Opinions

Lang geleden eens gezien, gisteren herzien.

Een film waar elk cheesy jaren 80 filmcliche in wordt afgestreept, maar die wel lekker weg kijkt. Leuke overtrokken personages, een bijzonder voorspelbaar verhaal, een gebruikelijke romantiek, de wijze lessen en natuurlijk een montage van gebeurtenissen ondersteund door flitsende jaren 80 popmuziek... tja. Erg gedateerd, maar desalniettemin werkt het nog wel steeds, zij het nu met een campy feel. Ik heb fijn meegeleefd in ieder geval, hoewel ik telkens het gevoel had naar een kinderfilm te kijken.

Vermakelijk, en ook wel een klassiekertje naar mijn mening.

3*

Vermakelijke actiefilm, die af en toe flink over de top gaat. Goede scenes worden afgewisseld met belachelijke CGI (die autoscene bijvoorbeeld) waardoor de film aan kracht inboet. Ik heb hem vooral aangezet in de hoop een mooie Tokyo-neon-actiefilm te zien, en daarin stelt de film niet teleur. Maar voor wie niet teveel diepgang verwacht, biedt Kate een vermakelijke avond.

Oude van Damme films tonen hun kwaliteit vooral in de geweldige gevechten. Want van Damme mag dan wel geen Marlon Brando zijn qua acting skills, als hij los gaat in de ring is het altijd een genot om naar te kijken. Eén van de redenen dat ik zijn film Bloodsport nog regelmatig terugkijk.

Echter, in Kickboxer is het allemaal vrij tam. Er wordt relatief weinig gevochten, en een groot deel van het verhaal staat in dienst van zijn training en een ongeloofwaardige romance. En dat terwijl er zoveel badguys zijn om eens flink aan te pakken, want het hele dorp wordt geterroriseerd. Op wat kleine knokpartijen op een markt en in een lokale kroeg na, blijft het daarbij. Toch een gemiste kans, want het hele sentimentele verhaal omtrent zijn nieuwe familie wordt nergens geloofwaardig.

Pluspunten zijn de mooie beelden van zijn training, hoewel een aantal ervan rechtstreeks uit Bloodsport lijken te komen. En het eindgevecht is natuurlijk erg episch, in die ondergrondse tombe.

2,5*

Dat dacht Tarantino nou zelf ook, hij wil na zijn tiende film stoppen en schrijver worden. Nog twee te gaan dus...

Kill Bill vond ik destijds een prima film, maar niet meer dan dat. De vele knipogen naar oude kung fu en westerns vielen me nog niet zo op, en dan houd je toch een dun verhaal over. Maar door de jaren heen ben ik hem meer gaan waarderen.

Het verhaal blijft dun, maar daarmee heel doeltreffend. Het biedt veel ruimte om de diverse kleurrijke personages te introduceren, en Tarantino doet dat als altijd met verve. Met name de animatiescene is schitterend.

Als een waar product van het postmodernisme wordt er aan de lopende band geciteerd uit oude films. Daardoor oogt de film af en toe als een onsamenhangende collage van diverse stijlen en effecten. Maar als je daardoor heen kunt kijken, merk je op dat Tarantino heel goed de juiste sfeer pakt in elke scene, en dat verkiest boven een samenhangende stijl.

Zoals altijd ook een ijzersterke soundtrack, met Bang Bang als sfeervolle opener, en het fluitdeuntje dat nog lang blijft hangen. Een prima opmaat voor deel 2, wat ik persoonlijk zie als de betere van de twee.

Gisteravond herzien, dus tijd om mijn gedachten te ordenen hier. 4,5*

Kill Bill 2 vind ik de betere van de twee films. De karikaturale stijl van deel 1 is meer losgelaten, en heeft plaatsgemaakt voor de feel van een moderne western. Dat levert dat heerlijke groezelige desolate sfeertje zoals we zien in de scenes met bud in zijn trailer en de club waar hij werkt. Volledig anders dan de klinische stijl van deel 1.

Ook lijkt er in deze film meer gevoel voor emotie. We zien hoe de shooting op de bruiloft (rehearsal) heeft plaatsgevonden, en daarmee krijgt deel 1 met terugwerkende kracht meer lading. De dialogen tussen Bill en Beatrix zijn schitterend.

Ook het geweld in deze film is veel rauwer dan dat van deel 1. Waar daar de bloedfonteinen aan de lopende band het beeld vulden, is er hier gekozen voor een meer menselijke aanpak (slangenbeten, levend begraven worden, een uitgestoken oog, neergeschoten worden met rotszout) waardoor het harder binnenkomt. En veelal worden die scenes ondersteund met prachtige klassiekers van Ennio Morricone, waarmee de western knipogen nog maar eens dik onderstreept worden. Zelfs Bill loopt op boots zoals we in de openingsscene zien.

Trainingen zijn altijd leuk om te kijken, met name als ze met zoveel humor gebracht worden als in deze film. Pai Mei is een onverbiddelijke leraar, die met grove beledigingen en vastberadenheid diep doordringt tot de geest van Beatrix, en van haar de dodelijkste vrouw ter wereld maakt. Bijzonder vermakelijk, en een iconisch personage met spierwitte baard.

Maar waar Tarantino echt zijn kracht laat zien, is in de eindscene bij Bill. Toen ik hem voor het eerst zag, zag ik op tegen weer een zwaardgevecht, a la de crazy 88, om daarmee tot een spectaculaire maar standaard climax te komen. Maar Tarantino kiest ook hier voor een totaal andere aanpak. Hij sluit zijn verhaal af met een emotioneel weerzien waarin de gevoelens van beide personages, evenals de wederzijdse haat onmiskenbaar in beeld wordt gebracht. Bill’s Superman verhaal legt een mooie brug naar het begin van de film, en de aangeboren slechtheid van het hoofdpersonage, en doet onze moraal ook wankelen, aangezien wij telkens met haar meeleefden.

De sterfscene van Bill raakte mij diep, zo ontroerend als hij heengaat zie je namelijk zelden op het witte doek. Met het diepe respect van zijn moordenares en voormalige liefde als laatste woorden, loopt hij zelfverzekerd zijn eigen dood tegemoet. Hoe wonderschoon en ontroerend kan de dood zijn?

Fantastische film. De Niro is geweldig als de verwarde Rupert Pupkin, een stand up comedian die naar de top wil, en op uiterst ongemakkelijke en vreemde manieren probeert deze te bereiken.

De hele film door krijgen we scenes die in Ruperts hoofd afspelen. Zijn fanasieen zijn hierdoor niet altijd van de realiteit te scheiden, en daardoor vraag je je als kijker af wat er nu wel en niet echt gebeurt.
Deze zoektocht naar wat-is-waar wordt de hele film gebruikt als thema. De nepheid van de showbizz wordt namelijk duidelijk in beeld gebracht: leugens, valse glimlachjes, een boel mooie nette woorden terwijl de boodschap is: we willen je niet. De film schept een erg negatief beeld van deze wereld.

En toch wil Rupert in deze wereld werken. Hoewel we ook niet zeker weten of dat is waar het echt voor hem om gaat. Want wat hij echt wil, is geliefd worden. Door een bavrouw, een oude schooldecaan, pestkoppen van vroeger, zijn ouders... de hele film worden we gewaar door wie Rupert zich verstoten voelt, en door wie hij graag omarmd wil worden. En hij hoopt dit met faam te bereiken.
De Niro speelt Rupert geweldig. We zien een kwetsbare man, wanhopig zoekend naar aandacht die sociaal onhandig is en grote dromen heeft en er alles aan doet om dit te bereiken. Voor veel mensen zal enige herkenbaarheid intreden (althans voor mij). Rupert heeft namelijk grote dagdromen over succes, en fantaseert er lustig op los. En doen we dat niet allemaal wel eens? Daardoor krijgt hij in eerste instantie onze sympathie, hoewel we direct in de gaten hebben dat hij niet helemaal in orde is. Irritant wellicht, maar nog ongevaarlijk. Tijdens zijn gefantaseerde trouw-scene ontstaat er echter duidelijk een dreigender beeld van hem, wanneer hij als een ware narcist zijn hele verleden rechtgezet ziet worden. Het lag niet aan hem, hij is geweldig, maar de wereld was tegen hem. Deze puberale kijk op zijn eigen gelijk geeft ons inzicht in het verstoorde wereldbeeld van Rupert waarin uiteindelijk iedereen voor hem moet buigen.

De hele film vraag je je af of Rupert een goede stand up comedian is, of niet. Het slot van de film is daar duidelijk in. Rupert is fantastisch, en telkens op de grens van grap en pijnlijke waarheid. Hij pakt het publiek helemaal in. Hoewel we dat eigenlijk ook niet zeker weten. Het kan dat dit ook slechts in zijn gedachten zo is, want misschien was het wel verschrikkelijk, maar fantaseert hij het anders.
De slotscene waarin we zien hoe Rupert uitgroeit tot een bekendheid, laten ons zien hoe de media omgaat met tragische gebeurtenissen, en er een slaatje uit slaat. Maar ook deze scene kan ook net zo goed enkel in het hoofd van Rupert afspelen.

De film deed me denken aan Taxi Driver, vanwege een vergelijkbare mentale neergang. Maar meer nog deed hij me denken aan Joker. Het eerste uur van die film is praktisch hetzelfde. Toch vond ik het hier beter gedaan, vanwege de meer subtiele toon.

En De Niro... het stand up stuk van Rupert is één lange monoloog en een one-shot en de Niro steelt werkelijk de show. Want een goede scene.

4,5

Dinsdag in de Sneak gezien. Net zoals bij veel maffia-verhalen kan ik me maar moeilijk inleven in de personages. Het hele handje-klap gebeuren, de achterkamertjespolitiek, de handeltjes met andere wijken... het is gewoon niet mijn wereld. Daarnaast zijn over het algemeen de personages gewoon niet sympathiek en hoewel er enig medelijden wordt gekweekt voor de vrouwen (huiselijk geweld, vrouwenonderdrukking) is de ironie des te groter dat deze zelfde vrouwen precies hetzelfde dominante gedrag vertonen als ze eenmaal de mannen van de troon gestoten hebben.

En hoe ze dan hun zin krijgen... dat moment bijvoorbeeld dat ze een kar vol slachtafval legen voor een Joodse winkelier die niet mee wil werken aan hun plannen. Het wordt gebracht als iets grappigs, een brutale manier om mensen voor je te winnen. Maar eerlijk is eerlijk, dit is gewoon pestgedrag, en deze dames terroriseren de buurt uiteindelijk. En dan die twist die ineens om de hoek kwam, waarbij die donkere vrouw alles al ver in het voren gepland had... totaal overbodig en ongeloofwaardig.

Nee, het scenario is niet al te geloofwaardig en ook niet al te best. De drie sterren geef ik omdat ik me redelijk vermaakt heb (wanneer je het niet te serieus neemt is de film best te pruimen), maar vooral het sfeerbeeld van jaren 70 New York is mooi neergezet: goede decors, mooie straatbeelden en fijne soul-muziek. En dat maakt veel goed.

3*

De hele film voel je al waar het naar toe gaat natuurlijk. Ik kocht hem destijds op DVD en op de achterkant staat Joseph met een pistool.. hoezo spoiler..? Maar dat doet voor mijn gevoel niet veel af aan de kracht van deze film.

Met name de spanning van de middelbare schooltijd is fantastisch in beeld gebracht: de pesters die hun positie vast willen houden, de enorme groepsdruk, het verlangen naar erkenning, erbij willen horen, geen verrader willen zijn, voor jezelf opkomen of meedoen ten koste van je eigen idealen... Al die dilemma's die jongeren doorlopen in deze moeilijke periode komen aan bod. Met pompende muziek en slimme effecten (hartslag, zware adem) denk je snel weer terug naar deze moeilijke momenten in de schoolbanken waarop je je gedwongen voelde een kant te kiezen: voor jezelf opkomen met elk risico van dien, of meelopen en onder de radar blijven?

Het vrij vertaalde ware verhaal van Kneecap is een heerlijke film geworden. De mannen spelen zichzelf, maar nergens had ik het gevoel naar amateurs te kijken. Het acteerwerk is naturel en oogt geloofwaardig. Rapmuziek is voor deze jonge mensen een manier om hun taal, hun identiteit te uiten én om een middelvinger te maken naar de autoriteiten.

Kneecap heeft een lekkere energiek vaart die, zoals vaker genoemd, enigszins doet denken aan Trainspotting. Geen probleem voor mij, want dat is een persoonlijke favoriet. De vlotte montage, de humor, drugs, het geweld en de pompende muziek zijn er allemaal en maken deze film tot een feestje.

4*

Na een ruim half uur lang ergernis omtrent het matige acteerwerk, de ongeloofwaardige decors en het verhaal dat nergens iets met kerst te maken leek te hebben, heb ik deze maar afgezet. Totaal niet interessant.

Geen beoordeling omdat ik hem niet afkeek, maar dat deel wat ik zag zou ik hooguit 2* geven.

Een film die precies lang genoeg duurt voordat de gimmick niet meer werkt. Kung Fury raast als een malle door lk jaren 80 filmcliché heen, dus over de top actie en cheesy oneliners in overvloed. De hele setting is in een toepasselijke look, evenals de nabewerking, waardoor je enigszins het gevoel krijgt een oude VhS te kijken.

Enigszins, want dit is overduidelijk een product van deze tijd: met ironie terug kijken op oude tijden en daar een eigentijdse versie van maken. In deze film zijn sommige scenes goed geslaagd (de opening vind ik geweldig, meer over-de-top jaren 80 wordt het niet), terwijl andere de plank misslaan. Persoonlijk vind ik het jammer dat ze hier nazi’s als de vijand opvoeren. Nazi’s associeer ik niet met dat decennium en persoonlijk had ik liever gezien dat ze het op moesten nemen tegen killer robots of een gemuteerde cyborg-karate kid. Of een terminator. Een evil-alien. Opties genoeg. De nazi’s haalden me uit de typische vibe die de film eerst goed neerzet.

Desondanks is Kung Fury een unieke filmervaring. Een over de top, grappig en razendsnel avontuur door alles wat fout en /of cool was aan de jaren 80.

3,5*

Interessante docu waarin een mooie band ontstaat tussen een kunstenares en de dief van haar werk. Beiden lijken elkaar nodig te hebben: hij om vertrouwen te vinden in mensen en zijn leven op de rails te krijgen, en zij voor de inspiratie.
De film opent sterk met de echte bewakingsbeelden en opnames uit de rechtszaal. Ook het moment dat het eerste portret getoond wordt, is bijzonder emotioneel.
De tweede helft van de film vond ik minder sterk, en wordt wat langdradig. De relatieproblemen, het herstel van het ongeluk en de gevangenisscenes zijn minder indrukwekkend dan de gesprekken in de eerste helft.
Echter, de film eindigt sterk met een mooi symbolisch gebaar en het slotbeeld maakte indruk. Zeker de moeite waard.

3,5*