Opinions

Leuk vervolg op het geniale eerste deel. De originele film heb ik inmiddels wel een keer of 20 gezien, en dit deel is een prima vervolg. Maar meer zeker niet. Hoewel Boyle weer veel visuele vondsten uit de kast trekt, en de film daarmee bijzonder maakt om naar te kijken, kan het niet verhullen dat het verhaal erg dun is, en dat de karakters simpelweg minder charisma hebben dan in het origineel.

Daarnaast leunt de film wel heel erg sterk op nostalgie. Nu is dat niets nieuws in filmwereld, maar Trainspotting is destijds zo’n culthit geworden omdat het juist een hele hippe eigentijdse film was. Die brutale smoel mist dit vervolg, en keer op keer wordt er speels gehint naar het eerste deel, soms zelfs met letterlijke shots. Dat is even leuk, maar ook wel erg gemakkelijk, want de kijker wordt zo wel erg nadrukkelijk een gevoel van weemoed gegeven: de tijd verstrijkt, we worden allemaal ouder, en het leven is nog steeds niet makkelijk lijkt de film te willen zeggen. Daarnaast gaat het continue hinten naar het origineel op den duur vervelen.

Grappig genoeg is Boyle zichzelf ook bewust van deze valkuil, want de karakters Mark, Simon en Begbie zijn allemaal al net zo nostalgisch naar hun eigen verleden waarin ze jong, wilden vrij waren. Nu zijn ze nog steeds wild en vrij, maar gedrag dat cool was op hun twintigste voelt wat sneu op hun veertigste. Ze blijven dus hangen in geklets over de goede oude tijd, en zelfs Veronika wrijft hen dit erin.

Leuk om zoveel bijrollen terug te zien uit het eerste deel: Micky Forrester is nog steeds een klaploper, en het schoolmeisje is een succesvolle advocate geworden. Niet iedereen is blijven hangen, en dat maakt het des te pijnlijker dat deze jongens, mannen ondertussen, hun leven maar niet op orde lijken te krijgen.

3,5*

Mooie ontroerende en vaak grappige vertellingen in Spaanse stad tijdens een hittegolf. Diverse verhaallijnen raken elkaar aan, en keer op keer is liefde het thema. Of het nu gaat om vriendschap, passie of een al dan niet geslaagd huwelijk.

We zien personages die bijzonder realistisch aandoen in al hun menselijke charme en tekortkomingen. Fijn om eens mee te mogen kijken in deze levens, die weliswaar in een ander land afspelen, maar zo goed zijn neergezet dat er voor iedere kijker een feest van herkenning zal zijn qua situaties.

4*

Aardige stoner-film.

Dit verhaal over volwassen worden en verantwoordelijkheden nemen deed me enigszins denken aan Clerks, één van mijn favoriete films. Een baan die niet serieus genomen wordt, onzinnige gesprekken en drugsgebruik, dit type films ligt me wel.
In Ted wordt er een surrealistisch element toegevoegd, want Ted is een levende teddybeer. En ondanks zijn schattige uiterlijk, vloekt en schreeuwt hij alles bij elkaar, wat soms bizarre scenes oplevert (ik moest enorm lachen om zijn versiertruuk met zeeppompjes in de supermarkt). De chemie tussen Wahlberg en Ted voelt realistisch, en wat mij betreft had dit een leuke film op kunnen leveren van 90 minuten.

Maar helaas wordt de film flink opgerekt met oninteressante scenes en de ontvoering uiteindelijk voelt ook als een geforceerde zet om nog iets van drama aan de film toe te voegen. De ommezwaai van Kunis naar Ted voelt al net zo plichtmatig, waardoor de film minder fris eindigt dat hij startte. (Oke, die grap van Ted waarin hij een spraakgebrek faket vond ik dan wel weer geniaal.. “will you take care of me for the rest of your life?”)

Van de maker van Family guy moet je geen politiek correcte Woke humor verwachten, dus al te gevoelige mensen laten deze film maar beter links liggen. Een vermakelijke film, maar voor mijn gevoel speelde het nog iets teveel of safe.

3*

Nolan als regisseur betekent vaak een goede film: The prestige, Dark knight, Memento, Interstellar en natuurlijk Inception zijn films die ik echt goed vond. Maar Tenet slaat voor mij de plank nogal mis.

Ten eerste volg ik de verhaallijn gewoon slecht. Bij zijn andere films heb ik daar nooit last van gehad, maar in dit geval kon ik er weinig mee. Vanaf de chaotische openingscene tot de climax: ruim 2 uur later zat ik regelmatig te denken: wat gebeurt hier nu precies? Wie is deze man? Waarom moest hij ook alweer hier zijn? Kortom, veel mensen, veel locaties, wat me af en toe wat deed denken aan een chaotische versie van James Bond, maar dan met een extra natuurkundige dimensie erin.
Het moment dat dit tijdelement uitgelegd wordt gebeurt het op de gebruikelijk koele/coole en ietwat vage manier, waardoor we als kijker net zo in het duister tasten als de hoofdpersoon. Dan zie ik toch liever een hyperactieve Doc Brown die Marty glashelder uitleg hoe bijvoorbeeld een alternatief verleden kan ontstaan. Of een Morpheus, die Neo duidelijk uitlegt over de Matrix. Het gevolg is namelijk dat we als kijker beter begrijpen wat er gebeurt, en dus meer kunnen meeleven met de aankomende gebeurtenissen. Maar Nolan lijkt vooral dit tijdsonderdeel aangegrepen te hebben om de meest bijzondere actie tevoorschijn te toveren.

Qua special effects scoort Nolan natuurlijk de volle mep, want het ziet er allemaal weer fantastisch uit. Maar voor mijn gevoel is dat ook het enige dat echt volledig de aandacht heeft gekregen. Of wellicht aandacht heeft gekregen ten koste van zaken als: een helder plot, een bad-guy met een duidelijk motief, en warme levensechte personages waarbij ik oprecht mee kan leven. Want naast de hoofdpersonen konden die vrouw met haar kind konden mij bijzonder weinig interesseren, evenals de rest van de cast. Ook de kleffe moraal die op het laatst ineens gemeld moet worden voelde nogal kunstmatig aan.

Vorm boven inhoud. Stijl boven verhaal. Actie boven boodschap. Het is vast allemaal heel slim gedaan, en als je de film nog drie keer kijkt ga je waarschijnlijk er steeds meer van snappen, en zullen ongetwijfeld de meest kleine details prachtig op hun plaats vallen. Maar bij een eerste kijkbeurt wil ik ook vermaakt zijn, zodat ik de film vaker wil zien en zo meerdere lagen ga ontdekken.
Nolan blijft een van mijn favoriete regisseurs, maar ik kon na afloop niet aan de gedachte ontkomen dat Nolan hier een prachtig vormgegeven, maar holle film heeft afgeleverd.

2,5*

Erg interessante documentaire waarin het levensverhaal van Elvis wordt gespiegeld aan de mythe van de Amerikaanse droom. Muzikanten en Amerikaanse burgers komen aan het woord. Ook zien we fans van Elvis, en daarnaast mensen die hem bekritiseren omdat hij zijn invloed nooit heeft gebruikt om de zwarte bevolking te helpen, terwijl hij wel dankbaar gebruik maakte van de culturele invloed van deze bevolking.

De documentaire biedt een meer culturele kijk op Elvis, en zijn roem. En daarmee op Amerika.

Af en toe wordt het allemaal wat traag, en daar schort het in deze docu dan ook aan. Wie een swingende rock ‘n roll documentaire wil zien, kan deze docu beter links laten liggen.

Wie geïnteresseerd is in de Amerikaanse cultuur, kan hiermee prima uit de voeten. Het interessante, succesvolle, maar tevens tragische levensverhaal van Elvis dient hier als spiegel voor de Amerikaanse bevolking: na de heerschappij over de wereld in de 20e eeuw, lijkt nu de teloorgang aan te breken, en is het opnieuw zoeken naar een identiteit. Het is te hopen dat dit mooie continent dat beter lukt dan Elvis, lijkt de waarschuwing die blijft hangen na afloop.

3,5*

Matig. De film heeft een leuk campy uitgangspunt, en een relevante kijk op de have’s and have-not’s, op kapitalisme en massamedia. Maar de uitwerking vond ik maar rommelig. De soundtrack is bijzonder saai, terwijl Carpenter zich daar normaal gesproken juist mee profileert.

They Live bevat een aantal leuke scenes (de slotscène vond ik het geslaagdst, met de ontmaskering van de robots) maar evenveel slechte scenes. De scenes met Holly zijn zo bloedeloos dat ik me niet kan voorstellen waarom hij zich druk maakt om haar. Maar de meest absurde scene is degene waarin hij minutenlang zijn enige vriend in elkaar beukt om hem te overtuigen van zijn nieuwe wereldbeeld. Enorm saai, ongeloofwaardig en opgerekt, zoals een groot deel van de acties in deze film voelt.

Het grootste minpunt is de hoofdrolspeler. Nada is een dommige macho, die het eerste halfuur een beetje rondloopt, een beetje spioneert en zich makkelijk laat betrappen. Wanneer hij zijn bril op heeft verandert hij plots in een soort Rambo en begint op klaarlichte dag in het rond te schieten. Een nogal bizarre overgang. Soms probeert hij grappig te zijn, maar mist het charisma daarvoor. Door dit zwakke karakter kon ik maar moeilijk meegaan in de actie.

Opmerkelijk vond ik wel dat de film thematiek aankaart die vandaag de dag nog steeds speelt in bepaalde kringen: Machtige organisaties die ons willen domineren, 5G straling en reptielmensen zijn moderne varianten van de gevaren in deze film.

John Carpenter vind ik vaak goed, maar deze voelde ik niet. Toch 2,5 voor het originele verhaal en de heerlijk dystopische setting.

2,5*

Als jonge puber zag ik deze film ooit, en met name de reanimatie scene was in mijn geheugen gegrift. Omdat ik later minder van gore ben gaan houden, heb ik deze film sindsdien links laten liggen. Maar vanavond een avond alleen, en ik besloot hem weer eens een kans te geven.

En gelukkig maar. Los van de indrukwekkende gore effecten biedt deze film zoveel meer: een claustrofobische sfeer, geloofwaardige karakters en een mooie setting. Maar vooral een continue spanning die mooi wordt opgebouwd en tot het eind behouden blijft. Zo hoort een horrorfilm gemaakt te zijn.

En die effecten… wat een vakmanschap is dat. Die oude practical effects zien er toch wel heel goor en goed uit. En een mooie minimalistische Morricone op de soundtrack maakt het af.

4,5*

Je moet van de humor houden....

... Als ik het hierboven zo lees althans. Persoonlijk vind ik Spinal Tap een bijzonder grappige film, ondanks dat ik hem al wel tien keer gezien heb. De droogkomische humor die af en toe absurd over de top gaat, past heel goed bij de karakters die hier neergezet worden.

Absurde podiumervaringen worden afgewisseld met interviews die weliswaar realistisch beginnen, maar steevast volledig absurd eindigen. De nonchalante houding van de band maakt het extra grappig. De humor ligt voor een groot deel in wat er niet gezegd wordt: een verbaasde blik, of het stilzwijgen na een vreemde uitspraak.

Wat deze film boven een flauwe parodie uit tilt is de geloofwaardigheid waarmee het gebracht wordt. Want alle verhalen daargelaten: het leven on the road van een rockband wordt hier vrij treffend in beeld gebracht: het reizen, de hotels, de backstage ruimtes, de toerbus, het podium... alles komt langs waardoor het documentaire-gevoel alleen maar toeneemt.

Vermakelijk, bijzonder goede muziek voor een fictieve parodieband, en uiteindelijk zelfs nog even een emotioneel momentje. Fijne film om weer eens gezien te hebben.

4*

Opgroeien in de jaren ‘90 betekent dat je de gabbercultuur niet kon vermijden. Op mijn middelbare school liepen talloze jongeren met opgeschoren kapsels in trainingspakken van Cavello en Australian, met bijbehorende Nike Air Max schoenen. Zelf heb ik me ook nog een blauwe maandag gewaagd aan deze outfits, en enkele lokale housepartys meegepakt. Maar ik besefte al snel dat het niet mijn ding was, en bekeerde me tot hardrock en metal. Desondanks heeft de gabbercultuur altijd mijn interesse gehad, vanwege de extreme sound en omdat de muziek en de cultuur verbroederend lijken te werken.

Thunderdome Never Dies laat de op de opkomst van Thunderdome zien. We zien hoe een stel jongens met een boel bravoure de boel flink wakker schudden, feesten organiseren met luide muziek, totdat de commercie het overneemt en de boel bijna instort. Een typische rise and fall docu dus, met als voetnoot dat de fall hier gelukkig voorkomen werd door tijdig de stekker er (voorlopig) uit te trekken. Mooi om te zien hoe slim, maar tegelijkertijd naïef ze soms te werk gingen. Qua branding en marketing waren ze heel sterk, met de naam en het wizard-logo, terwijl ze qua patenten de en rechten de plank nogal eens mis leken te slaan. Ook jammer dat niet iedereen financieel de vruchten heeft mogen plukken van het harde werk.

Opmerkelijk genoeg gaat het in deze docu nauwelijks over muziek. De krachtige sound van hardcore wordt amper besproken, en als DJ’s aan het woord zijn, gaat het veelal over te organiseren feesten. Persoonlijk vind ik dat jammer. Daarentegen laat het goed zien waar het deze jongens vooral om ging: een groot feest organiseren, mensen bij elkaar brengen, verbroedering, en natuurlijk ook het vele geld dat er mee gemoeid gaat. En de liefde voor de sound van hardcore is zeker voelbaar tussen de regels door.

De vele oude beelden maken de docu een feest van nostalgie voor mensen die de jaren ‘90 en de muziek ondersteunt het geheel op beukende wijze. Als onbekende met de hele Thunderdome historie heb ik met in ieder geval goed vermaakt met deze docu.

3*

Titanic kwam uit toen ik als puberjochie door de middelbare school slofte. Zelf had ik de film nog niet gezien, maar vrijwel alle iets oudere leerlingen hadden het erover, de soundtrack van Celine Dion stond wekenlang op 1 in de top 40, en de Break Out en de Hitkrant stonden vol met artikelen over deze film en de hoofdrolspelers.
Je kon niet om deze film heen. Wat me echter het meest is bijgebleven, is dat het vooral gezien werd als een meidenfilm vanwege Dicaprio, en dat jongens altijd maar weer zeiden dat de film pas goed werd “na de aanvaring met de ijsberg.”

Toen ik de film enige tijd later dan eindelijk zag, begreep ik deze kritiek dan ook niet.
Deze film staat namelijk als een huis van begin tot eind. De raamvertelling op het onderzoeksschip (in koele blauwe kleuren) en het geromantiseerde verleden (in gouden kleuren) sprak mij enorm aan als tiener, vanwege de hopeloze romantiek die in dit verhaal schuilde. Wellicht hielp het mee dat ik zelf tekenaar was/ben, en mezelf dus enigszins kon identificeren met Jack Dawson. Maar zeg nu zelf, wie wil nu als tiener niet zelf ook in zo’n intense liefdesrelatie verdwalen?

De eerste helft is vooral karakterintroductie en bouwt de personages goed op. Jack Dawson wordt neergezet als een vrije geest die rijkdom haalt uit het leven, in plaats van uit bezit. Rose daarentegen zit gevangen in haar chique adelijke leven en schreeuwt bijna letterlijk om vrijheid.
Twee verschillende zielen die elkaar vinden, en die vrijheid en liefde ontdekken voordat de boel naar de kelder gaat. Dit alles wordt uiteraard bekritiseerd door personages die kil en harteloos lijken, maar die zelf ook met hun begrijpelijke problemen kampen (Rose’s moeder maakt zich zorgen om de financiën van de familie, probeert de schijn op te houden, en ziet Jack als een gevaar. Hockney probeert zijn minderwaardigheidscomplex te compenseren met geld en zakelijk succes, terwijl hij gefrustreerd is omdat hij de liefde van zijn verloofde niet kan krijgen).

Al deze karakteropbouw zorgt ervoor dat we in de tweede helft van de film spectaculaire scenes ondergaan. Niet alleen visueel, maar ook emotioneel omdat we deze karakters zijn gaan kennen en dus goed kunnen begrijpen. Je leeft volop mee bij elk spannend moment, en de claustrofobische sfeer maakt het alleen maar intenser. De visuele actie die we volop te zien krijgen was ongekend voor die tijd, en maakt nog altijd indruk.

Titanic is een meesterlijke film, een romantisch sprookje tegen een achtergrond van een waargebeurde tragedie. Deze film heb ik wellicht al 10 keer gezien, maar ik zou hem vanavond zo weer kijken. Een film met veel warmte, humor, sentiment en actie, die begint als een rustig rondje in een carroussel, maar eindigt als een waanzinnige achtbaanrit, waardoor de drie uur voorbij lijken te vliegen.

5*

Trainspotting is een film die ik elk jaar wel een keertje opzet. De energieke sfeer van het eerste uur is nog altijd spectaculair, en brengt de doelloosheid en de hedonistische uitspattingen van deze Schotse jeugd heerlijk humoristisch en rauw in beeld.
Het geheel zou aanstekelijk kunnen zijn (en door de flitsende cameravoering en pompende soundtrack wellicht zelfs inspirerend), als we ondertussen niet ook de alledaagse treurigheid van deze verslaafde levens zouden zien. Hoewel ik in mijn persoonlijke leven nauwelijks met drugs te maken heb gehad, kan ik me toch goed identificeren met deze hoofdpersonen. Hun moedeloze zoektocht naar geluk in het leven, en de bijbehorende apathie die dat op kan wekken wanneer dat niet lukt, voelt ergens wel herkenbaar.

Trainspotting heeft de naam een film te zijn die drugsgebruik positief neerzet, maar persoonlijk vind ik dat erg mee vallen. Ik zie de drugs in deze film vooral als een gevolg van een destructieve levenshouding waarbij het drugsgebruik slechts het gevolg is van hun situatie. De drugs houden hen er zeker in gevangen, maar zijn niet de oorzaak.
Want er wordt flink gerookt, gedronken en gespoten, maar wat we eigenlijk zien is gewoon een groep jongeren die in een doelloze situatie er het beste van probeert te maken, maar die niet in staat zijn om zichzelf uit de ellende te trekken omdat ze de intelligentie, contacten en vaak ook gewoon de wil missen.
Dit apathische doelloze leven wordt hardnekkig geprobeerd te verdringen met drugs, maar de drugs zijn dus niet het grootste probleem in deze film: dat is namelijk het gebrek aan levenslust en de wil om verder te komen. Drugs zijn daar simpelweg een gevolg van.
De film toont dit met Renton’s mislukte afkickpoging, die niet lukt omdat hij er niet klaar voor is, en zijn junkieleventje nog niet op kan/wil geven. Wanneer hij later gedwongen afgekickt is en zijn leven op orde heeft, neemt hij rustig een shot zonder direct weer in verslaving te vallen. Hier wordt duidelijk dat zijn echte leven meer plezier is gaan bieden dan de kick van een shot.

“Choose life” roept Renton ons cynisch toe in de openingcredits, maar zelf kiest hij lange tijd nergens voor. Pas aan het eind beseft hij dat hij beter af is zonder zijn vrienden, en dat hij radicaal met hen moet breken om los te kunnen komen van zijn leven als junkie-crimineel.

Trainspotting behandelt naast het idiote leven van een paar junkies dan ook een universeel thema over doorgroeien in het leven, en de keuzes die we daarin voor ons zelf moeten maken. Soms ten koste van vriendschappen.
En dat is een thematiek die iedereen kan herkennen, zelfs al ben je nooit zo diep gezonken als de jongeren in deze film.

4,5*

Spannende thriller over het vooroordeel dat kunst en lijden samen moeten gaan. Een hardnekkig cliche waarvan de waanzin in deze film op een bijzondere manier vertoont wordt.

De film ziet er mooi uit, en het acteerwerk is goed. De geweldscenes voelen realistisch en vooral de operatiescene vond ik bijzonder onprettig.
De film schetst een onprettig beeld van de kunstwereld als een gesloten gemeenschap waarin je erbij hoort, of niet. En Nova wil niets liever dan erbij horen en erkend worden, en gaat hierin tot het uiterste. De wereld waarin ze terecht komt nadat ze contact zoekt met de app is al net zo gesloten als de kunstwereld, alleen wordt ze hier wel direct in opgenomen, tot haar grote vreugd.
Het eind voelde wat dubbel: nu ze ondraaglijk lijdt wordt ze omarmd door de kunstelite. Hoewel het ook een sterfvisioen zou kunnen zijn, gezien haar vele verwondingen. Ik kies voor de laatste mogelijkheid.

De film deed me sterk denken aan het oude werk van Fincher, zowel qua verhaal, beeldtaal, sfeer en thematiek. En da’s een compliment. Een verassende film met een continue onheilspellende sfeer.

4*

Leuke monsterfilm. Jeugdsentiment, en leuk om weer eens terug te zien. De hele tijd had ik het gevoel een soort Jaws te kijken, maar dan in de woestijn. Vergelijkbare spanningsopbouw, en een soortgelijk gebruik van suggestie (omvallende paaltjes, wegwaaiend zand, opspringende planken etc). Dat de monsters uit de grond komen versterkt alleen maar het haai-effect, en werkt goed voor de spanning.

Minpunt vond ik het acteerwerk. Met name Bacon is erg aan het over-acteren en daardoor de de film wat cheesy aan zo nu en dan. Maar al met al is dit een heel fijne actie-horrorfilm.
Absoluut pulp, maar wel goed gemaakte pulp.

3,5*

Redelijke film met een paar leuke scenes. De opening met het modieuze stel is grappig en goed neergezet. Helaas missen andere karakters in de film deze diepgang en wordt er verder enkel gebruik gemaakt van karikaturen.
De film heeft een duidelijk doel waardoor het de boodschap niet bepaald zachtzinnig naar binnen schuift. Rijke mensen zijn slecht en verdienen hun fortuin letterlijk met stront, of wapens. Ze zijn dommig en eigenwijs en hebben geen idee hoe te moeten overleven zonder hun luxe.
Het klinkt als de gedachte van een puber die net ontdekt heeft dat de verdeling van financiën in de wereld niet helemaal eerlijk is. Enige nuancering hierin had de film meer ziel gegeven.

En bezit corrumpeert ook de van oorsprong goede, hardwerkende mensen. De schoonmaakster verandert spontaan in een tiran wanneer zijn machtig blijkt op het eiland en de rijke mensen haar nodig hebben. Geld /bezit maakt mensen slecht en deze socialistische boodschap wordt ook door Woody nog fijn door de speaker geschreeuwd.

De intentie van de film is goed, maar het ligt er allemaal wel heel dik bovenop. Daarnaast is het mensbeeld heel eenzijdig en lijkt er daardoor weinig hoop voor de personen in dit verhaal.

De film had een aantal komische scenes die het geheel iets optillen. Maar bovenal vond ik het te grof geschreven en weer eens veel te traag uitgewerkt, waardoor de speelduur een uur langer is dan nodig.

2,5*

Bijzonder slechte film, met een paar scenes zo bizar dat het grappig wordt (oh my God, pocorn, pissing on hospitality) maar boeval stoorde ik me aan het belabberde acteerwerk, het rammelende verhaal en de vele saaie scenes. De film had voor mij een stuk korter gemogen, dan was hij vast beter vol te houden geweest.
Ook dat jochie werk ik moe van, met zijn bijdehante opmerkingen en opa, die met allerlei wijsheden over de goblins op de proppen komt.... wat een bizar allegaartje dit. Leuk om een keer gezien te hebben, maar daar blijft het dan ook wel bij voor mij.

Leuke parodie op Vietnamfilms zoals Apocalypse Now en Platoon waarin een groep acteurs denkt te spelen in een oorlogsfilm, terwijl ze daadwerkelijk moeten zien te overleven in de jungle.

Ben Stiller is geknipt voor deze rol, zijn overdreven ironische manier van acteren laat zien dat hij zijn klassiekers kent en er met veel plezier de draak mee steekt. Veel mooie sets, goede muziek en spectaculaire actie ook, waardoor de film ook die fijne Vietnam film vibe heeft. Tegelijkertijd wordt de ijdelheid van acteurs en de filmindustrie flink op de hak genomen.

De humor is wisselend. Soms geslaagd, soms erg flauw. Gevoelige zieltjes kunnen deze film sowieso beter links laten liggen, want hij grossiert in black-jokes, fat-jokes den grappen over gehandicapten. Als kind van de jaren 80 heb ik er geen moeite mee, vooral Downey’s karakter is zo over de top, daar kun je toch alleen maar om lachen? Daarnaast legt de film juist de sentimenten omtrent deze controversiële onderwerpen bloot en is daarmee een flinke knipoog naar overgevoeligheid in de mediawereld.

Geen topper, maar wel een vermakelijke zit, met fijne actie en af en toe een goede lach. De fake trailers vooraf zijn ook goed getroffen.

3,5*

Topfilm! Zware, actuele thematiek (kijken en bekeken worden, Big Brother- achtige taferelen, die in de huidige samenleving erg dichtbij zijn gekomen. Hoewel Big Brother hier plaats heeft gemaakt voor onszelf en iedereen. Oké, kleine afdwaling, terug naar mijn mening over de film....) wordt hier op een treffend komische wijze gepresenteerd. Met name de gekunstelde, decor-achtige stad vond ik een mooie vondst. Alles ziet er werkelijk nep uit, te gemaakt. Het levert een wat bizarre beeldtaal op, die net niet realistisch aanvoelt, net als de clichématige karakters waar Truman over het algeheel mee omringd wordt: de perfecte vrouw, de betrouwbare maat die die altijd met een sixpack aan komt zetten... Heel perfect, en heel nep allemaal. En daarom zo goed.

Het einde, waarin hij uit de boot stapt en de stairway to heaven beklimt naar de Exit, vind ik qua beeldtaal nog steeds ijzersterk. Mooie, grappige en ontroerende film, die ook nog eens tot nadenken stemt.

Ruim 20 jaar geleden sinds ik deze film gezien heb, en gisteravond een herziening beleefd. Wat een fijne film blijft dit. De sfeer, het verhaal, het acteerwerk, en de muziek... alles lijkt te kloppen aan dit futuristische doemscenario. Het veelal desoriënterende camerawerk sluit goed aan bij de paranoïde sfeer die de hoofdpersonen ervaren, en als kijker worden we regelmatig op het verkeerde been gezet.

Bijzonder sterk. 4,5*

De zoveelste reboot die Hollywood uitpoept. Een verhaal wat vergelijkbaar is met de versie uit 1996, maar dan met wat nieuwere gadgets, een vleugje social-media hysterie en een diversere cast.

Maar dat betekent niet dat dit geen leuke film is. Wanneer je het origineel kent zijn er wel erg veel paralellen te ontdekken in het verhaal, maar dit is popcornvermaak, geen Kubrick. Je weet waar je aan begint als je dit opzet.

De karakters zijn sympathiek maar weinig memorabel. Kate is de vrouw die een uitzonderlijk groot talent heeft voor weervoorspellingen, maar van die kerel met zijn pick up ben ik de naam al kwijt.

Maar een film als deze kijk ik vooral voor de actie en die is dik in orde. De stormen zien er mooi en angstaanjagend uit, en daar draait het om in deze film. Lang niet zo menorabel als Jan de Bont’s klassieker, maar goed voor een avondje vermaak.

3*

Zojuist weer gezien en met een punt verhoogd.

In mijn herinnering was de film trager dan mijn ervaring van vanavond. Desondanks is het nog steeds een enorm langzame film. Dat kan al snel vervelend worden, maar de film slaag erin om dit op de juiste momenten net te vorkomen.

Net als in veel van mijn favoriete films gaat het om een simpel verhaal. Twee jongens met een zelfgebouwde auto zwerven door Amerika en rijden tegen andere raceauto's om geld op illegale races. Onderweg ontmoeten ze GTO, een man die tegen hen wil racen dwars door Amerika naar de hoofdstad.

Dit verhaal klinkt erg spannend, maar gek genoeg slaagt de film er in om er juist een zeer lusteloze film van te maken. De personages lijken namelijk totaal emotieloos, en spreken weinig met elkaar. Als ze al praten gaat het enkel over auto's en aanverwante zaken, of wat koetjes en kalfjes. Ze lijken een verdoofd bestaan te leven, doelloos rijden ze over het asfalt, levend van dag tot dag.
De film laat een Amerika zien waar dromen stukgeslagen zijn, en hoop op betere tijden een loze belofte is. De personages leven voor niets, hebben geen doel, en lijken te vergeten wie ze echt zijn (GTO vertelt telkens een ander levensverhaal). Het enige wat hen let is de kick voelen van een krachtmeting, door andere racers te imponeren met hun vermogen.

Amerika wordt prachtig in beeld gebracht, ondanks het grauwe grijze weer dat vrijwel de hele film lijk te duren. De verlaten wegen, de kleine tankstations, de natuur, de auto's.... Het decor is prachtig. Heel prettig is dat door het langzame tempo, er veel lange shots in de film zitten. Prachtige beelden.

Two Lane Blacktop is de tegenhanger van Easy Rider. Waar ze in Easy Rider nog dromen en idealen hadden, lijken deze in Two Lane Blacktop al lang vervlogen. In Easy Rider waren de mannen op weg naar een plek, en ze hadden ze vrijheid als droom. In Two Lane Blacktop is er geen echt doel (GTO wijzigt zijn eindbestemming telkens weer) en zijn er al helemaal geen dromen meer te bekennen. Een langetermijnvisie is niet aanwezig, want elke korte race moet per se gewonnen worden, maar de echte race winnen lijkt voor geen van de drie een echte droom. Het interesseert hen weinig meer of ze winnen of verliezen.

Een bijzonder nihilistische film, die er prachtig uitziet. Geweldige roadmovie.