Opinions

Mooi gemaakte, duistere film. Deze prent scoort bij mij vooral goed vanwege de setting: de mix tussen een Metropolis-achtige stad (Dark City refereert duidelijk aan die klassieker) en film-noir is prachtig, en levert een bijzonder sfeervolle set op met veel duisternis.

Het verhaal is sterk, en deed me regelmatig denken aan andere klassiekers als Blade Runner en The Matrix. Die laatste kwam weliswaar een jaar later uit, maar vergelijkingen zijn er voldoende te maken tussen beide. Geen probleem voor mij, The Matrix is fantastisch en Dark City doet er weinig voor onder, hoewel het verhaal van The Matrix scherper is.

Met recht een cultklassieker die al lang op mijn lijstje stond. Richting het eind worden we geconfronteerd met erg lelijke cgi, maar ach, dat verhoogt enkel de nostalgie naar dit tijdperk van film. Een periode waarin cgi flink opmars maakte en eindelijk mogelijk maakte wat altijd onmogelijk was geweest in film.

4*

The Dark Knight heb ik ondertussen een keer of 4 gezien. Destijds in de bios, en vervolgens op dvd, en Netflix. En dan vallen je toch wel wat zaken op. Zo vind ik de film bijvoorbeeld te lang. Na de zoveelste actie van de Joker voelt het allemaal wat gerekt aan. In mijn beleving ontbreekt een heldere lijn, en dat komt door het toch wat gecompliceerde verhaal. Een moment van onoplettendheid en je zit alweer in de zoveelste vechtscene. Wat meer rust zou de aanwezige actie nog beter uit de verf laten komen.

De film wordt echter gered door een paar heel positieve punten. De thematiek is sterk, de dubieuze rol van Hervey Dent is een goede vondst. De allergrootste troef is natuurlijk de rol van de Joker. Zijn charisma houdt de film spannend, en keer op keer merk ik enthousiasme bij mezelf als hij weer op gestoorde wijze zijn entree maakt. Vooral zijn beweegredenen en zijn kijk op de mensheid maken van hem een geloofwaardige tegenstander.

Nog altijd een fijne film.

4*

Zojuist in de bios gezien en tijdens het kijken merkte ik dat ik al nadacht over wat ik slecht aan de film vond. Geen goed teken.

The Dead Don't Die is namelijk een erg slechte film. En dat vind ik bijzonder omdat ik zelf zombie-horror erg kan waarderen, net als komische horror. En als dan acteurs als Bill Murray, Steve Buscemi en Adam Driver meedoen, wat kan er dan nog misgaan? Blijkbaar een heleboel.

Om te beginnen: Het enorm trage eerste deel: eindeloze karakterintroducties zien we, en los van een dubbele moord in een diner, gebeurt er vrijwel niets. We zien een paar agenten keuvelen, een kluizenaar in het bos die wat in zichzelf mompelt, wat jongelui op een roadtrip naar nergens, een nerdy pomphouder, een bleke meid met een samoeraizwaard, een paar jeugdgevangenen... Wie zijn al deze mensen en wat doen ze ertoe in deze film? Gaan deze verhalen ooit samen komen?

Nou, nee dus. Dat saaie en veel te lange eerste deel zou niet zo erg zijn als we te maken hadden met boeiende personages, die wellicht later nog iets aan de plot toe zouden voegen. Maar los van een dun hoofdverhaal tussen de agenten, zijn alle andere personages letterlijk bijfiguren, en komen ze snel aan hun eind (roadtrippers), zorgen voor een belachelijke twist (samoerai-vrouw blijkt alien) of we weten niet echt hoe het met ze afloopt (jeugdgevangenen). Al deze personages waren zo inwisselbaar en hadden zo uit het script gebannen kunnen worden. In plaats daarvan rekken ze dit toch al dunne verhaal op tot een veel te lange zit.

Daarnaast moet Adam Driver een wat komisch personage spelen en dat is hier toch wel erg pijnlijk om te zien. Zijn opmerkingen zijn veelal flauw (verwijzing naar de soundtrack, het script: wat is dat met die 'fourth-wall-breaking' humor? Nergens in deze film slaan die grappen aan) en herhalend. Maar hij staat hierin niet alleen: de hele cast krijgt idiote one-liners op te dreunen die vaak droogkomisch bedoeld zullen zijn, maar al vanaf het begin saai en voorspelbaar worden.

De film eindigt met een voice-over waarin plotseling wat gezegd wordt over hoe deze zombies eigenlijk net zo zijn als de geestdode consument en blaba… Op zich een boodschap die ik ondersteun, maar die zo door je strot geduwd wordt dat het goedkoop aanvoelt. Deze thematiek werd al eerder in beeld gebracht in de film, en zo'n zwaar monoloog voelt dan ook vooral alsof de makers de film op de valreep toch nog wat gewicht mee wilden geven.

De film voelt als een allegaartje en blijkt uiteindelijk niets te zijn. De film is niet grappig en ook nog eens niet spannend. Alles wat deze film probeert te doen is vaker en vooral beter gedaan: Zombies als metafoor voor de consumptiemaatschappij? Dat deed Romero beter met Dawn of the Dead. Inside jokes over scripts in films? Scream deed dit grappig en goed. En humor met spannende horror combineren? Rodriquez leverde in dat genre met Planet Terror een klein meesterwerkje af.

Samenvattend: Murray doet zijn best, en de sfeer in die Amerikaanse plattelandsdorpjes houd ik wel van. Maar los van dat is de film saai, niet spannend, niet grappig en vaak voorspelbaar. "This is going to end badly... " voorspelde Driver's personage al. En hij kreeg gelijk.

1,5*

Een halve punt erbij voor de prachtige retro filmposter (die hier op dit moment niet staat helaas, zie onderstaande link).
https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/7/75/The_Dead_Don%27t_Die.jpeg

Als westernliefhebber, en fan van foute cult leek me dit wel een interessante film. De over de top rollen van Danny Trejo liggen me wel, en ook Mickey Rourke kan we altijd wel verassen. De opening van de fim bevat een boel actie, maar nog veel meer montage. Want allemachtig, ik wist niet waar ik moest kijken met alle, schietpartijen, titels, slowmo’s, en weet ik welke effecten nog meer. Iets met een uitbraak volgens mij, maar het was zo onduidelijk dat het me niet kon boeien.
Daarna wordt het wat beter, het verhaal wordt rustig geïntroduceerd en even lijkt het de goede kant op te gaan.
Maar wanneer Trejo Lucifer ontmoet wordt het allemaal wel erg matig. Die ellenlange dialoog tussen beide waarin telkens hetzelfde gezegd lijkt te worden voorspelt al niet veel goeds, en wanneer Trejo aan zijn wraak begint gaat het bergafwaarts. Die scene waarin hij nog een pistool in elkaar moet zetten terwijl hij onder schot wordt gehouden was zo belachelijk dat ik merkte dat het me allemaal niet meer boeide.

Afgezet, dus ik onthoud me van een stem.
Jammer, want deze westernvariant op het Ghostrider/The Crow thema leek op papier zo leuk.

Afgelopen week weer eens gezien, en dit blijft toch genieten.

Deze film van ruim 10 jaar oud krijgt door actuele thema’s een nieuwe lading. Toen ik Death Proof destijds zag, was het voor mij vooral een parodie/eerbetoon aan typische filmgenres als slasher en carchase films. Maar toen ik de film vorige week weer bekeek, en de opening credits zag, ging ik hem anders bekijken.

De Weinstein broers staan prominent in beeld met hun namen, net als in elke Tarantino film tot nu toe. En Harvey is natuurlijk de laatste tijd negatief in het nieuws geweest, en wordt beschuldigd van grensoverschrijdend gedrag richting vrouwen. Zijn naam groot in beeld, in een film waarin vrouwen vermoord worden door een typische man-man, dat zet toch wel aan het denken. Natuurlijk is dit met de ogen van nu bekeken, maar het opende in ieder geval mijn ogen voor een thema in de film dat ik nog niet zo duidelijk had opgemerkt: geweld tegen vrouwen in het algemeen, door mannen.

Slashers en carchase films zijn van oudsher erg ‘mannelijke’ genres. Vaak (zeker niet altijd) zijn het vrouwen die vermoord worden in slashers en speelt er een seksueel getint thema mee, waarbij de kuise maagd het overleeft, en seksueel actieve vrouwen helaas aan het mes, kettingzaag, of machete geprikt worden. De vrouw moet zich netjes gedragen, en zo niet, dan ben je aan de beurt. Het eerste deel van Tarantino volgt precies dit stramien: seksueel actieve vrouwen worden aangevallen door een gestoorde maniak.

En die maniak kan gezien worden als de stereotype macho-man: met zijn look, zijn praatjes, zijn auto, zijn rijgedrag (het pinkje dat de dames maken als hij weer eens hard wegscheurt zegt genoeg). De vrouwen daarentegen zijn niet de standaard onwetende schapen die we normaal zien in slasher’s. Deze vrouwen zijn cool, zelfstandig en niet op hun mondje gevallen. Hun vrouwelijkheid wordt enorm geseksualiseerd (korte broekjes, veel over sex praten, lapdance, cheerleader outfits). Deze vrouwen zijn in control en de mannen om hen heen komen over als wanhopig, gefrustreerd (die twee gasten in de bar zijn hier een duidelijk voorbeeld van)
Tarantino plaatst in deze film dus duidelijk de macho man in de rol van slasher, en maakt ‘ losbandige’ vrouwen specifiek tot zijn slachtoffers. Want geen één man wordt in deze film aangevallen. Als een roofdier spoort Stuntman Mike vrouwen op met zijn camera, achtervolgt ze en doodt ze wanneer het kan, met zijn wapen: een auto, toch vaak een voertuig dat in verband wordt gebracht met mannelijkheid (of de compensatie ervan). En hij speelt het zo slim, dat hij ermee weg komt (Denk aan het gesprek tussen de (bewust mannelijke?) agenten na het eerste deel), en de schuld nota bene in de schoenen van de vermoorde vrouwen kan schuiven omdat zij zich losbandig gedroegen (drank, drugs).

In het tweede deel van de film weet Tarantino echter een prachtige twist te geven door vrouwen de hoofdrol te laten spelen in een carchase, en de slasher opgejaagd te laten worden. Tekenend voor het macho gedrag is het moment dat hij de vrouwen van de weg afrijdt, en terwijl zij in doodsangst zijn, komt hij lachend de auto uit met de mededeling dat het allemaal een grapje was, het allemaal leuk was en lacht zich ondertussen kapot om hun lijden. . Simpelweg omdat zijn beleving van het hele gebeuren een heel ander perspectief had: hij is het roofdier, zij de prooi. Dat maakt nogal een verschil in hoe de situatie beleeft wordt. Het soort wegwuifgedrag dat je vaker hoort wanneer het gaat om aanranding, waarbij dit soort excuses ook gebruikt worden.

Na een plotseling getrokken geweer is de man echter ineens de prooi, en blijkt ook nog bijzonder kleinzielig als zijn achtervolgers hem precies hetzelfde aandoen als wat hij hen aandeed. De vele verwijzingen naar verkrachting die uitgeroepen worden tijdens deze laatste achtervolging lijken het onderliggende thema van seksueel overschrijdend gedrag nog eens te onderstrepen.

En daarnaast... het loom vertelde verhaal, de plotselinge gewelddadige actie, de fantastische achtervolgingen, de mooie filters, coole muziek, en geweldig acterende Kurt Russel maken deze film voor mij een favoriet: eentje die ik meerdere malen gekeken heb, en ook nog wel vaker zal gaan kijken.

4*

Heerlijke cult-klassieker!

Het eenvoudige, maar bizarre verhaal van Death Race 2000 maakt deze film tot een maffe mix van actie, maatschappijkritiek, erotiek en humor.
Het verhaal zit vol met verwijzingen naar de Amerikaanse maatschappij, en voorspelt een toekomst waarin Amerika in oorlog is met Europa, de president in het buitenland woont, en mensenlevens punten waard zijn.

Zelf houd ik van oude actiefilms, omdat het geweld daarin vaak realistischer voelt. Evenals autoraces, waarbij ik de snelheid meer altijd echt lijkt te voelen. Ook in Death Race voelen de autoraces spannend aan en erg realistisch, hoewel af en toe duidelijk te zien is dat de beelden versneld zijn afgespeeld om een illusie van meer snelheid te creëren.
De science fiction look van de film ontstaat door de decors van het Amerikaanse landschap in combinatie met veelal geschilderde dystopische steden, en geeft de film een fijne ouderwetse scifi look.
Leuk ook om grote namen als Stallone en Carradine in hun jongere jaren te zien. Stallone heerlijk over de top en Carradine onverstoorbaar cool.

De film eindigt als een Amerikaanse sprookje en wordt gevolgd door een audiolezing over de oorsprong van geweld in de menselijke natuur. Hoe primitieven in de oertijd elkaar doodden en dat we als moderne mens sindsdien ver gekomen zijn.
De film zet hier duidelijk op satirische en vermakelijke wijze grote vraagtekens bij.

3,5*

Een heerlijk groezelige actiefilm die het met de realiteit niet al te nauw neemt. De vrijheid die bijvoorbeeld the Priest heeft is zwaar over de top natuurlijk, met zijn ondergrondse bordeel. Ook man van Damme wel heel gemakkelijk op allerlei plekken komen in het gebouw. Ook het complot waarbij gevangenen vermoord worden om hun organen is natuurlijk vergezocht. En het ongeloofwaardige dieptepunt is wel de vluchtige romance tussen van Damme en de vrouwelijke rechercheur.

Maar wat de film mist aan realiteitszin maakt hij goed aan sfeer en kills. Maar als je de film niet ziet als een realistische undercover, maar meer als horror valt er veel te genieten. Want wat heb ik genoten van de vuile wereldje in deze film. De film doet soms bijna surreëel aan, bijvoorbeeld als van Damme zaken doet met the Priest.
En qua actie lijkt de film vaak meer op een horror dan op een standaard actiefilm. De moorden zijn soms bijzonder heftig, en goed in beeld gebracht.
Ook de Sandman die als een spook opduikt, plots verdwijnt en maar terug blijft keren uit de dood is een typisch horrorcliché dat hier in een actiefilm verwerkt is.

En een heerlijk vlotte speelduur, ik hou ervan. En nogmaals: de sfeer. De duistere gangen, het blauwe en rode licht, het eindgevecht met die rook… het werkt gewoon goed.
Prima vermaakt met deze onverwacht spannende van Damme.

4*

Na Dirty Harry en 10 to Midnight gezien te hebben, staat er vanavond nogmaals een wraakfilm op mijn agenda. En net als in die laatste film zien we wederom Charles Bronson in een coole rol van getergde man die recht zoekt in een verpauperde stad.

Death Wish is een typische jaren 70 film: cool, gewelddadig en tragisch. En ik hou ervan. Hoe een stad als New York hier neer gezet wordt is zo sfeervol. Direct krijg ik zin om The Warriors weer eens aan te zetten als ik die vervallen metrostations zie. Kortom, qua sfeer zit het wel goed.

Het verhaal loopt lekker vlot en we worden als kijker meegenomen in de neerwaartse spiraal die de hoofdpersoon moet ondergaan. Enig begrip voor zijn acties is dan al snel gecreëerd. Hoewel ik de overgang van empathische burger naar koele moordenaar wel erg vlot vond gaan. Nota bene op zijn eerste avond met pistool schiet hij al iemand dood. En daarna heeft hij de smaak te pakken.

De film voelt als een moderne western en steekt dit niet onder stoelen of banken. Paul bezoekt letterlijk een westernstadje en meermaals wordt het platteland en het pioniersleven als beter beschouwd dan de stad, die volgens sommigen als een open riool is. Dat Bronson hier de rol vervult van gunslinger die het opneemt tegen het tuig is duidelijk. Een moderne outlaw.

De film kijkt vlot weg en heeft veel swingende muziek. De eerste helft is tragisch en opbouwend. Maar wanneer Bronson de straat opgaat, en het schietfestijn begint krijgt de film steeds meer een luchtig karakter. Dat kijkt ontspannen, maar wat mij betreft had die boog gespannen mogen blijven.

Maar zeker een mooie en coole klassieker om eens gezien te hebben, die ik nog wel eens zal kijken.

3,5*

Gisteren gekeken in de bios, ik heb me prima vermaakt!

Misschien heeft het met de verwachtingen te maken vooraf. Ik lees dat veel mensen hier vinden dat Wilis slecht acteert, dat het verhaal weinig om het lijf heeft, dat het ongeloofwaardig is, enzovoort.

Maar goed, dat is min of meer wat ik verwachte bij deze film: een straight forward story over een gefrustreerde karikaturale man die het heft in eigen hand neemt. De oorzaak van zijn pijn wordt goed neergezet, de wat kleffe familiescenes hielpen mij in ieder geval sympathie op te brengen voor zijn personage. De spanning tijdens de inbraak vond ik ook goed neergezet.

Zijn transformatie van rechtschapen levensredder naar gewetenloze moordenaar gaat wel erg snel, maar door de ietwat komsiche noot kan ik dit prima plaatsen. De film neemt zichzelf niet altijd te serieus, en Wilis’ gevatte opmerkingen naar zijn psychiater onderstrepen dat.

De invloed van social media, waar mensen als snel als helden of als schurken worden afgespiegeld, wordt slim meegenomen, net als de diverse opvattingen van de dj’s. Echter, wie diepzinnige antwoorden zoekt komt bedrogen uit. Die worden hier niet geboden. De meningen die geuit worden lijken dan ook meer bedoeld om de status van de Grim Reaper te onderstrepen, dan om zijn handelen moreel te verantwoorden.

Mijn kritiek op de film is juist dat het wel wat meer over de top had gemogen. De scene in de garage vond ik goed wat dat betreft: duidelijk machtsvertoon en een grove wraakactie vanwege het onrecht dat hem aangedaan is. de film vond ik dus bij vlagen juist té realistisch. Een meer Tarantino/Rodriquez -achtige aanpak had deze film beter gemaakt. Want dat was het gevoel dat ik kreeg bij het zien van de trailer.

Na Tarantino gehoord te hebben in Carré over deze film werd het toch eens tijd om hem te kijken. Vanaf het moment dat deze film aan gehaald werd in Wild Hogs was ik benieuwd naar dit verhaal. En dat is alweer 20 jaar geleden. Dus het werd tijd om deze klassieker eens te zien.

Het verhaal kende ik in grote lijnen en toch voelde ik een zekere spanning. Met name de beruchte scene die de hele sfeer doet kantelen was bijzonder meeslepend. Ergens had ik het idee dat Tarantino hier wellicht zijn inspiratie voor From Dusk Till Dawn vandaan heeft gehaald: roadtrip verandert halverwege plots in horror.

De tweede helft is minder sterk helaas, hoewel het verhaal spannend blijft en de boodschap duidelijker naar voren komt. In de eerste helft leerden we deze mannen kennen, maar aan het eind van de film kennen we hen op hun donkerst. De maskers van beschaving zijn even afgegaan tijdens de trip, en eenmaal thuis voelt het huiselijke leven onwennig.

Een sterke film, die helaas iets te vroeg piekt, maar genoeg actie en drama biedt, en ook stof tot nadenken geeft.

4*

Als kersverse vader kon ik hier wel een traantje bij wegpinken. Desalniettemin kan het sentiment niet verbloemen dat het hier om een erg matige film gaat. De hoofdrollen worden weliswaar goed neergezet met charmante bijpersonages en de film bevat de nodige humor.
Maar ik vond het nogal makkelijk en sommige cruciale vragen beleven onbeantwoord (waarom verdween moeder nou precies, en welke ziekte heeft de dochter onder de leden?). niet dat alles volledig uitgelegd dient te worden, maar deze zaken waren bijzonder cruciaal voor het grote verhaal dat ze meer uitwerking hadden verdiend. Ook de twist op het eind (hij blijkt niet de biologische vader, wat voegt dit toe aan het toch al schrijnende verhaal? Het zorgt niet voor een extra laag of verhaallijn).
Desalniettemin kon ik wel fijn met het verhaal meeleven, en zoals gezegd, raakte het wel een snaar. Dat is met name te wijden aan de rol van Omar Sy, die een matig geschreven verhaal als dit toch met een warme menselijkheid neer weet te zetten.

2,5*

Mooi gemaakt drama met Jon Bon Jovi, gemaakt in combinatie met Jon’s album Destination Anywhere. De hoofdpersonages lijken uit de Bon Jovi wereld weggelopen lijken te zijn. Een stel dat doet denken aan Tommy and Gina, nog steeds in moeilijke tijden en nu ook met zware thema’s om te verwerken.

De film ademt een fijne sfeer waarin de rand van de samenleving mooi in beeld wordt gebracht. Het bijzonder sterke cameraweek brengt ons van vervallen appartementen naar bruisende nachtclubs, terwijl songs van het album Destination Anywhere een verhaal ondersteunen over verlies, vallen en opstaan, en escapisme.

Het verhaal is bijzonder tragisch en dat is opvallend te noemen, want Bon Jovi is muzikaal meestal een optimist. Midden jaren 90 werd zijn thematiek zwaarder en deze periode lijkt een dieptepunt te zijn daarvan. De gebeurtenissen in deze film zijn uitzonderlijk zwaar in vergelijking met de gebruikelijke thematiek van Bon Jovi’s in de jaren 80 en vanaf 2000.

Wellicht ben ik als fan bevooroordeeld, maar dit is een sterk drama, mooi geschoten met veel creatieve shots, waardoor de film regelmatig een fijne dromerige feel meekrijgt. En alleen al het acteerwerk van Demi Moore zou deze score verdienen. Wat speelt zij fantastisch in deze film.

4*

Een film die draait om verwachtingen en het uitkijken naar succes.

Liane is een meisje dat opgegroeid is in moeilijke omstandigheden: een liefdeloze moeder, geen vader, geldproblemen en een zusje dat rekent op haar zorg.
Ze wil vluchten uit dit uitzichtloze bestaan en geeft zich op voor een realityshow, die van haar een ster kan maken. Althans, dat is wat ze er zelf van verwacht.

De rol van Liane wordt heel sterk gespeeld. Dit zoekende meisje komt in al haar onzekerheden overtuigend over. Haar bijna kinderlijke naïviteit omtrent het verwachte tv avontuur zijn wellicht vol hoop, maar laten direct zien hoe beperkt haar dromen zijn: naast beroemd worden heeft ze geen enkel plan. Ze mompelt iets over influencen, fans ontmoeten en geboekt worden, en laat hier mee zien dat ze eigenlijk geen idee heeft wat ze wil.
Ze wordt dan ook nergens gesteund in haar plannen, want haar moeder boeit het niet, en haar omgeving kijkt er met gemengde gevoelens na. Liane staat er helemaal alleen voor en probeert het toch.

De seksualisering van het vrouwenlichaam komt steeds terug als thema. Ook in de auditie wordt er duidelijk naar gehint dat Liane zich sexy moet gedragen en wellicht zelfs een relatie moet beginnen voor de kijkcijfers.
Sex sells, dat is duidelijk. Maar dat wist Liane al. Ze kleedt zich enkel in uitdagende kleding, en de dans moves die ze haar jonge zusje leert lijken meer thuis te horen in een stripclub dan op de dansvloer. Liane lijkt enkel de taal van verleiding te kennen als weg naar succes en is dan ook geobsedeerd met haar maakbare uiterlijk: siliconen, make up en jurkjes zijn haar interesses, naast een ongezonde dosis social media.

Een minpunt aan de film is dat het voelt als een uitgesponnen eerste akte. Op een gegeven moment snappen we de hardheid van haar bestaan wel, en we begrijpen ook goed waarom ze droomt van roem. Dat de film open eindigt vind ik geen probleem, maar iets meer verhaal had geen kwaad gekund. Het kabbelt maar voort op veel momenten.

De film kaart actuele problematiek aan. Want hoeveel influencers worden nu echt beroemd en kunnen er goed van leven?
Met een dubbel gevoel kijken we naar de ambities van Liane, want hoewel er natuurlijk een kans op succes is, is deze klein. Veel groter is de kans dat ze in het seksistische tv programma haar eigen grenzen voorbij gaat, en uiteindelijk niet meer is dan het zoveelste meisje dat makkelijk uit de kleren gaat voor aandacht, en het volgende seizoen alweer vervangen is voor een nieuwe ‘ster’. Waarna ze terug zal moeten keren naar de alledaagse treurigheid van haar leven.

3*

Hoewel ik zelf wat sceptisch was vooraf, was ik aangenaam verrast door deze film. De Dirigent is een mooie film met een meeslepend verhaal.
Sommige personages zijn wat vlak en karikaturaal, maar dat zijn dan ook slechts bijpersonages in het gehele verhaal. En dat grote verhal wordt mooi verteld en vooral schitterend verbeeld.
Prachtige decors, kostuums, en filters zorgen ervoor dat de film je meeneemt naar een andere tijd, de roaring twenties. Mooi zijn de verschillen in sociale klasse die hier zijn neergezet: we gaan van concertgebouwen en luxe villa’s, naar kleine vochtige appartementen en travestietenbars in sjofele achterbuurten. Overal zijn warme en vaak behulpzame personages te vinden, die soms wellicht wat clichematig zijn neergezet, maar die je toch meeslepen in hun wereld.

De Dirigent gaat over de strijd van een vrouw in een mannenwereld, enorm actuele thematiek. Minpunt vind ik dan ook dat in de aftiteling dit er nog eens werd ingewreven. Het punt was namelijk al ruimschoots gemaakt, en had dit uitroepteken echt niet meer nodig.

Maar de Dirigent gaat voor mij vooral over ambitie, en de liefde voor muziek. Wie een droom heeft, kan dit met hard werken bereiken. En als zo’n hoopvol verhaal voortdurend ondersteund wordt door zowel fijne variété-muziek als prachtige klassieke stukken, dan loop ik met een heel fijn gevoel de zaal uit.

4*

Als fan van jaren 80 rock en metal, zoek ik al jaren naar een goede film over de Los Angeles scene aan de Sunset Strip. En deze film lijkt die scene treffend te verbeelden. Want ondanks dat het hier om biopic gaat, is de film vooral een tijdsweergave van het hedonisme in de rockscene. Dus genoeg drank, drugs, sex en alle ellende die daarvan kunnen komen. Gelukkig blijft de vaart er goed in, en wordt de film nergens prekerig. Want in eerste instantie is dit toch echt een film over de snelle wereld van rock. Een film die weliswaar waarschuwt voor de excessen, maar je tegelijkertijd doet verlangen er naar.

4*

Naar aanleiding van ‘The movies that made us’ gisteren deze klassieker weer eens bekeken. En dit blijft toch wel een erg fijne film. Het liefdesverhaal is natuurlijk vrij voorspelbaar, maar tussendoor worden er genoeg interessante zijwegen bewandeld die dit verhaal boven de gemiddelde romantische film uittillen. Zo is er de duidelijke klassenstrijd, en natuurlijk de abortus, die zorgt voor de serieuze noot.

De chemie tussen Schwayze en Grey voelt authentiek, en je gelooft hun verhaal vanaf het eerste moment. Complimenten ook voor Grey, die zowel een onschuldige tiener speelt als een meer sensuele vrouw. Bovenal is dit namelijk een film over een jonge vrouw die haar eerste stappen zet naar volwassenheid, waarbij het aanleren van danspasjes gepaard gaat met de eerste stappen op het gebied van liefde en seks, in zowel de mooie als de minder fraaie kanten hiervan.

En zelf ben ik niet zo’n danser, maar als ik Schwayze zo bezig zie vind ik het toch jammer dat ik vroeger op dansles niet wat beter mijn best deed. Prachtig om te zien. Een tijdloos sprookje.

4*

De film begint goed met een boel flauwe grappen, die veelal lekker politiek incorrect zijn. Dergelijke humor hou ik wel van, lekker over de rand.

In de derde akte wordt het helaas een opeenstapeling van romcom clichés, waardoor de vaart eruit gaat en de humor plaats moet maken voor sentiment dat nauwelijks raakt.

Maar vooral de eerste helft heb ik een aantal keren flink moeten lachen, dus een krappe voldoende voor deze film.

3*

Mijn ouders hadden deze film op VHS en als kind heb ik deze dan ook meerdere keren gezien. Gisteravond kwam ik hem tegen op Netflix en het is opmerkelijk hoe anders je een film met volwassen ogen bekijkt.

In mijn herinnering was Dirty Harry een coole politiefilm (wat het ook zeker is) maar pas nu valt me de bijzonder sobere uitzichtloze sfeer van de film op, waarin geen één personage echt goed lijkt te zijn (met uitzondering wellicht van de jonge agent), en waar angst voor fouten en reputatie regeren, totdat de rechtstaat op een punt is beland waar ze meer geïnteresseerd zijn in bureaucratische regels dan in recht.

Dit nihilisme zien we dan ook vooral bij Harry, die als agent dan wel voor de goede zaak strijdt, maar zeker zo verbitterd is als zijn omgeving. Zo niet nog meer. Hij doet zijn werk zonder enig plezier, en elke klus voelt voor hem als een verplichting. Dit is geen agent die nog veel sympathie koestert voor zijn medemens. Slechts een enkele collega kan op zijn inlevingsvermogen rekenen, en de nieuwe agent wordt als een zoon onder zijn hoede genomen.
Maar verder lijkt Harry afgestompt door het leven te gaan, wellicht als gevolg van het traumatische verlies van zijn vrouw.

Deze sombere sfeer zien we ook terug in de setting: Want het zonnige San Francisco wordt toch erg duister neergezet. Het geloof in traditionele normen en waarden lijkt volledig kwijt in deze wereld en wordt symbolisch verbeeld: Het bord met de tekst Jesus Saves wordt aan flarden geschoten en Harry wordt in elkaar getrapt aan de voet van een enorm kruis. We zien een samenleving in verval, met nachtclubs, illegale prostitutie, vechtpartijen, kindermoord, openlijk racisme, en een gewetenloze moordenaar die zonder duidelijk motief willekeurig onschuldige mensen doodt.

Deze film biedt geen duidelijke antwoorden, en geen motief voor de narigheid die we zien. Wanneer de moordenaar uiteindelijk gedood is, brengt dit geen verlichting. Geen opluchting dat het allemaal opgelost is.
Want er is uiteindelijk niets opgelost. Morgen wacht weer een dag met de nodige ellende. Harry beseft dit zelf ook en geeft de strijd uiteindelijk op met het weggooien van zijn badge.

4*

Geweldige film!

Als liefhebber van The Room zat ik hier al een tijd op te wachten, en de verwachtingen werden zeker waargemaakt. Franco zet Wiseau neer als een bijzondere, maar vooral gevoelige man die maar niet door lijkt te hebben hoe 'normale' mensen zich sociaal gedragen, waardoor hij soms bot, ongevoelig, seksistisch, maar vooral erg grappig overkomt.

Het kernthema dat je je dromen na moet jagen (ook al is de uitkomst wellicht anders dan je had kunnen denken) is een mooie gedachte om 2017 mee af te sluiten.

"Anyway, how's your sexlife?"

Vermakelijke film die me deed denken aan The Disaster Artist en Be Kind Rewind. Zowel de tomeloze ambitie van de ene als de passie voor het maken van film van de andere. Een film die vooral heel ontspannen is om naar te kijken vanwege de goede energie.

Zelf was ik niet bekend met Dolomite, maar dat zegt niet alles. Hij is overduidelijk een cultheld en zijn verhaal is vermakelijk genoeg voor een volwaardige film.

Fijne sfeer, goede muziek, een paar bijzonder grappige momenten en een inspirerend verhaal.

4*

Aardige satire over het klimaatvraagstuk. Net als in de echte wereld zijn er wetenschappers met serieuze bewijzen, mensen die hen niet erkennen in hun expertise, complotdenkers, machtsgeile politici, geldbeluste ondernemers en media en consumenten die meer geïnteresseerd zijn in roddels uit de showbizz dan in de echte wereldproblematiek.

Al deze thema’s worden degelijk, maar weinig verassend uitgevoerd. De satire is van het niveau van-dik-hout-zaagt-men-planken. Echt scherp wordt het dus nergens, en telkens blijft de luchtige toon van satire overheersen. Tenenkrommend werd het helaas even tijdens de overdreven rally’s met muzikaal intermezzo van Ariane Grande, maar gelukkig trok de film uiteindelijk nog naar een mooi emotioneel einde toe om de film op een goede voldoende te laten eindige voor mij.

Vanwege de klimaat paralel snap ik DiCaprio’s medewerking, maar verder was deze film voor mij beneden zijn gebruikelijke niveau. Hij deed me trouwens sterk denken hier aan Leonard uit The Big Bang Theory, zelfs qua accent. Wellicht één van de vele komische kwinkslagen die de film uitdeelt.

3*

Een bijzondere film. Vanaf de eerste scenes wanen we ons in een geidealiseerde, karikaturale versie van de Amerikaanse jaren 50: Het eenvoudige leven in de suburbs, waar mannen elke dag vertrekken naar hun werk, en vrouwen naast het huishouden tijd over houden voor roddels en drank. En ook kunnen ze heerlijk koken, en hun man thuis opwachten in een sexy jurk, hoge hakken en met een whiskey in de hand. De droom van elke man. Of althans, van sommige mannen. (Eerlijk is eerlijk, het lijkt mij af en toe ook wel relaxed zo ontvangen te worden thuis).

De film kent vooral tot de derde akte een nare onheilspellende sfeer. De hallucinaties zijn soms erg beklemmend en veroorzaken een dreiging die in scherp contrast staat met de idyllische beelden van het burgerleven.

Wanneer duidelijk wordt wat Project Victory inhoudt is dat erg verassend. Ik zag het niet aankomen in ieder geval. Natuurlijk zijn er tig films over schijnwerkelijkheden. Maar de wijze waarop mannen vrouwen gevangen houden is bijzonder griezelig. De virtual reality waarin een perfect plaatje wordt voorgeschoteld, is echter ook slechts het perfecte plaatje vanuit het perspectief van de conservatieve man die zijn vrouw het liefst thuis achter het fornuis ziet. Geen wonder dat vrouwen hier vroeg of laat uit willen breken. De film windt er geen doekjes om dat mannen die dit benauwende wereldje ambiëren, nogal inhoudsloos zijn. Alle mannen in de film lijken ambitieus, maar zijn vooral gericht op elkaar. De scene waarin Jack gehuldigd wordt en vervolgens als een aapje moet dansen voor publiek, is tekenend. Hoe andere succesvolle mannen hen zien, dat wordt belangrijker gevonden dan huiselijk geluk. De film toont dit weinig subtiel door het personage Jack, die in de VR wellicht een bijzonder succesvolle werknemer is, maar in de echte wereld een onhandige man blijkt, die zowel zijn eigen werk als zijn relatie niet onder controle heeft

De boodschap wordt naar het eind toe sterk verbeeld, maar gaat helaas ook over de top (de vrouw van Frank die hem neersteekt met de woorden: “nu is het onze beurt” is nu niet bepaald subtiel te noemen) en dat vond ik onnodig.
Ook bleven bepaalde vragen voor mij onbeantwoord: hoe kon het dat alle vrouwen leken te ontwaken tijdens de laatste scenes? Hoezo sterft Jack ook in de echte wereld, terwijl dit allemaal simulatie is? Als Jack telkens werkloos was in de echte wereld, wat voor werk deed hij uiteindelijk dan om deelname aan project Victory te bekostigen? Dat was mij onduidelijk. Desondanks zijn dit voor mijn gevoel kleine losse eindjes die het grote verhaal en de boodschap niet in de weg staan. Uiteindelijk zijn er wat rommeligheden in de plot, maar is de thematiek glashelder. En de film lijkt vooral dat belangrijk te vinden.

De film overtuigt vooral in stijl, sfeer en muziek. De vrolijke jaren 50 pop, maar ook de dreigende fluistermuziek is passend. En dat gepaard met een feministische boodschap zorgt ervoor dat deze thriller bovengemiddeld scoort bij mij. Zeker de moeite waard.

3,5*

In mijn late tienerjaren, toen Donnie Darko uit kwam, was dit een film die je gezien moest hebben. Tenminste, als je enigszins alternatief of edgy was, en uiteraard was ik dat (althans in mijn eigen hoofd) en ik zag de film al snel toen. Gisteravond zag ik hem voor de tweede keer.

Ik herinner me vooral dat ik de film destijds heel cool vond qua sfeer en dat alles uiteindelijk perfect op zijn plaats viel in de verwarrende wereld van Darko.
Misschien moet je een lichtelijk verwarde tiener zijn om deze film helemaal te kunnen waarderen. Nu ik hem weer zag vond ik sommige zaken namelijk best vergezocht en kon ik het hele tijd continuum ook niet helemaal meer volgen. Misschien is mijn openheid wat afgenomen de afgelopen jaren, of ik begreep het destijds minder goed dan ik dacht. Ik houd beide opties open.

Bij herziening vind ik vooral de dromerige sfeer fantastisch. Donnie Darko weet precies die onzekere, zoekende feel te pakken die zo kenmerkend is voor jongeren, vooral voor hen die net buiten de boot lijken te vallen. De geluksmomenten, het dagdromen, de liefde komen ruim aan bod. Maar ook de pesterijen, de kwellende onzekere gedachten en de algehele weltschmerz komen voorbij en die zijn ook verbonden aan het tienerbestaan. Althans, voor mij destijds wel. Deze film pakt dat gevoel perfect.

En ondanks dat de film speelt in de jaren 80 voelt het voor mij als een throwback naar de jaren 2000. Vooral bepaalde cgi is daar debet aan, maar ook de hele look van de film. Een lichte nostalgie overviel me wel.

Naar het eind wordt het wel wat verwarrend, maar persoonlijk stoorde me dat niet zo. We kijken immers door de ogen van een verwarde jongen, dus ik kan wel mee gaan in de wereld van parallelle universa en meer.

Een bijzondere originele film. Fijn om weer eens gezien te hebben.

4*

Deze film krijgt vaak kritiek omdat hij niet waarheidsgetrouw zou zijn... puristen vallen over details die in documentaires anders in beeld gebracht zijn, of situaties die niet gebeurd zijn. Voor mijn gevoel geeft hij juist een heel treffend beeld van de opkomst en de ondergang van Jim Morrison. Sommige gebeurtenissen zijn inderdaad overdreven (“higher”) andere zaken berusten louter op verhalen en moeten we maar voor waar aannemen.

Wat echt gebeurd is in Jims korte carriere met The Doors, en wat mythe is, zullen we nooit helemaal precies weten, ondanks de vele boeken en documentaires. Daarom is het zo fijn dat deze film ook precies deze grens tussen realiteit en mythe bewandelt. Een mooi voorbeeld daarvan is Jims eerste ontmoeting met Pam, waarin hij haar achtervolgt, en op haar wacht tot het donker is. Zat hij werkelijk een halve dag daar te wachten? We weten het niet, maar het lijkt onwaarschijnlijk.

Een ander mooi voorbeeld is de woestijn scene, oftewel de peyote trip, die uiteindelijk uitmondt in de legendarische uitvoering van The End. Werkelijk prachtig gefilmd, en zeer treffend qua thematiek en sfeer. De scene bij Warhol vond ik ook goed, met die fantastische muziek van The Velvet Underground eronder. Zeer betoverend, het roes gevoel is alom aanwezig, en de realiteit lijkt ver weg, vooral als ze een koets tegenkomen middenin New York die uit de tijd van Lincoln lijkt te komen.
Ook aan het eind, bij Jims overlijden, ziet Pam een vreemd figuur door de gang lopen (and he walked down the hall...) die er niet echt geweest is, maar wat weer laat zien dat de grens tussen realiteit en visioenen in deze film nogal dunnetjes is.

Naast deze dromerige momenten kent de film ook zeer opwindende momenten die je wakker schudden en de adrenaline laat stromen. Dit betreft vooral de rebellie tijdens de concerten, en wordt goed duidelijk gemaakt wat de kracht van rock ‘n roll kan zijn: een daad van verzet tegen de autoriteiten, tegen mensen die je vast houden en omlaag halen, tegen foute politiek. In een samenleving die hier vol van is, moet je je wel verzetten, en kan rock ‘n roll of zelfs drugsgebruik een daad van verzet zijn: je weigert simpelweg het spel mee te spelen. Dat dit uiteindelijk desastreus kan zijn, is een risico dat je neemt. En Jim nam dat risico overduidelijk.

Realistisch? Nee, maar deze film pretendeert dat naar mijn mening ook niet. Het is een uitvergroting, een droomwereld, een nachtmerrie, een drugsroes en een bizarre trip, waar we onze eigen weg in moeten zien te vinden.

Een aantal jaren geleden zag ik deze in een filmhuis en was erg onder de indruk. De landschappen zijn soms betoverend mooi. Ook de diverse wijze mensen die geïnterviewd worden komen wellicht met open deuren, maar desalniettemin boodschappen die we ter harte mogen nemen.

Onlangs zag ik hem weer, maar nu bekeek ik hem anders. Wat me vooral opviel was een bijzonder pessimistische kijk op de westerse wereld. En daaruit voortkomend, een sterk romantisch verlangen naar een meer pure wereld, die het best gevonden kan worden in culturen die zo ver mogelijk van de westerse af lijken te staan.

Nu zal ik de eerste zijn om te erkennen dat onze westerse leefstijl de aarde en onze levens niet altijd goed heef gedaan. Maar deze film benadert de grote problemen van onze tijd vanuit een bijzonder naïef geloof in andere culturen. Natuurlijk kunnen wij leren van elkaar. Graag zelfs. Maar deze docu voelde voor mij meer als een gezin dat op de vlucht is voor de moderne maatschappij.

2*

Een vermakelijke gangsterfilm die me soms wat deed denken aan het veel betere Fistful of Dollars. Maar hier geen woestijn, maar een stad in verval door het vele bendegeweld.

Ik keek de film vanwege Van Damme, maar merkte al snel dat hij een bijrol speelt. Ach, wat maakt het uit. Hung Le acteert redelijk maar vecht prima. De vechtscenes zijn de hoogtepunten, want het verhaal heeft weinig om het lijf. Ook het camerawerk en de editing zijn hip gedaan, maar voelen geforceerd.

Toch vermaakte ik me aardig met deze film. Het sfeertje is leuk en de actie prima. Krappe voldoende.

3*

Driller Killer doet wat het belooft: vermakelijke pulp met een paar goede gore kills.

De opbouw naar de waanzin is ietwat traag, maar kon me wel bekoren. Het groezelige jaren 70 New York scoort bij mij altijd punten en dit vuile sfeertje van artistieke armoede, rock en roll en vrije seks biedt een leuke achtergrond voor de horror die volgt.

En die horror.. ach, ik had erger verwacht. Een enkele scene is expliciet, maar de meeste gebeuren in het duister en zijn vrij nep. De beste shots vind ik nog zijn hallucinaties waarin hij in felrood licht compleet doorweekt van bloed zich uitleeft op een slachtoffer buiten beeld. Erg mooi.

Waarom hij zwervers kiest is ietwat onduidelijk, maar ik vermoed dat hij datgene doodt waarvoor hij bang is. Met zijn onbetaalde huur is de kans immers groot dat hij zelf net zo zal eindigen. Logischer vond ik dat hij naar het eind toe zijn slachtoffers zocht in zijn persoonlijke kring.

Een bijzondere film. Niet heel sterk qua verhaal, maar wel sfeervol en met een paar mooie beelden. Het acteerwerk schiet alle kanten op, vooral de vrouwen bakken er weinig van, maar krijgen ook weinig boeiends te zeggen. Voor de rest is er veel over-acting en veel dialogen gaan over geldproblemen, relatieproblemen, muziek, drugs enzovoorts. Hierdoor, en door de lange beelden van de punkband voelt het alsof we even meekijken in deze levens. Ik hou er wel van.

Punten extra voor de titel, de opening (This movie should be played Loud!) en voor de slotscène. Want nergens wordt de film echt spannend, maar die laatste minuut in het duister vond ik een originele en lekker brutale zet, die daardoor ook nog eens spannend was.

3,5*

Een bijzonder duistere film. Ook wanneer het dag is, blijft de onheilspellende sfeer aanhouden. Het misdaadverhaal is spannend, maar lijkt bijna bijzaak in dit portret van een dolende man, die vanuit goede bedoelingen verwikkeld raakt in een web van misdaad en verraad. Bovenal is de sfeer me bij gebleven en de fantastische beelden.

De onderwereld is net zo bevolkt als de nachtelijke straten van LA, waarin de karakters net zo divers zijn als de stad zelf. De setting in verschillende restaurants, een garage en een stripclub is al net zo veelzijdig. De film toont de stad in al haar diversiteit, hoewel de zonnige kant van LA enkel tot uiting komt in een broeierige manier, niet de gezellige Hollywood kant die we normaal zien. De rafelranden van LA worden prachtig in beeld gebracht. Tel daarbij op het contrastrijke kleurenpalet en de duistere synthpop en je hebt een film waarin een unieke sfeer wordt neergezet.

Hef lome tempo van de film deed me af en toe denken aan films als Two Lane Blacktop, Taxi Driver en No Country for old men, een paar favorieten van me. Maar ondanks de trage vertelling zijn de achtervolgingen zinderend, en de plotse geweldsuitspattingen soms ronduit schokkend. Dat de hoofdpersoon tot het eind weet te verassen in zijn daden draagt sterk bij aan de onderhuidse spanning.

Ik houd van films die binnen twee uur passen. Het is een prestatie om in die korte tijd een unieke wereld te creëeren en Drive slaagt daarin met vlag en wimpel. Een bijzondere ervaring.

4,5*

Gisteravond deze klassieker weer eens gekeken. En met veel plezier! Ik herinnerde me de film als een fijne achtervolgingsfilm die ik een jaar of 15 eens gezien had. Het terugzien viel allerminst tegen. Ondanks de wat korte speeltijd en het feit dat het een televisiefilm is heb ik telkens het gevoel een bioscoopwaardige film te zien. Sterker nog, ik zou hem graag eens op het witte doek zien, om te zien hoe hij het daar zou doen.

Het verhaal is simpel maar heel sterk: het speelt in op herkenbare situaties: de irritatie van een langzame rijder voor je, problemen in de relatie, tijdsdruk waardoor je jezelf moet haasten naar een plek, en je baalt van het verkeer op de weg....
Heel sterk gekozen is de locatie die het gebeuren claustrofobischer maakt: de verlaten snelweg door het prachtige woestijnlandschap.
Nergens kun je je verstoppen, en er is maar één weg die je kunt nemen. Er is geen ontsnappen aan, want iedereen moet over die weg. Waar een weg normaal gesproken een uitweg biedt, of de mogelijkheid om te vluchten, is het hier juist datgene wat de hoofdpersoon gevangen houdt. De enorme weidsheid van het landschap benadrukt dat nog eens: hij kan in principe elke kant op, ware het niet dat hij in zijn auto zit en de weg moet volgen.

Films in Amerikaanse landschappen hebben bij mij altijd een streepje voor. En net als in bijvoorbeeld Two Lane Blacktop en Easy Rider ziet het landschap er hier fantastisch uit. Die eenzame tankststions, die kleine diners, de vervallen hekken... Spielberg toont het allemaal en biedt veel doorkijkjes langs deze prachtige plekken. Mooie kleurkeuze ook, die rode wagen: een sterk primair kleurenpalet in combinatie met de gele woestijn en de blauwe lucht.

Spielberg laat veel vragen open in deze film, zoals wie nu de chauffeur is, of wat diens beweegredenen zijn. En dat maakt het alleen maar sterker. Geen cheesy psychologie, maar gewoon een chauffeur die zich gedraagt op een manier die we niet begrijpen. Wat iedereen zal herkennen die regelmatig op de weg rijdt. Hoewel het zelden zo extreem zal zijn als hier getoond wordt.

Het einde is wat voorspelbaar maar wel passend. Met name het shot waarbij de truck het ravijn is rijdt is fantastisch: volledig in slowmotion kijken we naar de eindeloos vallende vrachtauto die langzaam maar zeker te pletter slaat op de rotsbodem, totdat uiteindelijk het scherm bijna volledig bedekt is met opstuivend zand. Een soortgelijk shot zou hij vlak daarna herhalen in Jaws, wanneer de haai explodeert.
Als de truck in het ravijn ligt blijft er een angstige stilte achter, met dreigende muziek... ik verwachte een explosie, maar die kwam niet. Minpuntje.

Een hele fijne film waarin Spielberg zich toont als een getalenteerd filmmaker. Geweldig hoe hij de truck in beeld brengt, alsof het een enorm roofdier is dat speelt met zijn prooi. De waanzin van de rit is goed getroffen, en absoluut meerdere kijkbeurten waard.