Opinions

Een moderne klassieker die al een tijd op mijn lijstje stond. Vanavond gekeken en ik ben onder de indruk.

Oldboy is een wraakfilm met een bijzonder uitgangspunt, waarin de hoofdpersoon 15 jaar opgesloten wordt zonder dat hij een reden weet. Na vrijlating zint hij op wraak, maar dat loopt anders dan verwacht.

De film ziet er prachtig uit, mooie locaties, belichting en muziek. Goed camerawerk ook en het gestileerde geweld werkt goed, evenals de soms ronduit schokkende martelscenes. Geen film voor de zwakke maag.

Maar hoeveel tanden er ook getrokken worden, de echte klap krijgen we pas aan het slot. Hoe een simpel fotoboek de hele film een heel naargeestige wending kan geven. die twist zag ik niet aankomen en was bijzonder schokkend.

Deze film blijft me nog wel even bij. En zo hoort het ook.

4*

Over de top actie met een komische noot kan ik wel waarderen, vooral als het met een duidelijke knipoog is gedaan. De eerste twee films uit de Mariachi serie vind ik sterk. Deze afsluiter is duidelijk minder. De decors, de muziek en de sfeer staan echter nog steeds overeind. En Banderas blijft een enorme badass in deze rol.
Helaas kent de film een veel te ingewikkeld verhaal, waarvan ik de noodzaak niet in zie. De wraak van de mariachi vanwege de moord op zijn gezin had al een prima verhaal kunnen zijn. Lekker eenvoudig. Maar drugskartels, de president, en ook nog de CIA én de FBI erbij halen? Less is more in dit geval, het wordt er allemaal niet samenhangender op. Wel een fijne rol weer van Depp.

Ik blijf met gemengde gevoelens achter. Best vermakelijk, maar nodeloos ingewikkeld. Dat had de film niet nodig gehad. 3 punten voor de actiescenes, de muziek en de setting.

3*

Ondanks dat ik de film meerdere keren in de bios heb gezien, had ik nog niet de moeite genomen om een mening te schrijven. Ik had het gevoel dat de film moest groeien, moest landen en als groot Tarantino fan wilde ik mezelf behoeden voor een mening enkel gestoeld op blinde adoratie. Nu ik hier de discussies lees merk ik dat ik toch mijn stem wil laten horen.

Ik snap dat mensen deze film niets vinden. Wie van een helder verhaal, herkenbare karakters, en een vlotte vertelling houden komen hier bedrogen uit. Zelfs het geweld, toch prominent aanwezig in Tarantino films, wordt hier bewaard voor slechts het laatste deel. Voor sommigen kan dat een afknapper zijn, ik vind het juist een verademing.

Het loom vertelde verhaal past goed in jaren 60 sfeer, waarin ambitie zeker aanwezig is, maar er tegelijkertijd een bepaalde relaxte vibe heerst die de film bijzonder ontspannen maakt om naar te kijken. We leven mee met Rick en Cliff, die duidelijk restanten zijn uit een ‘ouder’ Hollywood, terwijl langzaam maar zeker een nieuw Hollywood begint te ontstaan. De strijd die vooral Rick hier moet leveren tegen de gevestigde orde en tegen zichzelf, is treffend verbeeld door Dicaprio, en geeft de film een hart.
Cliff symboliseert de meer masculiene kant van Hollywood: bepaald geen lieverdje (heeft hij nu wel of niet zijn vrouw vermoord?), maar wel iemand met heldere principes en die uiteindelijk de problemen op zijn pad op weet te lossen. Of dat nu een kapotte antenne is, een vandalistische hippie of een bende moordlustige gekken.
Margot Robbie speelt een bloedmooie Tate, die wellicht weinig tekst heeft, maar desalniettemin een verpletterende indruk maakt, waarmee ze schoonheid en onschuld verbeeldt van een tijdperk dat destijds min of meer teniet ging met de Manson moorden.
De decors en de muziek ademen non stop nostalgie uit naar een andere tijd. Het oude Hollywood staat hier op het punt om te veranderen, en Tarantino dweept met de romantiek van het verleden. Het levert een bijzonder prettige sfeer op, waar je helemaal in op kunt gaan als je er gevoelig voor bent.

Een minpuntje vind ik persoonlijk het eindgevecht. Hoewel ik in de bios heb zitten lachen bij dit idiote over de top geweld, vind ik het niet bij de film passen. Tarantino heeft sinds Kill Bill keer op keer het geweld in zijn films karikaturaal overdreven, wat soms werkt, maar soms ook niet.
Persoonlijk geef ik de voorkeur aan het meer realistische geweld uit Reservoir Dogs, Pulp Fiction en Jackie Brown. Qua sfeer ligt Once upon a time in Hollywood het dichtst tegen deze films aan, en dus had het van mij wat realistischer gemogen. Of misschien zelfs helemaal geen geweld. Het zou bijzonder gedurfd zijn van Tarantino om geweld eens volledig weg te laten uit zijn film en in deze film had dit goed gepast.

Tarantino levert met zijn 9e film weer een klein meesterwerk af, met goed acteerwerk, prachtige decors, een gedurfd verhaal en een bijzonder fijne soundtrack. Once upon a time in Hollywood is een prachtig sfeervol sprookje, een fijne alternatieve versie van de echte geschiedenis.

4*

Oppenheimer is deels een biografie van de hoofdpersoon, en deels een rechtbankdrama, hoewel het geen werkelijke rechtszaak was. We zien hoe een jonge ambitieuze Oppenheimer zich het vak eigen maakt, en al jong een groot talent blijkt in zijn vakgebied. Ook zien we zijn valkuilen in beeld gebracht, terwijl we heen en weer flitsen naar het zogenaamde proces, en de politieke entree van Strauss. Nolan weet het allemaal vakkundig in beeld te brengen, en ondanks het heen en weer gespring in tijd, is altijd duidelijk waar we ons in het verhaal bevinden.

Na het kille Tenet zien we hier een film die een veel menselijker beeld schept van zijn hoofdpersoon. Er is genoeg wetenschap aanwezig, maar het menselijke drama krijgt hier ook volop de ruimte.

Het hoogtepunt is duidelijk de episode in Los Alamos waar het Manhattan project vorm krijgt. De ambitie, de deadlines, de botsende ego’s en het uiteindelijk geslaagde experiment zijn fantastisch in beeld gebracht. Wanneer Trinity ontploft, is dit een akelig indrukwekkend moment die hen en ons de impact doet beseffen.

Helaas is dit het hoogtepunt van de film en duurt het daarna nog ruim een uur. We zien hoe de wetenschappers vrijwel direct aan de kant worden geschoven door het leger, en ze via de radio moeten vernemen dat hun uitvinding op Hiroshima en Nagasaki is geworpen.
Het proces en het verhoor van Strauss zijn vrij spannend, maar missen wel die intensiteit van het Manhattan project.
De film eindigt met een profetische dialoog tussen Oppenheimer en Einstein, waar de betekenis van de bom wordt besproken.

Oppenheimer is met drie uur aan de lange kant, en hoewel ik daar vaak moeite mee heb, vond ik het hier niet storend. Nolan geeft de grootmachten en het volk stof tot nadenken.

4*

(Ben ik de enige die het Nederlands meer als Duits vond klinken trouwens?)

Deze staat bekend als één van Eastwoods beste films. En hoewel het een zeer degelijke western is, vind ik hem minder dan zijn spaghetti westerns, of zijn latere Unforgiven.
Wellicht dat sommige elementen te snel verteld worden (het verlies van zijn gezin komt gehaast over) terwijl op andere momenten de film als een herhaling van zetten voelt (een paar bewapende mannen die hem willen inrekenen en het loodje leggen).

Ondanks deze opmerkingen heb ik genoten van de film. Eastwood stelt mij zelden teleur. Een mooie western die alles biedt wat je van een western mag verwachten.

3,5*

Ondanks alle grote namen een heel wisselende film. Coppola zet hier en daar goede scenes neer, maar op andere momenten wordt er wel zo’n dik aangezet sentiment ingezet dat ik het niet meer serieus kan nemen. Het uitgangspunt is mooi genoeg, en de vele oude surfmuziek zorgt tijdens de gevechten voor een prettig ontspannen sfeertje. Gek genoeg wordt deze muziek ook soms op de meer emotionele momenten gebruikt en daardoor contrasteert deze zelfde muziek op bizarre wijze, waardoor een dramatisch moment waarop Soda van huis loopt overkomt als een soort komische ontsnapping.

Leuk om eens gezien te hebben. Coming of age / jongensboekverhaal dat nogal kanten rammelt, net te lang duurt ook, maar genoeg kijkplezier biedt om eens te kijken.

3*