Opinions

Leuke docu die ik destijds op IDFA zag en die een nostalgische sfeer oproept naar kraakpanden en bijbehorende artistieke vrijheid. Berlijn wordt neergezet zoals ik de stad het liefst zie: grauw, vuil en vooral als een vrijplaats voor creatieve geesten. Het vele documentaire-materiaal geeft deze docu een meerwaarde, je hebt het gevoel deel te zijn van deze creatieve interessante periode.

Minpuntje vond ik dat sommige scenes geënsceneerd zijn, met een lookalike van de regisseur die de hoofdrol speelt. Dat komt op mij enigszins misplaatst over (in hoeverre klopt dit beeld precies, en ‘zie mij hier mijn jeugd nostalgisch opnieuw vormgeven’), maar de aanpak is wel interessant en zorgt voor een rode draad in de bonte verzameling van beelden.

3,5*

Ik ben geboren in 1983, en opgegroeid in de jaren 90. De krakersrellen zijn van voor mijn tijd, maar de Baantjer serie volgde ik als kind trouw. De droogkomische, vaak voorspelbare serie was vaste prik bij ons thuis en keer op keer vermakelijk. De chemie tussen de Cock en zijn collega Vledder werkte altijd goed, net zoals alle komische bijrollen.

Echter, los van de naam van de hoofdpersoon, heeft deze film weinig van doen met de vroegere serie. Waar de serie vaak humor, en een wat lichtvoetige, oude-jongens-krentenbrood sfeer had, is daarvan niets terug te vinden in de film. Geen melancholische harmonica, maar Herman Brood. Geen zonnig Amsterdam vol grachtenpanden, maar een grauwe vieze stad vol drugs en geweld.
En in dit geval vind ik dat een goede keus.

Deze film is duister. Zowel het verhaal als de setting. De vele drugspanden, de nachtelijke buurten van Amsterdam, de verlaten opslagruimtes en parkeerplaatsen... Duisternis alom, waar enkel wat TL licht en neonverlichting de boel nog enigszins opfleuren. Het ziet er allemaal prachtig uit en heel geloofwaardig.
Qua personages is het al niet veel anders. Los van enkele sympathieke bijrollen (de moeder van Tonnie bijvoorbeeld) zijn de personages veelal dubieus en lijkt iedereen wel een dubbele agenda te hebben, worden er veel smerige spelletjes gespeeld en is de Cock tussen al deze corruptie en gewelddadige idealen een lichtpuntje om aan vast te houden. Bijzonder sterk sfeerbeeld van de grote stad, dat me af en toe wat aan de wereld van Se7en deed denken, ook wat betreft de rollen: de cynische veteraan vs naïeve enthousiaste nieuwkomer.

Minpunt van de film vond ik het karakter van de Cock. Ik kon niet echt met hem meeleven. Hij speelt de jongen uit het kleine dorp die naar de grote stad gaat, en daar onder de indruk is van alles wat hij ziet. Ik ken het, ik heb hetzelfde gedaan. Maar desondanks kan ik me niet met hem identificeren.
Wellicht omdat we vrijwel niets van hem weten: of heeft hij wel eens een relatie gehad, hoe woont hij, welke muziek houdt hij van, wat is zijn lievelingseten.... niets. Een personage zonder achtergrond. Het enige dat we weten is dat hij agent is geworden om ‘iets goeds te doen.’ Maar waar deze redders-instelling vandaan komt wordt dan weer niet uitgelegd, en hierdoor is het personage voor mij lastig om mee mee te leven.

Gelukkig gebeurt er genoeg in de film waardoor je geboeid blijft. Spannende achtervolgingen, mooi gefilmde rellen, schietpartijen, emotionele conflicten, verraad... en ga zo maar door. Er passeert erg veel de revue, maar de film blijft keurig in balans en duurt niet te lang. Naar mijn mening is dit de beste Nederlandse film die ik de laatste tijd gezien heb.

Een sterk verteld verhaal, in een prachtig nihilistisch jaren 80 decor. Gewoon een goede Nederlandse film.

4*

Vlotte film met goede muziek, en komische personages. Baby doet het goed als lieve gevoelige jongen met een hart van goud, die door pech in het criminele circuit is beland. De relaties die hij opbouwt in zijn persoonlijke leven zijn warm, en voelen oprecht. De contacten in de criminele wereld zijn echter kil en karikaturaal, en zo blijven deze werelden fijn gescheiden.

Baby Driver gaat een hele tijd goed, maar richting het eind vond ik de film steeds minder worden. Dat uitgerekend de minst tot de verbeelding sprekende gangster uiteindelijk de slot scenes bepaalt, vond ik een slechte keuze. Hij mist de dreiging die om Foxx’s personage hing. Daarnaast gaat het uiteindelijk behoorlijk over de top: Baby die moedwillig die vuilcontainer ramt en zijn collega zo doodt, om van die scene in de parkeergarage nog maar te zwijgen. Baby wordt ineens een koelbloedige moordenaar, en die transitie komt nogal ongeloofwaardig over, gezien zijn overduidelijk gevoelige karakter.

Wat mij betreft had dit een dikke 4 kunnen zijn als ze de coole vibe van de eerste twee akten hadden weten vast te houden. Nu rond ik het naar beneden af.

3*

Back To The Future kijken voelt tegenwoordig al als een tijdreis: de onmiskenbare 80's sfeer is zo alom aanwezig dat je zelf even terug gaat in de tijd. Als je daar doorheen kunt kijken (of zoals ik: juist van kunt genieten) heb je met BTTF een film te pakken die tot het beste gerekend mag worden dat ooit op het witte doek is verschenen.

Het sterkste is wellicht de manier hoe de film in elkaar zit: Het spannende, en ook grappige verhaal wordt fantastisch verteld: hoewel er veel bijzondere dingen gebeuren, is voor de kijker altijd duidelijk wat er precies aan de hand is, waardoor spanning en humor nooit verloren gaan. Bijvoorbeeld: als Marty Doc voor het eerst treft is dat op de locatie Twin Pines Mall. Hier vertelt doc over Peabody en de pijnbomen die daar vroeger groeiden. Als Marty terug reist, komt hij in een landbouw gebied, rijdt langs de brievenbus van Peabody en rijdt ondertussen een pijnboom kapot, waardoor er nog slechts één pijnboom blijft staan. Als Marty aan het eind van de film wederom in de Mall aankomt, heet deze Lone Pine Mall.
Een grapje, een detail slechts eigenlijk, dat we volledig begrijpen doordat Doc die ene zin heeft gezegd over Paebody aan het begin van de film, en waarmee de link tussen heden en verleden mooi duidelijk wordt gemaakt.
Ditzelfde gebeurt bijvoorbeeld met de folder over de klokkentoren: ogenschijnlijk onbelangrijk in 1985, maar later van cruciaal belang om terug te keren naar dat jaar.. Ook Marty's succesvolle optreden in 1955 krijgt extra glans omdat we hem al eerder in 1985 zagen falen voor de jury.

De toekomst beïnvloedt in deze film ook het verleden, met burgemeester Goldie Wilson, waarvan we eerst in 1985 al zien de hij burgemeester is, waarna Marty de schoonmaker Wilson op het idee brengt om burgemeester te worden. Het gebeurt ook met de muziek van Chuck Berry: Marty gebruikt wederom kennis uit de toekomst en introduceert het in het verleden.
Dit is tijd-technisch natuurlijk niet mogelijk. Deze kleine grapjes zijn echter totaal ondergeschikt aan het grote verhaal, dus ik kan hier wel doorheen kijken, ook omdat deze kleine knipoogjes de film nu juist zo lekker luchtig houden.

Het grappige romantische verhaal waarbij Marty zijn ouders moet koppelen, speelt zich af een romantische versie van de jaren '50. Jukeboxen, klassieke auto's en swingende rock 'n roll... De hoogtijdagen van modern Amerika worden hier prachtig neergezet. Hoewel het ook weer niet allemaal perfect was.. Pesterijen, racisme, aanranding en geweld kwamen ook in de jaren '50 voor, zoals we zien.

De hele film oogt als een soort Truman-show achtige versie van de jaren '50. Alles ziet er wat filmset-achtig uit, alsof het decors zijn. De personages acteren ook vrijwel allemaal behoorlijk karikaturaal, en gaan regelmatig over de top. Het geeft het geheel een wat onwerkelijk gevoel, als een droom bijna. Maar dat past perfect in de snelle sfeer van deze film, waarbij het nooit te zwaar wordt, en het kinderlijke enthousiasme bewaard blijft. Met name Doc heeft een fantastische rol, en is erg grappig als het wereldvreemde genie: "Please excuse the crudity of this model. I didn't have time to build it to scale or paint it." Geweldig!

Pluspunten ook voor de muziek die een mooi contrast laat zien tussen de relaxte jaren '50 en de rockende jaren '80. Ook de muziek van Silvestri is belangrijk voor de spanning, met name in de climax naar het einde toe. Het is letterlijk een race tegen de klok en dat wordt hier met zoveel spanning gebracht, dat ik het elke keer nog voel als ik de film zie. Iconische beelden ook: Doc die aan de klok hangt (net als in Safety Last, en in het begin van de film wanneer we alle klokken zien), en natuurlijk de DeLorean die weg flitst en alleen twee brandende sporen nalaat.

Een film die alles doet wat een film maar kan doen: spanning, humor, science fiction, memorabele personages, mooie decors, sfeervolle muziek, actie, romantiek en een mooie positieve boodschap om meer naar huis te nemen. Kan het vollediger?

Dit eerste deel van de trilogie is gewoonweg perfect. 5*

Een postapocalyptisch woestijnlandschap. Een mooie stoere vrouw in de hoofdrol. Metaforen die lijken te hinten naar de politiek van de VS. Communes die hun eigen boontjes doppen. Surrealistische drugsroezen. Een langzaam verteld verhaal. Een plot over overleven en samenleven...

Deze film bevat allerlei ingredienten die mij altijd enthousiast maken om een film te kijken. Waar gaat het dan mis? Is het omdat ik niet mee kan keven met de hoofdrolspeelster en haar beweegredenen niet begrijp? Is het omdat het verhaal, voor zover er een verhaal is, maar voortkabbelt? Of is het omdat ik me oprecht verveelde tijdens de film en me echt zat af te vragen wanneer het nu eens afgelopen is? Waarschijnlijk van alles wat.

Jim Carrey speelde leuk, altijd een sympathieke acteur gevonden. Maar voor de rest kan deze film makkelijk overgeslagen worden wat mij betreft. Mooie woestijnbeelden en Jim Carrey, vandaar mijn score.

2*

Bijzonder filmpje. Vanwege de controverse bekeken want ik was wel benieuwd waar het om te doen was.

Dat was al snel duidelijk: na een heftige verkrachting gaan de twee hoofdpersonages op een roadtrip zonder echt doel, en onderweg beroven en vermoorden ze willekeurig mensen, maar vooral mannen moeten eraan geloven. Het voelt nogal willekeurig allemaal, en dat is precies de bedoeling.
Zoals opgemerkt wordt wanneer een krantenbericht vermeld dat ze mensen doden zonder reden: “zou het moreler zijn als we het voor geld deden?”

De film toont echte penetratie en orale sex en is daarmee een bijzondere mix van porno en actie. Van seksuele hoogtepunten naar geweldsuitspattingen vliegt de film de korte speelduur door. Het geweld is grof, maar niet heel goed in beeld gebracht en komt daardoor wat goedkoop over, net als de hele look van de film.

Een fijn rauw filmpje, en weer eens wat anders. Geen topper, daarvoor vond ik het te herhalend allemaal. Maar zeker een bijzondere kijkervaring.

3*

Na zaterdagavond vanwege een uitverkochte zaal (!) naar huis gekeerd te zijn, gisteravond poging twee. Gelukkig was het een stuk rustiger, en dus hadden we alle ruimte om deze prima film te ervaren.

WO2 films interesseren me vaak niet zoveel. Los van enkele uitzonderingen heb ik vaak het gevoel naar min of meer hetzelfde verhaal te kijken, met dezelfde trucjes: kou, armoede, fietsen, onverzettelijke Nederlanders, stereotype Duitsers en dat alles gehuld in grauwe grijs-groene tinten.

Dat is in deze film anders. Al snel wordt duidelijk dat ook aan de kant van de Nederlanders genoeg nazi-sympathisanten zijn, en dat daar in het grootste geheim tegen opgetreden moet worden. Ook fijn dat de film zich niet afspeelt in de koude polders, maar vooral in prachtige oude steden, die sterk bijdragen aan de sfeer van de film.

Het acteer werk vind ik aardig, maar niet spectaculair. Sommige dialogen komen wat houterig over, en heroïsche uitspraken komen in het Nederlands toch vaak wat geforceerder over dan in het Engels.

Minpunten vond ik de manier waarop het gezin van Atsma uitgewerkt was. Erg clichématig, en wat klef. Ook de flashbacks met de verdrinkende jongen en de zoon die uit de boom valt vond ik nogal goedkoop. Het voegde niet veel toe naar mijn mening.

De spanning vond ik het grootste pluspunt van de film. Hoewel de film wat lang duurt (al dat gepraat over bankierszaken is nogal taaie kost, met name in het begin van de film) blijft de spanning tot het eind voelbaar. Je vraagt je steeds af of ze ontdekt zullen worden, hoe, en door wie ze verraden zullen worden.

Vermakelijke film. De postapocalyptische sfeer is fijn neergezet. De combi van steampunk en 80’s Sunset Strip rockoutfits werkt goed. Het verhaal is weinig bijzonder, maar de film bevat voldoende vaart om het boeiend te houden tot het eind. Popcornvermaak, en camp, maar ik kon er van genieten.

3*

Vanwege alle hype wilde ik deze toch wel eens zien. Met de poppen heb ik nooit gespeeld, ik was meer van de Lego en Mecano, maar natuurlijk ken ik ze en was eerlijk gezegd wel benieuwd naar deze film.

De film zaagt van dik hout planken. Van het begin af aan is duidelijk dat deze perfecte Barbie wereld een plastic facade is, en dat er al snel scheurtjes in zullen ontstaan. Dat gebeurt dan ook vlot in het verhaal, en zodoende ontdekt Barbie dat ze voor veel vrouwen helaas geen rolmodel is, maar eerder een ideaalbeeld dat onhaalbaar is. In de echte wereld hebben vrouwen het namelijk niet zo makkelijk als in Barbieland.

De feministische boodschap ligt er dik bovenop, en wordt weinig subtiel gebracht. Oo zich valt er veel voor te zeggen: vrouwen lopen nog vaak tegen een glazen plafond aan en er zullen vast veel bedrijven zijn waar vrouwen niet de carrière kunnen maken die ze willen, vanwege hun sekse. Een misstand die terecht aangekaart wordt.

Helaas grossiert de film vervolgens in stereotyperingen waardoor de film soms meer neigt naar een anti-man film dan naar een pamflet dat vrouwen een hart onder de riem kan steken. Nu is dat is dat in Barbieland te begrijpen, want dat zijn poppen en het karikaturale werkt daar wel.
Maar in de echte wereld zien we intelligente en sterke vrouwen van vlees en bloed, maar zijn de karakters van de mannen allemaal belachelijk karikaturaal geschreven.
Bijvoorbeeld de scene waarin Barbie bejegend wordt door de bouwvakkers. Ook de CEO van Mattel en zijn meelopers worden allemaal als dommig neergezet. Geen uitzonderingen.
De mannen die Ken bewondert zijn sportmacho’s, en zakenmannen die het patriarchaat in stand houden. En zelfs de aardige vader van de moeder en dochter die mee reizen naar Barbieland, krijgt in zijn twee korte momenten slechts onnozele dingen te zeggen. Werkelijk geen één man in de echte wereld komt er goed vanaf, en in Barbieland zijn enkel Ken’s te vinden die ofwel een patriarchaat vormen, ofwel dommig en onzeker achter Barbie aan huppelen.

De film is mooi gemaakt, kent goede humor en kaart op een originele manier het onrecht aan dat vrouwen te deel kan vallen. Maar door alle mannen zo slecht, seksistisch en dom neer te zetten wordt dat doel maar matig behaald, en dringt zich eerde de vraag zich op hoe het toch mogelijk is dat deze intelligente vrouwen door deze volledig incapabele mannen onderdrukt blijven.

3*

In tegenstelling tot het wat mager onderbouwde commentaar boven mijn post, vind ik dit echt een topfilm!

De band tussen vader en zoon wordt prachtig neergezet, en de vertelling waarin fantasie en werkelijkheid in elkaar overvloeien is geweldig verbeeld. Je zou zelf willen dat je ook een leven hebt geleid als Edward Bloom. Of dat je het zou kunnen verzinnen.

Als uiteindelijke thema bleef bij mij hangen dat fantasie niet ondergeschikt is aan de realiteit, maar dat deze elkaar goed aan kunnen vullen. Wie romantiseert nu eenmaal niet zijn eigen geschiedenis tot zekere hoogte?

Met een lach en een flinke traan gekeken deze film, en dat ga ik zeker nog vaker doen.

Voor de 5e keer herzien, halve punt erbij!

Wat een heerlijk absurde film is dit ook. The Dude is de ultieme anti-held: lui, onverzorgd, geen doel, werkloos... en toch mag je hem direct. Zijn vriendelijke houding naar alles en iedereen, en zijn tevredenheid met zijn simpele bestaan maken van hem een soort rustpunt, te midden van alle chaos waardoor hij omringd wordt.

En chaos... dat is er genoeg. Het warrige misdaadverhaal, waarbij telkens weer nieuwe personages op lijken te duiken die er op één of andere manier mee te maken hebben, is voor de kijker al bijna net zo verwarrend als voor the Dude zelf. Zijn frustratie snappen we, want het is voor ons ook een onduidelijke situatie. Maar hij houdt zijn hoofd vrijwel de hele film koel, en dat kan alleen maar geprezen worden in een plot als deze.

Er zijn maar weinig films met zoveel leuke personages: Walter, Donny, Jesus om er maar een paar te noemen. Ook Brandt, gespeeld door Philip Seymour Hoffman vind ik ondanks zijn kleine rol een hilarisch personage, met zijn voortdurend ongemakkelijke houding.

De droge humor moet je liggen, maar ik zit toch echt regelmatig hardop lachend te kijken: als the Dude zich weer eens ergens uit probeert te kletsen, als ze hamburgers eten in Dude's vernielde auto, de nihilisten die met wat kleingeld genoegen willen nemen, de bedreigingen van Jesus, Walter's voorturende gemaal over Vietnam en de manier waarop hij de losgeld situatie aanpakt in Rambo-stijl.. Ik vind het enorm grappig allemaal, en kan me geen film bedenken die makkelijk de vergelijking met deze unieke film kan doorstaan.

4,5*

Een langzame rit.

Een motorfilm doet het vaak goed bij mij. Een klassieker als Easy Rider of The Wild One kan ik eindeloos kijken, en de komischere varianten zoals Wild Hogs vind ik leuk voor de afwisseling. Dus ik was benieuwd naar deze vrij nieuwe film.

Het begint allemaal veelbelovend. Kroeggevechten, roekeloze tochtjes op de motor en ruige feesten. Veel swingende muziek op de achtergrond en fijne locaties. Maar daarna wordt het langzaamaan minder.

De film maakt de originele maar vreemde keus om alles te vertellen door de ogen van Kathy, de vrouw van Benny, één van de bikers.

Vreemd, omdat de wereld van motorclubs vrijwel uitsluitend een mannending is en hoewel we zo door de ogen van een buitenstaander meekijken, zorgt het ook voor een afstand tussen het verhaal en het publiek. Wat niet helpt, is dat Kathy geen interessant personage is, en haar verhaal vooral lijkt te dienen als een soort vooce-over, maar dan in interview vorm.

Ook Benny is niet erg boeiend. Hij ziet er cool uit en staat zijn mannetje, maar zijn zwijgzame en ogenschijnlijk emotieloze karakter helpen niet om sympathie te kweken. President Johnny weet me wel voor zich te winnen, een aangename rol van Tom Hardy.

De film wil graag cool zijn: er wordt veel gedronken, gerookt, en elke man praat op een bedachtzame toon met een grommend stemgeluid .dat is even leuk, maar naarmate de film vordert mag er meer dynamiek getoond worden.

Het verhaal stelt weinig voor, het is meer een terugblik op een tijdperk dan een mooi kloppend verhaal. Op zich niet erg, maar het zorgt er wel voor dat de spanning vaak ver te zoeken is.

Een fijne sfeer, stoere motoren en mooie sets. Dat werkt in het voordeel van de film. Maar daarnaast vond ik deze mooi gemaakte bikerfilm helaas aan de saaie kant.

2*

Ik vermoed dat het ziekenhuis hem niet zag als suicidaal. Net als de recensie laat horen ziet de wereld hem na zijn extreme daad als een groot artiest, een kunstenaar die een nieuwe vorm van realisme brengt. Het fysieke en sadomachistische soort dat we kennen uit de body-art van de jaren ‘70 (waarbij kunstenaars zichzelf regelmatig ernstig verwondden).

Birdman is een bijzondere film, eentje die echt mijn verwachtingen overtrof. Gisteravond aangezet zonder enige voorkennis, en heel aangenaam verrast.
Het personage Birdman lijkt een duidelijke hint naar Batman, het personage waar ik Michael Keaton vooral van ken. Voor mij ging deze film dan ook vooral over een acteur die nog altijd in de schaduw staat van de personages die hij speelde, en dus nog steeds op zoek is naar erkenning. Net als alle andere mensen om hem heen trouwens. Hij is verbitterd en leeft in het verleden, nu moet hij de nieuwe tijd omarmen en daarnaast zich letterlijk bloot geven om het publiek opnieuw voor hem te winnen.

Visueel is de film fantastisch. De morsige theaterkleedkamers, het podium, de straten en kroegen van New York: het ziet er allemaal te gek uit. Ook de ‘fantasy’ elementen die zijn toegevoegd zoals het Birdman personage, zien er goed uit.
Vrijwel de hele film lijkt er een jazzy soundtrack te spelen, die we soms letterlijk zien. Dit zorgt voor wat surrealistische momenten, en draagt goed bij aan de verknipte sfeer die steeds meer ontstaat. Al dat big band tromgeroffel maakt het lekker nerveus, en geeft de film daarnaast de grandeur van de oude theaterwereld.

Het camerawerk is super: bijna de hele film heb je het gevoel naar één longshot te kijken, hoewel in sommige doorgangen duidelijk is dat er een nieuwe scene start. Het effect van deze oneshot is dat de vaart er goed in blijft. Daarnaast zorgt het ervoor dat de camera vaak langer dan gebruikelijk in moderne films, op een personage gericht is terwijl hij/zij een monoloog afsteekt. Hierdoor zien we hoe ontzettend goed er gespeeld wordt, blijven we in de emotie en worden we niet afgeleid door onnodige cuts naar bijvoorbeeld de persoon tegen wie gesproken wordt. Een mooie verwijzing naar de theaterwereld ook, waar natuurlijk altijd nonstop geacteerd wordt op het podium, zonder cuts.

Het einde is me nog wat onduidelijk: de hele film door lijken de superkrachten alleen in zijn hoofd te bestaan (wanneer hij de kleedkamer op telekinetische wijze vernield, blijkt dit een illusie: als zijn producer binnenkomt zien we hem gewoon met zijn handen alles kort en klein slaan. En zijn vlucht naar het theater bleek een gewone taxirit te zijn, getuige de kwade chauffeur), maar het allerlaatste moment van de film bracht me hierover aan het twijfelen. Of heeft hij zich eindelijk verzoend met zijn memorabele personage en is één geworden met Birdman?

Wie zal het zeggen. Voor mij is deze film de verassing van alle films die ik de laatste tijd gezien heb. Vreemd dat ik deze destijds helemaal gemist heb trouwens.

4,5*

Bijzonder fijne aflevering van Black Mirror. Een overkoepeld sciencefiction verhaal, waarbinnen twee andere verhalen verteld worden. Met name het eerste is erg gruwelijk, en de tweede is naast erg komisch, vooral verontrustend. De setting in het Black Museum werkt goed, en de museumhouder is een goede verteller, die ons meeneemt in zijn bijzondere verhalen. De twist op het eind (moeder leeft voort in het meisje) voelde nogal overbodig en voegde werkelijk niets toe aan het verhaal, het deed er zelfs afbreuk aan. Verder één van de betere afleveringen.

4*

In een verlaten schoolgebouw heb ik zojuist in mijn eentje Black Swan zitten kijken... Niet de beste keus voor dit moment, de stilte valt zwaar...

Maar wat een film zeg. Prachtig drama over de groei van een bang, perfectionistisch en onzeker meisje naar een vrije, volwassen en zelfbewuste vrouw. De parallel tussen haar metamorfose en dat van de zwaan zie je natuurlijk al meteen aankomen, maar dat neemt niet weg dat de film geen moment saai wordt. Mede dankzij de verontrustende hallucinaties (metafoor voor de angsten die gepaard gaan bij een overgangsperiode? Het breken van nagels is een bekend droombeeld, net als seksuele fantasieën natuurlijk) zat ik de hele film op het puntje van mijn stoel. Verontrustend, maar ik kon niet wegkijken. De glimp die ze regelmatig opvangt van haar toekomstige zelf beangstigt haar in eerste instantie, maar uiteindelijk offert ze haar onschuld op om de zwarte zwaan te kunnen worden.

Het einde vond ik wat dubbel. Ik beschouw het als een hallucinatie, want de grote bloedvlek op het smetteloze wit zou vast al eerder op zijn gevallen. Volgens mij is de strekking zoiets als: wanneer de rol van haar jeugdige onschuldige leven voltooid is (de witte zwaan sterft), is ze eindelijk vrouw: los van haar moeder, en haar kinderlijke onschuld voorgoed kwijt.

Een film die veel reacties los maakt zo te lezen...


Afgelopen Zaterdag zag ik Blackkklansman in de bioscoop. Na afloop bleef ik met gemengde gevoelens achter.. hoe moet ik deze film beoordelen?

De thematiek van Blackkklansman is enorm actueel, en de film laat dit dan ook meerdere keren duidelijk merken, voordat het eind een directe link naar de actualiteit biedt. De thematiek en de boodschap zijn dus interessant, net als het verhaal van Ron en de andere agenten. Dat Blackkklansman in deze tijd een belangrijke film is, mag duidelijk zijn. 5* voor het idee, en de durf om deze scherpe actuele film te maken.

Maar voor alleen het maatschappelijk belang ga ik niet naar de bioscoop, dan kijk ik wel een documentaire. Het film moet, ongeacht het verhaal, op een bepaalde manier vermakelijk zijn: je moet erom lachen, je zit in spanning, je voelt intens mee met personages... En daar schort het soms aan in deze film. Hoewel meerdere momenten flinke indruk maken (de ontmoetingen met de KKK zijn erg spannend, net als de journaalbeelden aan het eind, en het lynchverhaal van de oude man is bijzonder indrukwekkend) vond ik de film wat langdradig. De film had van mij een half uur korter mogen duren, en was dan wellicht sterker overgekomen.

De trailer, en ook de opening van de film zijn wat misleidend: ik verwachte namelijk een wat meer humoristische film, wellicht zelfs wat over-de-top benadering van dit waargebeurde verhaal. Als een modern eerbetoon aan Blacxploitation films wellicht. De filmtitel, de typografie en de opening (based on true sh*t) lieten me ook die waan.

Blackklansman is een erg goede film, heeft een aantal leuke personages, en zit vol mooie oude kleuren en fijne muziek. Maar het verhaal wordt uiteindelijk vrij degelijk, maar ook wat standaard vertelt. En dat is niet verkeerd, maar het beantwoorde niet aan mijn verwachtingen. Een prima film dus en een heldere boodschap, maar ik bleef achter met het gevoel dat er meer in had gezeten.

Deze stond al lang op mijn lijst, vandaag eindelijk gezien. Schitterende film! Met name de sets, de sfeer en de manier waarop de toekomst is vormgegeven, vind ik fantastisch. futuristisch, maar op een klassieke manier.

Hoewel het zich in de toekomst afspeelt (een jaartje vanaf nu ) ziet LA er uit als een uitgewoonde stad. Vuil, ongedierte, stof... we zien het allemaal. Dat geeft de film een erg smoezelige look, en in combinatie met de belichting ademt de hele film een typische film-noir sfeer uit. Veel mooie beelden, met prachige belichting.

Heel sterk vind ik ook de muziek van Vangelis. Onder een film als deze had gemakkelijk jaren 80 beats gekund, maar de sferische muziek maakt dat deze film heel klassiek overkomt. Film noir, maar de scene in de slaapkamer ademt een bijna gotische sfeer uit. De laatste scenes (het dak) geven de film weer die klassieke uitstraling, met al die ornamenten neigt het geheel naar een Griekse mythologische tragedie. Ook het trage tempo van de film maakt dat het allemaal gewichtig aanvoelt.

Mooi gemaakt drama, in een science fiction jasje.

Een bijzonder mooie film. Het verhaal is weliswaar wat dun, maar de manier waarop het vertelt en verbeeld wordt maakt veel goed. De film oogt zoveel stijl uit, dat het de gemiddelde filmervaring ruim overtreft. De muziek, de decors, de tijd die genomen wordt om gesprekken te laten lopen, om blikken te vangen... het doet bijna denken aan een moderne variant op een Leone western.

4*

Sympathieke film over twee alleenstaande ouders die om elkaar heen draaien. Ondanks de vele grappen, is er ook regelmatig ruimte voor een emotionele noot, waardoor de film meer hart krijgt. Uiteraard is het een Sandler film, dus diepgaande psychologie hoeven we niet te verwachten. Maar het verhaal loopt lekker vlot, biedt voldoende afwisseling en Sandlers droogkomische opmerkingen werken goed. Vermakelijk.

3,5*

Een film die ik met mijn hart beoordeel en minder met mijn verstand.

Het verhaal is bijzonder eenvoudig: puberend buitenbeentje moet zichzelf ontdekken, en muziek geeft hem de kracht om dat te doen. Het eerste uur voelde voor mij alsof mijn eigen jeugd op het witte doek te zien was: buitenbeentje op school, hardwerkende ouders, ontluikende creatieve talenten, en een obsessie met muziek. In mijn geval was het Bon Jovi, Guns 'n Roses en ook Bruce Springsteen, en het gevoel van 'eindelijk begrip vinden' in de teksten van een artiest uit een andere tijd, is heel herkenbaar. Deze film zet treffend neer hoe inspirerende teksten en opzwepende muziek het alledaagse leven kunnen verlichten, of zelfs kunnen verbeteren. Hoe muziek een uitvlucht kan zijn, en tevens een katalysator kan zijn die je kan helpen boven jezelf uit te stijgen.

Sommige scenes voelden wat overbodig (de musical-achtige scene op de markt) bijvoorbeeld, en ook de dansscene op Born to Run was nogal tenenkrommend.
Heel sterk vond ik het vader-zoon verhaal. Hoewel het alle clichés keurig aftikt, raakte het me flink. Wat met name te danken is aan het overtuigende acteerwerk van Javed's vader. Je voelt de harde strijd die deze buitenstaander in Groot-Brittanië moet leveren om met enige waardigheid te kunnen leven. En je voelt zijn frustratie wanneer hij merkt dat hij hierin amper slaagt en zichzelf ziet vervreemden van zijn zoon.

Een film met naast een groot optimisme ook een flinke traan. Precies zoals de muziek van The Boss altijd al was.

4*

Bloodsport had ik als kind op VHS en de film heb ik in mijn jeugd dan ook talloze keren gezien. Onlangs in een vlaag van sentiment de DVD gekocht en de film maar eens herzien. Blijft deze film overeind na al die jaren?

Ja... en toch ook niet helemaal. Bloodsport is filmtechnisch gesproken geen topper. Het verhaal is eenvoudig en de acteerprestaties zijn wisselend. Maar toch heeft het allemaal wel wat.

De groezelige sfeer van The Walled City (Bloodsport is trouwens voor zover ik weet één van de weinige films die ooit in Kowloon is opgenomen) zorgt voor een bijzonder dreigende achtergrond waardoor de illegaliteit van de vechtsport goed benadrukt wordt. De smalle steegjes zonder daglicht, met verdachte figuren die overal rond lijken te sluipen... erg mooi neergezet.

De acteerprestaties van de vechters zijn op zijn best middelmatig te noemen, en ook JC doet hier hard zijn best, maar overtuigd niet echt als hij spreekt. Zijn gebrekkige uitspraak is daar mede schuldig aan. Ook zijn rivaal Chong Li is niet echt overtuigend in acteren.

Beide heren scoren natuurlijk wel punten als het aankomt op wat ze het beste doen: vechten. De scenes in de ring zien er te gek uit, alle verschillende vechtstijlen die langs komen blijven verassen, en leveren interessante gevechten op, hoewel sommige vechters wel erg stereotype (bijna racistisch) worden neergezet.

Leuk en ietwat flauw zijn de bijpersonages, van onbenullige bokser Jackson, de man met een hart van goud, tot de karikaturaal domme agenten die in sommige scenes slapstick-achtige situaties ontketenen.

Een groot pluspunt in deze film vind ik de pompende muziek die het geheel ondersteund. Met name in de finale zorgt dit ervoor dat de film naar een (ontzettend voorspelbare en typische jaren 80) climax wordt gepusht, en gecombineerd met de mooie actie, en de nodige humor maakt dat van Bloodsport een film die gewoon heel fijn is om weer eens te zien.

Op zich bijzonder dat ik als muzikant deze beroemde muziekfilm nooit had gezien. Want wat een leuke film is dit. De Blues Brothers zijn iconische personages met hun pakken, hoeden en brillen en blijven in elke situatie het hoofd koel houden. Met veel humor en nog meer muziek wordt dit hoopvolle komische verhaal over verlossing verteld.

Toch vielen me ook wat minpunten op. Zo was de rol van Jake's ex totaal overbodig, en haar wraakacties vielen dan ook uit de toon in dit luchtige verhaal. Dat kan ook gezegd worden van de groep nazi's. Hun bijdrage had makkelijk gemist kunnen worden, dan hadden we ook niet dat absurde einde van de achtervolging in de film gehad.

Waar de film een warm verhaal verteld over vriendschap en anderen helpen, wordt er visueel vooral aandacht besteed aan te gekke muziekscenes (de westernbar is mijn favoriet) die het verhaal de nodige swing geven.

Het enorme over-de-top einde valt enigszins uit de toon vergeleken met de rest van de film, maar is desondanks een genot om naar te kijken. Talloze politieauto's die in de prak gereden worden en tot slot komt zelfs het leger langs met een tank (!) om Chicago van de Blues Brothers af te helpen.

Alleen al de muziekiconen die meespelen in deze film maken het de moeite waard. Samen met het verhaal, de actie en humor is deze film een plezier om te kijken!

4*

Een enigszins rommelige film waarin we midden in de politieke onrust van de jaren 70 belanden. De film kiest wat dat betreft een origineler uitgangspunt dan veel andere films over artiesten (de gebruikelijke rise-fall-win) en dat waardeer ik.

Maar ik vond de film een taaie zit. De scenes in Londen zijn weinig interessant, het gejam van de muzikanten is leuk, maar verder voelt het allemaal vlak. Ook het hele politieke conflict blijft oppervlakkig, terwijl er wel veel naar verwezen wordt. De urgentie die hier getoond wordt voelde ik niet.

Ook het gekibbel met de platenmaatschappij voelde misplaatst in deze film, waarin Bob even als een muzikale underdog neergezet om vervolgens natuurlijk zijn meest succesvolle plaat te maken. De scene lijkt zo gekopieerd uit bijvoorbeeld Bohemian Rhapsody, en voelt kunstmatig omdat Bob’s muzikale succes verder nergens betwist wordt.

Ook de scene rond zijn maat die hem financieel oplicht is een korte explosie van geweld, en blijft daarna open. Wat voegde dit toe?

De film lijkt op veel paarden tegelijk te wedden en zo wordt geen enkele verhaallijn echt uitgediept.

De spaarzame live concerten bleven gelukkig tot een minimum beperkt. Want hoe goed Bob Marley live ook was, in deze film voelen ze geforceerd en onecht. Misschien ligt het aan de matige playback, maar deze momenten deden me niets, terwijl ik normaal gesproken van livemuziek in films altijd blij wordt. Ook de sound van live opnames klonk leeg. Vergelijk dat met de opening van A Star is Born waar Bradley Cooper het podium oploopt en je ziet hoe het ook kan.

Sowieso heeft de film een erg kunstmatige feel, waar de rauwheid en diepte van reggae nauwelijks in terug te vinden is.

Maar de film kent ook een aantal mooie beelden en natuurlijk goede muziek. Ik bleef achter met het gevoel dat er meer in had gezeten.

Een halve punt extra voor de vertolking van Redemption Song, de enige live versie die ik voelde.

2*

Duidelijk een film die heel verschillend beoordeeld wordt. Het lijkt een strijd tussen Queen fans die een meer gedetailleerde en kloppende documentaire hadden gewild, en tussen filmfanaten die genieten van de muziek en de mooie beelden. Zelf behoor ik tot de laatste groep.

Dat sommige details voor het dramatische effect aangepast zijn, vind ik geen probleem. Dit is geen documentaire, maar een film. Een gedramatiseerde versie van de werkelijkheid. The Doors van Stone kreeg destijds dezelfde kritiek, Maar als groot fan van The Doors kan ik me toch prima vinden in die film. En hoewel ik de muziek goed vindt, heeft Queen me altijd wat minder bekoord.

Maar deze film... dit is toch gewoon een pareltje? Een krachtig verhaal, degelijk geacteerd, goed gelijkende personages, fantastische muziek, overdonderende livebeelden... ik zat meerdere keren met kippenvel op de armen, en af en toe met een traan toe te kijken naar dit meeslepende schouwspel.

De hele film maakt van Freddie een tragische held, een man die ondanks zijn persoonlijke problemen in staat bleek om de band, maar vooral het publiek, naar een hoger plan te tillen.

Zelf vind ik het dan ook geen probleem dat de duistere kanten wat minder gedetailleerd belicht worden. Deze film gaat voor mij namelijk vooral om Freddie’s artistieke vaardigheden. Je voelt als kijker de energie die hij geeft in zijn muziek, en hoe zich dat vertaalt naar het publiek.

En dat is waarom ik naar de film ga: om geraakt te worden, om mee te leven met personages, om enthousiast te worden over het betreffende onderwerp (ik krijg meteen zin om weer eens een Queen plaat op te zetten). Als ik na de film het gevoel heb iets bijzonders gezien te hebben, is het raak. En deze film is absoluut raak.

Wellicht had ik me iets teveel verheugd op deze film. Boogie Nights stond al jaren op mijn to-watch-list, en gisteren kwam het er dan eindelijk van. De verwachtingen waren hooggespannen, en misschien dat ik daardoor niet zo enthousiast ben als dat ik had gehoopt.

Boogie Nights volgt het rise-and-fall thema dat we kennen uit films als Goodfellas en Casino. Meerdere keren moest ik dan ook aan die films denken. Wellicht omdat het verhaal van de hoofdpersoon in deze films minstens zo belangrijk is als de gehele setting. De scene, het wereldje... of dat nu de maffia is of de porno-industrie. In beide gevallen zet je als kijker een voet in een wereld die voor velen ver weg is.
Boogie Nights slaagt bijzonder goed in het neerzetten van die scene, en zet het decadente porno-wereldje goed neer met de pool-partys, drugs, handeltjes en de onoverkomelijke concurrentie tussen de acteurs.

Een minpunt vond ik hoe sommige karakters neergezet worden. Als kijker is er weinig ruimte voor eigen invulling in de psyche van deze karakters. Het ligt er namelijk allemaal nogal dik bovenop, en de film doet er alles aan om het zo duidelijk mogelijk te maken. Zo is Dirk Diggler (evenals Rollergirl) duidelijk een beschadigd mens die op zoek is naar de liefde van een moeder, of in ieder geval een moeder-figuur. Dat wordt dan ook meerdere keren in beeld gebracht of letterlijk gezegd.
Ook wordt er regelmatig weinig subtiel op gehamerd dat Dirk niet al te snugger is (In het interview: volgens hem was Napoleon een koning, wat niet klopt. Genoeg tekenen dat zijn algemene ontwikkeling wellicht wat gaatjes vertoont, dat kun je als kijker zelf invullen. Maar de film kiest ervoor om Dirk na die opmerking nog te laten zegen... "in the Roman empire" wat nogal uit de bocht vliegt voor mijn gevoel. Dit neigt meer naar Spinal Tap-personages dan naar een daadwerkelijk mens.). Hierdoor lijkt zijn karakter wellicht sympathiek, maar komt ook nogal karikaturaal over. Dit is Wahlberg echter niet aan te rekenen, hij speelt bijzonder goed.
Ook het personage van de Colonel vloog uit de bocht toen hij in de cel bekende dat hij was opgepakt wegens kinderporno. Dat behoeft verder geen uitleg en roept al genoeg afkeer op bij de kijker. Maar de Colonel weidt vervolgens uit over waarom hij er zo van houdt.

De gehele cast speelt sterk. Het eerste uur was ik verbaasd over de vele bekende gezichten die voorbij komen. Het acteerwerk is over de gehele linie dan ook sterk te noemen. Je leeft mee met deze personages, die ver van de gangbare maatschappij verwijderd zijn, maar tevens met de zelfde menselijke problemen en tekortkomingen kampen die we allemaal kennen.

Boogie Nights biedt een interessante kijk in de snelle maar tragische wereld van de porno-industrie. Tevens voelt het als een soort tijdsdocument. Een eerbetoon aan een tijd waarin films daadwerkelijk films waren in plaats van met de losse hand geschoten amateuropnames. Een tijd waarin regisseurs met visie iets probeerden over te brengen, ongeacht het filmgenre.
Tel daarbij de mooie decors en de swingende muziek, en je hebt een erg fijne film te pakken. Ik heb het gevoel dat deze bij mij nog even moet rijpen. Wellicht doet een tweede kijkbeurt het (nog) beter.

3,5*

Een erg vermakelijke film met een kleine cultstatus over twee broers die gangsters vermoorden en een bezeten politieagent die hen op het spoor is. De film kent een aantal goede actiescenes, een paar leuke grappen (helaas ook wat flauwe) en een vlotte soundtrack.

Toch had ik het gevoel te kijken naar een Tarantino rip off. Gangsters met een eigen taaltje, de rechercheur met zijn maniertjes, religieuze teksten voor de schietpartijen, het eindeloze gespeel met flashbacks… de film wil heel graag hip, eigenzinnig en cool overkomen, maar het voelt allemaal erg gekunsteld en helaas ondertussen ook erg gedateerd.

De twist dat Il Duce hun vader blijkt te zijn is origineel, maar schoot hij 10 minuten eerder niet nog zijn geweren leeg op hen voor die witte villa, het vuurgevecht waarin Rocco zijn vinger verloor? Een beetje vreemd.

Leuke film om eens gezien te hebben. Ik heb me er prima mee vermaakt. Maar een tweede keer zal ik hem niet aanzetten en de positie in de top 250 is mij al helemaal een raadsel. Ik vermoed dat de film nog leunt op de status die het had destijds en dat nostalgie een belangrijke rol speelt.

3*

Ik was weinig bekend met Bowie’s levensverhaal, dus deze docu bood me de algemene informatie. Wat dat betreft is hij erg informatief. Maar voor een artiest die show en vorm altijd belangrijk heeft gevonden is dit een teleurstellende documentaire.

Bowie is zelf vrij veel aan het woord (oude interviews), maar het meerendeel van de tijd wordt gevuld met ex vriendinnen en ex managers. Hun verhalen bieden wel informatie over de man achter de ster, maar zijn niet heel spannend om naar te luisteren.

Qua beeldtaal wordt er volop gebruik gemaakt van after effects, waardoor we vaak met foto’s opgescheept zitten van Bowie, in plaats van daadwerkelijke videobeelden.

Het grote gemis is echter de muziek van de man, want die ontbreekt volledig. En dat is toch wel een enorme tekortkoming in een muziekdocumentaire.

2,5*

Wie een Disney-achtige film verwacht, komt hier bedrogen uit. Deze animatiefilm is erg duister, en behandelt zaken als geweld en onderdrukking van vrouwen. Een jong meisje groeit op onder het Taliban bewind en moet haar weg zien te vinden in deze gevaarlijke wereld, waarin elke stap gecontroleerd lijkt te worden door machtsbeluste mannen. Dankzij haar fantasie en haar moedige karakter weet ze weerstand te bieden aan deze vreselijke wereld. Een vergelijking met Pan’s Labyrinth is snel gemaakt, hoewel het onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid hier veel duidelijker is, voor zowel het publiek als de hoofdpersoon.

Erg mooie film, mooi getekend ook. Ondanks dat het verhaal in het begin wat stijfjes verloopt, komt het in het tweede deel goed op gang. Met name de fantasie-scenes zijn mooi gemaakt, hoewel ze in het eerste deel van de film het verhaal regelmatig flink vertragen. In het tweede deel van de film vallen deze beelden echter veel beter samen met het verhaal.

Fijne film om gezien te hebben.

Mijn vriendin kwam met deze film aanzetten en ik heb maar eens over mijn hart gestreken. Want de plot maakte me niet bepaald enthousiast. Maar vooruit, laten we het een kans geven.

Het verhaal is een raamvertelling waarbij de nu-scenes echt vrij beroerd zijn. Een aantal familieleden ruimt het huis op van hun overleden moeder en ontdekken dat ze vroeger een affaire heeft gehad. Beiden kampen ze ook met relatieproblemen, maar die zijn zo matig uitgewerkt, dat we totaal niet met deze personages meeleven. Vooral de man acteert niet overtuigend, en deze scenes voegden weinig aan het verhaal toe, behalve dan dat ze de doorkijk bieden naar de romantische verleden.

De tweede akte, waarin de romance ontluikt, was voor mij echt te zoetsappig. Mooie beelden, en een aantal fijne scenes, maar het is allemaal wel erg perfect. Dat de editing constant gebruik maakt van lelijke fades maakte het er niet beter op. Gelukkig acteren Streep en Eastwood fantastisch, dus leef je gemakkelijk mee met hun liefde.

Uiteindelijk is daar dan de derde akte, die de film op het nippertje naar een hoger plan tilt. Vooral de scene waarin ze haar zieke man in bed verzorgt, en hij begrijpt dat hij niet alles heeft kunnen geven, raakte een snaar. Ook de scene in de auto bij de stoplichten is prachtig in beeld gebracht. Hierdoor zat ik uiteindelijk toch ontroerd te kijken, waar ik me uur uur daarvoor nog irriteerde aan de oeverloos romantische scenes en de clichematig neergezette karakters.

3*

Wat kan ik zeggen over mijn favoriete film allertijden, dat al niet gezegd is?

Ik probeer hier een karakterstudie te geven, want dat is volgens mij de kern van de film. De titel van de film is interessant, omdat deze veel weg lijkt te geven over de karakterontwikkeling in deze film. Hoewel ze aan het begin duidelijk geintroduceerd worden, zijn de karakters niet zo eenvoudig te duiden. Alle drie de hoofdfiguren lijken namelijk de karaktereigenschappen van good, bad en ugly te bevatten, en gaan hier elk op hun eigen manier mee om in deze meesterlijke film.

The Bad (Angel eyes) is een meedogenloze killer die zich in laat huren door louche figuren, en net zo makkelijk zijn opdrachtgever zelf vermoordt. Hij heeft een zwart-wit kijk op zaken: als iemand hem betaalt, doet hij de klus, of dit nu moreel slecht is, maakt hem niet uit. Hij is hebberig, en ontdekt een verhaal over een kist vol goud waarop zijn zoektocht begint. Vreemd genoeg krijgt hij een hoge functie in het leger aan de kant van de ‘goeden’ (het Noorden) in de burgeroorlog. Ondanks dat hij hier een hoge functie heeft, kan hij vrij gemakkelijk zijn kwade en corrupte plannen voortzetten. Het ‘goede’ uniform dat hij draagt maakt hem nog niet goed, het stelt hem hier zelfs in staat zijn slechtheid op grotere schaal uit te voeren.
Angel Eyes wordt in tegenstelling tot Blondie, niet geraakt door de verschrikkingen van de oorlog. Als hij een hospitaal binnenwandelt en alle verminkte soldaten ziet, lijkt hem dit weinig te doen, hij knoopt rustig een praatje aan met de dienstdoende bevelhebber en gaat verder met zijn jacht op Bill Carson. Deze onverschilligheid is tekenend voor zijn karakter. Angel Eyes vermoordt in zijn eerste scene dan wel een paar mensen, in de rest van de film houdt hij zich opvallend rustig, en laat hij vooral anderen het smerige werk voor hem doen. Tuco en Blondie daarentegen doden veel meer mensen, zij het met andere intenties (zelfverdediging).

The Ugly (Tuco) is vooral een geniepige bandiet, iemand die zichzelf in elke bocht wringt om zijn eigen huid maar te kunnen redden. Dat is hilarisch weergegegen als Blondie hem voor de eerste keer naar de sherrif brengt om het beloofde losgeld om te halen. Ook als hij Blondie bijna gedood heeft, maar beseft dat hij hem in leven moet houden, vervalt hij in zijn theaterspel waarin hij ogenschijnlijk huilt om Blondie, maar vooral om zijn eigen verlies. Om de oorlogsverschrikkingen lijkt hij zich niet te bekommeren, zo ziet hij de gewonde Bill Carson meer als iemand die hem wat kan opleveren, dan als een stervend mens.
Tuco kwam mij eerst onsympathiek en zelfzuchtig over, maar dat beeld kantelde volledig door de prachtige scene in de abdij, waar hij geconfronteerd wordt met het verlies van zijn ouders, door een broer die hem minacht vanwege zijn criminele leven. In deze emotionele scene blijkt dat Tuco een zorgzame jongen was die zijn verantwoordelijkheden wilde nemen, maar door het leven zelf tegengewerkt is. Na afscheid van dit pijnlijke gesprek toont hij zich echter niet verdrietig naar buiten toe, maar vertelt hij trots tegen Blondie dat zijn broer hem met open armen ontving. Tuco weet precies wie hij is, maar schaamt zich duidelijk hiervoor en wil dat aan niemand laten merken, dus houdt hij de schijn op met grote verhalen.

The Good (Blondie) is een wat gecompliceerder karakter. Waar in de vorige Dollars-films The Man With No Name vrij duidelijk te definieren was qua moraal, is dat hier lastig. Hij redt mensen van de galg, maar dit zijn moordenaars en bandieten. Hij sluit een zakendeal met Tuco, maar ontbindt deze net zo makkelijk en laat hem achter in de woestijn. Zelfs tot het einde toe vertrouwt hij niemand (het ontladen van Tuco’s pistool, geen naam opschrijven op de steen) en zorgt hij ervoor dat hij de touwtjes zelf in handen houdt.
Blondies karakter lijkt de hele film op dat van Tuco, of zelfs van Angel Eyes: hebberig, egoistisch, niemand vertrouwen en dodelijk.
Het kantelpunt lijkt te ontstaan bij de slag om de brug. Iemand hierboven noemde deze scene overbodig, maar voor Blondies karakter is dit moment het belangrijkste in de hele film: hij wordt zich bewust van de talloze zinloze doden die deze oorlog veroorzaakt, en ondanks dat hij in deze film zelf veel mensen doodt, raakt hem dit. Je ziet zijn herwaardering voor een mensenleven ontstaan, en dit uit zich wanneer hij tot slot de stervende soldaat toedekt en hem een laatste sigaartrek laat nemen. Dit is precies het moment dat hij zijn vertrouwde poncho vindt en hiermee eindelijk de rol aanneemt die ons vanaf het begin beloofd was: the Good.

Een bijzonder voorspelbaar verhaal, maar desalniettemin de moeite waard om te kijken. De setting waarin het plaats vindt is goed getroffen. We begrijpen direct hoe moeilijk het voor Mike is om uit de Klan te stappen, omdat deze volledig samenhangt met zijn sociale en werkende leven. De uitzichtloosheid van deze white-trash mensen is voelbaar, en als kijker snappen we de frustratie die onder het racisme zit.

De tweede helft van de film is wat traag, vooral omdat we als kijker direct doorhebben waar het allemaal naar toe gaat. Desondanks heb ik de film met veel plezier bekeken. Het verstikkende milieu is treffend neergezet, en de film bevat een boodschap die, hoe uitgekauwd ook, het verdient om keer op keer herhaald te worden.

3,5*