Opinions

Het oorspronkelijke Halloween is mijn favoriete slasher, en deze zoveelste film over de gemaskerde moordenaar viel me zeker niet tegen. Echt eng wordt het nergens, maar de film blijft spannend genoeg naar het einde om te blijven boeien. Leuk, al die verwijzingen naar het eerste deel, dat soort knipoogjes kan ik wel waarderen en het laat ook zien dat de film deels vervolg, en deels eerbetoon is.

Groot pluspunt vond ik hoe bepaalde scenes gefilmd waren. Een scene die werkelijk indruk maakte was de scene waarin we van buitenaf zien hoe een vrouw binnenshuis staat te telefoneren. Michael loopt achterom, en we zien hem achter de vrouw binnenkomen. Terwijl zij blijft bellen en de jaloeziën laat zakken, zien we Michael op haar aflopen, en als ze vlak voor het raam staat, steekt hij haar van achter neer, het mes dwars door haar hals. En dat alles in één shot! Complimenten!

Minpuntjes vond dat er af en toe wat teveel gore werd gebruikt. Voor de gemiddelde horrorfilm is het allemaal vrij braaf nog, maar persoonlijk vond ik het overbodig en afbreuk doen aan de spanning. De kracht van Michael Myers is dat hij altijd overal in het donker tevoorschijn kan komen. De spanning van de boogieman. En gore voegt daar niet veel aan toe, behalve wat walgende geluiden in de bios.

Ook de overacterende arts die Michael begeleidt vond ik een minpunt. In het begin viel het nog wel mee, maar naar het eind toe ging dit over de top.

Kortom, een vermakelijke horrorfilm, die zeker niet het niveau en de spanning van het origineel evenaart, maar desondanks goed genoeg is voor een fijne filmavond.

3*

Vermakelijke film met de gebruikelijke Woo ingrediënten : duiven, slowmotion, twee pistolen tegelijkertijd afvuren… voor wie niet al te veel na wil denken is dit een vermakelijke film met een Running Man achtig thema. Van Damme doet het heel aardig. De bijrollen zijn oke en het algehele sfeertje is lekker over de top jaren 90. Het is allemaal niet heel diepgaand, maar wel erg leuk om naar te kijken.

Prima vermaakt met deze film!

3*

Op aanraden van een enthousiaste kameraad deze film eens gekeken. Het verhaal is totale pulp, en met veel humor uitgewerkt. Bijvoorbeeld de rol van Jimmy (die keer op keer lijkt te sterven, maar als avatar telkens In een nieuwe gedenkwaardige rol terugkeert). Hier en daar een leuke twist, maar heel bijzonder wordt het nergens. De bad-guy deed me ook niet veel, en zijn motieven al net zo min.

Toch geef ik 4 sterren. Deze film neemt je vanaf het begin mee in een overdonderende achtbaanrit waarin enorm veel geweld gebruikt wordt, en we net als de hoofdpersoon niet weten waar het allemaal toe leidt. Desoriënterend is nog zwak uitgedrukt. Het hyperactieve camerawerk versterkt dit nog eens, hoewel over het algemeen goed te volgen is wat er gebeurt, ook in de snelle actiescenes. Regelmatig voelde ik zelf de adrenaline gieren, en als een film dat man teweeg brengen, doet het iets goed.

In dit geval gaat vorm boven inhoud. Hate or love it...

4*

Sfeervolle misdaadfilm vol nostalgie.

Green street hooligans. Trainspotting. American history X. Zo maar een paar films waar ik aan moest denken tijdens mijn biosbezoek bij de Uitkijk in Amsterdam. Hardcore Never Dies is niet het meest originele verhaal, maar ik heb grotendeels geboeid gekeken.

De film start goed, en de eerste akte is geweldig. Alleen de opening monoloog al is fantastisch. Een beetje Choose Life, maar dan op zijn Nederlands. Dus lekker droogkomisch. Ik hou ervan.
Het middendeel van de film sleept, en lijkt een herhaling van zetten en subplots die eruit hadden gekund (wat was er nu met dat meisje, was ze zwanger, pleegde ze abortus, had ze een soa? Ik heb geen idee, het werd verder ook niet genoemd).
Het slot van de film voelde wat afgeraffeld aan, dat de paden van de broers uit elkaar zouden gaan had ik wel verwacht, (en dat de oudste het waarschijnlijk niet gehaald heeft) maar dit voelde wat onbevredigend.

De film heet Hardcore Never Dies, maar is meer een misdaadfilm dan een lofzang over de muziek. Nu zullen sommigen zeggen dat die twee verweven waren met elkaar, maar het merendeel van de gabbers zat niet tot over hun oren in de drugshandel.
De muziek staat duidelijk op de tweede plaats in deze film over de gabbercultuur. Want de film gaat vooral over escapisme en het loskomen daarvan, en hardcore slaat wellicht dan ook meer op de levenshouding van doorgaan en niet opgeven. Een ode aan de Hardcore muziek kan ik deze film niet noemen, als de film zich een aantal jaren eerder of later had afgespeeld had er andere muziek als soundtrack geklonken en en dat had voor het verhaal niets uit gemaakt.

Maar ondanks de kritiek wel een dikke voldoende. Ik hou nu eenmaal van films die zich in een bepaalde scene afspelen. Alsof je even kunt meekijken in een wereld waar je normaal niet komt. Of het nu hooligans, de maffia, skaters of skinheads zijn, het maakt me niet uit, een film over subcultuur gaat er bij mij altijd in. En deze film laat je heerlijk meekijken in de wereld van de jaren 90 gabberscene. Of althans, in een bepaald deel daarvan.

Ook een dik compliment naar de setdressers. Het meubilair, de auto’s en tot aan de wandcontactdozen aan toe, het ziet er allemaal heerlijk herkenbaar uit. Zelfs TMF en Rolf Wouters komen nog even voorbij.
En de muziek, ja dat is toch ook gewoon vet? Knallen!

3,5*

Aardige actiefilm die het meer moet hebben van stijl dan van het verhaal.

Harley en Marlboro zijn archetype mannen van het type ruwe bolster, blanke pit. Vaak vermakelijk, maar ook wel erg karikaturaal. De bad guys zijn al net zo stereotype als de helden. De verhaallijn is vrij voorspelbaar en bepaalde effecten ogen wel erg gedateerd.

Dankzij deze tekortkomingen oogt de film wel bijzonder nostalgisch, dus fijn voor hen die gevoelig voor zijn voor die retro-vibe (zoals ik)

Maar dankzij de vlotte vertelstijl, de vele karakteristieke personages en de humor haalt deze film zeker een goede voldoende. En de openingsscene blijft natuurlijk fantastisch, Rourke op zijn Harley met Bon Jovi op de achtergrond... toch een iconisch plaatje.

3,5*

Als groot fan van Tarantino, en nog groter fan van het western-genre keek ik destijds uit naar Django Unchained. Ondanks enkele memorabele scenes vond ik de film wat tegenvallen. Te onsamenhangend en met name het einde kwam me te opgerekt over. Tarantino bereikte voor mij niet het niveau van Inglourious Basterds, of van zijn oudere werk.

Dus met The Hateful Eight had ik opnieuw de hoop dat Tarantino een western klassieker zou gaan maken. Maar ook nu valt het resultaat me wat tegen. Misschien zijn mijn verwachtingen te hoog, misschien kan Tarantino zelf toch niet zo goed uit de voeten met dit door hem zo geliefde genre.

The Hateful Eight is traag. Dat is op zich geen probleem. Sergio Leones films zijn traag als stroop, maar die traagheid gaat nooit ten koste van de spanning en het verhaal. Net als bij Django heb ik het gevoel dat Tarantino het hier teveel opgerekt heeft. Stijl boven verhaal. En dat verhaal is al niet heel sterk, dus dan blijft er niet heel veel over.

Eindeloze karakterintroducties die ons de boodschap moeten geven hoe badass deze personages wel niet zijn, komen al snel bedacht en geforceerd over. De aangezette personages zijn soms op het karikaturale af. Leone had dat natuurlijk ook, met name in de bijrollen, maar hier komt het me wederom zo bedacht over, dat het me af en toe stoorde.

Maar.... Ondanks deze kritiek is The Hateful Eight een erg sterke film, die zeker de gemiddelde bioscoopervaring overstijgt. Samuel Jackson en Kurt Russell spelen goed, Michael Madsen doet wat hij altijd doet (cool en relaxed, en da’s nooit vervelend om naar te kijken) anderen wisselen qua acteerwerk. Prachtig gefilmd, sfeervolle muziek en een lekker beklemmende sfeer in dit claustrofobische detectiveverhaal.

Heavy Metal stond al jaren op mijn to-wacht-list, en zojuist eindelijk gezien omdat ie op Netflix staat.

Het verhaal gaat over een mysterieuze groene bol die een gesprek voert met een jong meisje over dat hij het ultieme kwaad is, en laat haar verschillende verhalen zien waarin hij dood en verderf zaait. Zo vreemd als dit plot klinkt, zo vreemd is de film ook, maar op een goede manier.

De verschillende verhalen die de bol laat zien gaan vrijwel telkens over mannelijke anti-helden die om de één of andere reden in gewelddadige situaties verzeild raken, en waarbij sexy schaars geklede, of volledig naakte vrouwen hen helpen in het overleven. Deze vrouwen komen hen redden, verraden hen en worden vaak gemarteld en vermoord.
De verhalen spelen zich allemaal af in science-fiction werelden, variërend van woestijnen en ruimtekastelen tot grote futuristische steden. Ek verhaal heeft een eigen tekenstijl die vaak schitterend zijn om te zien in hun rauwheid, detail en originaliteit. Daarnaast heeft elke scene een eigen genre, variërend van gangster, oorlog en film noir, tot softporno, western, comedy en horror. Dit alles ondersteund door symphonische muziek en heavy metal.

Heavy Metal is zoals de ultieme puberjongens-fantasie: groot en sterk worden, vrouwen, rebelleren, vechten, ruimteschepen besturen, oorlogen voeren... en dit alles met harde gitaarmuziek op de achtergrond. Een mooie droom. En zo voelt de film ook: als een verzameling bizarre jongensdromen, maar dan wel bijzonder mooie en zeer fantasierijke.

4*

Ik had hoge verwachtingen, maar die werden helaas niet waargemaakt door deze film. Goede acteurs, leuke muziek, ruige landschappen, coole motoren en mooie vrouwen... en dan toch een saaie film afleveren? Dat is een prestatie op zich. Ik ben groot fan van bikermovies, maar deze ben ik snel weer vergeten. De sfeer is leuk, maar daar houdt het dan ook wel mee op in deze prent die van uitgkauwde cliche's (nonchalant in slowmotion weglopen bij een explosie, serieus..?) aan elkaar hangt.

Een film die nog lang bleef naspoken in mijn hoofd. En ik weet niet precies waarom. Er hangt gewoon een erg nare sfeer in dit gezinsdrama, verpakt als neogotische horror. Die demomen zijn natuurlijk vrij creepy, maar ook de link die gelegd wordt tussen de hang naar genot en verdoemenis is vrij onheilspellend.

De rol van Frank vind ik bijzonder bizar, vooral als de relatie ontstaat tussen hen. Dit gaat alle verbeelding te boven, dat een vrouw haar gezin in de steek laat voor een zombieachtig wezen. Het gemak waarmee zij dit lijkt te doen rijmt mooi met het de genotswensen van Frank, en de bijbehorende doem. Omdat de algehele setting zo alledaags is, komt de bijbehorende horror extra bizar over.

Ik krijg nog altijd een naar gevoel bij deze film als ik eraan denk. Daarnaast biedt de film genoeg verhaal en spanning om het musant te houden. Precies wat een goede horror moet doen.

4*

Prachtig om te lezen, al die verschillende meningen. Ook mooi om de verschillen in argumentatie te lezen. Als ze er al zijn

Hereditary is een horrorfilm die meer op het psychologische zit, dan op het slasher-deel. Het is maar waar je van houdt, en ik merkte dat het publiek erg wisselend reageerde op de film. Zelf zat zat ik twee uur lang in spanning te kijken, en was echt benieuwd hoe het allemaal zou eindigen. Hoewel ik dat betreffende einde even moest laten bezinken, ging ik tevreden naar huis.
Deze film doet wat een goede psychologische horrorfilm moet doen: onder je huid kruipen, en je nog even bijblijven. Dat constante gevoel van dat er iets mis kan gaan maakt de film erg ongemakkelijk, en de onvermijdelijke ondergang van het gezin is vrijwel vanaf scene 1 voelbaar. In dat opzicht zou de film naast The Shining gezet kunnen worden, waar een soortgelijke spanning wordt neergezet, hoewel The Shining het tot in perfectie heeft uitgevoerd, en het hier af en toe wat rammelt. Zo kwam het verhaal van de sekte nogal uit de lucht vallen.

Tijdens de film merkte ik dat sommigen lachten om momenten die ik ronduit schokkend vond. Het ongeluk van het meisje kwam als bijzonder naar over, vooral ook de emotionele reactie van de broer die minutenlang wezenloos voor zich uit blijft staren. Fantastische scene, bijzonder gruwelijk. Horror op zijn best. Maar voor mij zaten mensen te lachen en te juichen... die reactie op een film als deze snap ik werkelijk niet.
Bij een slasher is dat normaal, of zelfs de reden om naar de bios te gaan. Bij pulp als Planet Terror lag ik zelf dubbel om elke dode die viel, omdat het zo over de top is. Maar Hereditary is ondanks het bovennatuurlijke verhaal een verhaal over echte mensen, een echt gezin dat langzaamaan verscheurd wordt. En wie daarom lacht, heeft misschien niet begrepen wat voor film dit is.

Een bijzondere mix van western en horror. Clint Eastwood speelt een grimmige versie van the man with no name, in deze duistere film. Alcoholisme, moord en verkrachting vinden plaat in het eerste kwartier van de film. Door de hoofdpersoon, dat zet wel de toon voor deze film,,waarin iedereen zondig lijkt.

Niemand is een goed personage in deze film. Iedereen heeft zijn of haar zwakten. Het hele dorp draagt een geheim mee en Eastood wordt onthaalt als een verlosser, maar blijkt uiteindelijk een wraakengel te zijn. Na de laatste moorden te hebben gepleegd in opdracht van de stad, loopt hij door de verwoeste stad en is duidelijk dat iedereen in deze stad een hoge prijs betaald heeft.

De film kent veel religieuze symboliek en legt het er vrij dik bovenop. De decors ogen mooi, de landschappen zijn prachtig, de muziek is bijzonder onheilspellend en Eastwood acteert lekker rauw als altijd in deze hallucinante westernhorror over wraak.

4*

Een iconische titel. In een ver verleden zag ik Highlander 2, maar daar herinner ik me weinig van. Dus zonder veel voorkennis ging ik dit fantasy avontuur in.

Wat me vooral opviel is hoe mooi de film gemaakt is. De overgangen tussen heden en verleden zijn keer op keer prachtig en origineel in beeld gebracht. Mijn favoriet is degene waarin het aquarium overgaat in het Schotse meer. Haarscherp. En dat voor zo’n oude film. Daar kan moderne cgi niet tegenop wat mij betreft.

Daarnaast kent de film veel mooie sets, en zijn de momenten van sterven krachtig: ontploffende ramen, bliksem en wind, het ziet er allemaal spectaculair uit.
Ook qua belichting en camerawerk is de film overtuigend. De sexscene voor de New York skyline, en het eindgevecht voor de blauwe ramen zijn schitterend.

En dan toch maar 3,5 sterren. Ik had af en toe moeite om mijn concentratie bij het verhaal te houden. Het sleept hier en daar enigszins, maar ook de tegenstander van Conner is een weinig overtuigende slechterik. Hij kwam op mij vooral over als een domme lompe bruut, en ondanks zijn imposante uiterlijk, overtuigde hij mij niet. Daardoor mist de film spanning op de cruciale momenten.
Daarnaast is het contrast tussen heden en verleden zo groot, dat de film qua visuele stijl en sfeer nogal heen en weer vliegt. En ik hou nu eenmaal van films met en sterke eigen smoel.

Highlander is desondanks een sterk gemaakte film, die heden en verleden, fantasy en cyberpunk met elkaar mixt. En ondersteund door de muziek van Queen levert dat een unieke film op.

3,5*

Voetbal doet me niet zoveel. En dat is in dit geval maar goed ook. Welgeteld twee flarden van wedstrijden zien we in deze film (eentje zelfs als we het trapveldje van de puppillen niet meerekenen), maar dat maakt voor deze film niet uit. Voetbal is slecht bijzaak, zoals Pete het zelf uitlegt. Deze hooligans gaat het om de eer, om de reputatie van hun club hoog te houden. En om kameraadschap.

Elijah Wood blijft toch altijd Frodo voor mij. Dat is niet zijn schuld want die rol paste hem gewoon heel goed, maar als badass kan ik hem moeilijk serieus nemen. Desondanks lukt dat hier wel. Vooral omdat hij als sulletje begint, en zich langzamerhand ontpopt tot een ware vechtersbaas. Die transformatie komt weliswaar vrij snel, maar ach, dat houdt de vaart er mooi in en doet weinig af aan de geloofwaardigheid.

Wat wel enige afbreuk doet aan de geloofwaardigheid js het feit dat een onbekende jongen wel heel gemakkelijk bij deze club betrokken raakt. Een club die wars is van buitenstaanders, spuugt op journalisten... hoe geloofwaardig is het dat deze buitenstaander binnen een paar dagen meevecht en meedenkt in de plannen van deze club?

De gevechten zijn lekker rauw, je voelt de energie werkelijk. Goede muziek ook, dat pept lekker op en geeft de film de nodige attitude. Onder het laatste gevecht is de muziek echter eens stuk dramatischer, waarmee meteen de zinloosheid en de tragiek van al dit eindeloze geknok mooi verbeeld wordt. (De muziek bij de laatste vecht scene deed me trouwens enorm denken aan Brothers in Arms van Dire Straits, wellicht dat ze daar de rechten niet voor kregen?)

Maar dat zijn kleine details. Een film waarbij ik anderhalf uur intensief meeleef met een club vandalen die er heel andere hobby’s op na houden dan ik, doet iets goed.
En als ik zelf de kick voel van een potje vechten en zelfs begrip op kan brengen voor de territoriumdrang van deze working class heroes, dan is Hooligans gewoon een prima film!

4*

Als westernliefhebber was ik benieuwd naar deze film. Echter, nadat ik de bioscoop uitliep wist ik nog niet precies wat ik ervan moet vinden. Een dikke voldoende, ja, dat wel...

Hostiles is een zware film, een soort western in de trant van Unforgiven en Brimstone. Moeilijke karakters, traag verteld, een sombere sfeer. De manier waarop westerns de laatste jaren wel vaker gemaakt worden, en die ik wel kan waarderen.
De diverse manieren waarop Native Americans neergezet worden in deze film vind ik aardig, toch een groep die vaak een onderbelichte rol krijgt in westerns, of slechts heel eenzijdig: als de oude wijze natuurliefhebbers, of als moordlustige wilden. In deze film zien we iets meer nuance, hoewel het ook hier helaas te oppervlakkig blijft. Dat deed Kevin Costner beter met Dances with Wolves.

Christian Bale in het wilde westen die een vijand moet begeleiden... waar zagen we dat ook alweer eerder? Oh ja, 3:10 to Yuma. Die film lijkt echter in de verste verte niet op Hostiles, ondanks dat Ben Foster ook in deze film een bad guy speelt.
Hostiles is veel zwaarder, trager en daarmee waarschijnlijk wat ontoegankelijker dan 3:10. Daarentegen wordt er wel een vergelijkbare psycholgische setting neergezet: twee vijanden die gedurende de film elkaar leren waarderen. Hoewel die in 3:10 veel beter uitgewerkt wordt dan hier.
Crowe was als Ben Wade een gelaagd karakter waardoor je elke scene weer op het verkeerde been werd gezet en nieuwe inzichten kreeg in diens beweegredenen, terwijl Chief Yellow Hawk helaas een bijzonder eenzijdig karakter blijft. Deze film had veel meer gewicht kunnen krijgen als zijn personage beter uitgewerkt was, want het is misschien wel het belangrijkste personage in de film.

De film speelde voor mijn gevoel trouwens wel vaker leentjebuur bij andere westerns. Een dialoog over het doden van een man leek af en toe letterlijk uit Unforgiven gekopieerd. Nu snap ik dat dat in een film waarin vergelijkbare thematiek besproken wordt dit misschien niet te voorkomen is, maar het voelde iets te herkenbaar.

Het verhaal ontrolt zich traag, maar eigenlijk weten we al vanaf het begin hoe dit zich gaat ontwikkelen. Dat maakte het voor mij af en toe lastig om mee te leven met de hoofdpersoon. Bale die voor de zoveelste keer peinzend voor zich uit staart, maar nog niet tot de conclusie komt dat hij en de chief meer op elkaar lijken dan hij vermoedde, en daardoor maar blijft twijfelen aan zijn eigen handelen... ik vond dit inzicht wat lang duren. Bale speelt overigens erg goed, maar zijn personage blijft toch wat kleurloos.

Gelukkig hebben we daar Ben Foster, die weer net zo’n gluiperige rol speelt als in 3:10. Hij is in deze film het morele kompas, en wrijft iedereen even flink het zout in de oorlogswonden. Doden is doden, of dit nu onder werktijd gebeurt, of niet.

Net zoals de vrijwel elke western, is ook deze een genot om naar te kijken. Paarden in woeste landschappen vervelen mij nu eenmaal niet snel, vooral niet als dit gecombineerd wordt met een degelijk verhaal en zulk goed acteerwerk als hier. Ook de schietpartijen zijn fantastisch gefilmd. Zeer vakkundig gemaakte, maar helaas geen perfecte western.

Een film met een origineel uitgangspunt. Toch was het niet echt mijn smaak. Veel grappen zijn voorspelbaar en de ietwat droge humor moet je liggen. Af en toe werkte het, maar niet altijd.

De parodie die de film levert op politiewerk is leuk getroffen, maar de grappen worden richting het einde sleets. Dat rechercheur duo wordt nergens leuk bijvoorbeeld.
Ook het complot die aan het eind van akte twee ontrafeld wordt vond ik nogal uit de toon vallen.

Gelukkig werkt de chemie goed tussen de spelers en behoudt de film zijn luchtigheid. Een leuke film, maar voor mij niet het meesterwerk dat anderen er in zien.

3*

Films in een kleine setting liggen mij wel. Het komt dan vooral aan op acteerwerk, en de vraag hoe je het interessant houdt voor de kijker. Op beide vlakken slaagt deze film goed.

In eerste instantie kreeg ik een Cube-gevoel bij deze film, wat prima is, aangezien ik Cube een cult-klassieker vindt. Echter, deze film is visueel een stuk beter gemaakt, en daarnaast vele malen bruter dan Cube. Sommige scenes waren bijna misselijkmakend. Zowel het zelfzuchtige geschrans, als de moordpartijen en het kannibalisme. En toch staat het allemaal in dienst van het grote verhaal, waarbij je je af blijft vragen hoe dit gaat eindigen.

De metafoor ligt er wellicht vrij dik bovenop, maar desondanks valt er genoeg in te vullen voor de kijker zelf, en stelt de film interessante vragen over de verdeling van welvaart, en de menselijke aard. En waar in het begin van de film deze aard bijzonder cynisch wordt weergegeven, lijkt er naar het einde toe toch een sprankje licht te schijnen in deze donkere tunnel.

4*

Een mooi gemaakte film, maar daarmee is wat mij betreft het meeste al mee gezegd. Het verhaal heeft weinig om het lijf en dat hoeft geen probleem te zijn zolang de film maar interessante karakters bevat. Maar Lucy Gray is een enorm eendimensionaal karakter en de karakterontwikkeling van Snow vond ik maar stijfjes. Het deed me allemaal niet zoveel.

De speelduur zat de film ook in de weg. Vooral de laatste akte duurde me te lang. Als die dame voor de zoveelste keer begint te zingen haak ik echt af. Alles aan deze film doet gewichtig aan, maar bij nader inzien valt dat allemaal wel mee.

Voor mij wederom een overbodige toevoeging aan een franchise die na deel 1 al had mogen stoppen.

2*

Een prima film voor de zaterdagavond.

Een vermakelijk verhaal, waarin het waargebeurde aspect het nog net wat interessanter maakt. Je ziet wat deze vrouwen moeten doen om hun beroep te beoefenen, hoe hard ze trainen om deze podiumkunst te kunnen uitvoeren elke dag. Je voelt ook de moeite die ze doen om te overleven in soms armoedige omstandigheden, en kunt daardoor wel enig begrip opbrengen voor het latere criminele gedrag.

Minpunten zijn voor mij het herhalende karakter van sommige scenes (terwijl ze de zoveelste kerel drogeren: “these are my sisters”... ja nu weten we het wel een keer), en het oprekken van scenes die niets aan het verhaal toevoegen (die kerstmis scene ging maar door met anekdotes over niets... ). Daarnaast worden er af en toe ‘hippe’ editing trucjes gebruikt (wegbiepen van een naam, doodse stilte als een recorder wordt afgezet) die in een Tarantino film leuk zouden zijn geweest, maar hier nogal uit de toon vallen door het zeldzame gebruik.

Daarnaast vind ik het gespring tussen het interview met een enorm grijze interviewster weinig toevoegen aan de vertelvorm. Pas in de laatste scene wordt hier iets kleins mee gedaan. Jammer, want die rol had veel prikkelender en kritischer gekund en zo een laag kunnen toevoegen aan het verhaal. Gemiste kans en dus is de vertelvorm eerder storend dan interessant.

Hoe het uiteindelijk allemaal gaat verlopen is eigenlijk in de trailer allemaal al voorspeld, maar ondanks dat blijft er een leuke film over vol sterke en sexy vrouwen, goede muziek, en een fijne vibe.

3,5*