Opinions

Afgelopen week weer eens gekeken. Blijft een redelijke film, maar ook niet meer dan dat. De film is vrij traag, en hoewel ik snap dat de verhaallijn omtrent zijn vrouw en kind essentieel is voor de totstandkoming van zijn ‘mad’ karakter, komt het vaak zo cheesy over dat ik me er maar moeilijk in kan verplaatsen.

Pluspunten zijn de achtervolgingen, en natuurlijk de brute eindscene, die een inspiratie lijkt voor die ene horrofilm enkele decennia later.

Mooie post-apocalyptische film. Waar de eerste Mad Max nog regelmatig leek plaats te vinden in een meer normale wereld, zien we in dit deel enkel de desolate woestijn en de eindeloze wegen die erdoor lopen. Een groot pluspunt, want deze setting is vele malen sterker en sluit goed aan op de uitzichtloze samenleving die we hier zien (hun droomland is gebaseerd op een paar oude vakantiekaarten, dat zegt genoeg over de realiteit).
Tijdens het kijken bleef ik me verbazen over de gedetailleerdheid van deze wereld die gecreëerd is. Van de kostuums, tot de voertuigen en de wapens. Je ziet dat over alles is nagedacht, om een zo geloofwaardig mogelijk beeld neer te zetten.

Minpunt vind ik het acteer werk. Gibson speelt de rol van Max zoals hij hoort, grof, kortaf en cool. Maar het zorgt er ook voor dat je minder met hem meeleeft. De grappige sidekick zorgt voor enige welkome communicatie. Het overige acteerwerk is vaak vrij over de top, en hoewel dit bij de motorbende niet stoort, vind ik het bij de bewoners van het kamp niet bijdragen aan de geloofwaardigheid. Meeleven werd hierdoor af en toe lastig.

De film eindig met een spectaculaire achtervolging, die ook naar huidige maatstaven nog spannend is. Sowieso zijn oldschool achtervolgingen in mijn optiek vaak geloofwaardiger, omdat je voelt dat er niet met CGI is gerommeld. Prachtige afsluiting van deze bijzondere film!

3,5*

Een film met twee gezichten. Het eerste deel in Bartertown is fantastisch. Mooie sets, campy acteerwerk, leuke personages, humor en goede actie. Ik neigde zelfs naar de maximale score, zo goed vond ik dit eerste deel.

Helaas is daar het tweede deel, waarin Max als een soort verlosser een stam moet redden. Al die kinderen en de blije avonturenmuziek zorgen ervoor dat de film compleet van toon veranderd, en zeker niet ten goede.
Het slot met de achtervolging op de rails is oldschool Mad Max en weer even genieten, dus toch nog een positieve eindnoot.

Het is dat ik de eerste helft zo genietbaar vond, anders maximaal 1,5*. Maar ja, de goede opening trekt de score naar een krappe voldoende. En ik heb een zwak voor woestijnen en post-apocalyptische werelden, en dat biedt deze film wederom op originele wijze. Voldoende, maar krap.

3*

The Sopranos heb ik nooit gezien, en zonder enige voorkennis stapte ik deze film binnen. Wat een tegenvaller.

Het rommelige verhaal met talloze personages komt maar niet echt van de grond en Tony staat er maar bij te kijken. Een aantal scenes zijn goed getroffen, vooral als er geweld aan te pas komt. Evenals de jaren 60/70 sfeer, altijd fijn als dit mooi wordt neergezet.

Maar los van deze schamele kwaliteiten is deze film vooral rommelig, saai, en mist het een duidelijke spanningsboog.

Jammer, want de trailer beloofde veel goeds. Toch de serie maar eens een kans geven, de verhalen zijn een stuk positiever dan over deze overbodige film.

2*

Redelijke film. Het jaren 70 sfeertje is fijn getroffen in deze film. Enkele mooie beelden, en heerlijk rustig tempo. Qua verhaal is het allemaal niet heel bijzonder, en zelfs behoorlijk somber. De erotische scenes zijn erg oke, hoewel de gekke bekken tijdens de blowjob scene wel erg gedateerd aandeden.
Halverwege begon ik mijn interesse te verliezen. Het einde maakte het weer iets beter. Leuk sfeerbeeld van De donkere kant van Parijs in de 70’s, maar meer ook niet.

2*

Fijne film! Het is even wennen aan de goedkoop ogende filmstijl, maar daarna vond ik het juist wel zijn charme hebben: het geeft de film een wat meer realistisch karakter, en wat minder Hollywood-perfectie. Ik hou van films waarin een sterke sfeer neergezet wordt, en daarin slaagt deze film prima. Een klein stadje, waar niemand te vertrouwen, in een dor landschap... western hints zijn aanwezig, altijd fijn!

Ondanks het lage budget kent deze film een paar epische beelden: de wandeling over straat met zijn nieuwe geweer is wel de meest epische. In zulke scenes is niet te merken dat je naar een low-budget productie kijkt. Leuk ook dat Rodriguez er meerdere 'effecten' in heeft verwerkt, zoals versnelde beelden, wat de film een wat 'stomme film' slapstick achtig karakter geeft om sommige momenten.

Vermakelijke film, meerdere kijkeurten waard.

Bijzonder mooi geacteerd drama. Het verhaal is eenvoudig, maar er wordt uitgebreid de tijd genomen om alle fasen van een echtscheiding te doorlopen. Van enige naïviteit rondom de hele situatie, tot de cynische en kwetsende momenten die erop kunnen volgen. Met beide acteurs leef je erg mee, hoewel Driver wat meer op mijn sympathie kon rekenen.

Erg mooi vond ik de lange shots, die soms een halve scene beslaan. Het toont de talenten van de acteurs, en het houdt de spanning en emotie goed vast. Dat past goed bij dit verhaal waarin onder de oppervlakte minstens zoveel gebeurd als erboven.

De film oogt heel herkenbaar. Hoewel ik zelf niet gescheiden ben, en het ook nooit hoop mee te maken, leef je gemakkelijk mee met de hoofdpersonen. Dit vanwege de sterke introductie tijdens de opening, die voor iedereen in een relatie enige herkenbaarheid zal oproepen. Iedereen kan in zijn hoofd een lijstje maken van zijn partner met soortgelijke eigenschappen namelijk. Ook de kleine huishoudelijke irritaties en ongemakken die we door de hele film zien zorgen ervoor dat deze film een bijzonder herkenbaar en dus menselijk gevoel geeft. Naast de onvermijdelijke pijn die er soms bij hoort in de liefde.

4*

The Mask is een film die je niet te serieus moet nemen, ondanks dat er wel enige moraal aangetikt wordt (wees jezelf, omarm je identiteit, etc). Deze film doet dan ook precies wat je ervan mag verwachten: en vlotte humoristische filmavond bezorgen.

Jim Carrey: hate him or love him... ik kan hem altijd goed waarderen, of het nu in een serieuzere rol is a la The Truman Show, of in de meer cartoon-achtige humor die we hier in de Mask voorgeschoteld krijgen. Carrey is geknipt voor de rol van het extravagante karakter, en het is vaak de vraag waar Carrey’s mimiek stopt en de CGI begint.

Dit blijft een erg grappige film, die leuk is om weer eens terug te zien.

3,5*

Destijds zag ik The Matrix als vijftienjarige in de bioscoop en was vooral onder de indruk van de special effects en de actie. Na hem meedere keren gezien te hebben valt mij op dat er telkens weer nieuwe lagen te ontdekken zijn. Hoewel ik nooit een groot fan zal worden Keanu Reeves, vind ik hem hier niet storend. De klinische feel van de film past bij zijn wat afstandelijke acteren.

Het filosofische aspect is al vaak genoeg besproken, maar dat blijft toch wel het interessantste punt van de film. Het idee dat deze wereld niet echt is, speelde blijkbaar wel meer eind jaren 90, zie ook The Truman Show. Hoewel het hier wel heel wat naargeestiger uitpakt.
Ook de angst voor moderne technologie wordt hier mooi verbeeldt. In de tijd dat het Internet serieus opkwam, was de digitale wereld voor veel mensen (in ieder geval voor mij als puberjochie) een volledig abstract iets, er hing een bepaalde mysterie omheen. Deze film speelt daar prachtig op in, en gaat volledig met de angsten voor moderne technologie aan de haal.

De film is één groot Alice In Digital Wonderland. Neo moet zelfs een wit konijn volgen, de makers waren zich dus bewust van de overeenkomsten tussen beide verhalen. En net als Alice moet Neo op zoek naar zichzelf. Het verhaal is niets nieuws, maar zo goed en vernieuwend verteld, dat het een volledig nieuw verhaal wordt. Dat is vooral te wijden aan de moderne setting in de computerwereld, en aan de aankleding en filters. De look van The Matrix was destijds zeer cool, al dat leer en die zonnebrillen. Nu kan het wat gedateerd aandoen, hoewel ik het er nog steeds erg goed uit vind zien, met name bij Morpheus en Trinity.

De special effects waren ongewoon goed voor die tijd, en na deze film vorige week herzien te hebben valt me op dat ze nog steeds niet gedateerd overkomen, dit in tegenstelling tot veel andere films met digitale effecten uit die tijd.
Heerlijke bad guy ook. Zo enorm afstandelijk, vooral als ze met meerdere zijn en elkaars zinnen aanvullen. Als ware computers spreken ze met elkaar. Heerlijk pessimistische visie heeft hij ook op de mensheid. Enige bewustwording over hoe wij onze fossiele bronnen uitputten is deze film niet vreemd, en de film geeft daarmee meteen een duidelijke verklaring over waarom de machines de mensheid gevangen houdt.

Een totaalervaring waar weinig op aan te merken valt. Na al die jaren nog steeds een steengoede film.

4,5*

Prima popcornvermaak. Of in mijn geval: chips met een blond biertje.

Het openingsverhaal over een komeet en de opening met de vuilbekkende pinautomaat zet meteen de toon voor wat je kunt verwachten: een film die niet op diepgang leunt, maar vooral op humor en idiote maar originele ideeën. Als je daarvan kunt genieten heb je een leuke avond met deze film.

Voor de liefhebber van pulp is het genieten: een paar lekker foute karakters, redelijke gore en goede explosies. Emilio doet het prima, altijd een fijne acteur om naar te kijken. De anderen kunnen ermee door, hoewel die bruid wel erg op mijn zenuwen werkte, evenals de serveerster.

De ruimschoots aanwezige muziek van AC/DC geeft de film extra vaart en zorgt ervoor dat de toon luchtig blijft tot het eind. Stephen King zelf schijnt zich te schamen voor dit regie-uitstapje, maar volgens mij wist hij heel goed wat hij deed: pretentieloze horror leveren met een knipoog. En dat is heel aardig gelukt.

3*

Vermakelijke actie van Van Damme.

Maximum Risk is een typische jaren 90 film: de actie begint van de start, en met slechts enkele rustige scenes dendert de film anderhalf uur lang door in volle vaart tot aan het einde toe.

Van Damme is lekker op dreef en wordt bijgestaan door een mooie dame, en samen vormen ze een leuk team dat tegen zowel de Russische maffia als de FBI moet strijden. Qua geloofwaardigheid zal het allemaal wel, maar het kijkt lekker weg.

Mooie sets en locaties worden er gebruikt. Van de smalle straatjes van Parijs tot de nachtelijke straten van New York, het ziet er top uit. De gevechten zijn lekker oldschool, oftewel: duidelijk echt sterke kerels die het tegen elkaar opnemen, waardoor het geloofwaardig aanvoelt. Heerlijk, die oude actie acteurs.

Leuk om weer eens gezien te hebben.

3,5*

Net terug uit de bioscoop... nou, dat viel tegen zeg. Ik had niet verwacht dat dit een 5* film zou zijn, maar dit was wel erg beroerd. Met een spannende opening, en mooie onderwaterbeelden wordt het sfeertje prima neergezet, maar helaas stort dit volledig in na verloop van tijd. Plotwending na plotwending, opgebouwde actiescenes die niet afgemaakt worden, een vlak soort van romance, een irritant kind dat (as usual) te wijs praat voor haar leeftijd, clichematige karakters. voorspelbare doden, sentimentele strijkers op momenten dat het volop actie is... het aantal beroerde keuzes in deze film is ontelbaar.

En dat is jammer, want de meg ziet er gaaf uit, en de special effects zijn prima. Sommige actiescenes zijn bijzonder spannend. Het hele verhaal leent zich voor een over de top pulp film van formaat, maar helaas eindigt deze film als een te langdurende draak.

Een meer gory aanpak zoals Piranha 3D had ik leuk gevonden. Of nog liever, een film zoals die ene klassieker waartegen elke haaienfilm het aflegt... allemaal niet gelukt en dat is jammer, want hier had best meer ingezeten.

2*

Minder indrukwekkend dan bij de eerste kijkbeurt jaren geleden. Het achterstevoren vertelde verhaal zorgt af en toe voor een verassende wending, of glimlach (I don’t feel drunk).
Tegelijkertijd is het voor ons als kijker net zo verwarrend allemaal als voor de hoofdpersoon, omdat we ook geen idee hebben hoe elke situatie begint en eindigt, en dus net zo fragmentarisch kijken als hij. Qua beleving is deze film een one of a kind, hoewel de spanning door deze vertelvorm amper aanwezig is.

Helaas is de vertelvorm ook meteen het enige waar de film echt goed op scoort. Het acteerwerk is prima, maar de personages zijn nogal vlak en laten weinig indruk achter qua persoon. De uiteindelijke ontknoping is verassend, maar ook erg vergezocht (De politie gaat mee in zijn gestoorde gedachten en laat hem willekeurig criminelen doden?). Hoe geloofwaardig is dat?

Uiteindelijk is de film vooral de moeite waard vanwege de originele vorm. Maar na afloop blijf je toch het gevoel hebben dat het nogal hol is allemaal. Vorm boven inhoud. Maar wel een erg mooie vorm.

3*

Sympathieke film die keurig volgens het boekje verloopt. Niet echt metal dus, qua sfeer is deze film veel meer pop dan de titel doet vermoeden. Maar goed, een Netflix productie over een stel buitenbeentjes op een highschool… wat meer kun je verwachten?

Het tempo is wisselend in deze film, en af en toe sleept het wat, vooral in de tweede akte. Maar buiten dat is het verhaal voor mij als liefhebber van hardrock en metal een feest van herkenning: van het buitenbeentjes zijn op school, tot de pesterijen en de uitlaatklep in muziek.

De film laat goed zien wat metal kan betekenen voor fans, en hoe zij kracht kunnen putten uit deze harde muziek, die voor velen vaak onterecht als lawaai wordt afgedaan.

Het meest kon ik genieten van het grote feest der herkenning: van bekende shirts, posters, de soundtrack, gitaarriffs, bekende cameo’s tot en met de huiswerk-lijst met klassieke liedjes aan toe. Bij bijna alles dacht ik: oja die, en die! Die heb ik live gezien, en die, en die, en die, en dat nummer is inderdaad te gek, enzovoorts.

Maar los van al het metalgedoe is dit vooral een typische highschool film over drie hoofdpersonen die elk hun eigen pad moeten kiezen. Maar als dat ondersteund wordt door muziek van Iron Maiden, Metallica, Judas Priest, Guns n’ Roses en Black Sabbath kan ik daar zeker een avond van genieten.

3,5*

Als jongen van een jaar of 12 zag ik deze film lang geleden. En nog altijd kan ik me bepaalde scenes herinneren. Vooral het naïeve gedrag van Joe vond ik toen al typisch. Hoe hij niet betaald krijgt van de rijke dame bijvoorbeeld. Andere onderwerpen gingen echter langs mij heen destijds, die na herziening afgelopen week veel beter binnen kwamen.

Zo is er de drugsroes op het artistieke feest, iets waar ik als kind geen weet van had. Mooi dat de film ook deze kant van New York weet neer te zetten, naast de vervallen hotels en smoezelige bioscopen. Het doet sterk denken aan Andy Warhols Factory, met alle bijzondere figuren en de obsessie met de camera.

De homoseksuele ondertoon ontging mij volledig destijds, hoewel die toch erg prominent aanwezig is. De film lijkt dat ook vooral over vragen omtrent mannelijkheid te gaan, en het beeld van de mythische macho cowboy te ontkrachten. Joe heeft zijn cowboy persona gebaseerd op mannen uit zijn jeugd en op filmsterren, maar ontdekt dat in de stad zijn outfit vooral als camp en gay wordt gezien. Dat hij in de eindscene andere kleren koopt geeft aan dat hij eindelijk kan breken met zijn traumatische jeugd en zijn verstoorde beeld omtrent mannelijkheid overwonnen heeft.

Ratzo is een fantastisch karakter naast onze naïeve held. Een cynische man, getekend door het leven in de grote stad, die probeer om zijn miserabele leven nog iets van betekenis te geven door Joe op zijn eigen vreemde manier te helpen. De merkwaardige vriendschap die ontstaat voelt realistisch, want deze twee mannen hebben alleen elkaar, ook al willen ze dat misschien liever niet toegeven.

Midnight Cowboy geeft een mooi tijdsbeeld van New York in de jaren 60, en is bijzonder mooi gefilmd. Het verhaal is aangrijpend en sterk gespeeld en daarom met recht een klassieker.

4,5*

Wederom een bijzondere Aster.

Hereditary zag ik vorig jaar in de bioscoop, en als liefhebber van psychologische horror kwam die film flink aan. De trailer voor Midsommar was wederom veelbelovend, dus ik was benieuwd.

Midsommar opent met een gezinsdrama, een thema dat de kern van was Hereditary. De onmacht, het diepe verdriet en de horror (dit is wat ik zie als horror: keihard geconfronteerd worden met je grootste angsten en geen uitweg zien) maakt het eerste deel bijzonder ongemakkelijk om te kijken. Het meedogenloos trage tempo sluit hier goed op aan. Je kunt als kijker niet wegkijken.

Wanneer we in Zweden aankomen verandert de omgeving, maar het paranoïde angstige gevoel blijft. Wanneer een paddo-trip misgaat, en wanneer steeds meer toeristen verdwijnen uit de commune, voel je aan alles dat er zaken niet kloppen. Want ondanks de mooie mensen, de heldere beelden, de schone natuur en de sprookjesachtige setting van dit kleine dorp waar de tijd stil is blijven staan, houdt de spanning 2,5 uur non-stop aan. Het ongemakkelijke gevoel dat we vanaf het begin van de film hebben, verdwijnt geen moment.

Midsommar is een film die nog moet bezinken merk ik. Een lastige film om te beoordelen. Net als bij Hereditary is de sfeer en de spanning fantastisch getroffen. Maar net als bij die film is ook deze film op sommige momenten wel erg moeilijk te plaatsen. De talloze rituelen van de commune mogen dan griezelig zijn, maar vergen wel erg veel interpretatie van mijn kant. Ook het eind is wederom symbolisch, en ik durf niet met zekerheid te zeggen wat er nu allemaal precies bedoeld wordt.
Nu zou dit allemaal bewust kunnen zijn. Immers: als kijker zijn we, net als de Amerikanen en Engelsen, slechts tijdelijke toeristen op deze wonderlijke plek.

Tot slot nog een dik compliment voor het camerawerk en de CGI in deze film. Het shot op de Zweedse snelweg waarbij onze wereld letterlijk op kop wordt gezet was bijzonder desoriënterend en een duidelijke voorbode naar het bizarre verhaal dat zal volgen. Prachtig gedaan. En het vervreemdende gevoel bij de commune wordt keer op keer versterkt doordat achtergronden regelmatig niet stil staan, en landschappen lijken te golven. Ook wanneer karakters zelf niet duidelijk onder invloed zijn van psychedelica. Dit zorgt voor een veelal dromerige, onwerkelijke sfeer, en sluit goed aan op het bad-trip trip-gevoel dat deze hele film heeft.

Midsommar is een bijzondere film, enorm sfeervol en een veel bevredigendere ervaring dan de laatste horror-films die ik onlangs gezien heb.

4*

Midway toont de historische zeeslagen met een bijna documentaire-achtige verslaglegging: datums en locaties worden telkens in beeld gebracht, waardoor de film een stap voor stap verslag lijkt van deze oorlog. Ondanks deze verwijzingen naar de echte historie zitten we natuurlijk gewoon naar een actiefilm te kijken, met alle goede en helaas ook de zwakke kanten van dit genre.

Het grootste pluspunt aan deze film zijn de talrijke vliegscenes en de aanvallen. Meerdere keren heb je echt het gevoel in een vliegtuig te zitten met deze piloten, en de aanvallen voelen bijzonder realistisch aan. Het ziet er allemaal ook nog eens prachtig uit, en het camerawerk is sterk tijdens deze scenes. Je leeft hierdoor mee, en voelt de adrenaline van het moment. De aftiteling toont ons de echte soldaten, en geeft de film net dat extra mee waardoor het verhaal in urgentie toeneemt.

Een minpunt vind ik zelf dat het hier getoonde verhaal dramatische spanning mist, omdat er zoveel actie te zien is. Want ondanks het feit dat de vliegscenes schitterend zijn, is het allemaal wel erg veel van het goede. Elke slag of aanval wordt met lange scenes in beeld gebracht, waarbij op een gegeven moment de verveling begint toe te slaan. Het gevolg ook van deze vele actie is dat karakters nauwelijks uitgewerkt worden en blijven hangen in stereotype macho-actiehelden, met bijbehorende one-liners. Terwijl onderwerpen als de kameraadschap tussen soldaten, de angsten, en het politieke gekonkel achter de schermen meer dan voldoende materiaal bieden voor interessante dialogen en karakters, maar helaas nauwelijks ruimte krijgen.

Desondanks mooi om gezien te hebben, vooral in de bios. Wie van spectaculaire actie houdt komt met deze film zeker aan zijn trekken.

3*

Vanwege de commotie maar eens opgezet. Aangenaam verrast door het ietwat voorspelbare, maar heldere verhaal en de treffende manier waarop we als kijker meegenomen worden in de wereld van deze jonge meisjes. Zo zijn er veel shots vanuit hun perspectief (de scene waarbij ze onder bed ligt bijvoorbeeld, of die scene waarin we alleen de konten van langslopende vrouwen zien). De hele film beleven we door hun ogen en zo krijgen we een goede inkijk in de verwarrende wereld waarin sommige kinderen vandaag de dag leven.

De onschuld van het kind zijn wordt keer op keer benadrukt (snoepjes, knuffels) en staat in groot contrast met hun dansbewegingen. Moves die in hun ogen leuk, hip en stoer zijn, maar vanuit volwassen perspectief natuurlijk verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden.

De film legt daarmee pijnlijk de vinger op de zere plek van wat er mis kan gaan met social media: veel jonge kinderen zetten videos online van zichzelf en geven daarmee onbedoeld verkeerde signalen af.

Hoe actueel dit thema is, en hoeveel angst deze digitale onbekende wereld bij volwassen mensen oproept, getuigt wel van de commotie rondom deze film.

Iedere generatie krijgt de jeugd die het verdient. Wat zegt dit dan over de media waar we onze jeugd aan blootstellen, in combinatie met mediakanalen waar ze nog niet de gevaren van in zien? Een bijzonder actueel en mijn inziens zelfs noodzakelijke film, die tot nadenken stemt.

3,5*

Iedere generatie krijgt de jeugd die het verdient.

De film opent met totale massahysterie: Frankrijk wordt kampioen, en heel even is iedereen gelijk: jong en oud, zwart en wit, arm en rijk. Door al het gezwaai met de Franse vlag voor de Arc de Triomph lijkt het wel alsof er een massale opstand gaat uitbreken. Maar niets is minder waar. Het alledaagse leven gaat rustig door, en de opstand gebeurt niet massaal, maar meer onderhuids. En zeker niet in het toeristische centrum van Parijs, maar in de buitenwijken.

We volgen agent Ruiz die een nieuwe baan heeft bij de politie, en daardoor in een wereld terecht komt die voor hem, en veelal ook voor de kijker nieuw is: de buitenwijken van Parijs. Troosteloze hoogbouw, arme gezinnen, bendes, sjacheraars, en ook een aantal charismatische mannen die elk op hun eigen manier leiding proberen te geven aan de buurt. De één als zelfbenoemde burgemeester, de ander als prediker voor de Islam.
Tussen deze diversiteit probeert een groepje kinderen de alledaagse verveling in de wijk te doorbreken met kattenkwaad, wat direct een negatieve spiraal in werking zet.
Omdat we samen met de agenten deze wijk betreden, zetten we net als zij een voet in een wereld die niet de onze is. Want hoewel de agenten veel mensen uit de wijk bij naam kennen, is er geen sprake van gelijkheid of wederzijds respect. Angst voert hier de boventoon.

De film stelt keer op keer de vraag wie hier nu goed en fout is, en of die scheidslijn wel zo duidelijk is. We zien zowel de politie als het volk regelmatig wetten overtreden en de vraag die al snel opkomt, is of deze buurt werkelijk beter af is met de aanwezigheid van de politie. Het lijkt namelijk alsof de bewoners het zelf redelijk onder controle hebben, en de inmenging van de agenten zorgt veelal voor meer spanningen en problemen dan wanneer ze er niet bij waren geweest.

De film eindigt met een gewelddadige climax zoals we ze kennen uit de rellen in Parijs van 2005, maar bijvoorbeeld ook uit LA 92. Beelden zoals we ze van een afstand kennen uit het journaal, worden hier zonder mededogen in beeld gebracht.
Persoonlijk vond ik dit laatste deel bijzonder spannend, maar de film had ook goed zonder gekund. Het voelde namelijk als een extra verhaal dat er achteraan kwam. Op 2/3e van de film kregen we na de hectische werkdag een prachtig drone-shot van de hoogbouw te zien met ondergaande zon. Dat beeld voelde symbolisch: weer een dag voorbij in de buitenwijken, een dag als alle andere. Wat mij betreft had de film daar ook kunnen stoppen. Hoe het met de jeugd af zou gaan lopen, kon je als kijker ondertussen zelf wel invullen.

Krachtig is dat de film over de hele linie de spanning weet vast te houden. Het ongemakkelijke gevoel van onveiligheid houdt continu aan en blijft hangen na afloop.
Sterk vind ik ook dat de regisseur geen duidelijk standpunt in neemt. Zowel de agenten als de buurtbewoners zijn mensen die er op hun eigen manier het beste van willen maken, en elk begaan ze hun eigen fouten. Die fouten vallen niet goed te praten, maar zijn wel begrijpelijk gezien de erbarmelijke omstandigheden waarin deze mensen zich bevinden.

Na twee uur totale uitzichtloosheid en een continue spiraal van ellende geeft het open einde en het citaat van Victor Hugo een sprankje hoop mee voor de toekomst.

3.5*

Vermakelijk voor een keertje.

Een wat bizarre film omtrent de bekende complottheorie. We volgen Johnny, een mislukte manager, die in een krot woont met zijn immer stonede hippievriend, en die schulden heeft bij louche figuren. Johnny is best een sympathiek karakter, maar nergens voelde ik echt met hem mee. Hij is gewoon te algemeen neergezet denk ik, een soort vale kopie van Austin Powers qua looks (jaren 60, Londen... zag iedereen er toen zo uit, of hadden de makers geen inspiratie?) Zijn hippievriend valt nergens buiten de omschrijving ‘stoner’ wat hem al net zo algemeen maakt. Dergelijke personages kan ik normaal prima hebben, mits goed uitgewerkt (denk aan Clerks). Hier deden deze personages me weinig, en dus deed het me weinig wanneer ze zich weer in de problemen werkten.

De film zit vol met plotlijntjes die niet of nauwelijks uitgewerkt worden (het Vietnam trauma bijvoorbeeld, nergens krijgen de horror-visioenen een echte lading, of dragen ze bij aan het verhaal. En het verhaal met die band, die irritante zanger had er van mij volledig uitgeschreven mogen worden). Daardoor oogt de film vrij rommelig en komt er enorm veel op je af. Iedereen bedriegt iedereen in deze film lijkt het wel, en dat terwijl er ook nog eens flink wat wiet afgerookt wordt. Logisch dat wij als kijker, net als de personages af en toe de draad en de zin van alles even kwijt raken.

De film voelt als een wat verwarrende trip, met random horrorbeelden, plotselinge grove actie, en flauwe humor. Waarschijnlijk zo bedoeld. Toch heb ik het gevoel dat een strakker scenario en een betere timing qua humor deze film beter had kunnen maken. Best leuk om eens gezien te hebben, maar geen echte topper helaas.

3*

Het verhaal las ik afgelopen zomer en was benieuwd hoe ze dit mijmerende dagboek-achtige verhaal zouden vertalen naar het witte doek. Niet zo geslaagd helaas.

Het sfeertje is best fijn, en de beelden vaak mooi, maar het korte verhaal voelt hier uitgerekt en uiteindelijk wat saai aan. Dat er veel gebruik gemaakt wordt van voice-over laat zien dat dit verhaal zich beter leent in boekvorm dan voor film.

King’s verhaal hint af en toe naar de gevaren van verslavend telefoongebruik, maar hier ligt het er wel heel dik bovenop. Jongeren praten enkel nog via hun telefoon lijkt het. De film krijgt zo ook nog eens een wat prekerige toon mee, wat het niet beter maakt.

2*

Ik vind het moeilijk om deze film te beoordelen. Eastwood is één van mijn favoriete acteurs, en alleen het zien van zijn naam zorgt er al voor dat ik de film wilde zien. De trailer beloofde ook veel goeds, met de dreigende sfeer. Toch viel de film zelf me gisteren wat tegen.

Het verhaal is eenvoudig, en kabbelt voort: oude man met geldproblemen wordt drugskoerier, transportje hier, transportje daar en wat grapjes tussendoor. Eastwood die een zelfde rol speelt als in Gran Torino: cool, ouderwets en met hier en daar een racistische opmerking. Duidelijk een type man zoals ze niet meer gemaakt worden lijkt de film te willen zeggen.
Gaandeweg wordt het allemaal wat gevaarlijker met het kartel, maar echt spannend wordt het nergens. Dat is ook niet waar de film over lijkt te gaan. De film vertelt meer het verhaal van een man die zijn carriere altijd voor zijn gezin heeft laten gaan, en daar op zijn oude dag spijt van heeft. Met het verdiende geld probeert hij via liefdadigheid zijn ziel te redden, en de banden met zijn familie te herstellen. De rol doet wat denken aan zijn rol in Unforgiven, waarin hij als oude arme boer met tegenzin het misdadige pad op moet, en ook wroeging voelt over zijn verleden.

Wat mij stoorde was dat het hele drugsverhaal soms wat onnodig ingewikkeld werd gemaakt. De strijd in het kartel zelf was niet nodig voor het grote verhaal, en de nobody die ineens de leiding over nam nadat de grote baas vermoord was... tja, het zal allemaal wel. Dit voegde voor mij weinig toe. De prikkelende relatie tussen Eastwood en één van de jongere bendeleden was interessant, maar werd helaas niet uitgewerkt. In een vader-zoon gesprek probeert Eastwood hem een les te leren, maar dit komt, op een ongemakkelijke blik na, verder niet terug in de film. Gemiste kans, want hierin had een mooi thema gelegen dat direct gekoppeld was aan zijn mislukkig als vader.

Ook het hele politieverhaal dat erdoor heen geweven was, maakte weinig bij me los. Dat leek vooral in dienst te staan van de uiteindelijke ontknoping, maar bevatte in zichzelf niet veel interessants. De ambitie van Cooper had van mij wat feller gemogen, dat had een mooie koppeling opgeleverd tussen Eastwoods carrière en de zijne, als een voorteken. In het gesprek in de koffiebar wordt dit thema ook aangeraakt, maar nergens komt Cooper op mij als een agent die zijn persoonlijke leven verwaarloosd voor zijn carrière.

In andere handen had deze film een enorme draak kunnen worden. Maar gelukkig heeft Eastwood zijn sporen als filmmaker ruimschoots verdiend, en is hij nog altijd een overtuigend acteur. Dat zorgt ervoor dat hij toch de juiste snaar vaak weet te raken. De scene met zijn stervende vrouw was, ondanks haar kleine rol, bijzonder emotioneel.

En ja, Eastwood, die mooie Amerikaanse landschappen, fijne muziek ... tja, dan zit ik al snel op drie sterren. Ik hoop van harte volgend jaar weer een nieuwe film van deze levende legende te mogen zien.

3*