Opinions

Persoonlijk reken ik deze film tot één van mijn favorieten. Maar voor mij was het geen liefde op het eerste gezicht, dat geef ik onmiddellijk toe. Ik zag de film voor het eerst toen ik een jaartje of 20 was, en hoewel ik de beelden sterk vond, vond ik het verhaal maar vaag en het einde begreep ik al helemaal niet. Toen ik enkele jaren later zelf op de motor stapte, besloot ik deze klassieke biker-movie maar weer eens een kans te geven. Ik was om. Sindsdien bekijk ik hem elk jaar minimaal één keer.

Om te beginnen: ik hou van het Amerikaanse landschap, van rock 'n roll en van motoren. Tja, dan zit je met deze film al aardig goed. Maar een film als Hell Ride kon mij niet bekoren, ondanks dat het dezelfde elementen bevat. Wat maakt Easy Rider dan zo goed?

Het simpele verhaal is niet wat deze film goed maakt, het is slechts het uitgangspunt, waarin een zoektocht naar de American Dream verbeeldt wordt: wordt rijk, ongeacht hoe, en je bent vrij. Dit consumptieve ideaal is al meteen duidelijk, wanneer Fonda een plastic slang met geld in de tank van zijn motor stopt. De Amerikaanse vlag wordt volgestopt met geld, zo vertelde Fonda later in een interview. Een mooie metafoor. The American Dream bestaat uit geld, en met geld, koop je vrijheid, is hun idee. Of toch niet?

Want ondanks het geld, hun lege agenda en hun wilde plannen zijn deze jongens niet vrij. De samenleving houdt hen gevangen, en wantrouwt hun woeste uiterlijk en vrije onbevangenheid. Dit wordt duidelijk als een hotel hen niet binnen wil laten, en ze gedwongen zijn buiten te slapen. Maar ook in de scene in het truckerscafé wordt dit duidelijk. Nergens zijn ze veilig, en daarmee dus niet vrij. Jack Nicholson beschrijft vrijheid in deze moderne tijd en de gevaren van het gebrek daaraan treffend in zijn legendarische monoloog.

De film voelt als een reis op zoek naar zingeving en de American Dream, die hier en daar sporadisch wordt aangetikt, zoals bij de boer die van zijn eigen land kan leven, en de commune waar mensen vrij leven ver van de drukte van de moderne tijd. Tevens ademt de film de verschillen tussen het oude Amerika en de moderne tijd: de boer die nog nooit van LA heeft gehoord, en de parallel tussen het vervangen van een achterband en het aanbrengen van hoefijzers bij een paard.

De beelden en de muziek zijn legendarisch, en de boodschap die uiteindelijk beklijft na de laatste scene is triest, maar in principe voorspelbaar, zoals Nicholson al had voorspeld.

Naast Big Fish vind ik dit de absolute topper van Burton.

Over het verhaal is al genoeg gezegd, dat sla ik over. Wat mij het meest raakt in deze film is de verhouding tussen de gehandicapte, maar begaafde Edward en zijn omgeving. Zo angstig als ze zijn voor zijn handicap, zo geïnteresseerd zijn ze in zijn gave tot beeldhouwen en knippen. Deze wordt dan ook al snel uitgebuit. De verhouding tussen de samenleving die Edward bewondert, en tegelijkertijd met leedvermaak bekijkt is treffend, grappig en ook pijnlijk in beeld gebracht.

De film verbeeldt op sprookjesachtige wijze de relatie tussen de ‘gewone’ mensen en de outcast.

Pluspunten ook voor de prachtige muziek, die keer op keer voor kippevel zorgt. En Johnny Depp zet hier misschien wel zijn meest memorabele acteerprestatie neer.

Een tegenvaller. Een groot Elvis fan ben ik niet, hoewel ik zijn muziek prima kan luisteren. Het levensverhaal kende ik in grote lijnen, en was dus benieuwd wat deze film zou gaan brengen. Gisteravond zag ik Elvis in de bioscoop maar al tijdens het kijken stoorde ik me enorm aan de overkill aan cgi effecten, de vele onnodige cameratruuks en de haast waarmee de film zijn verhaal wil vertellen. De kijker wordt overspoeld met logo’s, plaatsnamen, krantenknipsels, voiceover, korte shots, heel korte dialogen, veel achtergrond muziek, sowieso een surreële mix van Elvis’ klassiekers en moderne hip hop, en droomachtige beelden van colonel aan de goktafel. Wellicht bewust om zo de intensiteit van Elvis’ leven weer te geven, maar het werkte voor mij juist averechts, en kon weinig meeleven.

De film bevat een aantal leuke scenes (zijn kennismaking met de zwarte muziek, de gospel, zijn vervoering tijdens de kerkdienst) maar zelfs deze worden er met zo’n snelheid doorheen geramd dat het amper kan bezinken. Voor je goed en wel beseft wat er gebeurt ben je alweer twee scenes verder. Ook de dood van Elvis’ moeder wordt letterlijk met een kortstondige fade tussen een paar beelden getoond. Dit belangrijke moment had best meer aandacht mogen krijgen. De film probeert het hele verhaal van Elvis te vertellen en dat is wellicht te veel voor een film.

Een ander groot minpunt is het personage van colonel Parker. Nu geloof ik best dat hij een hardvochtige zakenman was, maar het maakt de film er niet leuker op om het geheel door zijn kille blik te moeten aanschouwen. Vanaf het begin is duidelijk dat hij Elvis gebruikt en twee uur later is dat beeld niet verandert, enkel verslechterd. Over een gebrek aan karakterontwikkeling gesproken. Dat geldt overigens voor vrijwel alle karakters in deze film: ze voelen plat, stereotype aan: de kille manager, de romantische gevoelige muzikant, de bezorgde moeder, de soulvolle en immer gezellige zwarte muzikanten... stereotype en dus moeilijk om in mee te gaan. Zelfs Priscilla wordt terloops geïntroduceerd als een mooi meisje en dat is dat. De liefde van zijn leven had meer aandacht verdiend, nu voelt zelfs deze relatie leeg.

De film sluit gelukkig af met prachtige beelden van de echte Elvis die tot slot nog even laat horen wat hij kon. Kippenvel. Dat maakte het einde goed, en liet me met een goed gevoel naar huis gaan. Maar tot de derde akte had ik niet het gevoel naar een echte speelfilm te kijken. Het voelde voor mij als een trailer van 2 uur, die daarna niet meer te redden was.

2*

Thibaut is een succesvolle dirigent, vermogend en bereisd. Wanneer hij leukemie krijgt, en beenmerg nodig heeft, ontdekt hij dat hij geadopteerd is en gaat op zoek naar zijn broer Jimmy, de enige die hem kan redden van zijn ziekte.

Hoewel de halve zaal bij The Movies in Amsterdam gisteren snikkend de zaal verliet, deed deze film mij weinig. Best bijzonder, want het verhaal is erg sympathiek en ik hou het bij de gemiddelde Disney animatie al amper droog. Toch werd ik niet geraakt, en dat is te wijten aan een aantal punten die me nogal irriteerden aan deze film.

Om te beginnen komt Thibaut niet echt sympathiek over. Keer op keer is hij het bevoorrechte wonderkind dat indruk maakt op mensen met zijn status en vaardigheden. Hij is sociaal, maar heeft een bepaalde gereserveerdheid waar vrijwel de hele film niet doorheen geprikt wordt. Ik voelde weinig connectie tot hem, en dat maakt het lastig om mee te leven.

Zijn broer Jimmy is een sympathieke maar onbehouwen kerel, sociaal niet heel vaardig en is door de adoptie in een gezin terecht gekomen met een duidelijk lagere sociale status.
De film maakt de verschillen weinig subtiel kenbaar: Thibaut heeft een piano in zijn ruime appartement, Jimmy een keyboard in een garage die met eierdozen is geïsoleerd. Thibaut dirigeert beroemde orkesten, Jimmy werkt overdag in een kantine en speelt in de avond trombone bij de lokale harmonie, dat piept en kraakt als een dweilorkest na drie dagen carnaval.

Beide broers zijn muzikaal, dat zit in hun genen zo vertelt de film. Maar door opvoeding en al dan niet gegeven kansen zijn ze heel verschillend terecht gekomen. De film heeft een duidelijke visie op het nature/nurture debat en stelt dat de rollen net zo goed omgedraaid hadden kunnen zijn.
Een mooi uitgangspunt dat te denken geeft. En ook een perfecte kans om van elkaar te kunnen leren, want beide levens hebben zo hun charme, en verschillen ook weer niet zoveel: Jimmy is gescheiden en Thibaut ziet zijn vrouw amper door zijn werk. De broers lijken wellicht meer op elkaar dan in eerste instantie lijkt.

Helaas zien de makers vooral de wereld van Thibaut als iets om na te streven. Wanneer Thibaut bijzonder snel genezen is, gaat de aandacht naar de band tussen de broers, waarbij Thibaut zich keer op keer als meester opwerpt en Jimmy de ongetrainde ‘wilde’ is die gevormd moet worden. De bedoelingen zijn goed, maar maken direct duidelijk dat Thibaut (en wellicht de makers van de film) enigszins neerkijken op Jimmy’s leven tot nu toe. Wat is er immers mis met een stel hobbyisten die in hun vrije tijd met plezier een instrument bespelen?
Dit jeukt ook duidelijk bij Jimmy die zich keer op keer bewust wordt van alles wat hij niet heeft bereikt door zijn levensomstandigheden en zich minderwaardig voelt.

Dat Thibaut gaat helpen bij de harmonie zie je van mijlenver aankomen, maar hoewel hij het gereserveerd gezellig heeft, leert hij weinig van hen, hij wil vooral dat ze van hem leren. Het benefiet dat hij wil organiseren is aardig, maar het blijft ongelijk voelen. Als de harmonie bijvoorbeeld zwart was geweest zou hij een typische ‘white savior’ zijn geweest.

Naar het eind toe wordt er nog flink met sentiment gegooid en de finale is voorspelbaar maar sympathiek. Voor mij was het toen al wel klaar. Aardig om gezien te hebben, maar meer ook niet.

2,5*

In 2015 zag ik Ennio Morricone live in de Ziggo. De eerste en enige keer dat ik de grootmeester live heb mogen ervaren. Ik keek dan ook uit naar deze documentaire.

Als groot liefhebber van Leone films ben ik minstens zo’n groot liefhebber van Ennio’s muziek. Helaas hoor je die te weinig in deze film. Het blijft bij korte hints, slechts bij the Mission wordt er iets meer tijd uitgetrokken om de muziek echt tot leven te laten komen.

Jammer dat The Thing over is geslagen, die muziek had ik graag meer over gehoord.

Ook een nadeel is de structuur van de film: erg veel talking heads (zonder vermelde naam, dus wie is wie?) die unaniem lovend zijn. Dat maakt drie uur best lang. Gelukkig zien we Ennio zelf veel aan het werk en komt hij ook ruimschoots aan het woord.

De film kent talloze iconische beelden van wereldberoemde films, ondersteund door muziek van de beste filmcomponist aller tijden. Informatief en soms emotioneel, Ennio is op bovengenoemde tekortkomingen na, een erg goede docu.

3,5*

Energieke film die sterk doet denken aan The Matrix. Dat niveau wordt echter nergens gehaald. Het verhaal is een moderne versie van Huxley’s Brave New World, maar in plaats van Soma gebruikt men Prozium, dat alle emotie weghaalt.

De dystopie die geschetst wordt is een mix van klassieke bouwwerken en een Metropolis-achtige feel. De actie is vaak goed, maar ook regelmatig over de top, waardoor geloofwaardigheid verdwijnt. Weliswaar krijgen we te horen dat executeurs als Preston zeer getraind zijn, zijn vechtkunsten zijn veelal bovenmenselijk. Daarnaast rijst meteen de vraag waarom niet veel meer mensen zo getraind zijn als hij, want in elk gevecht is hij overduidelijk de sterkste.

Ook grossiert de film stilistisch helaas in grote cliche’s. De opening over de 3e wereldoorlog laat vooral oude beelden zien van WO2, waarom niet iets nieuws? De overheid heeft een logo dat in de verte doet denken aan een hakenkruis, de executeurs lopen in Nazi-achtige uniformen, Vader presenteert zich als Big Brother uit 1984 en het verzet ziet eruit als een stel verlopen hippie’s die wonen in kraakpanden.
De cultuur die vernietigt wordt is ook al zo’n platgetreden pad. Beethoven en de Mona Lisa nota bene. Een originelere keus zou zijn geweest een plaat van Led Zeppelin en een Andy Warhol bijvoorbeeld. Of voor mijn part een usb stick met mp3’s van Britney Spears en een Backstreet Boys poster.

Los van deze punten en het duidelijke leentje-buur bij The Matrix is Equilibrium echter een vermakelijke actiefilm. Prima voor een avondje actie.

3*

Als filmliefhebber heb ik me vandaag maar eens gewaagd aan deze verplichte kost. Ik stond echter niet te springen vooraf. Ik kende het verhaal al enigszins en dat nodigt nu niet bepaald uit tot een gezellige filmochtend.

Maar ik ben positief verrast. De film was veel toegankelijker dan ik had verwacht, en het verhaal had een fijn tempo. Vanaf het begin was ik dan ook geboeid door de sfeer. De zwart-witbeelden zorgen hier natuurlijk voor, maar ook het geluid is hier debet aan: de aanhoudende ruis, het gepiep, de waaiende wind in Henry’s appartement: het geeft een gevoel van doem, wat een duidelijk thema in de film verwoordt.
Het personage Henry kon mij sympathie wel krijgen: de Jan modaal die in een geïndustrialiseerde wereld zijn kostje bij elkaar scharrelt, en om moet gaan met existentiële angsten. Zo wordt het niet helemaal duidelijk of hij wel de vader is van de baby, wat zijn afschuw van het kind kan verklaren. Desondanks wil hij wel zijn verantwoordelijkheid nemen. Dit in tegenstelling tot de moeder, die haar koffer al gepakt onder het bed klaar heeft liggen, en na een paar slapeloze nachten al de benen neemt.

Henry beseft echter dat hij niet in staat is om een kind alleen op te voeden, en voelt zich hierin tekort schieten. Zijn mannelijkheid en eigenbeeld lijken hieronder te lijden (de droom waarin hij zijn hoofd verliest en deze vervangen wordt door de baby is een duidelijke hint, net als de buurvrouw die er met een andere man vandoor gaat nadat ze weet dat Henry een baby heeft. Ook de zaadcelachtige vormen die dood in zijn bed liggen lijken dit te verbeelden). Wanneer hij de baby uit zijn beschermde omgeving haalt, sterft het en groeit het kleine wezen direct uit tot een enorme nachtmerrie. Henry toont zich duidelijk schuldbewust na deze gruwelijke daad.

Een bijzondere kijkervaring, die mij geen minuut verveeld heeft. De weinige gesprekken zouden in een gemiddeld drama niet misstaan, zo alledaags zijn ze. Des te vreemder komen ze over in de surrealistische omgeving die we hier zien.
Het gevangenschap (Het raam waardoor we enkel een muur zien) van de moderne mens, met name de man, dat hier in beeld gebracht wordt is overduidelijk en onontkoombaar. De vele industrie, de verwachtingen van schoonouders, de verwachtingen van een relatie en de verantwoordelijkheid voor een baby leggen zoveel druk op dit personage dat er niets anders dan een indrukwekkende nachtmerrie overblijft.

Bijzondere surrealistische film over omgaan met verlies.

De film begint sterk met een mooi opgezette romance tussen Carrey en Winslet. Wanneer na een kwartier pas de openings credits verschijnen, wordt duidelijk waar de film naar toe gaat. Beide hoofdpersonen willen elkaar wissen uit hun geheugen omdat hun relatie niet was wat ze ervan gehoopt hadden. Carrey ontdekt dat hij gewist is uit Winslet’s geheugen en besluit hetzelfde te doen, waarna hij een afspraak maakt met een dubieuze arts.

De tweede akte beslaat volledig het wissen van Carrey’s geheugen, en alles wordt uit de kast getrokken om dit visueel te maken. Dit levert soms prachtige beelden op en soms bijzonder verontrustende. Af en toe gaat het over de top, zoals in de scene waarin Carrey zich vier jaar oud waant, die scene is te kinderachtig en sluit niet aan bij de duistere en melancholische feel van de film.
Dit deel van de film bevat ook enkele overbodige verhaallijnen, zoals die van Elijah Wood. Zijn dubieuze personage voegt weinig toe. Wanneer later ook de arts er onethische praktijken op na blijkt te houden richting zijn personeel, wordt er te ver afgedwaald van het echte verhaal: het verdriet dat twee geliefden voelen wanneer ze elkaar voor altijd kwijt zullen raken en het besef dat daarmee niet alleen de pijn, maar ook de mooie momenten verdwijnen.

Een bijzondere kijkervaring, die af en toe wat uit de bocht vliegt, maar een warm hart heeft. Iedereen die ooit liefdesverdriet heeft gekend, zal wellicht iets kunnen begrijpen van de keuzes die deze personages maken. Maar uiteindelijk zijn het onze ervaringen en onze herinneringen die ons vormen, anders blijven we eindeloos in cirkels lopen.

3,5*

Een film die spannend begint maar daarna enigszins ontspoort. De setting is lekker creepy en de film bevat redelijk wat gore. De hallucinaties zijn griezelig, maar soms ook erg willekeurig. De film bevat vooral in het begin vrij veel uitleg, wat niet altijd nodig is. Uiteindelijk eindigt het met een boel geknal en dat haalt de spanning eruit. Maar al met al een sfeervolle film die helaas de verwachting niet helemaal waarmaakt, maar genoeg gegriezel biedt voor 90 minuten vermaak.

3*

Na een enorm hectische opening, zowel qua verhaal als qua camerawerk? Komen we terecht in een wereld die me nog het meest deed denken aan The Matrix. Natuurlijk is het concept van parallelle universums ouder, maar zowel qua verteltrant als qua invulling lijkt het hier erg op: krachten die plots geleerd kunnen worden, bestuurders in een andere dimensie die meekijken, een boze kracht die de wereld zoals we die kennen wil vernietigen… vrij bekend allemaal.

Nu vind ik het concept interessant. Maar de uitwerking slaat door. Ten eerste kan ik geen moment meeleven met deze personages: een gestresste vrouw die zowel in haar werk, haar liedesleven als haar moederrol de plank lijkt mis te slaan, en een sullige man die maar wat eromheen dartelt zonder enige diepgang te krijgen. Dat deze personages ineens een soort van superkrachten krijgen kan ik moeilijk in meegaan.

Het hyperactieve camerawerk en de overdaad aan effecten maakt het er niet makkelijker op. Vanaf het begin lijkt vooral het camerawerk te willen imponeren met wat er allemaal mogelijk is, waardoor ik me irritant bewust werd ervan. Meegaan in het verhaal werd mede daardoor lastig.

Na 50 minuten te hebben gekeken, zonder een enkele lach, besloot ik de film uit te zetten en naar bed te gaan. Niet mijn ding.

Niet uitgekeken, dus ik onthoud me van stem.

?*

Lang geleden begon ik met mijn toenmalige vriendin aan deze film. Net als Cruise en Kidman blowden we wat, en gedurende de film zag ik paralellen met onze turbulente relatie. Halverwege de film hing ik boven de wc, want de wiet kikte veel te hard. De paranoia die in de film heerst bleef me bij, en achtervolgde me nog een paar dagen. De film keken we nooit af.

Eyes Wide Shut raakte toen een gevoelige snaar, en 20 jaar later was ik benieuwd of dit nog steeds het geval zou zijn. Daarnaast was ik benieuwd naar het einde. Kortom, de verwachtingen waren hoog.

De film is lang niet zo erotisch als vaak gedacht wordt. Sommige momenten kennen een zekere spanning, maar die wordt vaak teniet gedaan door inbrekende omstandigheden. Keer op keer lijkt er toegewerkt te worden naar een hoogtepunt, en keer op keer wordt dit afgebroken.

Verleidingen zijn overal aanwezig. Iedereen lijkt erop uit te zijn om seksueel te verleiden, maar niet altijd om lust of liefde. Vaak lijkt er een element van macht en geld mee te spelen (de arme straathoer, de winkeleigenaar die zijn dochter prostitueert, de chique orgie waar enkel selectieve genodigden welkom zijn, en Kidman’s fantasieën over een officier). Ook Hanks gebruikt zijn status als arts opvallend vaak om binnen te komen of om informatie te krijgen, en mensen lijken telkens onder de indruk van zijn positie.

Kubrick’s films kennen vaak een wat kille, gestileerde sfeer. In deze film past dat heel goed. De vervreemding die een lange relatie voort kan brengen en het koele verleidingsspel dat steeds weer gespeeld wordt worden er extra intens van. Vooral Cruise speelt fantastisch, zijn angsten en frustraties voelen geloofwaardig. Kidman heeft veel goede momenten, maar haar overdreven stonede scene met de neppe lachkick en de slotscène waren helaas niet al te geloofwaardig.

De nachtelijke tocht die Cruise maakt voelt onwerkelijk, op een manier zoals zaken in het donker anders aanvoelen dan overdag. Als een fantasie. Of zoals een droom overkomt ‘s nachts, terwijl het bij daglicht weer anders kan lijken.
Persoonlijk denk ik dat alles echt is. Op dat moment weliswaar. Want bij daglicht blijkt elke situatie, ontdaan van alle nachtelijke erotiek, teleurstellend ontnuchterend.

De film gaat vooral over verwachtingen die partners van elkaar hebben en hoe dat een relatie kan beïnvloeden. Cruise’s personage vertrouwt op zijn status van arts voor zijn aantrekkelijkheid en hanteert gedateerde ideeën over vrouwen. Hij is erg vol van zichzelf en geeft zijn vrouw weinig oprechte aandacht.
Daarom komt het niet in hem op dat zij er wellicht fantasieën op nahoudt die hij niet begrijpt.
Ook omdat hij oneerlijk is tegen haar en tegen zichzelf over zijn eigen seksuele verlangens. De hele film is hij duidelijk onder de indruk van alle verleidingen en gaat er tot zekere hoogte in mee. De twee modellen op het gala zijn het eerste voorbeeld, maar naar zijn vrouw ontkent hij zich aangetrokken te voelen tot hen.
Zijn rationele benadering van liefde en huwelijk werkt niet langer en de nachtelijke tocht is noodzakelijk voor hem om weer in contact te komen met zijn eigen seksualiteit, die compleet ontregeld is na Kidman’s bekentenis. Niet voor niets wordt hij door de groep studenten uitgemaakt voor homoseksueel, hij twijfelt aan zijn masculiniteit.

De film speelt rond de kerstdagen en overal zien we slingers, lampjes en cadeaus. Een groot spannend feest met veel voorpret, een heldere metafoor.
Daarnaast is kerstmis ook hét familiefeest bij uitstek en de film laat steeds weer momenten zien waarin het stel liefdevol zorg draagt voor hun dochter. Beide nemen hun rol als ouder serieus, ook al is er frictie tussen hen en hun verlangens.

Stilistisch imponeert Kubrick altijd. En de film is fantastisch in sets, belichting en muziek. Van de chique locaties tot de vervallen appartementen, alles ziet er authentiek uit. Daarnaast zijn de heftige kleuren in de film een lust voor het oog. Vooral het oranje-blauw palet komt veelvuldig voor en wordt sterk ingezet. De maskers werken hypnotiserend en wanneer Cruise het masker naast zijn vrouw aantreft is dit een enorm sterk en beangstigend beeld. De angst voor ontmaskering is treffend en subliem.

De eindscene in de speelgoedwinkel is een goede afsluiter. We zien het enthousiasme van hun dochter bij alle speelgoed, evenals de teleurstelling als ze merkt dat haar ouders het minder leuk hebben dan zij. Kinderen krijgen alles mee.
Ze komen er wel uit met elkaar en Kidman’s laatste monoloog vat hun angsten goed samen. Helaas spreekt ze een ongeloofwaardige schrijftaal in deze scene, waardoor ze meer een orakel lijkt dan een vrouw van vlees en bloed.

Kubrick verleidt ons met mooie beelden, mooie lichamen en een dromerige sfeer met een gevaarlijk randje. Tegelijkertijd stelt de film goede vragen over verwachtingen in een relatie, de houdbaarheid van monogamie, de gevaren van kapitalisme met betrekking tot sex en liefde, oprechte communicatie in een relatie, en de rollenpatronen van man en vrouw, en hoe deze verkeerde verwachtingen kan scheppen.

4,5*