Opinions

Deze film kwam uit toen ik begon aan mijn middelbare school, en de gabbercultuur mijn outfit en muzieksmaak tijdelijk overhoop haalde. Deze film leek me destijds te gek, en de soundtrack van Flamman and Abraxas vind ik nog altijd de beste hardcoreplaat. Daarna bekeerde ik me vrij snel naar de wereld van rock ‘n roll, dus veel weet ik er dan ook niet van.

En de film... ach, het heeft zijn charme. Amsterdam wordt neergezet als een wilde gevaarlijke stad, waar DJ’s koning zijnvoor alle jonge hippe mensen, die zelf los gaan op beats en pillen. Jong zijn en jezelf kapot feesten is het motto, als in het aloude Live fast and die young. Opmerkelijk hoe vaak het woord ‘opa’ als scheldwoord wordt gebruikt. Het besef dat we eens allemaal ouder worden is blijkbaar nog niet doorgedrongen tot deze mensen. Erg leuke beelden wel van die party’s, compeet met wazige muziekfragmenten, en hallucinerende beelden. Ik vond de roes van het feesten erg goed neergezet.

Het verhaal daarnaast, waarin we keerzijde zien van dit leven, is een stuk minder. Drugsdealers, kapotte relaties, vriendinnen die elkaar bedriegen voor geld en carriere.... het zal allemaal wel. Echt meeleven kon ik met niemand, wat is te wijten aan het gebrekkige acteerwerk. Zelfs Tygo viel me hier wat tegen, terwijl ik hem normaal gesproken erg kan waarderen. Wellicht dat het rammelende script hier debet aan is, waarin personages soms een enkele scene op komen draven, en we ze vervolgens niet meer zien. De gangsterkarakters waren zo over de top dat ik regelmatig in de lach schoot. Met name de dealer die telkens telkens in steenkolen-Engels begint te praten werkt op de lachspieren.

Deze film is desondanks toch leuk om eens gezien te hebben: het geeft een leuk tijdsbeeld, en net als in het veel betere Trainspotting, is de film een leuk tijdsdocument van een cultuur die tijdelijk het wereldbeeld van Nederlandse jongeren domineerde.

Naar een script van Tarantino, die zelf niet blij was met de uitwerking. En ergens snap ik dat, want de film legt het er erg dik bovenop en de eindeloze trip die de film pretendeert te zijn is op zijn zachtst gezegd uitputtend. Maar ook energiek en origineel. En hij geeft stof tot nadenken.

Het script vertoont enigszins een vergelijking met True Romance: jonge verliefden trekken erop uit en schromen niet voor een dode meer of minder. Maar hier wordt het in het extreme doorgetrokken. En waar Clarence en Alabama direct op mijn sympathie konden rekenen, is dat bij Micky en mallory lastiger. De gewetenloosheid van hun daden houdt dit tegen.

En toch…. Na twee uur lang in hun gestoorde wereld te hebben geleefd leef je met hen mee. Wat helpt is dat werkelijk ieder ander personage een karikatuur is. De machtsbeluste politie, de mediageile presentator, de sadistische gevangenisdirecteur, om nog maar te zwijgen van de stereotype karakters die ze vermoorden.

Iedereen behalve het gestoorde koppel lijkt weg te zijn gelopen uit een tv serie en dat is precies wat de film wil vertellen.

Micky en Mallory zien mensen niet meer als mensen, maar simpelweg als karakters. De mensen die ze doden zijn enkel datgene dat ze doen (bijvoorbeeld wielrennen) of wat ze in hun ogen vertegenwoordigen (de sensatiezucht van de media). Een mensenleven is dan niks meer waard.

Woody Harrelson is fantastisch als Mickey. Verknipt, gevaarlijk, humoristisch en onvoorspelbaar. En de enige die zich simpelweg laat leiden door instinct, in plaats van door macht, roem of geld. De roem die hij en zijn geliefde vergaren lijkt hij vooral te gebruiken om zijn visie uit te dragen op de verknipte relatie die Amerika heeft met geweld.

En daarmee is hij, net als bijvoorbeeld Alex in A Clockwork Orange, een baken voor ons als kijker om aan vast te houden. Want zijn wereldbeeld is weliswaar gestoord, maar puur.

De film stelt ons uiteindelijk de vraag wie meer schuldig is: de moordenaars of de media en het publiek dat zich vergaapt aan de moorden? Wie creëert wie? En wie is er dus uiteindelijk echt verantwoordelijk voor het in stand houden van deze waanzin? De kijker mag het antwoord geven.

4*

Een mooie film voor deze tijd.

Een goede western die een boel relevante thema’s aantikt. Zo zien we racisme voorbij komen, en zien we de onmacht en de woede van de onderdrukten in het Zuiden. Het land is in deze film weliswaar verscheurd door de pas afgelopen burgeroorlog, maar de polarisering is weinig anders dan de huidige Democraat-Republikein verhouding. Ook heersen er verschillende ziektes waar veel mensen aan overlijden, dus een link met de huidige pandemie is nog eens flink benadrukt.

Ondanks al deze achtergrond wordt er verhaaltechnisch niets mee gedaan. De aandacht van de film ligt namelijk niet op de politieke situatie van het land, of de culturele. De grote gebeurtenissen (de burgeroorlog, het racisme, de verwoestende ziekten, oftewel: het wereldnieuws) vormen slechts het decor waarin zich een heel menselijk verhaal afspeelt.

Hanks wordt tegen zijn wil in opgezadeld met de zorg om een weeskind wiens taal hij niet machtig is. De tocht die hij met haar onderneemt om haar een thuis te geven wordt gedwarsboomd door mensen die elk op hun eigen manier met de problemen van de tijd omgaan. Iedereen probeert echter vooral zijn eigen hachje te redden. Egoïsme viert hoogtij, ten koste van anderen. Het vrije-marktdenken wordt hier bijzonder negatief neergezet. Gelukkig zijn er ook mensen die het goede blijven doen, en die kruisen dan ook hun pad.

Paralellen met het huidige Amerika (en wellicht de hele Westerse wereld) zijn er dus genoeg te vinden, en dit verhaal gaat dan ook vooral over verzoening, erkenning van elkaars leed en van de menselijke plicht om te zorgen voor de allerzwaksten. Ook als we hun cultuur wellicht wat minder begrijpen of hun taal niet spreken.

De film vertelt ons dat we onze menselijkheid moeten bewaken wanneer het wereldnieuws gedomineerd wordt door negativiteit.

Een positieve boodschap voor een verscheurd land na 4 jaar Trump.

4*

Scorpio1974 Het einde saai? Ik vond het juist prachtig!

Nadat je twee uur lang geweld en spanning hebt ondergaan, eindigt de film met een ontroerende dialoog van een oude man, die eindelijk vrede sluit me het feit dat hij in de voetsporen van zijn vader is getreden, terwijl je de hele film het gevoel hebt dat sherrif niet zijn roeping is geweest. Zijn laatste woorden "And then I woke up" zijn treffend. Toen het scherm zwart werd had ik het gevoel te ontwaken uit een broeierige nachtmerrie. Ik vind het (samen met Fight Club) misschien wel het beste einde dat ik ken.

Karate tiger. Een rare titel, de openscredits noemen de film No Retreat No Surrender. Ook niet al te sterk, maar die titel deed wel een belletje rinkelen. Ik had hem al eens voorbij zien komen in een trailer.

Ik verwachtte van Damme, en die mocht in de openingsscène een paar mooie kicks geven. Daarna volgt helaas een rommelig verhaal. Jason heeft een moeizame relatie met zijn vader en zijn moeder zien we pas terloops in de derde akte. Hij maakt makkelijk een nieuwe vriendschap en krijgt blijkbaar ook spontaan een vriendin, hoewel dit nergens wordt uitgediept.
Dan zijn er nog een paar pestkoppen, met een dikke etter als leider. De sensei van de lokale dojo is een arrogante kwal die de karatecode totaal niet begrepen heeft. Het doet allemaal nogal kinderachtig en onwaarschijnlijk aan.

Nog onwaarschijnlijker is de geest van Bruce Lee die ‘s nachts als sensei optreedt. Natuurlijk is dit vooral de fantasie van Jason, maar de film lijkt het erg serieus te nemen allemaal. Wel indrukwekkend om Jason’s training te zien, hij is absoluut fit.

Het slotgevecht in de derde akte is het hoogtepunt van de film. Eindelijk zien we van Damme weer, die als boosaardige Rus een paar rondes mag knokken. Deze vechtscenes zijn top, en daarom een punt extra voor mijn score.

Al met al cheesy jaren 80 pulp met een enkel memorabel gevecht. Leuk om eens gezien te hebben, maar het zal bij één keer blijven.

2*

Een andere Bond dan ik verwacht had. Op meerdere vlakken. De openingsscene is fantastisch, zo hoort een Bond film te beginnen. De actie is dan ook de hoofdreden dat ik tot drie sterren kom. Verder vond ik de film erg wisselvallig qua verhaal, en kreeg ik naar het eind toe moeite met meeleven. De film is zoals gewoonlijk de laatste jaren aan de lange kant (man, waar is de tijd dat regisseurs een verhaal in 90 minuten konden vertellen? Those where the days..) Het dreigende aan het slot ervaarde ik niet zo sterk, en de slechterik was te vlak uitgewerkt om echt dreigend te zijn.

Wat ik sterk vond was de relatie met zijn ex en zijn dochter. Bond krijgt er een menselijker gezicht door, iets wat in de vorige films al vaker is gedaan. Het maakt hem wel minder de onbereikbare macho van weleer, wat ik dan ergens weer jammer vindt. Dat Bond aan het eind sterft was wel echt verassing, die zag ik niet aankomen. Bond is altijd de belichaming geweest van de (witte) machoman. Door hem te laten sterven kan er gesproken worden van een letterlijke link naar de hedendaagse woke cultuur, waarin een personage als Bond vaak afgekeurd worden om diverse redenen. Hoe levensvatbaar is dit macho mannelijk ideaalbeeld namelijk nog in onze moderne tijd?

Wat mij betreft vliegt het verhaal hier uiteindelijk dan ook flink uit de bocht. De stereotype macho die Bond altijd was mag zeker met zijn tijd meegaan, en wat moderner, ja ook gevoeliger worden. Maar ik hoop niet dat we de volgende film een vrouwelijke bond krijgen. Bond is nu eenmaal een iconische karikatuur van de man die we allemaal wel eens willen zijn.

3*

Mooie aangrijpende en vooral menselijke film.

Afgelopen weekend zag ik deze film in het Fraterhuis in Zwolle. Een bijzonder menselijk verhaal, over Fern, een vrouw die in haar eentje moet rondkomen in haar busje, met enkel haar trots en hoop als houvast. De film kan daardoor ook bekeken worden als metafoor voor elke mens, die in zijn/haar eentje over de wereld doolt. Hulp aanvaard Fern nauwelijks, ze wil haar eigen boontjes doppen. Deze trots zit haar soms in de weg, maar maakt haar ook tot een sterk en menselijk karakter.

Het verhaal nodigt uit tot valse romantiek, en daar is de film zich bewust van. Zo is er een scene waarin Fern uitkijkt over een prachtig landschap, ondersteund door sentimentele strijkers. Deze scene wordt echter bruut afgekapt door een openslaande autodeur en we zien Fern weer verder ploeteren. Hoe mooie en idyllisch het soms ook lijkt, vaak is het hard bikkelen, dit bestaan. Mooi verbeeld.

Het hart van de film ligt in de open gesprekken die al deze rondtrekkende mensen hebben. Het harde leven heeft hen getekend, en de hardheid van dit bestaan wordt sterk in beeld gebracht. Maar daar tussendoor sluimert veel warmte van mensen die dit bestaan draaglijk houden. Dat maakt dit de kern van de film. Sommige gesprekken zijn bijzonder aangrijpend, en meerdere keren moest ik een brok wegslikken.

Films over Amerika liggen mij altijd goed, en deze film schetst zeer invoelbaar de situatie van de talloze Amerikanen die tussen wal en schip beland zijn de afgelopen jaren. Wat dat betreft kan de film aansluiten bij andere roadmovies als Easy Rider en Two Lane Blacktop, waarin ook een roadtrip centraal staat om de maatschappelijke situatie in Amerika weer te geven. Die films reken ik tot persoonlijke favorieten, zover is Nomadland nog niet. Maar wie weet…

4*

Vermakelijk kat en muisspel met een beetje magie.

Een leuke vlotte film die soms een loopje neemt met sommige mysterieuze zaken (de opening met de hypnose is nogal over de top) maar die de politie en de kijker keer op keer op het verkeerde been zet. Veel goocheltruuks worden uitgelegd, waardoor we als kijker enig inzicht krijgen in sommige bekende truces. Ook zorgt het ervoor dat ik me telkens af vroeg of het nu echt is wat we zien, of niet (autocrash, de lege loods).

Leuke film om eens gezien te hebben, met een sterrencast.

3,5*