met het hart op de juiste plek. Het is geen vernieuwende film qua opzet, maar het geeft wel een unieke kijk in het leven van een relatief jong iemand die met de ziekte van Alzheimer te maken krijgt. Erg prettig om te aanschouwen is dat niet altijd, maar de film wist wel binnen te komen en - over het algemeen - authentiek te blijven.

3,5*

Daar waar ik films als The Sound of Music en Und Ewig Singen die Wälder voor altijd aan mijn oma zal koppelen, en Easy Rider en Enter the Dragon altijd aan mijn vader, zo zal ik me De Stille Kracht altijd als een van de favoriete films (okay, series) van mijn moeder herinneren. Opzich zijn het films waar ik nooit aandacht aan zou besteden of zou gaan kijken, maar die om enkel bovenstaande reden toch op mijn pad terecht zijn gekomen.

De Stille Kracht.. is een lastig geval. Qua beoordeling dan. De film kent een aantal puike acteurs waaronder Pleuni Touw, Bob De Lange en Willem Nijholt. De cast doet het niet verkeerd (opna die dochter dan), maar het viel me wel op hoe ontzettend theatraal zij hun rol deden. Opzich wel logisch gezien het jaar van herkomst, maar hierdoor kwam het wel af en toe eerder grappig over dan serieus. Verder is het ook opvallend dat de stille kracht zelf eigenlijk een beetje een bijrol speelt. Althans, zo vatte ik het op. We zien Leonie met jan en alleman het bed delen en Van Oudijck aan de lopende band brieven ontvangen, maar het duurt vrij lang eer er daadwerkelijk eens iets echt interessants gebeurde (betreffende de mysterieuze kracht). Overigens was het wel grappig dat er vaak dialogen in zaten die eigenlijk enkel als opvulling lijken te dienen (dan duid ik vooral op het vele 'geroddel'). De film speelt zich veelal in één ruimte af, maar toegegeven dat die dan wel goed ontworpen is. Op een dusdanige manier dat ik me niet aan het decor kon storen. Bij (Amerikaanse) films van vandaag de dag die dat principe toe passen, wil dit nog wel eens vaker voor irritatie zorgen. Hier niet.

Natuurlijk kent de film één memorabele scene, en dat is die waarin Leonie geplaagd wordt in de badkamer. Dat is, zelfs voor deze tijd, nog angstaanjagend in beeld gebracht. Later ook die spiegel natuurlijk. Daar zit voor mij duidelijk de kracht van de serie. Verder voelt het een beetje aan als een soap. Het verveelt niet, maar ik vond het ook niet indrukwekkend.

Ik snap wel dat dit voor die tijd een vrij bekend iets was. Ik zeg het niet gauw, maar dit is helaas toch wel een beetje gedateerd geworden. Ik kan echter niet zeggen dat ik het slecht vond. Daarvoor zag ik toch duidelijk nog te veel goede aspecten naar boven drijven. Enkel jammer dat ik het bij vlagen saai en langdradig vond.

2,5*