Opinions

Fall is een degelijk gemaakte thriller met een eenvoudig, maar origineel uitgangspunt. Twee klimmers komen vast te zitten op een 600 meter hoge antenne, en moeten zien te overleven.

Het verhaal is vergelijkbaar met andere overlevingsverhalen, met als verschil de setting. Op een onbewoond eiland is vaak nog wel iets te vinden, maar op een oude mast is werkelijk niets dat je kan helpen. Mooi hoe deze film de moderne gemakken als mobieltjes en drones op originele wijze in het verhaal verwerkt. Ook de moderne internetcultuur met een obsessie voor likes en de gebruikelijke waaghalzerij om aandacht te genereren worden niet genegeerd.

Zelf heb ik ooit een tijd gewerkt als antennebouwer en klom dagelijks in hoge masten. 200 meter is het hoogste dat ik ooit geweest ben, in een mast qua constructie vergelijkbaar met deze. Het gevoel van hoogte en de fysieke ervaring van het klimmen komen realistisch over. Hoogtevrees heb ik zelf niet, maar deze film weet het aanwezige gevaar van hoogte heel goed in beeld te brengen.

Helaas was er ook een heel groot minpunt waar ik flink op afknapte. De totaal overbodige twist wanneer blijkt dat Hunter al enige tijd dood is. Haar klimactie met rugzak was weliswaar wat ongeloofwaardig, maar goed, het is een film. Dat ze toen al dood bleek voegt niets toe aan het verdere verhaal. Had haar laten sterven voor de ogen van het publiek halverwege de film, dat had me pas echt geschokt. Maar dit gekunstelde element haalde de realistische feel uit de film. Een gemiste kans.
Ook de affaire die Hunter blijkbaar heeft gehad boeide me weinig, en ik snap niet waarom dit toegevoegd is aan het verhaal. Om duidelijk te maken dat die jongen niet te vertrouwen was? Dat haar vader het allemaal goed doorhad? Weinig overtuigende argumenten wat mij betreft.

Maar desondanks een hele dikke voldoende. De eerste helft is het sterkst, maar de film rondt het netjes en erg spannend af naar het eind toe. Dat de uiteindelijke reddingsactie niet in beeld wordt gebracht stoorde me niet, want dit verhaal gaat over overleven in je eentje. Niet over de deskundigheid van hulpdiensten. Ik geloof direct dat een ervaren helikopterpiloot en een abseiler haar kunnen redden namelijk.

Eerlijk is eerlijk: de film is zeker niet perfect, maar ik zat regelmatig letterlijk op het puntje van mijn stoel toe te kijken. Dat gebeurt mij weinig. En als een film dat voor elkaar krijgt, doet het precies wat een thriller moet doen.

4*

Een halve punt verhoogd.

De laatste keer dat ik deze film zag is alweer zo'n 15 jaar geleden, maar hij blijft indrukwekkend. Dagelijkse frustraties van de gewone (Amerikaanse) man worden herkenbaar in beeld gebracht: van de file, straatcriminaliteit, hufterigheid, stijgende prijzen, domme regeltjes tot grotere thema's als de verschillen tussen arm en rijk, en wit en zwart. De film laat duidelijk zien wat er mis is en Douglas is ons baken dat ons door deze ellende heen loodst.

Helaas is hij zelf net zo verknipt als de maatschappij die hij zo verafschuwt. Zijn hang naar geweld is snel voelbaar, en blijkbaar altijd al latent aanwezig geweest als we de beelden zien van de homevideo op het eind. In eerste instantie leven we met hem mee, maar dat wordt steeds lastiger wanneer hij naar grof geweld grijpt om zijn zin te krijgen. De bijna-shooting in het restaurant is nog enigszins komisch, maar de moord op de nazi en het sadistisch genoegen waarmee hij de golfer ziet lijden zijn niet meer goed te praten natuurlijk.

Interessant vond ik ook de rol van de agent die met pensioen gaat. De twee mannen lijken tegenpolen, maar vullen elkaar goed aan en lijken zelfs van elkaar te leren. Hij kampt, net als Bill met een gezinstrauma, en is, evenals Bill, een man die over zich heen laat lopen. Hij wordt niet voor vol aangezien door andere mannen, wordt gekleineerd door zijn vrouw en lijkt zich hierin te berusten, omdat hij het geluk van zijn vrouw als ultiem doel heeft. Dit geeft hem de kracht om de kinderachtige vernederingen te ondergaan, hoewel hij ook leert om voor zich op te komen gedurende de film.

Een film die interessante vragen stelt over de rol van het individu in een maatschappij, en die meerdere kijkbeurten verdient.
4*

Fear And Loathing in Las Vegas was de eerste film die ik op Dvd kocht, dus ik heb een bijzondere band met deze film. De hoes sprak me direct aan, en het verhaal leek me destijds erg bijzonder. De meningen lopen zo te lezen enorm uiteen over deze film. Sommigen vinden de film heel grappig en zien het als een comedy, maar daar kan ik me niet in vinden. Zelf vind ik deze film vooral zeer geslaagd als drama.

Het hedonistische gedrag van Depp en Del Toro is irritant. Voor iedereen, ook voor henzelf. Beide beleven ze de hoogte-en dieptepunten van diverse drugsroezen, en als kijker worden we er totaal in meegezogen. Veel kijkers lijken hierop af te knappen, en zelf had ik dat eerst ook. Hun humor is zo flauw dat het vaak niet eens grappig is, en de situaties zijn vaker genant en ongemakkelijk dan lachwekkend. Daarnaast zorgt het ervoor dat je moeilijk met ze meeleeft. Ik heb meer te doen met de mensen die ongewild slachtoffer worden van hun bizarre en vaak onbeschofte fratsen.

Interessanter is dan ook waarom Duke en zijn advocaat zich zo gedragen, Deze twee mannen zoeken de American Dream, en waar anders dan in Vegas kun je deze vinden? Echter, tijdens hun trip blijkt al snel dat de American Dream gebakken lucht blijkt en alle idealen van vrijheid en gelijkheid al lang stukgeslagen zijn. Wat rest is niets anders dan oppervlakkig consumentisme en hedonisme. Doelloos leven ze zich uit als beesten, zich daarbij enkel bekommerend om hun eigen genot.
Door de hele film heen worden we ondanks al deze rare gebeurtenissen van het maffe duo telkens herinnerd aan de echte ellende: de spirituele leegte die achter is gebleven nadat de flower power beweging is opgehouden en een hele generatie achterlaat zonder echte dromen en idealen. In plaats daarvan verdoen de mensen nu hun tijd in baantjes waar ze niet gelukkig in lijken te zijn, en hopen ze op dat ene gelukje aan de blackjack tafel.

Het boek werd jarenlang onverfilmbaar geacht, maar hier is toch echt een goede poging gedaan. Hoewel ik niet elke hallucinatiescene goed gelukt vind (die reptielen) zijn diverse scenes zeer treffend voor een bad trip, vooral de scene in het circus casino, En de badkamer scene waren bijzonder verontrustend. Goede muziekkeuze ook, gedurende de hele film.

Zeer sterk vind ik hoe de voice over teksten uit Hunter’s boek letterlijk opleest. Zo horen we letterlijk de mijmeringen van een dolende ziel in een ontspoorde stad. Zijn herinneringen aan de hippietijd en de teloorgang ervan zijn mooi, soms bijzonder grappig, en vaak schrijnend. Ze zijn geen excuus voor hun losbandige gedrag, maar bieden wel enigszins een verklaring. Wat hebben ze immers te verliezen nu al hun idealen onhaalbaar bleken?

Jaren geleden heb ik deze film eens gezien en af en toe popt ie weer op in mijn herinnering. Toch een teken dat de film ergens een goede indruk heeft gemaakt. Ik was begin 20, overtuigd politiek links, dus deze film zou een kolfje naar mij hand moeten zijn. Maar hoewel ik de antikapitalistische idealen van deze rellende jongeren onderstreepte, stoorde ik me toch regelmatig aan hun destructieve gedrag.
Het inbreken valt natuurlijk niet goed te praten (ook al stelen ze niets), maar ik herinner me ook vaag dat iemand een auto bekrast en tja... dat valt gewoon niet goed te praten.
Ik snap de frustratie, maar dat is geen excuus voor vandalisme. Dat je zelf slachtoffer bent betekent niet dat anderen dan ook maar moeten lijden, dat is geen oplossing.
Hierdoor irriteerde ik me vooral aan deze hoofdpersonen terwijl de film op zich een interessante boodschap uitdraagt. Maar nu koos ik uiteindelijk meer partij voor de kapitalisten die zij zo verafschuwen, dan voor de arme, maar vandalistische slachtoffers van het systeem.
Jammer van de uitwerking, maar zeker een film die dus wel even beklijft.

3,5*

Gisteravond in Pathe Arnhem draaiden ze deze klassieker. Eindelijk de kans om de film eens te zien op het witte doek. De dilm is 20 jaar oud en ik gok dat ik hem ondertussen ook wel even zo vaak gezien heb. Wat een genot blijft dit.

Wat me nu pas opviel, is hoe goed de achtergrondmuziek en de geluidseffecten zijn in deze film. De film zit vol kleine sound-effects (van bijzonder gore bij het uitrekken van zijn tand) tot en met leuke en ondertussen nostalgische (meerdere keren hoor je de ouderwetse telefoon-inbelverbinding van het internet subtiel in de achtergrond). Om nog maar te zwijgen van de harde stompen tijdens de gevechten. Dit soort details ontgingen me altijd bij mijn thuis-kijkbeurten, waar de muziekinstallatie een stuk minder imposant is uiteraard.

Homoseksueel..?

Daarnaast zag ik onlangs een korte docu op Youtube over de onderliggende homo-erotische context van Fight Club, en dan ga je de film weer in een ander licht zien.
Naast het maatschappij-kritische element en het psychologische persoonlijke drama dat zich hier afspeelt, lijkt er namelijk ook een laag aanwezig die uitgelegd kan worden als homo-erotisch. Situaties zijn er in overvloed: twee mannen die samenwonen, de suggestie dat Norton een dildo in zijn koffer meedraagt, “I feel nothing” tijdens het betasten van Marla’s borsten, de expliciete Calvin Klein poster met in de bus, het ‘cross or ass’ dilemma waarbij Pitt direct de aandacht op deze aspecten vestigt voor de ogen van Norton, Norton’s opmerking over de stevige billen van een ander lid na een paar weken Fight Club, mannen die geen vrouwen nodig lijken te hebben (Pitt zegt dit letterlijk wanneer hij naakt in de badkuip zit en Norton naast hem zit), Nortons jaloezie wanneer Pitt hem buitensluit en meer aandacht lijkt te hebben voor blonde Jared Leto, mannen die in het geheim afspreken, twee mannen in actie met elkaar op een donkere geheime plek met een groep kijkende mannen eromheen, enzovoorts.

Ook is er een continue angst in de film aanwezig omtrent het verlies van mannelijkheid (“we’re still man” bij de testikel kankergroep), het verliezen van je ballen (Pitt zegt dit grappend in de bar tijdens hun eerste drankje, en castratie is de directe straf op verraad in project Mayhem).
De hele persoonsverandering kan uitgelegd worden als een vertwijfelde zoektocht naar de seksuele aard en de vragen en twijfels omtrent de eigen mannelijkheid van de hoofdpersoon. Aangezien de schrijver van het boek homoseksueel is, en dit boek schreef toen hij nog niet uit de kast was, zou dit verhaal zo geïnterpreteerd kunnen worden, aldus de docu.

Ik ben erg benieuwd naar andere meningen over deze subtext. Zien anderen dit ook, wat betekent het volgens jou? Ik vind het een interessante laag toevoegen, die ikzelf nog nooit zo gezien had namelijk.

5* blijven gewoon staan. Een klassieker die nog niets aan kracht inboet.

Onverwacht, een ontzettend leuke film.

Films over underdogs die uiteindelijk de top halen zijn er natuurlijk in overvloed. Om dan toch te blijven boeien moet je van goede huize komen. En Fighting with my family doet dat, en slaagt met vlag en wimpel!

Het Britse working-class gezin waarin deze drama/komedie zich afspeelt staat wat ver van mijn bed, hun gewelddadige verleden en hun obsessie met worstelen zijn mij vreemd. Maar de warmte die je voelt tussen deze mensen, en de ambitie om iets van hun leven te maken (of in ieder geval het hoofd boven water te houden) zijn thema’s waarin iedereen zich kan herkennen. Hoewel ik zelf niets heb met worstelen, kan ik de passie van deze familie voelen, en snap ik vanaf het begin volledig hun toewijding.

De film volgt twee verhalen, van Paige en Zack, die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Waar het ene verhaal over succes lijkt te gaan, gaat het ander over mislukking. De film laat echter zien dat beide op hun eigen manier succes kunnen hebben, en dat beide paden niet over rozen gaan.
Paige en Zack worstelen namelijk ook buiten de ring met problemen: ambitie, onbereikbare dromen, de verantwoordelijkheid als vader, vooroordelen van en ten opzichte van anderen, de zoektocht naar erkenning, en tot slot de zoektocht naar jezelf. Dat klinkt als enorm veel, maar nergens voelde ik dat het overdadig aandeed, en uiteindelijk worden al deze onderwerpen keurig afgevinkt als voldaan.

Minpunten vielen mij nauwelijks op. Het verhaal volgt het bekende pad, en de uitkomst valt ver van te voren al te voorspellen, maar storen deed het me niet bepaald. Wellicht dat de schoonouders van Zack wel erg karikaturaal zijn neergezet, dat had een tandje minder gekund. Het levert een wat geforceerde ongemakkelijke scene op aan de eettafel. De film had dit niet nodig. Verder is de humor namelijk heel goed, en met name vader Ricky valt hierin positief op met zijn knullige, maar altijd goed bedoelde opmerkingen.

Fighting with my family is een mooie gemaakte feel-good film. Sterk geacteerd, met de nodige humor en spectaculaire worstelgevechten. Een film die het voor elkaar krijgt dat ik twee uur lang meeleef met deze outcasts, verdient een hoge score.
Leuk detail: gebasseerd op een waargebeurd verhaal, dat ontdekte ik pas tijdens de aftiteling. De aftiteling laat de echte familie Knight zien en de vergelijkingen zijn treffend.

4,5*

Kippenvel in de bioscoop... Dat was alweer even geleden. First Man krijgt het voor elkaar.

Eerst het grote minpunt: de zwak uitgewerkte relatie van Armstrong met zijn vrouw en kinderen. Waar de ruimtevaart-ontwikkeling helder in beeld wordt gebracht, krijgt het persoonlijk drama nergens echt vorm en lijkt vaak niet helemaal in deze film te passen.
Hoeveel trage en emotionele scenes er ook in gemonteerd zijn, nergens worden emoties echt voelbaar. Al vanaf het begin dat Neil huilt om zijn overleden dochter, tot en met het afscheid van zijn zonen, nergens voelde ik zijn frustratie, of hun verdriet. Het is duidelijk dat het gezin offers brengt voor Neil's ambities, maar echt meeleven met ze lukte me niet. Hoeveel mensen er ook sterven in hun persoonlijke omgeving, het blijft vlak voelen.

Maar gelukkig is daar de ruimtevaart. Dat het een lastige klus was, wordt in deze film heel duidelijk gemaakt. Met een intense cameravoering (vaak zit je letterlijk op de huid van de astronauten) en sober gebruik van muziek, wordt een bijna documentaire-achtige film neergezet, waarin we telkens een stapje dichter bij de maan komen. Wanneer dan eindelijk de raket opstijgt is dit een betoverend moment, en in Imax een genot om mee te maken.

De film is vooral een soort anti-heroïsche film geworden. Geen gejuich bij terugkomst, maar een vertwijfeld weerzien in quarantaine. Geen heldenverhalen bij het Witte huis, in plaats daarvan krijgen we lastige vragen en ongemakkelijke momenten te zien. De film lijkt hiermee het typisch Amerikaanse heldendom dat geassocieerd wordt met Nasa op kop te zetten, en wil duidelijk laten zien hoeveel offers er gebracht zijn om deze taak te volbrengen: het gezinsleed, de slachtoffers van mislukte missies, de vele kosten, de protesten... alles wordt zijlings wel een keer aangeraakt.

Sommigen noemen de film saai, ik vond hem oprecht spannend. En dat is knap als je van te voren al weer hoe het gaat aflopen. De film is niet zozeer een biografie over Neil, maar meer een verhaal over het vermogen van de mens om verder te kijken dan de horizon, en vrijwel onmogelijke dromen te verwezenlijken. Ongeacht tegen welke prijs. En slaagt op dat gebied met vlag en wimpel.

4*

Een luchtige film over het bekende complot rondom de maanlanding. Een actuele thematiek in deze tijd, waarin AI en fake-news het moeilijker maken dan ooit om te bepalen wat waar is en wat niet.

De film kijkt lekker weg, en blijft een luchtige nostalgische feel houden, ondanks deze thematiek. Het is vooral de expertise van Nasa die goed uit de verf komt, naast de hele marketingmachine die om de ruimtevaart heen werd gecreëerd. De film ziet er mooi uit en de decors ogen geloofwaardig.

Fijn om Woody Harrelson te zien, altijd een fijne extra. Grappig detail dat Kubrick een aantal keren wordt genoemd in dit fictieve verhaal. Volgens de geruchten was hij de man die de maanlanding gefilmd zou hebben op de set van 2001.

Wat daarvan precies waar is en wat niet zal wel gissen blijven.
Deze film lijkt laat er echter geen onduidelijkheden over bestaan: we zijn op de maan geweest en alle beelden zijn echt, mogelijk gemaakt door Amerikaans vakmanschap en doorzettingsvermogen.

3*

Yes! Fantastische dialoog tussen de bekende Clerks hoofdrollen. Het zou zo in een andere Kevin Smith film passen, maar als korte film is het een leuke wegkijker. Randal is geniaal met zijn bizarre hypothese en Dante weer heerlijk ongemakkelijk. Aanrader! En gewoon op Youtube.

4*

Le Mans 66. Zo draaide hij gisteravond in Pathe Arnhem. Gelukkig, want deze titel spreekt meer tot mijn verbeelding dan het ietwat ongeïnspireerde Ford v Ferrari.

Want dat is ook niet waar deze film enkel over gaat. Natuurlijk staan hier twee kemphanen tegen over elkaar die aan zichzelf, elkaar en de wereld willen laten zien dat hun auto de snelste is.
Maar daarnaast is dit verhaal ook een voorbeeld van de American Dream: zet een duidelijk doel, ga ervoor en je zult het bereiken. En het doel is winnen op Le Mans.
Bale speelt hier de eerlijke en vaak onbehouwen Jan modaal die uitblinkt in eigenschappen die hem een mooi mens maken: zijn eerlijke relatie met zijn vrouw, de zorgzaamheid voor zijn zoon, en een grote liefde voor zijn werk: auto’s. En dan vooral snelle auto’s.

Zelf heb ik niets met autosport, Le Mans is mij onbekend, maar deze film gaf wel een interessante kijk achter de schermen. Het gaat hier niet alleen om een auto die moet winnen, een heel bedrijf wint ermee. Dat levert naast het harde eerlijke werk ook het gebruikelijke bureaucratische gekonkel op, wat hier verbeeld wordt door de managers van Ford.

Minpunt vond ik de speelduur. Een film over snelheid mag als een achtbaan voorbij flitsen wat mij betreft, en het laatste half uur (hoewel bijzonder spannend) duurde me te lang.
Daarnaast eindigt de film met een geforceerde vorm van tragiek. Natuurlijk is het triest hoe Miles aan zijn einde kwam, en dat hij daarmee een gezin achterliet. Maar het voelde voor mij teveel als de verplichte sentimentele noot. De film had prima zonder gekund, met dit verhaal verteld in de aftiteling bijvoorbeeld. Dat had het wat stemmiger gemaakt, en had de film zijn sfeer van ‘boys will be boys’ , actie en the American Dream kunnen behouden.

Een bijzonder mooi gemaakte film, prachtige kleuren en veel retro auto- en cola-reclames. Dat alles tegen het geluid van een swingende soundtrack en de vele mooie auto’s maakt deze film absoluut de moeite waard om te kijken. Ook als je niets met autosport hebt.

4*

Forrest Gump is een film die ik eens in de paar jaar weer opzet. Het grappige, ontroerende verhaal van een simpele ziel die de wereld vol naïef vertrouwen toetreed en daardoor keer op keer in bijzondere situaties terechtkomt, raakte me keer op keer. Wellicht omdat we soms allemaal wel zo zouden willen zijn als Forrest: eerlijk, hardwerkend, loyaal... eigenschappen die we allemaal bezitten, maar waar we niet altijd naar handelen. Althans, niet zo consequent en onvoorwaardelijk als Forrest wellicht. Daarnaast is hij trouw aan zijn grote liefde Jenny, een ander persoon dan hij, wiens liefde keer op keer onbereikbaar lijkt.

Ik heb een grote fascinatie voor de Amerikaanse geschiedenis, en deze film is als een sneltrein door de moderne geschiedenis. Dankzij destijds nieuwe technieken zijn vele oude beelden gecombineerd met het personage van Forrest, waardoor diverse historische beelden in een nieuwe context worden geplaatst. Vaak met een komische bijwerking.

We zien Forrest talloze bekende gebeurtenissen meemaken: zijn afkomst die teruggaat tot de burgeroorlog, naar de rechten van zwarten, popmuziek, Watergate, Vietnam, enzovoorts. Vrijwel alle grote thema’s van de afgelopen honderd jaar komen langs, en dat alles ondersteund door de grote hits uit die tijd.

Forrest lijkt keer op keer vooral de beroemde historische evenementen mee te maken, terwijl zijn liefde Jenny keer op keer in de schaduwzijde van de geschiedenis opereert. Waar de Forrest de all-American hero belichaamt lijkt Jenny symbool te staan voor de meer alternatieve kant van de geschiedenis. Ze vindt zichzelf in situaties waarin de tegencultuur opereert, van rebellerende hippies, tot de militante Black Panthers en het escapisme van de disco-cultuur.

Het verhaal is Forrest is de verpersoonlijking van de American Dream. Simpele man bereikt geluk en fortuin dankzij eerlijk en hard werken. Maar de Dream wordt niet voor niets een droom genoemd, omdat dit voor velen onbereikbaar is, een droombeeld. Het ontroerende verhaal dat hier verteld wordt komt dan ook vaak over als een droom, een sprookje.

En net als dromen en sprookjes doet deze film je geloven dat het goede overwint, dat mensen uiteindelijk hun bestemming zullen vinden, en dat ook wij net als Forrest een goed en vol leven kunnen hebben, zolang we maar trouw blijven aan onze waarden.

Een ietwat sentimentele boodschap wellicht, maar voor wie er gevoelig voor is, een heel welkome.

4,5*

Een typische biopic over een succesvol zakenman met de zakelijke ‘rise’ en de persoonlijke ‘fall’.

Hoewel het eten van McDonalds mij niet vreemd is, was dit verhaal achter het wereldwijde succes nieuw voor mij. Het eerste deel van de film heeft die fijne rush van een startend succesverhaal: we zien Keaton worstelen met zijn baan als verkoper, en volledig opbloeien als hij de McDonalds broers ontmoet. Hun verhaal heeft het zelfde moeizame verleden, maar zij zijn er dankzij eindeloze inventiviteit in geslaagd om een succesverhaal neer te zetten: een supersnelle hamburgertent.
Tot dit punt heeft de film die fijne onbezorgde jaren 50 sfeer, en doet doet dankzij de kostuums, kleuren en muziek meermaals denken aan een tot leven gewekte vintage Coca Cola reclame. Dit is Amerika zoals ik het graag zie.

Dat de film vervolgens een negatievere wending krijgt, was in het eerste deel al meermaals aangekondigd, en in het tweede deel zien we dit al snel tot uiting komen. Kroc’s ambitie verblindt hem voor zijn slechte huwelijk, en zijn drankgebruik neemt met elke scene toe. Van een ambitieuze dromer verwordt hij tot een geldbeluste tiran, die er geen moeite mee heeft om dierbaren te kwetsen.

Uiteindelijk eindigt hij zakelijk enorm succesvol, maar het geweten blijft knagen. Hoe ver ga je voor succes, en welke prijs ben je bereid te betalen voor een goede nachtrust? En is deze wel te koop? De blanco cheque die hij aan de broers geeft is tekenend voor zijn schuldgevoel, maar zelfs dat laatste restje empathie is op het laatst verdwenen, wanneer hij hun naam en royalty’s afpakt.

De film benadrukt meermaals dat Kroc zelf niet veel bijzonders kan. Hij is geen goede verkoper, een slechte man voor zijn vrouw, financieel onbekwaam, een alcoholist, een lastige zakenpartner, en hij pakt andermans ideeën af om er zelf mee te gaan pronken. Zelfs zijn slotspeech over succes die hij in de eindscene voorbereidt is grotendeels gejat van de motivatie-LP die hij in het begin afspeelt.

De film volgt het boekje en is weinig origineel, maar zeer degelijk verteld. De film houdt twee uur lang gemakkelijk je aandacht vast met dit schrijnende verhaal. Uiteindelijk blijf je door alle zakelijke narigheid met een rare nasmaak achter.

3,5*

Als groot horrorfan heb ik vroeger alle klassiekers gelezen, en Frankenstein was veruit mijn favoriet. Als kind was het vooral de gruwel van het feit dat een dood lichaam tot leven gewekt wordt wat het verhaal zo boeiend voor mij maakte. Het tragische verhaal van de man die voor God wil spelen, en de ethische kwesties die daarbij komen kijken kan ik echter nog steeds waarderen. Dit verhaal is horror op zijn best: gruwelijk, en met een onmiskenbare doem. We zien de mens in al zijn tekortkomingen die dapper probeert, maar ten onder gaat aan zijn eigen succes, en rampen creëert die hij nooit had kunnen voorzien.

Er zijn tig films gemaakt naar aanleiding van dit verhaal, en meerdere heb ik er ondertussen gezien. De beroemde Karloff versie echter staat nog op mijn to-watch lijstje, maar ik weet dat deze versie vrij ver afstaat van het oorspronkelijke boek, dus die film wil ik gewoon als film an sich bekijken, en niet perse als verfilming.

Dat gezegd hebbende, vind ik deze film dus goed, vooral omdat het zo trouw blijft aan de oorspronkelijke verhaallijn. Frankenstein is hier geen gestoorde maniak, en woont al helemaal niet in een gotisch kasteel waar het voortdurend onweert. Hoe mooi dat soort beelden ook zijn voor een film, het is hier allemaal wat oorspronkelijker aangepakt, en deze setting maakt het verhaal realistischer. We zien hoe Victor van een briljante student verwordt tot een bezeten wetenschapper. Kampend met zijn trauma’s omtrent overleden geliefden zoekt hij naar een weg om het lijden op te heffen, maar gaat hier voorbij elke ethische grens.
Wanneer hij dit beseft is het echter al te laat, en rijst een nieuwe kwestie waar hij niet over nagedacht heeft: Het zelfbewustzijn van zijn schepping, en diens hang naar affectie.

Deze film leunt erg weinig op de standaard horrorelementen, en meer op de gruwel eronder. Dus er wordt relatief weinig bloed vergoten (hoewel de film een aantal vrij heftige scenes bevat; de terugkeer uit de dood van zijn vrouw vind ikzelf één van de meest nare scenes die ik ooit zag, de gruwel als ze ontdekt tot leven gewekt te zijn is prachtig verbeeld), en richt zich vooral op de dramatiek die deze gebeurtenissen veroorzaakt heeft: het niet kunnen accepteren van leven en dood, en het daaropvolgende schenden van natuurwetten om het leven te kunnen beheersen.

Qua acteerwerk is het allemaal wat minder, en regelmatig erg over de top. Maar de decors en de algehele sfeer zijn prachtig. Een prima verfilming, en eindelijk eentje die het oorspronkelijke menselijke (en monsterlijke) drama dat zich hier voltrekt echt recht doet.

Leuk jeugdsentiment.

De film maakt enigszins nostalgisch naar een jeugdige generatie die vooral buiten speelde (we zien skateboards, graffiti en Jesse interesseert zich totaal niet voor de pc van zijn pleegouders). Daarnaast draagt het wijde kledinglook en de onvermijdelijke Nike Air bij aan de 90’s feel van deze film.

De film is erg klef, en het acteerwerk is middelmatig op zijn best. Personages worden karikaturaal aangezet en zelfs Michel Madsen speelt hier maar matig, terwijl hij een jaar ervoor in Reservoir Dogs een memorabele vertolking gaf aan mr. Blonde.

Maar dat alles staat in dienst van een hartverwarmend verhaal over twee eenzame zielen die elkaar vinden, ongeacht hun verschillen. Het verlangen naar vrijheid is daarnaast universeel en het is daarom dan ook dat deze film toch wel een snaar weet te raken. Fijne film om weer eens gezien te hebben.

3*

Van alle oude slashers blijft deze voor mij het engst. Niet het beste, dat is Halloween naar mijn mening. Maar Friday The 13th heeft een sfeer die ik echt goed neergezet vind. De hele film hangt er die ongemakkelijke spanning. Waar veel horrorfilms pas spannend worden als het nacht is, blijft Friday ook overdag die nare sfeer behouden. Met name het effectieve camerawerk is hier debet aan (vanachter bosjes en bomen, lange afstanden) en zorgt ervoor dat je telken dat gevoel hebt dat iets de jongeren in de gaten houdt. Tel daarbij die creepy ademhalende soundtrack en je zit gebeiteld.

Wat betreft verhaal kan het beter, en de special effects zijn uiteraard gedateerd, maar voor die tijd toch nog heel realistisch. Maar de sfeer is toch echt datgene wat deze film zo spannend maakt.

Een bizarre film, en (voor zover mij bekend) uniek in zijn soort: misdaad verhaal slaat om in vampierhorror. De film voelt als twee delen en ergens heeft dat wel iets: Bij elke horrorfilm weet je vanaf het begin dat je vroeg of laat horror te zien krijgt. Vanaf het begin, ook als er nog niets aan de hand is, voel je de spanning.

Bij From Dusk Till Dawn echter niet. De horror komt hier volledig onverwacht. Is dat erg of juist heel realistisch? Want zeg nu zelf: mocht je ooit in een horrorsituatie belanden, dan voel je dat waarschijnlijk niet aankomen. Het komt als donderslag bij heldere hemel, en voor je het weet zit je er middenin. Dat is precies wat de makers hier hebben neergezet. Een gedurfde prestatie.

Visueel is Frozen 2 een plaatje, en het tempo ligt hoog genoeg om tot het eind vermakelijk te blijven. Het verhaal is voor een animatiefilm vrij duister, dat vind ik een dappere keus. Gelukkig hebben we Olaf nog, die zorgt dat het allemaal niet te zwaar aanvoelt, en we regelmatig kunnen lachen.

De film heeft zeker ook zijn zwakke punten, zoals de totaal overbodige rol van het vuur-hagedisje (wat doet deze behalve schattig kijken?) en de overkill aan epische nummers die de film nog meer dramatiek moeten geven dan dat het al heeft. Dit werkt eerder tegenovergesteld en gaf mij het gevoel dat Disney weer een hit wil scoren.

De film bevat een aantal prachtige scenes (Elza die het waterpaard temt, haar bevriezingsscene en de slotscene met aardmannen bijvoorbeeld) en dus valt er meer dan genoeg te genieten. Een aantal goede liedjes, veel humor, girlpower, en een verhaal met een boodschap (fouten uit het verleden herstellen, band met de natuur respecteren desnoods ten koste van je eigen leefwijze) maken deze film tot een mooi eigentijds sprookje.

3*