Opinions

Makkelijk wegkijkende film vol liefdesperikelen van een groep tieners. Het ligt er allemaal erg dik bovenop en veel karakters hebben de diepgang van een stoeptegel.

Gelukkig hebben Stiles en Ledger beide genoeg charisma om de film te redden. Beide personages voelen, ondanks de stereotype karakters die ze spelen, wel aan als echte mensen. En dat geeft de film genoeg hart om er in mee te gaan.

De jaren 90 sfeer is ook fijn, even terug naar de middelbare school met alle spanning, humor en ontdekkingen. Een vlotte soundtrack en een aantal grappen zorgen ervoor dat het niet al te zoetsappig wordt. Leuk om weer eens gezien te hebben.

3*

Vanavond heb ik een double feature gehouden voor mijzelf: begonnen met Dirty Harry (4* blijven dik staan) en daarna een film die ik nog niet eerder zag: 10 to Midnight. Bronson ken ik vooral als Harmonica uit Once upon a time in the West, dus ik moest even wennen aan deze rol.

Dat ik hem na Dirty Harry keek beviel me goed. Hoewel Harry de betere film is en er natuurlijk duidelijke overeenkomsten zijn tussen beide films: een agent met zijn eigen regels, een jonge agent als sidekick, een bureaucratie die rechtspraak tegenwerkt, een gestoorde seriemoordenaar die losjes gebaseerd is op een echte moordenaar (de Zodiac killer en Richard Speck), en het decor van de grote stad met verval van zeden.
Toch is 10 to Midnight een andere film en zijn er er grote verschillen qua sfeer en geweld.

Het San Francisco uit Dirty Harry is duidelijk een stad in verval, maar dankzij de heldere beelden en de zon oogt de film heel clean en strak.
10 to Midnight ziet er veel groezeliger uit, en mede dankzij het soms wat rommelige camerawerk en de matige acterwerk van sommige bijrollen komt de film meer over als een exploitatiefilm. En dat past hier wel.

Qua geweld is 10 to Midnight sowieso grover. Bij Dirty Harry is er vooral veel suggestie (hoewel enkele gevechten bijzonder heftig voelen en nog altijd geloofwaardig overkomen). In 10 to Midnight is het geweld nog steeds suggestief (we zien nergens echt iemand gestoken worden namelijk) maar er vloeit veel meer bloed en met name in de eindscene verandert de film in een rechtstreekse slasher.

Die verschillen maken de film echter niet slecht, maar gewoon anders dan zijn bekende voorganger. 10 to Midnight is een vermakelijke slasher waarin een cynische agent het recht wil laten zegevieren. En wie daarin mee kan gaan, heeft met deze film een sfeervolle prent in handen.

3,5*

Mooie sfeer, en een mooie verzameling jaren '80 grootsteedse gebeurtenissen: straight edge, veganisme, krakers, yuppen, Aids... Het hakt er aardig in, en dat is alleen nog maar de achtergrond. De driehoeksverhouding waarin een tienerzwangerschap centraal staat maakt deze film al niet veel vrolijker. Het einde heeft dan weliswaar een opbeurende toon, in zijn geheel is de film erg nihilistisch.
Desondanks de moeite van het kijken waard, vanwege de sympathieke karakters, en vanwege het escapisme dat geëtaleerd wordt, voor veel jongeren erg herkenbaar.

Zeer matige film van Clint Eastwood.

Al jaren lang ben ik fan van Clint, als acteur en als regisseur. Maar deze verfilming valt me erg tegen. Nu is het uitgangspunt best interessant: 3 jeugdvrienden die een aanslag voorkomen tijdens een backpackvakantie. Met een duidelijk extra verhaal erbij doorheen geweven (over vriendschap, onzekerheden overwinnen en verwachtingen overstijgen zoals in het geval van Spencer) had dit best een goede film kunnen worden. Maar helaas...

Het lijkt alsof Eastwood niet weet wat hij wil: een biografische vertelling? Gezien de beelden van de totaal niet boeiende jeugdjaren lijkt het daar namelijk op. Kritiek op het onderwijssysteem, waardoor ogenschijnlijke nietsnutten buiten de boot dreigen te vallen, maar toch helden kunnen zijn? Daarvoor volgt het verhaal te weinig één persoon, en is zijn de gebeurtenissen te wisselend. Is het een leger-film, waarin we de harde training moeten voelen en kunnen zien he goed de soldaten getraind zijn? Daarvoor is het te weinig aan bod. Of gaat het hier om mensen van verschillende afkomst, die toevallig samen moeten werken om terreur tegen te gaan? Gezien de uiteindelijke toespraak in Frankrijk neigt het daar ook naar. Maar de vierde geëerde man op het podium wordt en de gehele film niet genoemd.

Genoeg uitgangspunten voor een interessante film zou je denken. Toch gebeurt dit niet, omdat er geen duidelijke keus wordt gemaakt. Al deze thema's worden kort aangeraakt, en het verhaal slaat vervolgens weer een andere richting in. Hierdoor ontstaat een warrig collage-achtig verhaal zonder duidelijke verhaallijn, waar ook nog eens flash-forwards van de terreurdaad tussen door geflitst worden.

Het verschrikkelijk saaie middendeel (de rondreis door Europa) voegt weinig toe. Ik had een half uur lang het gevoel een vakantievideo te bekijken. Deze vrolijke luchtige beelden staan in schril contrast met het onheil dat zal volgen. Slechts één scene tijdens de roadtrip wordt er iets van diepgang geveinsd, waarin vooruitgeblikt wordt op de naderende gebeurtenissen.
Wat mij betreft had Eastwood dit verschil tussen een leuke vakantie en het terroristische geweld extremer mogen weergeven: een backpack-movie, waarin het geweld plots losbreekt (onverwachts a la From Dusk Till Dawn) en de hele sfeer 180 graden kantelt.

Want als de daadwerkelijke actie uiteindelijk losbreekt, is deze kort, heftig, maar erg realistisch. Helaas is er door de flash-forwards al veel kracht weggehaald en komt deze scene minder uit de verf dan mogelijk was.

Het gevecht was het korte hoogtepunt, vandaar een ster extra.

2*

Mooie sfeervolle film. Telkens heb je het idee dat je met de hoofdpersonen meeloopt, en met hen de gevaren van de oorlog moet trotseren. De loopgraven zien er indrukwekkend uit met alle lijken en ratten die er rond kruipen.
Het verhaal is weliswaar wat voorspelbaar, maar dat maakt voor mijn beleving niet veel uit. De vormgeving van de film is namelijk dermate indrukwekkend dat je intensief met het verhaal meeleeft. Daarnaast houd wel van films met een eenvoudig verhaal. Vaak is er daardoor ruimte voor andere thema’s. De uiteindelijke zinloosheid van de missie en daarmee van de oorlog wordt kort aangestipt, evenals de boodschap van hoop en nieuw leven.

3,5*

Een sfeervolle, en bijzonder gruwelijke Stephen King verfilming.

Dit bijzonder tragische gezinsdrama, met de bijbehorende waanzin, is een typisch King verhaal. Mensen met hun duistere verleden, en de gevolgen ervan is een terugkerend thema in zijn werk, en met goede reden. Het levert vrijwel altijd interessante verhalen op, die de karakters een flinke portie menselijkheid meegeven. De film is een letterlijke verfilming van het boek, dus voor de liefhebbers van King's werk is het een feest van herkenning.

1922 is één van de meest rauwe films die ik de laatste tijd gezien heb. Natuurlijk zijn bepaalde scenes erg gruwelijk, maar los daarvan ademt de hele film een bepaalde hardheid uit. Het zware leven van een boerenfamilie met weinig financiële middelen, de strijd tussen kiezen voor je huwelijk of voor je dromen, grote bedrijven die kleine boerenbedrijven lastigvallen, en dat alles op het uitgestrekte platteland, zonder telefoon, elektriciteit, stromend water en in gure weersomstandigheden. Het leven is hard en repetitief voor deze mensen. Erg mooi neergezet, en als kijker voel je hierin mee.

Het verhaal wordt vrij traag verteld, en zit vol zwijgende blikken en peinzende mensen. Dit past goed bij het thema over zonde en berouw, maar het haalt wel de vaart uit de film. Nu kun je je afvragen of deze film in een vlotter tempo beter was geworden. Ik denk persoonlijk van niet. Die lange stiltes en het trage tempo zorgen voor een verontrustende sfeer, een sfeer van verveling, van ongemak, waarin de hoofdpersoon alleen overblijft met zijn zonden. En wij voelen met hem mee.

Minpunt vond ik het verhaal over Henry's vlucht, en zijn plotselinge omslag tot gangster. Nu snap ik de wanhoop, en het feit dat de moord hem veranderd heeft, maar het kwam enigszins afgeraffeld over. Dat had bijna een film op zich kunnen zijn .

De horror in deze film zit veel meer in de sfeer, dus liefhebbers van slashers kunnen hem wellicht beter over slaan. Maar wanneer je net als ik een zwak hebt voor psychologische horror, kun je een fijne avond hebben met deze film.

3,5*

Gisteren in een bijna lege zaal deze klassieker herzien. Ik wilde hier een korte reactie schrijven over de prettige bioscoopervaring in Pathe Arnhem, maar merkte dat ik toch langer van stof was dan ik in eerste instantie dacht. Wellicht niet te voorkomen bij een prikkelende film als deze.

Een kijkervaring in de bioscoop is anders dan een dvd thuis. Vooral een epische film als deze komt pas echt tot zijn recht op het witte doek. Man, wat heb ik genoten van de openingscene met de planeten, de walsende ruimtestations, al paringdansend gepenetreerd door ruimteschepen, en de psychedelische wormhole-trip die de kijker naar een totaal andere dimensie slingert. De combinatie tussen beeld en geluid is bij Kubrick altijd goed, maar hier toont hij zich toch echt een ware meester. De klassieke muziek geeft de film een tijdloos en bombastisch karakter, terwijl de griezelige monotome zang onder de monoliet-scenes een weerzinwekkend gevoel oproepen, een gevaar dat ons verstand te boven gaat.

De HAL scene blijft voor mij toch het hoogtepunt in de film, wellicht omdat dit verhaal het meest toegankelijk is en je mee kunt leven met de personages. Het is eigenlijk een korte film in een film. Ook hier is het geluid (of het gebrek eraan) van enorm toegevoegde waarde. De ijzingwekkende stiltes maken de scenes bijzonder spannend. In een doodstille bioscoopzaal voel je dit nog mee dan thuis op de bank.

Het trage tempo van de film stoort nergens, maar geeft de film juist dat grootse karakter. Eindeloos kijken naar de landing van een ruimteschip. Of de opening en de intermission: minutenlang kijken we naar een leeg zwart scherm met de zoemende zang op de achtergrond. Bijna hypnotiserend om te zien hoe het zwarte scherm steeds lichter lijkt te worden, omdat je ogen wennen aan de donkere projectie.

2001 vind ik geen film die je helemaal moet willen verklaren. Ik zie het als een (bijna) abstract kunstwerk: er worden wat hints gegeven van een verhaal en met een boel kleur en compositie mag je verder je verbeelding laten spreken.
Toch zijn er zaken die blijven prikkelen, en vragen om een verklaring. Hoewel de monoliet een consequente positie heeft in dit verhaal, is mij de betekenis ervan nog steeds niet helemaal duidelijk. Sommigen zeggen dat er telkens een evolutionaire stap wordt gemaak als hij verschijnt. Dat zou kunnen. Maar dan wel een stap die gepaard gaat met de dood. Natuurlijk gaat geen enkele grote vernieuwing zonder vernietiging (of op zijn minst enige afbraak) van het oude. Maar het is mij hier onduidelijk of de monoliet nu goed of slecht nieuws is. De muziek voorspelt dat laatste, maar dat kan ook mijn eigen conservatisme zijn. Wellicht betekent het beide, hoewel ik het gevoel heb een zeker pessimisme te bespeuren in Kubrick’s visie.

Want alle schoonheid van de ruimtewereld en de prachtige muziek ten spijt, kan ik niet om het gevoel heen dat Kubrick hier een dystopisch toekomstbeeld schetst. De ruimtereizen verlopen nu niet bepaald zonder problemen, en de ontwikkeling van A.I. wordt in de vorm van HAL ook niet erg positief neergezet.
Daarnaast viel me op dat elke keer als er naar aarde werd gebeld, dit gebeurde omdat er een familiegebeurtenis gemist wordt (verjaardag van dochter, of de eigen verjaardag). Dit lijkt aan te geven dat al dat ruimtereizen over die enorme afstanden ons als mensen letterlijk uit elkaar drijft. Ook in de wachtruimte scene wordt dit letterlijk benoemd door een vrouw wiens man werkt op aarde, waardoor ze elkaar niet vaak zien.

En dan te bedenken dat al deze moderne ellende begon met een aap die het doden ontdekte. Van planteneters verworden ze tot carnivoren, om vervolgens meteen tot moord op de eigen soort over te gaan. Een schokkend snelle ontwikkeling, wat de ontwikkeling van de moderne mens natuurlijk ook is. Wat de geboorte van de nieuwe mens uiteindelijk gaat betekenen voor het universum, blijft dan ook onduidelijk.

Deze film voelt letterlijk als een reis. Een odyssee door tijd en ruimte waarin de mensheid als Griekse tragische held het onderspit lijkt te delven en overgeleverd is aan de grillen van het universum, ondanks dat het telkens datzelfde universum aan zijn wil probeert te onderwerpen. Een tijdloos thema, en een tijdloze film.

4,5*

Het blijft een feest om de mooiste scenes van Tarantino langs te zien komen. Maar voor de ware liefhebber voegt deze docu weinig toe. Vrijwel alles wat verteld wordt heb ik al eerder gehoord in interviews op Youtube. Een paar details waren leuk om te horen (over de kleding in Reservoir Dogs bijvoorbeeld) maar verder voegde deze docu weinig toe aan mijn kennis over de Tarantino films.

Maar het allergrootste nadeel vond ik wel dat Tarantino zelf niet aan het woord komt. De man is een bevlogen spreker, en kan als geen ander het enthousiasme over films overbrengen.

Leuk om eens gezien te hebben. Maar als ik weer eens het Tarantino universum induik dan pak ik wel weer een interview met de man zelf.

2,5*

Van alle westerns die ik gezien heb is dit nog steeds één van mijn favorieten. Destijds zag ik hem in de bioscoop, en was meteen onder de indruk. Later kocht ik hem op DVD, en heb hem ondertussen wel zo'n 10 maal gezien. Waarom blijf ik deze film herzien?

Ik houd van films met een simpele verhaallijn: een arme boer moet uit geldnood een outlaw op de trein helpen zetten. Dat is de kern van 3:10 to Yuma. Maar zoals bij elk eenvoudig verhaal blijft er daardoor meer ruimte over voor de karakters waarmee het verhaal bevolkt wordt. En die karakters zijn hier fenomenaal.

De psychologische strijd tussen acteerkanonnen Bale en Crowe spat van het scherm af. Evans (Bale) als arme, manke boer, die ondanks alle moeite en goede intenties heeft gefaald als man, soldaat en vader. Althans, in zijn ogen. Maar ook in de ogen van zijn puberende zoon, die zijn hem minacht omdat hij zijn gezin niet kan onderhouden.
Zijn zoon is daarom is veel meer gecharmeerd van Ben Wade (Crowe) die als gangster het gebied onveilig maakt, postkoetsen overvalt en op die manier zijn eigen geluk maakt. Deze charismatische schurk maakt diepe indruk op de jongen, en wanneer hij zijn held ontmoet, laat Wade dan ook geen moment onbenut om indruk te maken met stoere verhalen.

Evans ziet dit alles met lede ogen aan. Hij is de opdracht om Wade te begeleiden aangegaan voor het noodzakelijke geld. Maar dat is niet de enige reden. Hij wil aan zichzelf, zijn vrouw, maar vooral aan zijn oudste zoon laten zien dat hij geen lafaard is. Dit lukt hem echter niet gedurende de reis waarop hij Wade begeleidt. Wade heeft duidelijk de psychologische touwtjes in handen, en ondanks zijn boeien, weet hij elke begeleider naar zijn hand te zetten door telkens de juiste gevoelige snaar te raken. Als een roofdier doorziet hij de zwaktes van mensen en maakt hier gretig gebruik van.

De scene in de hotelkamer is een cruciaal kantelpunt. Wade merkt dat hij meer invloed heeft op Evans's zoon dan de vader zelf, en weet dat Evans zich dan ook alleen staande houdt vanuit eergevoel naar zijn zoon. De daaropvolgende scene waarbij de mannen naar het treinstation vluchten is dan ook tekenend voor de karakterontwikkeling van Wade: hij gelooft nog steeds niet in het goede van de mens, maar begrijpt wel het eergevoel dat Evans' heeft, en helpt hem met gevaar voor eigen leven om voor de ogen van zijn zoon een held te zijn.

Qua actie valt de film erg mee, hoewel hij enkele spectaculaire scenes bevat. Maar daarvoor hoef je deze film niet te kijken. Het gaat hier om eergevoel en mannelijke trots, want wanneer het spel tussen Crowe en Bale eenmaal begonnen is, wordt de film een psychologische achtbaan die onvermoeibaar op het dramatische eind afstevent.

5*

Best okay voor een brakke zondagavond. Maar het grappige uitgangspunt wordt wel erg opgerekt, en de film had met gemak een half uur korter gekund. Veel scenes voelden op een gegeven moment als een herhaling van zetten, en dat is niet goed. Maar desondanks een aardige film, met een paar grappige bijrollen ook.

3*

42 is een erg mooie film met een inspirerend verhaal. Toch kwam het niet helemaal binnen bij me. Waar een film als Green Book (soortgelijk thema) me ruim 2 uur boeide, merkte ik hier dat de aandacht regelmatig weg viel. Wellicht omdat het verhaal zo voorspelbaar is? Of omdat de dramatische wendingen zo overduidelijk voorspelbaar zijn?

Met Jackie kon ik wel meeleven. Zijn rol wordt goed vertolkt, en de opgekropte woede over het onrecht dat hem keer op keer overkomt is goed neergezet. Voor de rest wordt de film bevolkt door clichématige karakters, die me niet bijbleven. Ook zijn hele team bestond voor mijn gevoel uit inwisselbare gezichten.

Het overduidelijke sentiment waarmee de film vertelt wordt, heeft plus en minpunten. Een dikke plus vind ik die heerlijke jaren 40 sfeer, met mooie decors, kostuums, muziek en kleurenfilters. Het nadeel vind ik wel erg duidelijk aangezette tijdsgeest, die af en toe naar een parodie neigt.

De film heeft een goede boodschap en wil dit graag keer op keer duidelijk maken. De moraal wordt er dan ook regelmatig, al dan niet met Bijbelse verwijzingen doorheen gedrukt, wat op de duur vermoeiend wordt. En natuurlijk de talloze strijkorkesten die dit verhaal nog dramatischer moeten maken dan het al is, hadden van mij minder gemogen.

Ondanks de clichés en de dik aangezette moraal, een erg fijne en inspirerende film. En dat het een waargebeurd verhaal is, maakt het zeker de moeite waard om eens gezien te hebben.

3*

Prima thriller die vooral in het eerste deel de sfeer goed neerzet. Ik zat meteen richting de krottenwijken van Seven te denken, of het smerige huis van Buffalo Bill uit Silence of the lambs. 8mm speelt zich net als deze jaren 90 thrillers af in de duistere onderwereld van de grote stad, waar de meeste mensen nooit een voet zullen zetten. En met goede redenen. De perverse wereld van gewelddadige porno die ons hier voorgeschoteld wordt is ziek, en doet je afvragen hoe mensen tot deze daden kunnen komen. Nicolas Cage heeft deze vragen ook maar vindt, net als de kijker, geen antwoordt hierop. De groezelige sfeer wordt goed neergezet met duistere kroegen, en vreemde figuren.
Het tweede deel van de film neemt de spanning wat af. Met dit soort sferen is het toch altijd het meest griezelen als alles wat mysterieus blijft. Wanneer duidelijk wordt hoe alles zit, is de waarheid weliswaar schokkend, maar niet meer zo spannend. Dat Cage aan het eind zelf ook het kwade pad kiest maakt het allemaal wat over de top. Dat hij zijn ziel zou verliezen werd al lang voorspeld door zijn collega Phoenix en kwam dan ook niet echt meer als een verassing.
De dramatische scenes met zijn vrouw en kind voegen weinig toe aan de film, en hadden wellicht sterker neergezet kunnen worden om het contrast tussen de ‘normale’ wereld en de schimmige onderwereld nog groter te maken. Desondanks, een nare, maar prima film om eens gezien te hebben.

3*