Opinions

Dit is mijn type film. Weinig spraak, sfeervolle beelden en een sluimerend verhaal.

Rebels of the neon god portretteert een paar zoekende jongeren in een grote Taiwanese stad begin jaren 90. Hoewel de sfeer dankzij de muziek, vervallen buurten en neon voor mij persoonlijk meer jaren 80 aanvoelde.
Drie jongens en een meisje zijn elk op zoek naar een vorm van vermaak, inkomsten en zingeving, maar lijken dat niet te vinden in de treurige alledaagsheid van de metropool. Drankspelletjes, videogames en de zoektocht naar sex zijn enige afleiding van het afgestompte bestaan dat ze hebben.

Ik moest denken aan de film Two lane Blacktop, ook zo’n nihilistisch portret over doelloosheid. Maar met een heel andere sfeer. De spookachtige synthesizer soundtrack keert telkens onontkoombaar terug, net als de wateroverlast in het appartement. Wat deze jongeren ook proberen, goedschiks of kwaadschiks, het lijkt allemaal niet veel uit te maken.

De deur die vader van de weggelopen jongen tenslotte op een kier zet, biedt een sprankje hoop, maar daarmee is ook alles gezegd.

Geen vrolijke film, maar wel bijzonder mooi. Aanrader voor de liefhebber.

4*

Matige van Damme.

De film bevat een aantal leuke ideeën waar helaas te weinig mee gedaan wordt. Zo leert van Damme blijkbaar vechten op het eiland, maar van deze training zien we niets. Gemiste kans.

De bijrol van Roger Moore is leuk, zijn sidekick kan er mee door. Zij zorgen voor de licht komische noot, en dat is nodig, want deze film neemt zichzelf erg serieus. De rol van de journaliste had niets om het lijf, want haar bijdrage is minimaal.

De gevechten zijn redelijk, goede afstandshots en sterkte closeups. Maar helaas ook een overdaad aan lelijke slowmotion beelden. Ik kan daar niets mee. De bruut die in de finale tegen van Damme vecht is helaas ook niet al te sterk qua personage.

Hier en daar wordt duidelijk gehint naar Bloodsport, wat toch wel een veel betere film is. Ik krijg meteen zin om die weer eens op te zetten.

Vermakelijk voor een keertje.

2,5*