Opinions

Mooie film over het leven van Ray Charles.

Zelf was ik nauwelijks bekend met de muziek van deze man, maar gedurende de film bleek ik meer te kennen dan ik van te voren had verwacht. De film volgt een vrij standaard stramien dat kenmerkend is voor de muzikanten-biopic: stukje jeugd(trauma), de ster in wording en alle problemen die daarbij lijken te horen. Dus we zien Ray rondscharrelen in louche nachtclubs als onbekende muzikant, we zien hem succesvolle platen maken, en we zien narigheden in zijn persoonlijke leven dat flink lijdt onder het muzikantenbestaan.

De film ziet er fantastisch uit, als liefhebber van Amerika heb ik genoten van de prachtige ‘50’s sets. Daarnaast zit de film vol swingende muziek, en het nodige drama, dat vooral door Foxx goed vertolkt wordt. Hij verbeeldt Ray Charles prachtig met zijn eigenaardige lichamelijke trekjes, maar ook diens charmante kant.

4*

Een bijzonder vermakelijke Spielberg!

Gisteren in Imax 3D gezien (aanrader voor deze film) en hoewel ik normaal gesproken niet zoveel toevoeging ondervind aan deze manier van film kijken, was het bij deze film echt een meerwaarde.

Een simpel verhaal dat klinkt als een videogame (speler moet sleutels scoren om een grote prijs te winnen en wordt tegengewerkt door boze tegenstanders) gespeeld in een virtual reality omgeving, als ontsnapping aan de dagelijkse ellende. Virtual reality (en games) zijn het nieuwe Soma, niet alleen in de toekomst, maar ook in 2018 wrijft de film er ons duidelijk in. Los van deze overdreven nadrukkelijk geëtaleerde moraal, blijft er een fijne avonturenfilm over.

Het eerste uur is simpelweg te gek: een dolle achtbaanrit waarin je na een korte introductie ondergedompeld wordt in de Oasis, met alle rariteiten die daarbij horen. Prachtig gemaakt, als een soort sciencefiction versie van Avatar. Met name de vele jaren 80 verwijzingen naar films, games en muziek zorgen voor een fijne retro-feel. Al na een kwartier ben ik maar opgehouden ze te onthouden.... Freddy Kruger, Jason Voorhees, Alien, The Shining, Super Mario, Back to the future, Akira... het houdt niet, talloze easter eggs in deze film waar gezocht wordt naar een easter egg.

Maar de film is niet perfect. De romance tussen de hoofdpersonen komt slecht uit de verf, is voorspelbaar en voegt weinig toe aan het verhaal of aan de karakterontwikkeling.
De Shining scene vond ik leuk gedaan, en deed me verlangen naar de echte Shining. De sfeer werd goed getroffen en voor liefhebbers is dit bijzonder leuk om te zien. Wel vond ik de scene qua sfeer wat misplaatst in de film: van futuristische gamewerelden belanden we ineens in het oude spookachtige hotel. Hoe mooi en grappig gedaan ook, voor mijn gevoel kantelde hier de sfeer enorm en trok het me uit de typische jaren 80 vibe.

Daarnaast is de film simpelweg te lang. Het einde met de eindeloze LOTR veldslag duurde voor mijn gevoel te lang, en de zoetsappige afsluiting stuurt aan op de verplichte traan die we blijkbaar moeten laten bij deze film. Spielberg kan het sentiment helaas ook in deze film niet laten. Op een moment dat het goed zou kunnen (explosie met doden in the racks) wordt er nauwelijks een traan gelaten. Maar als het spel uitgespeeld is zien we ineens tranen bij de hoofdpersoon... euhm... hoezo? Die hadden rustig weggelaten kunnen worden om de film de wat luchtigere toon van het eerste uur te laten behouden.

Desondanks een mooi gemaakte, vermakelijke film die het beste in de bioscoop beleefd kan worden.

Een aardige film die prachtig gemaakt is, en wat overdreven gecompliceerd is.

Het ouderwetse spionageverhaal deed me wat denken aan een James Bond scenario, maar dan van de andere kant bekeken. Het lijkt ook in oudere tijd af te spelen vanwege de diskettes met informatie . En net als in oude Bond films spreken de Russen niet Russisch, maar Engels met een Russisch accent.

Het verhaal begint goed met Lawrence die overtuigend acteert, en een prachtige dansscene in het theater. De overgang van ballerina naar sparrow verloopt ondanks alle fysieke en mentale marteling op de school verdacht snel, en dan kan het spionageverhaal echt beginnen. En vanaf toen raakte ik de draad af en toe wat kwijt, zoals ik wel vaker heb bij spionagefilms: wie is ook alweer wie en waarom moest hij/zij ook alweer dood?

Dat soort vragen had ik regelmatig bij deze film, en die zorgen ervoor dat ik het laatste half uur van de film niet zo boeiend meer vond. Het kwam mij wat te overdreven gecompliceerd over. Sommige personages werden uitgeschakeld, op basis van een foto die één keer te zien is geweest. Je moet het maar net meekrijgen. Een moment van onoplettendheid en je vraagt je af waarom sommige personages ook alweer dood moesten.

Al dat gespioneer en gemoord lijkt ook meer bijzaak voor het andere veel interessantere verhaal, waarin Lawrence onder de macht van haar griezelige oom probeert uit te komen. Dat verhaal geeft een mooi beeld van hoe een systeem mensen in haar macht houdt, net zoals te zien was in The Teacher (Ucitelka) (2016) Die scenes zijn ijzersterk, en doen je meeleven met de hoofdpersoon.

Fijn dat de film wat rauwer oogt dan de gemiddelde Hollywoodproductie. Het geweld en de seksueel getinte beelden worden onverhuld in beeld gebracht, wat de film een realistischer karakter geeft. Sowieso zit deze productie goed in elkaar. De muziek, de decors, de kostuum... Het ziet er allemaal fantastisch uit.

Kortom, een aardige film. Mooi gemaakt, goed geacteerd ook. Maar ook wat onsamenhangend en wat aan de lange kant.

Een nostalgische trip door de ogen van Aznavour. Gewapend met een camera, die hij ook regelmatig uitleent aan zijn naasten, trekt hij de wereld rond en zien we beelden van Parijs, New York, Marokko, Rusland en Azïe. De voiceover vertelt Aznavours bespiegelingen op alles wat hij ziet, die soms verwonderd zijn, dan weer mijmerend en melancholisch.

De mooie beelden (ik hou wel van die kwaliteit van oude films) worden ondersteund door vele van zijn liedjes, waardoor, samen met de voiceover die leest hij brieven, een beeld geschetst van de artiest. Heel diep gaat het weliswaar niet, maar voor een leek als ik was dit een aangename kennismaking met de man achter de muziek.

3,5*

Gisteravond herzien voor de zoveelste keer, en opvallend hoe fijn deze film nog wegkijkt na de zoveelste kijkbeurt. In tegenstelling tot de meer recentere Tarantino’s, is dit een film die ik keer op keer kan terug kijken.

En waar zit dat in? Ik denk dat de geloofwaardige personages hieraan bijdragen. Waar in zijn latere werk veelal karikaturale personages het beeld vullen, lijken de gangsters hier toch bijzonder menselijk, met hun tekortkomingen en met begrijpelijke emoties. Met name Harvey Keitel en Steve Buscemi spelen geweldig. De andere rollen zijn vaak komisch, maar binnen de grenzen van het geloofwaardige. Vergelijk dit met bijvoorbeeld de over-de-top gemaskerde bende in Django en je snapt wat ik bedoel. Ik hoop dan ook van harte dat hij met Once upon a time in Hollywood terugkeert naar het sfeertje van zijn eerste geniale drieluik.

Een terechte klassieker.

4*

Afgelopen week was ik in Parijs, waar ze in de cinema Christine 21 oude westerns draaiden (tip als je naar Parijs gaat!) en daar zag ik onder andere deze western.

Hoewel bepaalde scenes qua effecten nogal gedateerd zijn, heb ik me prima vermaakt met deze film. De film ademt een ouderwetse moraliteit uit waarin goede mensen goed zijn, ook al doen ze soms slechte dingen. En de native-Americans worden ouderwets (racistisch) als moordlustige wilden neergezet. Los van deze oppervlakkige karakters is het verhaal erg spannend, en leent deze film zich prima voor een remake. Hoewel het charsima van Monroe wellicht moeilijk te vervangen is. Zowel als verleidelijke vrouw en als stoere survivor blijft ze goed overeind in haar rol.

3*

Vanavond deze klassieker eens aangezet. Ik had hem nog nooit gezien, maar was bekend met de status van de film en kende het verhaal. Toch wist de film me te verassen.

Road house is een typische jaren 80 film. Ik hou er wel van, fijne sfeer, stevige actie, oneliners en meer naakt en dan in moderne Hollywood producties.
Road house is namelijk een stevige film, met veel gevechten, een redelijke portie naakt, en tot slot enkele bijzonder gewelddadige momenten.
Ik had het allemaal wat luchtiger en kolderieker verwacht en hoewel die sfeer er ook is, was ik verrast door het grove geweld dat af en toe in beeld gebracht werd.

De film is in veel opzichten een moderne western: een vreemdeling komt in een stoffig stadje, een foute outlaw beheerst de stad en een boel gevechten in plaats van shoot outs. De stevige blues rock van Jeff Healy maakt het allemaal lekker eigentijds en swingend.

Het is allemaal behoorlijk over de top, maar daar kan ik wel in meegaan. De film kijkt lekker weg, en Swayze is altijd fijn om aan het werk te zien. De gevechten zijn erg goed, en de sets, muziek en acteerwerk zien er allemaal prima uit.

Leuke film!

3,5*

Dit blijft toch wel een toffe film. Het op papier idiote verhaal wordt in de handen van Verhoeven uitgewerkt tot een geloofwaardige scifi met satirische en kritische elementen. Een beetje Jezus, een beetje Frankenstein en vooral veel actie. Met een hart.

De hele cyberpunk feel van de film vind ik fijn getroffen, vooral zichtbaar in de scenes met straatbendes.
Maar ook de kritiek die Verhoeven hier geeft op de marktwerking in het publieke domein komt goed over.
Tel daarbij de vaak grappige reclamespots op en je hebt een film die het Amerikaans kapitalisme flink op de hak neemt. Geslaagde satire.

Het tempo is opvallend hoog voor een film van deze leeftijd. Veel oudere actiefilms voelen gedateerd door een tempo dat tegenwoordig traag aanvoelt. Maar Robocop schiet uit de startblokken en dendert onvermoeid door. Toch is er ondanks het tempo ruimte voor karakterontwikkeling en een enkele sentimentele toon.
Maar vooral de actie valt op, en die is fantastisch. Met name de pompstation scene en de eindscene zijn heerlijk.
Ik was trouwens vergeten hoeveel gore deze film wel niet bevat. Sommige schietpartijen zijn bijzonder heftig in beeld gebracht, en de toxic waste scene blijft ongemakkelijk om aan te zien.

Entertainment van de bovenste plank, en dat in iets meer dan 100 minuten. Top!

Dikke 4*

Met hoge verwachtingen ging ik gisteren naar de bioscoop. Een biopic over een grote artiest kan ik altijd wel waarderen, en de trailer zag er veelbelovend uit. De poster ook trouwens. Ik snap de kritiek op de filmposter niet, ik vind hem juist heel wervend.

Maar helaas viel de film mij tegen. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat het deels musical is, en dat is nu net het enige genre dat ik niet kan aanzien. Al die blijheid, die dansjes... verschrikkelijk. Dus toen na 5 minuten de acteurs spontaan in zingen uitbarstten moest ik me inhouden om niet op te staan en weg te lopen uit de zaal.

Gelukkig valt het mee met het musical gehalte, en wordt er tussen de muziek door een heel redelijk verhaal verteld over Elton’s jeugd en zijn zoektocht naar de liefde die hij nooit kreeg. Een mooi verhaal, maar gek genoeg raakte het me nauwelijks. Waar deze thematiek bij mij eigenlijk altijd wel raak schiet, miste het hier doel.

Ik waar niet precies dat aan ligt, want de hoofdrollen worden goed neergezet. Wellicht zijn enkele personages te karikaturaal (zijn ouders) en praten ze teveel in clichématige opmerkingen. Of misschien is het wel de musical stijl waardoor ik minder meeleef (iets waarbij ik bij Disney-animaties geen enkele moeite mee heb trouwens).

Nee, de tragiek van Elton’s leven kwam niet binnen zoals ik verwacht had, en meerdere keren merkte ik aan mijzelf dat ik ging verzitten en me af vroeg hoe lang deze film nog zou duren. (Iets waar ik bij Bohemian Rhapsody geen enkele last van had).

De film bevat een aantal mooie scenes, en heeft een magisch realistisch sfeertje, wat ik wel kan waarderen. Feit en fictie worden door elkaar gehusseld, en daaruit ontstaat een erg sfeervol sprookje. Maar doordat ik er maar moeilijk in mee kon gaan maakte de film mijn verwachtingen niet waar helaas.

2,5*

(Mocht musical geen belemmering zijn voor je, tel dan gerust een punt bij mijn score op)

Gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King, die in de opening credits nog wordt benoemd bij zijn pseudoniem Richard Bachman.

Het boek over een dodelijke spelshow is erg grimmig en heeft een dramatische climax. Van dit oorspronkelijke verhaal is echter weinig overgebleven, behalve het uitgangspunt van een dodelijke tv show.

De film hanteert namelijk een veel luchtiger toon. Alles wat je van jaren 80 actie mag verwachten zit hierin: mooie post apocalyptische sets, over de top slechteriken, campy outfits, synthesizer muziek en cheesy oneliners. Maar ook spannende gevechten, een vlot verteld verhaal en de nodige humor.

Arnold vind ik maar een matige acteur. Nooit kan ik hem serieus nemen en dat blijft ook in deze film zo. Daardoor leef ik minder mee in dit gewelddadige verhaal, het blijft bovenal een film ervaring. Maar zijn oneliners zijn vaak treffend hier en af en toe ronduit grappig.

De film werkt goed als actiefilm en als satire op de westerse samenleving, waarin vermaak en geweld met elkaar verweven zijn. Tevens wordt er een beeld gecreëerd van de toekomst met corrupte politici, meedogenloze programmamakers, fake news en technologie als deepfake die toch treffend zijn gebleken.

Nieuw is het allemaal niet, Death Race 2000 was een vergelijkbare film. Desalniettemin een vermakelijke zit voor een zaterdagavond.

3,5*