Opinions

Dit jeugdsentiment is inmiddels wel wat gedateerd, en sommige grappen slaan niet altijd aan. Toch zijn er genoeg momenten die ik, ondanks dat ik ze kan dromen, gisteravond weer met een flinke lach heb bekeken. (De scene met de rhino, of het speerwerpen). Jim Carrey’s tomeloze energie is Iets waar je van moet houden, maar zijn continue over-acting in alle bizarre situaties maakt het vaak erg vermakelijk.
Het hele detective-verhaal is bijzaak, het gaat hier gewoon om zoveel mogelijk grappen in 1,5 uur te proppen, en vele slaan aan. Gewoon even het verstand op nul en dom kijken met af en toe een flinke lach. Deze film doet wat hij moet doen.

3,5*

Een verwarrende duik in de rafelranden van het Schotse leven.

Waar Trainspotting al een flinke inkijk gaf in het leven van junkies en losers in Edinburgh, gooit Acid House er nog een flinke hysterische schep bovenop. Soms geslaagd, soms minder. De vergelijking met Trainspotting kan deze film zeker niet aan, ook al komt het van dezelfde schrijver af. De gelaagdheid van die film is ver te zoeken in deze film, hoewel het middendeel qua oprecht drama nog goed in de buurt komt van de kwaliteit van Trainspotting

.

De openingsfilm is grappig, maar uiteindelijk ook echt over de top, en daardoor minder scherp. Sommige scenes voelen wat plat aan, waardoor de shockvalue het verhaal in de schaduw zet. Grappig en origineel begin wel van deze collagefilm.

Het tweede deel vond ik altijd het sterkst. Dit uiterst sombere verhaal biedt geen sprankje hoop, maar wel een realistische inkijk in het keven van een destructief stel, waarbij de man nog probeert de relatie in stand te houden omwille van het kind. Wanneer hij keer op keer op de proef wordt gesteld door zijn asociale buurman wordt het steeds dramatischer. Dit verhaal is een perfecte korte film. Zo rauw, dit ging wel onder mijn huid zitten, en nog altijd kan ik met de hoofdpersoon meeleven. De onmacht die hij keer op keer voelt kun je begrijpen, en de uitzichtloosheid van het leven in een kansarme wijk als deze werd zelden treffende verbeeld.

De laatste akte is het minst. Het kinderachtige gegeven klinkt wellicht leuk op papier, maar verandert tijdens de film al snel in een flauwe opvolging van voorspelbare grappen. Vooral na het tweede deel is dit een bijzonder luchtige afsluiting, maar door dat contrast valt des te meer op hoe leeg dit verhaal is en hoe plat de karakters.

Een film met een paar goede scenes, en het middendeel is top drama, maar over de gehele linie te mager en te onsamenhangend. Wel een one of a kind.

2,5*

Een mooie ontroerende film over liefde en verlies.

De film begint traag, met een portret van een Adam, een eenzame schrijver die in een modern flatgebouw woont. Hij werkt aan een verhaal over zijn ouders, maar het vlot nog niet. Hij ontmoet zijn drankzuchtige buurman Harry, naast hem de enige bewoner van het nieuwe complex. Er ontstaat al snel een romance tussen de twee eenzame zielen.

Ondertussen bezoekt Adam vaak zijn ouderlijk huis, waar hij het contact herstelt met zijn ouders. Hij praat over zijn homoseksualiteit en de ouders gaan er elk op hun eigen manier mee om.

De film gaat over rouw en de dingen die we graag tegen geliefden hadden willen zeggen als ze er plots niet meer zijn. De ouders blijken namelijk al lang overleden en Adam voert in zijn fantasie gesprekken met hen over hoe zijn leven verloopt.

Hoewel ik de ouders verdacht jong vond, dacht ik nog even dat het wellicht zou kunnen. Een tienerzwangerschap misschien. Maar toen de vader wel heel goed reageerde op zijn coming-out en er tranen vloeiden voor elkaars vergiffenis begon ik te te beseffen dat dit de reactie is die Adam nodig had. Dit is het leven is dat Adam graag had willen hebben, maar door hun vroegtijdig overlijden nooit heeft gehad. Wat volgt is een tragisch spookverhaal waarin Adam de goedkeuring van zijn ouders zoekt en ze zich uiteindelijk met elkaar verbinden. De scene in het Amerikaanse restaurant is hartverscheurend.

De dood van Harry die daarop volgt en tevens de geestverschijning van hem voelde voor mij als iets teveel. Een triest moment is het zeker, maar na de voorgaande scene kwam het bij mij minder binnen. De slotbeelden met de sterrenlucht zijn dan weer prachtig.

Een krachtig verhaal over houden van en loslaten, waar ik echt even van moest bijkomen.

4^

Vorig jaar liep ik langs het pand van Tower Records in LA, en was toen nog niet bekend met de historie van deze platenketen. Op Netflix zag ik deze documentaire staan, en heb hem maar eens rustig bekeken. Een mooi document, waarin de veranderende tijdsgeest treffend wordt verbeeld. Veel anekdotes, mooie verhalen en prachtige archiefbeelden, die de vrije sfeer van de jaren 60 en 70 uitademen.

Maar ook een tragisch verhaal over een bedrijf dat van een kleine groep liefhebbers uitgroeit tot een multinational, en waar het geld uiteindelijk zijn tol gaat eisen. Uiteindelijk wordt het allemaal wat sentimenteel, wat kenmerkend is voor Amerikaanse documentaires, maar voor de gemiddelde muziekliefhebber valt er anderhalf uur lang voldoende te genieten!

Deze film kwam uit toen ik zelf middenin de puberteit zat. Samen met mijn vrienden op een zaterdagavond huurden we de film bij de videotheek, en met een kratje bier erbij werden we getrakteerd op een bijzonder grappig verhaal over dezelfde soort onervaren en onhandige types als we zelf waren. Herkenbaarheid alom dus, en dat is meteen de kracht van deze romantische film, die zich vermomd als puberhumor.

Want naast de poep- en plashumor die deze film kenmerkt, is het vooral een film over onzekere jongeren die graag gezien willen worden door het andere geslacht. Ze willen gewoon erbij horen. De angst voor afwijzing en de publieke schaamte die daarbij hoort op een highschool is alom aanwezig in de film, en niets anders dan de realiteit voor veel jongeren. Hoewel alle schade en schande hier natuurlijk flink uitvergroot wordt.

Tegelijkertijd komen er vragen voorbij die elke puber zichzelf wel eens gesteld heeft: moet je gaan voor snelle seks of voor de echte liefde? Zal ik ooit iemand vinden, of blijf ik altijd alleen? Hoe doe je het uberhaupt, praten met een leuk meisje? Om van seks nog maar te zwijgen...

De onhandigheid omtrent deze onderwerpen van deze jongeren levert wisselend resultaat op: van schattig en aandoenlijk, tot bijzonder pervers en gestoord gedrag. En vooral dat laatste levert dan weer erg komische situaties op, die een fijn tegenwicht bieden aan het romantische deel van het verhaal.

Zelf hou ik op zijn tijd wel van dit soort films: de luchtige thematiek (met terugwerkende kracht denk je: waar maakten we ons allemaal druk om?) het zonnige zorgeloze sfeerje van de Amerikaanse suburbs, de aanstekelijke punkrock... het doet je stiekem terug verlangen naar de zogenaamd zorgeloze tijd in je tienerjaren van saaie lesuren, onderbroekenlol met vrienden en onbeantwoorde liefdes.

4*

Bijzonder interessante film. Hij komt wat traag op gang, maar het beeld wordt goed neergezet: deze wereld draait om uiterlijk vertoon: shampoos, fitness, visitekaartjes en welk restaurant je eet zijn van levensbelang om mee te komen op Wall Street in de jaren 80. Dat je door mee te doen je eigen identiteit volledig lijkt te verliezen, is van ondergeschikt belang. In de film worden diverse personages met elkaar verward, wat natuurlijk overdreven is, maar verhaaltechnisch niet verwonderlijk is vanwege de uitwisselbare leefstijlen.

De onmenselijkheid van Bale’s karakter maakt hem intrigerend. Zelfs als hij over zijn favoriete muziek praat, doet hij dat op afstandelijke wijze, alsof hij een recensie opleest die hij gelezen heeft. Dat zijn slachtoffers niet gemist lijken te worden, of verward worden met nog levende personen, maakt de identiteitsloze wereld die hier getoond wordt alleen maar duidelijker.

Een bijzondere en maatschappijkritische film, die meerdere kijkbeurten verdient.

Matige verfilming.

Het boek las ik afgelopen maand, en ik was zwaar onder de indruk van het verhaal. Deze verfilming kon me helaas minder bekoren. De animaties en muziek zijn best goed. Maar dat vrijwel het hele verhaal verteld wordt door een voice-over stoort me nogal. Veel scenes hadden prima met meer dialoog verteld kunnen worden, nu blijft het bij een aantal zeldzame momenten. Het creëert een afstand tot het verhaal.

Daarnaast vind ik het jammer dat twee iconische, en bijzonder beeldende scenes uit het boek de film niet hebben gehaald; het moment dat de varkens op twee poten gaan lopen, en het kaartspel met de mensen, waarbij niet meer duidelijk is wie wie is. Een gemiste kans.

Desondanks de moeite waard om eens gezien te hebben. Maar het blijft wachten op een film die echt recht doet aan het verhaal. Wellicht in de stijl van The Lion king (2019)?

2,5*

Toch bijzonder veel negatieve beoordelingen. Dat begrijp ik niet. Hoewel het verhaal weliswaar niet origineel is, vond ik het een zeer geslaagde uitvoering van een overlevingsverhaal. Niks geen overbodige zijlijnen, of vergezochte psychologie: het verhaal is al net zo leeg als het landschap waar ons hoofdpersonage zijn weg moet vinden. Des te meer ruimte is er voor het inleven in de barre onstandigheden waar hij mee te maken krijgt.

De film lijkt soms meer een documentaire dan een speelfilm, zo repetitief zijn de handelingen die we zien. Als kijker kreeg ik het in ieder geval erg koud van deze film, en het genot dat hij vindt bij een gasbrander of bij een warme maaltijd voel je door je hele lijf. Knap neergezet, deze sfeer.

Minpuntje vond ik de muziek die af en toe de sfeer moest versterken. Voor gevoel deed dit meer afbreuk aan de beleving dan dat het bijdroeg. Deze film zou beter af zijn zonder muziek naar mijn bescheiden mening. Dat zou het kale, verlatene nog meer versterkt hebben.

En het einde... mijn vriendin en ik hadden het er vanmorgen nog over. Zij vond het jammer dat beide personages hun ogen dicht hielden terwijl de helikopter landde, enig teken van leven had de goede afloop duidelijker gemaakt. Zelf zag ik het anders: ik denk dat beide personages overleden zijn, en dat de helikopter een sterfvisioen is.

Erg mooie en meeslepende film, die mij in ieder geval mijn warme bed gisteravond extra deed waarderen.

3,5*

Vermakelijk. Vooral de eerste helft vond ik goed, vanwege de continue spanning. We zien een agent op zijn eerste werkdag, een paar bendeleden, een vader die met zijn dochter op pad is, en een gevangenen transport. Dat deze verhalen samen gaan komen is duidelijk, maar hoe laat zich nog niet raden. Klein shockmoment was wel toen dat jonge meisje achteloos vermoord werd. Dat zet direct de toon. Het geweld is in de rest van de film echter milder.
Wanneer de verhalen samen komen in het politiebureau, start de tweede helft van de film, die vooral draait om actie. Hierdoor verdwijnt de spanning van de eerste helft, en blijft er vooral veel geschiet en geknok over.
De film kent met name in de tweede helft zwakke momenten: houterige dialogen, de vader die totaal geen rol meer speelt in het verloop, de gangsters die vrij ongeloofwaardig als hersenloze zombies naar binnen komen klimmen, en domme acties als eindeloos discussiëren voor een kapot geschoten raam.

Toch een ruime voldoende, want de film is sterk qua sfeer en is tot het eind een vermakelijke zit. Carpenter laat hier ook al een aantal middelen qua spanningsopbouw zien die hij later zou perfectioneren met Halloween. Mooie sfeervolle soundtrack ook.

3,5*