Opinions

Voor het realisme hoef je deze film niet te kijken, maar ik vond het een vermakelijke zit, waarbij de actie dik in orde was. De familierollen waren bijzonder cliche en de afloop liet zich voor de openingcredits al raden, maar toch heb ik twee uur met plezier zitten kijken. Verstand op nul en de achtbaan in!

3,5*

Een sfeervolle film die beter als tijdsdocument bekeken kan worden dan als dansfilm. Met name het escapisme wordt treffend in beeld gebracht. Deze jonge mannen en vrouwen hebben weinig om op terug te vallen en geen veelbelovende toekomst in het vooruitzicht. Wat hen rest is oppervlakkig plezier en kortstondige roem.

Elk personage maakt zich druk om wat anderen van hem of haar vinden. Travolta’s karakter richt zich op zijn vader en vrouwen, zijn ex richt zich op hem, en ook zijn vrienden lijken vooral zijn goedkeuring te vragen. Keer op keer komt naar voren dat deze personages gezien willen worden, erkenning willen van de mensen die zij op hun voetstuk geplaatst hebben. En dat is iets waar veel mensen (vooral jongeren) zich nog steeds in zullen herkennen.

De hele macho, misogyne en homofobe sfeer stoort mij geen moment. Deze film gaat over een achterbuurt in New York, en de personages verbeelden nu eenmaal deze straatcultuur. Ik vind het juist passend en het laat tevens hun beperkte kijk op de samenleving heel goed zien.

Het lijkt me vrij nutteloos om daar met een 2022-bril over te oordelen. Kunst moet je, vind ik, in de oorspronkelijke context beoordelen. Daarnaast, ik vermoed sterk dat de gemiddelde hangroep jongere er nog steeds dezelfde denkbeelden op na houdt, wat maar weer aantoont dat de makers het zo goed getroffen hebben. Nergens wordt overigens het gedrag van deze groep bewierookt, de film last het oordeel bij de kijker.

De film sleept wat naar het eind, maar al met recht een klassieker. En man, wat kan die Travolta dansen. De scene waarin hij in zijn eentje de vloer overneemt is werkelijk fantastisch.

3,5*

Jack Black... als muzikant in Tenacious D vond ik hem altijd maar irritant. Als acteur, met name in de meer komische rollen, vind ik hem altijd erg leuk. En deze rol is hem werkelijk op het lijf geschreven. Als rock ‘n roll liefhebber mag hij een klas kinderen wegwijs maken in de wereld van de rockmuziek, en het is duidelijk dat hij hier oprecht plezier aan beleeft. Hij kan zijn mafketel-gedrag volledig tentoon spreiden, evenals zijn niet onverdienstelijke gitaarspel en zang. Door de goede chemie van Black is School of Rock, ondanks het voorspelbare verhaal, een bijzonder leuke film geworden.

Wellicht dat mijn eigen ervaringen hierin meespelen trouwens. Ik ben leraar, en speel daarnaast in een aantal rockbands. Dus zowel het schoolleven, als het muzikantenleven zijn mij bekend. De contrasten daartussen kunnen bijzonder groot zijn, zoals in deze film karikaturaal uitvergroot wordt, maar het kan elkaar ook aanvullen. Black leert zijn leerlingen voor zichzelf op te komen, een eigen stem te vinden, en ziet in ieder kind een kwaliteit. En jezelf durven zijn, is dat niet de ultieme vrijheid die in de rock n’ roll zo gewaardeerd wordt?

De film is een feest van herkenning voor rockliefhebbers: Sabbath, Deep Purple, Kiss, the Who, Sex Pistols, Hendrix, Ac/dc... het komt allemaal voorbij. En dat gecombineerd met een komisch verhaal en een mooie boodschap maakt deze film een dikke 4* voor mij.

Een bijzondere film, die gelukkig niet te lang duurt. De hallucinante stijl is intensief, maar houdt ook de spanning goed vast. Gedurende de hele film vraag je je telkens af wat er nu gaat gebeuren.

De film oogt meer als een lange videoclip dan als een reguliere speelfilm. Korte scenes, korte shots, en geen dialoog, maar enkel popmuziek op de achtergrond. De film verwijst duidelijk naar popcultuur en vooral naar Dean en Brando. The Wild One wordt meerdere keren vluchtig getoond, maar genoeg om te laten zien dat Brando’s iconische filmrol deze jongeren beïnvloed heeft.

De film ademt een rusteloze sfeer uit, van doelloze jongeren. We zien de verering van popiconen, maar ook vele doodsverwijzingen, zoals de strop die hangt in één van de kamers, en het skelet. De film toont ons tenslotte diverse religieuze symboliek, nazisme en een continue homoseksuele ondertoon.

Wat de film precies wil zeggen over al deze thema’s, of over de motorcultuur is me niet duidelijk. Maar de roekeloosheid, en de zoektocht naar identiteit die kenmerkend is voor jongeren worden treffend weergegeven. Een fascinerende film.

4*

De laatste jaren kijk ik weinig horror en thrillers meer, maar vroeger was ik er gek op. Scream keek ik als tiener en de film is dan ook verstrengeld met mijn puberteit. Ik was benieuwd hoe deze requel (nieuw woord geleerd) me ging bevallen.

Erg goed. Scream 2022 is een heerlijke hommage aan het origineel, met allerlei verwijzingen, vrijwel identieke scenes, en veel karakters uit deel 1 komen langs om de nostalgie nog even flink aan te wakkeren. Het leuke aan de originele scream is de zelfbewustheid van de film, en dat het hiermee alle horrorcliches op de hak neemt. Dat doet deze film ook, maar dan vooral gericht op de eindeloze reboots die momenteel uitgepoept worden. Halloween, Childs Play en zelfs Star Wars worden genoemd als matige rip offs van hun originele voorgangers. De makers van Scream geven hiermee de teleurgestelde filmbezoeker een stem.
Natuurlijk begaan ze vervolgens zelf alle gebaande paden waar daarvoor op afgegeven werd, maar dat was te verwachten. Het blijft immers een slasher franchise.

Deze metahorror (hoewel, Scream was al meta, is dit dan meta-meta-horror?) werkt vaak goed, maar soms ook niet. Het gegoochel met verwachte en al dan niet uitkomende jumpscares is vaak leuk, maar soms ook flauw. Hetzelfde geldt voor de scene waarin het meisje op de bank zit terwijl de moordenaar achter haar staat. Ze kijkt naar Stab, waarin iemand op de bank zit terwijl de moordenaar achter hem staat en hij de tv vertelt dat hij achter zich moet kijken… oke, hoe lang blijft dit nog werken? Gelukkig is zij zich wel op het laatst bewust van de ironie van de scene.

Erg vermakelijke film, met enkele spannende scenes, bijzonder grof in beeld gebrachte steekpartijen (dat was in het origineel minder) en veel goede grappen. Leuk dat deze film ook The Babadook meerdere keren onder de aandacht brengt, een horrorfilm die zeker een groot publiek verdient.

3,5*

Gisteravond in de sneak gezien. De trailer kende ik al, en de film leek me erg interessant, maar ik was benieuwd hoe dit concept gedurende een hele film uit zou pakken. Een film die vooral om vorm lijkt te draaien kan mij namelijk al snel vervelen.

Vrijwel de hele film kijk je namelijk mee vanaf computer- en telefoonschermen naar het verhaal over een wanhopige vader die zijn verdwenen dochter zoekt. Het begint met veel geklik en gebel op facetime en facebook, maar gelukkig schakelt de film halverwege om naar overwegend filmbeelden van Youtube en politiecamera’s. Dit zorgt ervoor dat we nog iets te zien krijgen van het verhaal dat hier vertelt wordt, in plaats van alleen een angstig kijkende man die in zijn webcam camera praat. Goede keus.

Zoals ik al zei, deze film verkiest vorm boven inhoud. Soms pakt dat goed uit, zoals bij Memento. Hier vind ik de uitkomst minder geslaagd. Hoe origineel ook, de vorm ging mij wat vervelen na enige tijd. Daarnaast is het verhaal niet echt sterk, en lijken er wat onwaarschijnlijkheden in te zitten (de dochter ligt in het ravijn maar de dader checkt niet even of ze echt dood is?) die het er niet beter op maken.

Wel goed gedaan: de actuele thematiek. Wie je online bent, kan sterk verschillen van je offline persoonlijkheid en de film speelt hier goed in op de angsten van ouders, die hun kinderen op zien gaan in een digitale wereld die voor hen een compleet mysterie is, en waar van alles mis kan gaan.

Leuke film om eens gezien te hebben, maar door de vermoeiende vorm en het magere verhaal niet de moeite waard om nog eens te bekijken. Voor de originaliteit en het degelijke acteerwerk: 3*

Opmerkelijke film vol zwarte humor. De film heeft een absurdistisch karakter dankzij een vreemd verhaal en een boel excentrieke personages. De film deed me qua stijl denken aan In Bruges, en ik lees net dat de regisseur daar ook aan mee werkte.

Het verhaal balanceert op het randje van een meta-film over scenario schrijven, maar gaat er niet overheen, wat ik kan waarderen. De tweede akte duurt wat lang en sleept nogal, maar naar het eind komen er een paar verassend sterke scenes voorbij.
Mooie locatie ook, de Mojave desert. Misschien wel de mooiste plek waar ik ooit was.

Harrelson en Walken stelen de show, en ook leuk om Tom Waits te zien in deze prent. Walkens eind monoloog vond ik één van de hoogtepunten.

3,5*

Een mooi gemaakt sprookje, met flink wat kritiek op het Amerika van de jaren ‘60.

Hoewel het verhaal niet heel veel om het lijf heeft, zijn het voor mij de subtiele ondertonen die deze film naar een hoger plan tillen. De duidelijke link tussen de afkeer van het monster en de haat tegen homoseksuelen en donkere mensen is constant aanwezig.

Ook het naïeve beeld van het perfecte (blanke) Amerikaanse gezin als hoeksteen van de samenleving blijkt aan verandering onderhevig (het keer op keer afgekeurde reclamebord) en dit verouderde beeld moet plaats maken voor iets nieuws/moderns (fotografie). Ook de onderdrukte rol van vrouwen wordt zijlings nog aangestipt. Het is behoorlijk veel wat je hier voor geschoteld krijgt, maar nergens had ik het idee dat het teveel werd, omdat al deze zijdelinge verwijzingen het hogere doel dienden.
In zijn algemeenheid voelde ik de boodschap van het arrogante Westen (Amerika), en dat met name het blanke mannelijke deel dat zich verheven voelt boven andere culturen en daarmee boven de wereld, en zodoende speelt voor God. De Bijbelse verwijzingen zijn dan ook meerdere keren aanwezig, waarbij de bad guy zichzelf ziet als Samson, hoewel die martelaarsrol meer weggelegd is voor het monster in deze film.

Mooi detail: iedereen die meerdere talen beheerst (sprekend of gebarend) heeft een verzoenende rol in deze film, terwijl de mensen die slechts één taal spreken uit zijn op macht, geweld en onderdrukking.

Prachtige shots, een meeslepend verhaal, een scheut maatschappijkritiek en betoverde muziek (ietwat Amelie- achting weliswaar, met name in het begin). Tot nu toe de beste film die ik dit jaar in de bioscoop zag.

Geslaagde horror-comedy, waarin de verschillende aspecten mooi in balans gecombineerd zijn: genoeg horror om het spannend te houden, genoeg grappen om het luchtig te houden. Daarnaast zijn de karakters treffend neergezet, waardoor we met hen kunnen meeleven in deze absurde situaties.

De film speelt ook slim met gebaande horrorcliche’s zoals het medicijnkastje, en de talloze jumpscares in het eerste deel die nergens op slaan. Deze film is zich bijzonder goed bewust van de valkuilen van (moderne) horror en steekt er flink de draak mee. Maar nergens wordt het pretentieus of vervelend, zoals bij Een film als The Dead Don’t Die wel regelmatig het geval was.

Bijzonder vermakelijke film, slim gemaakt, fijn tempo en af en toe zelfs spannend.

3,5*

Deze film heeft een cultstatus als een bijzonder slechte film. Maar na het zien van de trailer was ik buitengewoon nieuwsgierig. Mijn voorliefde voor films in Vegas telt mee, evenals het verhaal over ambitie en natuurlijk is de overdaad aan vrouwelijk schoon ook niet onprettig.

Showgirls is een prima film. Niet perfect, maar ook zeker niet zo slecht als vaak beweerd is. Het grootste minpunt is het acteerwerk van hoofdpersoon Nomi, die constant in modus overacteren staat, en daardoor moeilijk sympathie opwekt. Het is me dan ook een raadsel waarom Molly haar direct bij haar in huis neemt. Verder stoort haar egocentrische karakter me niet zo. Dit is een film over een jonge vrouw die naar de top wil en daar werkelijk alles voor over heeft en die haar handen vies wil maken. Ik denk dat Showgirls een treffend beeld schetst van de competitie onderling, hoewel dat niet bepaald sympathieke karakters oplevert natuurlijk. De film kent daarnaast een flauwe eindscene waarin het laatste open eindje nog even afgevinkt moet worden, maar serieus… hoe realistisch is het dat exact dezelfde vent haar weer een lift geeft?

De film is mooi geschoten, kent een pompende soundtrack, bevat realistische sets, spectaculaire dansscenes en een aantal opwindende momenten.

Naast het overduidelijke commentaar op de hypocrisie van de showbizz is het een vrij standaard coming of age verhaal over een getroebleerde vrouw die zichzelf wil ontdekken. Maar ik heb me goed vermaakt met deze film, die echt wel een hogere score verdient.

3,5*

Een aflevering die blijft hangen.

Hoewel het verhaal erg eenvoudig is, en ook weinig te maken lijkt te hebben met science fiction, is deze aflevering erg goed. Met name de nare nasmaak die uiteindelijk achterblijft zorgde ervoor dat ik deze aflevering niet uit mijn hoofd krijg.

We volgen de onzekere tiener Kenny die gechanteerd wordt door middel van een masturbatievideo die van hem is gemaakt. We zien hoe hij, net als elk weldenkend ander mens, er alles aan doet om te voorkomen dat deze video uitlekt.

Echter, aan het eind leren we dat Kenny pedoseksuele gevoelens heeft en kinderporno bekeken heeft. Zijn volharding in het voorkomen van de verspreiding van de video was de hele tijd al logisch, maar krijgt nu een tweede lading mee, vanwege het moreel verwerpelijke en strafbare van zijn daad. Het dramatische einde van de aflevering zorgt er mede met deze bijkomende thematiek voor dat je met een bijzonder ongemakkelijk gevoel achterblijft. Immers, de hele tijd hoop je dat hij verspreiding kan voorkomen, totdat je ontdekt dat Kenny zelf ook dader is van iets verwerpelijks.

De aflevering voelt als een eenvoudig kat en muisspel, maar roept achteraf interessante vragen op: stel dat hackers op deze manier seksueel misdragende mensen aan de schandpaal gaan nagelen, is het dan ineens goed om in te breken in iemands pc, te filmen en deze video’s te verspreiden? En daarnaast roept het vragen op in hoeverre seksueel gedrag een bewuste keuze is. De gechanteerde personen lijken zelf stuk voor stuk ook slachtoffer van hun seksuele voorkeuren. Kenny heeft het er in ieder geval duidelijk moeilijk mee, getuige zijn zwijgen en emotionele openbaring.

Het is uiteindelijk aan de kijker zelf om te oordelen. De aflevering lijkt de rollen van goed en kwaad enigszins om te draaien. Enigszins, wat uiteindelijk is zowel het hacker-gedrag als de online gedragingen van deze personen niet goed te praten.

4*

Matig.

De film opent sterk met een spannende inval in een huis in Arizona, en een gruwelijke vondst. De toon , en daarmee de sfeer is meteen gezet. Dat is direct het beste aan deze film: de sfeer is continu onheilspellend, en we betreden als kijker een gevaarlijke wereld waarin niets is wat het lijkt. Sfeervolle woestijnbeelden scoren bij mij altijd goed, en dat is in deze film dik in orde. Ook het acteerwerk, en de actie is goed.

Maar het verhaal... Het begint met een enorm trage expositiescene op het FBI kantoor, waarin gezegd wordt dat Kate een bijzonder goede agente is. Gek genoeg zien we dat , met uitzondering van de openingsscene, in de hele film niet terug: ze loopt slechts mee in het mannenwereldje waar ze terecht komt, wordt overal buiten gehouden en maakt domme fouten (na een aanhouding een bank binnenlopen terwijl iedereen weet dat daar camera's hangen, met een willekeurige kerel naar huis gaan en bijna vermoord worden. Ook bijzonder dat ze Reggie, die haar voorstelt aan deze gevaarlijke man, vervolgens niet wantrouwt). Fouten die op zich wellicht menselijk zijn, maar een professional als zij had toch beter moeten weten. Een nadeel is ook dat haar karakter nauwelijks is uitgewerkt: ze is een goede agent, en ze is vrijgezel. Het maakte het voor mij lastig om mee te leven. We weten dat ze graag volgens het boekje werkt, en daar moeten we het mee doen.

Sowieso is het verhaal zo geconstrueerd dat we als kijker regelmatig denken: wat gebeurt hier nu precies? De verwarring die dat oplevert is weliswaar dezelfde als die Kate voelt, maar het maakt het ook ongrijpbaar voor mij als kijker wat er allemaal gebeurt, waardoor de impact minder is.

Het kleine verhaal van de agent en zijn voetballende zoontje voelt geforceerd aan. De scenes zijn te repetitief om een echte band neer te zetten, en daarnaast voegt het voor mij weinig toe. Dat er veel burgerslachtoffers vallen, en dat politie corrupt kan zijn, wisten we namelijk al. En omdat de vader-zoon band matig is neergezet, voel ik niets als hij vermoord wordt.

Het laatste deel van de film volgen we Kate plots niet meer, maar gaat Gillick op jacht. De shoot-out bij die maffiabaas was voor mij ook een domper. Na alle geweld zitten we bij de grote baas aan tafel, en we zien vervolgens niet eens dat hij wordt neergeschoten. Vreemde keus. Dit zou de grote finale moeten zijn, maar mij liet het koud.

Uiteindelijk blijkt Kate slechts mee te hebben gelopen voor de vorm, om het op papier allemaal kloppend te hebben. Dat maakt van haar een pionnetje in een groter spel. Op zich een prikkelend gegeven, maar het levert helaas een oninteressante hoofdrol op. Ook haar innerlijke strijd tussen de wettelijke manier en de wijze waarop gewerkt wordt is, buiten wat zuchten klagen om, nauwelijks aan bod gekomen.

Ik heb het gevoel dat hier veel meer in had gezeten, maar door onlogische keuzes is er een verwarrende film ontstaan waar ik maar moeilijk mijn aandacht bij kan houden.

2,5*

Als adolescent schuurde mijn houding tegen punk aan vanwege de maatschappijkritische statements, maar het nihilisme dat bij punk lijkt te horen is mij altijd bespaard gebleven. De Sex Pistols vind ik echter nog altijd fijn om aan te zetten, die oprecht boze, maar ook energieke muziek doet het bij mij goed.

Deze film was dan ook verplichte kost voor mij, ook omdat ik nu eenmaal van muziekbiografieën houd. En dat doet deze film toch wel goed. Ik kreeg echt het idee een inkijk te krijgen het Engeland van de jaren 70, met alle ellende die daarbij hoorde. De houding van de punks is te verklaren in deze maatschappij. Het trieste verhaal van Sid en Nancy wordt treffend in beeld gebracht en de wanhoop van beide voelt realistisch.

Toch is het een film die ik niet per se graag op zet. Het enorm negatieve wordt uiteindelijk vermoeiend, en de uiteindelijke moord en overdosis komen dan ook bijna als een verlossing. Wat het misschien ook wel daadwerkelijk was voor deze gedoemde zielen.

3,5*

Voor liefhebbers van deze cultuur: The filth and the fury is een goede docu over de Pistols, en plaatst hun muziek ook goed in de culturele context.

Een wat verwarrende film.

Als westernliefhebber stond deze op mijn watchlist, en zojuist bekeken. De film begint sterk: mooie beelden, goede karakterintroducties, mooie opbeurende avonturenmuziek. Kortom, het belooft veel goeds. Het eerste deel van de film vind ik dan ook prima te kijken, dikke voldoende.

Maar zo goed als het eerste deel is, zo verwarrend wordt het tweede deel. Elk personage volgt zijn eigen weg, schurken van voeger duiken weer op, maar waren amper geïntroduceerd dus boezemen weinig angst in. Dan komen er ook nog een paar vrouwen bij die gered moeten worden, en een heel gezin. Pfftt... het is wat veel allemaal. Daarnaast is er echt een overdaad aan schietpartijen in deze film, al dan niet met luchtige ondertoon. Natuurlijk horen een paar sohot-outs in een goede western, maar overdaad schaadt, en ik zuchtte bij de zoveelste kogelregen waarbij random badguys werden neergeknald. De laatste shoot-out was dan weer erg goed: mooi en eenvoudig in beeld gebracht. Prima!

Dus een prima eerste helft, een matige tweede helft. En ach, omdat ik zo van deze beelden hou, ga ik niet al te laag. Met een western scoor je bij mij al makkelijk.

2,5*

Leuk om weer eens gezien te hebben. Toen deze net uit kwam, was ik erg onder de indruk van de flitsende stijl van de film. Als ik het nu terug zie vind ik het af en toe wat gedateerd en geforceerd over komen, de hand van de editor is namelijk wel erg nadrukkelijk aanwezig in deze film. Vaak met komisch effect, dat zeker. Maar ook soms erg afleidend en overbodig. Het verhaal is namelijk al flitsend (lees: verwarrend) genoeg.

Het verhaal behelst namelijk zoveel bijzondere personages dat je al snel het spoor bijster kunt raken, ik in ieder geval wel. Op een gegeven moment is het bijna niet meer duidelijk wie nu bij wie in het krijt staat en wie nu precies voor wie de klusjes op moet knappen. Natuurlijk past dit binnen dit bijzondere criminele wereldje, maar het maakt het voor de kijker niet altijd even duidelijk, en daardoor is soms moeilijk te volgen wat er precies gebeurt.

De diverse personages worden met veel humor gespeeld, waardoor de film ondanks het aanwezige geweld, een lichtvoetige toon blijft houden.

Al met al een vermakelijke en bijzondere film, zowel qua stijl als qua verhaal.

3,5*

Laatst was deze op tv en ik viel er in na de opening. Hoewel ik niet direct gegrepen was, merkte ik dat ik wel bleef kijken. De film heeft een bijna hypnotiserende feel: een langzaam tempo, rustige gesprekken over leven en dood, gevoelige gitaarmuziek, mooie beelden en fijne belichting.

De film kabbelt ontspannen voort, maar het verhaal greep me nauwelijks. Te geforceerd, en te voorspelbaar op cruciale momenten. Ook vond ik het naar het eind toe teveel een herhaling van scenes worden.

Maar hij bleef me wel bij, en sommige beelden en dialogen kan ik me weken later nog goed voor de geest halen. Ergens heeft de film dus toch iets bij me geraakt.

3*

Een heerlijk ouderwetse actiefilm in de goede zin van het woord. Vanaf de opening tot de credits dendert Speed op volle snelheid door, en als kijker val je van de ene zenuwslopende actiescene in de andere.

Niet elke scene is even realistisch, maar het is nu juist deze over de top actie die de film zo goed maakt. Het eenvoudige verhaal is goed bedacht en origineel, en werkelijk alles wordt uit de kast getrokken om de bus af te laten remmen. Van tegemoetkomend verkeer en scherpe bochten tot kapotte wegen en benzine lekkage. Het basisidee wordt ten volle benut.

Keanu speelt goed, fijne sympathieke acteur met een stijl die zich goed leent voor rollen als deze. Hopper en Bullock doen leuk mee.
De actie is top, en de stunts zien er fantastisch uit, waardoor ik regelmatig op het puntje van mijn stoel zat.
Mooie kleuren ook: die broeierige namiddagen in LA en die typische explosie kleuren, de jaren 90 sfeer zit er duidelijk in en ik hou ervan. Qua actie toch wel mijn favoriete decennium.

4*

Een lastige film om te beoordelen. De dromerige sfeer scoort bij mij een dikke plus, de belichting, het camerawerk en de setting zijn allemaal dik in orde. De hallucinante sfeer is goed getroffen, hoewel ik ook merkte dat ik er af en toe wat door afgeleid raakte. Het haalt regelmatig de vaart uit de film.

De thematiek van The American Dream wordt er vrij stevig doorgedrukt. Alien (leuke rol van Franco trouwens) heeft het er telkens over, en ook de pursuit of happiness die de jonge vrouwen nastreven lijkt dit te verbeelden.
Maar dat dit slechts een illusie is wordt al snel duidelijk, en wat begint als een droom eindigt als een nachtmerrie. Ook wordt duidelijk dat de hemel voor de ene meteen de hel voor de ander is. Zo is er geen ruimte voor beide bendeleiders, en wordt de overval op het restaurant door de dames gezien als een knappe en gedurfde prestatie, maar dat zal ongetwijfeld niet zo ervaren zijn door de mensen die ze beroofden).

Wanneer hedonisme te ver doorslaat zijn we verloren lijkt de film te willen zeggen. De film grossiert in beelden van dansende halfnaakte mensen, drank en drugsgebruik. Op zich zaken waar niet zo veel mis mee is, maar de overvloed aan beelden maakt wel duidelijk dat teveel van het goede niet gelukkig maakt, maar juist afstompt.
Typisch dat Faith vroegtijdig vertrekt en we haar helemaal niet meer terug zien(de hoop/geloof is weg) en we daardoor achterblijven met drie zielloze karakters die niet sympathiek zijn en inwisselbaar lijken. De religieuze moraal is niet te missen.

Een bijzondere film, ik denk dat hij nog even moet rijpen. Fijne sfeer, mooie beelden en een interessante thematiek. Maar af en toe wel weg herhalend en traag. Ik ben er nog niet helemaal uit. Voor nu een dikke voldoende.

3,5*

Gisteren bekeek ik 8mm, en daarbij moest ik denken aan deze film. Het is al enige tijd geleden dat ik a Serbain Film film zag op Youtube ( ja, daar stond hij op, misschien zelfs nu nog, maar ik voel niet de behoefte om hem nog eens te bekijken) en net als bij iedereen die deze film gezien heeft blijft hij nog altijd naspoken in mijn hoofd. Bepaalde scenes zal ik waarschijnlijk nooit helemaal van mijn netvlies gaan krijgen ben ik bang. Indrukwekkend is een understatement in dit geval.

Geinteresseerd door de vele schokkende verhalen ben ik hem gaan kijken. Als kunstliefhebber vind ik dat elke vorm van kunst aandacht verdient, hoe schokkend of controversieel dan ook. Vaak blijkt het achteraf allemaal wel mee te vallen. Denk aan the Texas chainsaw Massacre of the Excorsist.
Toch weet ik niet of dat bij deze film het geval zal zijn. Het geweld is vaak zeer realistisch, en het feit dat er minderjarigen in lijken te worden misbruikt maakt het allemaal nog misselijkmakender. Toch bevat de film ook een aantal scenes die zo bijzonder nep en bijna lachwekkend zijn, dat ze de hele realistische sfeer weer teniet doen. Alsof de regisseur het soms zelf ook te ver vond gaan.

Het idee van een maatschappij die je dwingt tegen je wil te handelen, en mensen daarmee verandert in moordlustige monsters is niets nieuws. Interessant is wel hoe het gekoppeld wordt aan de media, aan de entertainment industrie, en aan de wellicht perverse interesse voor seks en geweld van de gemiddelde filmliefhebber. Niet voor niets zijn de hoofdrollen hier weggelegd voor een acteur en een regisseur.

Met afstand de meest nare en ongemakkelijke film die ik ooit heb gezien. Als metaforisch statement erg goed getroffen, met hoge shockvalue uiteraard, en filmtechnisch ook heel aardig met goede muziek en mooie kleurenfilters. Maar veel mensen zullen dit niet kunnen en niet willen waarderen. En met goede redenen. Want als de regisseur een duidelijke boodschap had willen verkondigen, was een subtielere aanpak waarschijnlijk beter geweest. Nu overheerst de controverse boven de boodschap van de maker.

Bijzonder sfeervolle film over vriendschap en opgroeien. Een avontuur met veel jongens-humor, semi-volwassen gesprekken en prachtige landschappen. Een roadmovie pur sang, en wellicht de beste coming of age film. Ik kan zo snel in ieder geval geen betere bedenken.

De chemie tussen de vrienden is goed, en hun personages worden vakkundig en vlot neergezet, waardoor we al snel begrijpen dat dit een clubje buitenbeentjes zijn, die enkel elkaar hebben om het kleinburgelijke leven in hun dorp te ondergaan. Maar lol hebben ze voor tien, met de gebruikelijke puberale jongensgrappen. Stuk voor stuk zijn ze geloofwaardige acteurs, maar River steekt de show. Vooral de monoloog snachts waarin hij huilt is prachtig.

Geen 5* vanwege de soms lelijke flasbacks en de taartscene. Dat verhaal past wellicht in de fantasie van deze jongens, maar deed tijdelijk de dromerige roadtrip feel verdwijnen, en dat vond ik jammer. Maar los van deze kleine minpunten is Stand by me een prachtige film die je weer even laat voelen hoe het is om jong te zijn.

4,5*

Een fijne film die me naar het einde toe minder kon bekoren. De film start geweldig met het optreden van Cooper, en zijn nachtelijke avonturen geven een mooi beeld van het droevige leven dat deze muzikant leidt/lijdt.
Het eerste uur spatten de vonken bijna van het scherm, dankzij de realistische concertbeelden, de goede muziek, en de chemie tussen Cooper en Gaga. Het verhaal kent ook de typische fijne opbouw waarin je gewoon wilt dat ze succes hebben. Je gunt het deze personages echt. Hun liefde voor elkaar en voor de muziek is voelbaar.
Helaas volgt dan de tweede akte, die vooral in het teken staat van verval en de problemen die roem (en het verlangen ernaar) met zich mee brengt. Wellicht komt het doordat het eerste uur zo fantastisch is, dat de film wat lijkt in te kakken in de tweede helft. Hoewel het verhaal hier nog steeds goed is, en bijzonder emotioneel gebracht wordt zonder sentimenteel te worden, duurt het simpelweg te lang.
Deze film had een half uur korter gekund (iets wat ik de laatste jaren wel vaker vind van films) en dan was er niets aan verhaal ingeboet. Jammer, want daardoor raakte ik mijn concentratie toch wat kwijt. Gelukkig was daar de emotionele finale die de film op een ruime voldoende houdt. Want dat verdient deze film absoluut wel, mede vanwege de goede acteerprestaties, en de fijne muziek.

Rap en hiphop zijn niet bepaald genres waar ik veel mee heb. Desondanks was ik benieuwd naar deze film. De erbarmelijke omstandigheden waarin Rap vaak ontstaat: Amerikaanse ghetto’s, politiegeweld en racisme zijn namelijk onderwerpen die mij wel interesseren, evenals Amerikaanse politiek in het algemeen. Dus ik was benieuwd naar deze film.

We volgen een groep ambitieuze rappers, die hun uitzichtloze achtergrond proberen te overwinnen met opzwepende raps en dansbare beats. Vanaf het begin is duidelijk dat deze jongens hardcore zijn: stoere gasten die hun eigen weg gaan, vrouwen hebben bij de vleet, en ondertussen de politie van zich af moeten houden. Het komt daardoor echter nogal stereotype over. De personages Ice Cube, Eazy en Dr. Dre hebben iets meer diepgang, maar hun ego’s zijn zo groot dat ze regelmatig beslissingen nemen die niet altijd sympathiek zijn en dat maakt het voor mij moeilijk om met hen mee te leven. Daarbovenop komt het gezwaai met pistolen, en de minderwaardige behandeling van vrouwen. Dat soort machogedrag doet mij weinig, en zorgt ervoor dat deze personages nog verder van mijn beleving af komen te staan.
Grote pluspunten in de film zijn de live-shows waarin de energie en de urgentie van hun muziek duidelijk voelbaar is. Ook de vele shots van jaren ‘80 LA zijn prachtig, met Ferrari’s die over de boulevards scheuren en dat prachtige typische licht van de zonsondergang, dat we kennen uit de vele rapvideo’s.

De sociale context waarin deze gefrustreerde jongeren opgroeien wordt belicht, maar wel erg clichématig: we zien wat bedreigingen, enige drugshandel, en de politie die telkens opduikt om onschuldige mensen neer te knuppelen. Ik geloof direct dat hun levens er zo uitzagen, maar het blijft wat oppervlakkig voelen. Het is jammer dat een te groot deel van het verhaal vervolgens draait om contracten, geld en een onbetrouwbare manager, want dat is nu juist het minst interessante aan dit verhaal.
Wanneer de Rodney King rellen worden aangestipt, wordt de film en de muziek in een heldere maatschappelijke context geplaatst en vindt de film weer zijn kracht terug: deze muziek heeft een heel duidelijke voedingsbodem, en ook in deze tijd is hun boodschap nog altijd actueel.

3*

Mooi gefilmde roadmovie die echter nergens van de gebaande paden afwijkt. Alles wat je mag verwachten van een roadmovie, krijgen we voorgeschoteld. Een eigenzinnig hoofdpersoon die met een doel op reis gaat, bijzondere personages onderweg waarbij wijze lessen aan bod komen, en de conclusie dat uiteindelijk de reis wellicht net zo belangrijk is als de bestemming.

Ik hou van roadmovies en Amerikaanse landschappen, dus in dat opzicht beviel de film me goed. Ook zijn de hoofdrollen mooie personages. Echter, nergens werd het voor mij verassend, en daarmee blijft deze film voor mij steken op een krappe voldoende. Wellicht van ik meer verwacht vanwege de naam Lynch. Want het enige wat deze film onderscheidt van andere films in dit genre, is het vervoersmiddel.

3*

Jeugdsentiment. Deze film vond ik als 10 jarige fantastisch. Fan van Van Damme als ik was, had ik nog niet door dat deze film minder goed is als bijvoorbeeld Bloodsport.

Met volwassen ogen is deze film knap onzinnig, maar wanneer je met een campy blik kijkt valt er best veel te genieten. Van Damme vecht echter minder dan in zijn andere films, en acteert matig.

Maar daar staat tegenover dat de film veel humor heeft en een fantastische schurk die met de ene na de andere memorabele one-liner komt. En dat maakt veel goed.

Op deze momenten is de film het sterkst. De over de top actie en de gevechten mogen er zijn, het drama werkt helaas minder goed. Maar een vermakelijke zit is het wel.

“But for me it was Tuesday.”

2,5*

Leuke actiefilm. Van Damme vind ik altijd fijn om naar te kijken. Zijn vechtkunsten zijn sterk, hoewel de martial arts hier minder aan bod komen. De film draait meer om spanningsopbouw en schietpartijen. Desondanks zijn er een genoeg spannende gevechten waarin actie en humor fijn gecombineerd worden.

Het laatste half uur van de film is het sterkst, maar de hele film kent een goede spanningsopbouw. De combinatie met de spanning van een hockeywedstrijd werkt goed. De slotscenes gaan weliswaar over de top, maar het levert wel heerlijk ouderwetse actie op die nog altijd spannend is om naar te kijken.

3,5*

Een postmoderne mix van spaghettiwestern en samuraifilms. De film ziet er gedurfd uit, heeft mooie sets, achtergronden en veel originele beeldeffecten. Bijzonder leuk vond ik ook de scene met de sniper die met de wind mee schiet. De schietkunst in het overdrevene doorgevoerd, maar het werkte goed in deze scene. Ook de dansscene was goed getroffen.

Helaas is het verhaal erg warrig, hoewel duidelijk gebaseerd op Jojimbo / Fistful of dollars. De eerste akte is erg traag en wordt er veel tijd besteed aan achtergronden waardoor het tempo vaak stil valt. Vervolgens zien we de ene aanval na de andere die nogal inwisselbaar aanvoelen. Na een half uur was ik in ieder geval de draad kwijt, en heb ik hem puur om esthetische redenen afgekeken.

Kleine 3, naar boven afgerond voor het originele concept en de unieke stijl van de film. Ik heb zwak voor dit soort vreemde films.

3*

De film begint heerlijk droogkomisch en een tikkeltje absurdistisch. Meerdere keren moest ik hardop lachen. De eerste akte van deze klassieker is perfect, een mooie aanzet tot een interessante film. Het middendeel sleept nogal eens, en richting het eind merkte ik dat ik mijn aandacht begon te verliezen. Niet omdat het slecht was, maar het werd wat trager, de komische noten steeds minder en de actrice werkte nogal op mijn zenuwen.

Het slot maakt veel goed. De waanzin die deze vrouw doormaakt is goed neergezet en leidt tot een komische en tevens triest einde.

Een mooie film om eens gezien te hebben.

3,5*

Bijzondere film over een eigentijds thema: de influencer. Na een knallende opening zien we vooral de alledaagse sleur van het leven, en bijkomende narigheid van het sterrendom. Aan het eind wordt er in het interview nog een voorspelbare moraal ingegooid, en al met al heb je een film die volgens het voorspelbare boekje verloopt.

En toch bleef ik geboeid kijken. En dat komt door de hoofdpersoon. Omdat we haar veel online zien, is er vanaf het begin de vraag hoe ze echt is en of ze daadwerkelijk zo betrokken is bij haar fans, of dat ze slechts sociaal doet om meer likes te scoren. De ironie is dat beide waar is uiteindelijk, en zij in haar eenzaamheid net zo afhankelijk is van haar fans als andersom. Wellicht zelfs nog meer. Haar online imago zit haar soms in de weg, maar kennen we dat niet allemaal, ook in de echte wereld? Iedereen doet zich wel eens vrolijker voor dan hij zich voelt.

Mooi vind ik ook dat ze uiteindelijk sporten aangreep om zichzelf te herpakken. Want bij mij rees wel de vraag of ze haar lichaam in vorm houdt voor haar publiek, of voor haarzelf. Dat laatste bleek waar. En zo sluit de film af met een (voor mij) wat onverwacht slot, waarbij ik mijn vooroordelen naar influencers iets bij moest stellen. Omdat blijkt dat sporten, en haar leven delen met haar online publiek, daadwerkelijk dingen zijn die ze nodig heeft. Die haar leven zijn. En zo verschilt haar online imago dus niet eens zoveel van haar echte leven.

3,5*

Destijds op IDFA gezien, ‘s avonds laat. Hoewel dit onderwerp mij wel ligt, werd het allemaal wel erg traag verteld. Meerdere keren dommelde ik wat weg, waardoor ik verschillende stukken gemist heb. Desondanks kon ik zo weer inspringen waar het verhaal was gebleven, en verliet uiteindelijk zonder enthousiasme de bioscoop.

Omdat ik deels geslapen heb tijdens de vertoning, beoordeel ik de film niet. Anders zou ik 2* gegeven hebben. Maar wellicht zegt het al genoeg dat ik in slaap viel.